ဆင်းရဲခြင်း၏ မျက်ရည်များ

သန်းပေါင်းများစွာတန် ဇိမ်ခံကားတစ်စီး လမ်းမပေါ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်နေ၏။

ထိုသို့သောယာဉ်များ တာချန်းမြို့တွင် ရှားပါးလှသည်တော့မဟုတ်သော်ငြား လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ အကြည့်ကို မကြာခဏ ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်အောင်တော့ ရှားပါးနေဆဲပင်။

အချို့က အားကျသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသလို အချို့ကမူ မနာလိုဝန်တိုစိတ်များဖြင့် ပူလောင်နေကြသည်။

"ဝိုး၊ အဲ့ဒါ ဘန်တလေကားလား။ သိပ်ဈေးကြီးပုံပဲ၊ သိန်းရာဂဏန်းလောက်တော့ တန်လောက်တယ်၊" သူမ၏ချစ်သူနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အံ့ဩတကြီးရေရွတ်လိုက်သည်။

"သန်းငါးဆယ်လောက် ရှိမှာပေါ့။ သိန်းရာဂဏန်းတဲ့လား။ နင် တကယ်ပဲ ဘာမှမသိတာပဲ၊" သူမ၏ချစ်သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြန်ပြောသည်။

အနီးအနားတွင် ရှေ့ဘန်ပါ အနည်းငယ် ပိန်ချိုင့်နေသော တက္ကစီတစ်စီး ဆွဲရပ်လိုက်၏။ ယာဉ်မောင်းက သူ၏ပြတင်းပေါက်ကို ချကာ၊ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသည်၊ "တခြားဘယ်ကားမဆို ငါ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးရင်၊ ငါ နောက်ကနေ တန်းဝင်တိုက်ပစ်လိုက်မှာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်စီးကတော့လား။ ငါ မလုပ်ရဲဘူး။"

"သန်းငါးဆယ် ဟုတ်လား။ သူတို့ကိုကြည့်၊ ပြီးတော့ မင်းကိုယ်မင်းကြည့်။ မင်းမှာ ၁ သန်းတန် ကားတစ်စီးတောင် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က မင်းထက် ပိုငယ်ပြီး ပိုကြည့်ကောင်းတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြှင့်တင်ဖို့ လိုနေပြီ၊" မိန်းကလေးက သူမ၏ချစ်သူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

အမျိုးသား နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြန်ပြောသည်၊ "သူတို့ ချမ်းသာတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ပိုက်ဆံရှိတိုင်း ငါတို့ထက် ပိုပျော်ရွှင်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာမှ မဟုတ်တာ။"

မီးပွိုင့်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော ယန်ကျန့် ထိုစကားဝိုင်းကို ကြားဖြစ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်အောင် ပြောရပေမဲ့ ပိုက်ဆံရှိခြင်းက တကယ်ပဲ ခင်ဗျားကို ပျော်ရွှင်စေပါတယ်ဗျ။"

အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်၊" အမျိုးသား ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်နှာ မဲမှောင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူ သတ္တိမွေးကာ ပြန်ပြောသည်၊ "မင်း ချမ်းသာပြီး ပျော်ရွှင်နေရင်တောင်၊ မင်းက လူပျိုကြီးပဲ။ ငါကတော့၊ ရည်းစားရှိတယ်ကွ။" သူ စကားပြောရင်း သူ၏မေးစေ့ကို ဂုဏ်ယူစွာ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထို့နောက် သူ၏ပြတင်းပေါက်ကို ချလိုက်သည်။

နောက်ခုံတွင်၊ ကျန်းယန် သူမ၏ဖုန်းနှင့် အလုပ်များနေသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ ငါတို့ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား" ကျန်းယန် နားမလည်သလို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

အန်တီကျန်း အသက်အနည်းငယ် ကြီးရင့်နေသော်လည်း၊ သူမ၏ရုပ်ရည်မှာ ထူးခြားဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲ။ ကိုယ်လုံးပေါ်ဂါဝန် ဝတ်ဆင်ထားရာ၊ သူမ၏ကောက်ကြောင်းလှသော ကိုယ်လုံးနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာတို့က သူမအား မြူဆွယ်တတ်သော်လည်း အပြစ်ကင်းစင်သော အသွင်ကို ပေးအပ်ထားသည်။ သူမ ငြင်းမရနိုင်အောင် လှပပေ၏။

"ကိုးနာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ကျွန်မ ဒီည ရှင့်အိမ်မှာပဲ နေလိုက်ရမလား မနက်ဖြန် စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူညီပေးနိုင်တယ်လေ" သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသော အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်ရာ ထွက်ခွာသွားရန် ဝန်လေးနေကြောင်း သိသာသည်။

သူမ ကြောက်လန့်နေပြီး သူမ၏အာရုံကြောများ တင်းမာနေနှင့်ပြီ။

အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးလည်း ရုပ်ရည်မဆိုးလှ။ ရင့်ကျက်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ဟန်ရှိကာ သူမ၏ယူနီဖောင်းက ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကို ထပ်လောင်းပေးနေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းက အရောင်းဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှတော့ ငါ ခြွင်းချက်အနေနဲ့ မင်းကို ဒီည အလကား နေခွင့်ပြုလိုက်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ထို့နောက် သူ၏အကြည့်ကို လမ်းပေါ်မှ အမျိုးသားထံသို့ ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။

"ဒါ ဘယ်လိုငရဲလဲ " အမျိုးသား သူ့အသက်ရှုသံအောက်တွင် ရေရွတ်လိုက်ပြီး၊ ယန်ကျန့် သူ့ကားထဲတွင် လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဒီကောင် ချမ်းသာရုံတင်မကဘူး သူ့မျက်နှာကိုပါ အရှက်ရအောင် လုပ်ရသေးတယ်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အဆင့်မြင့်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရပါလား။

သူ ကျောက်ကပ်ပြဿနာတွေအတွက် သတိထားနေသင့်တယ်။

"မင်း ချမ်းသာပြီး ရည်းစားရှိနေရင်တောင် မင်းက တကယ့်အရည်အချင်းမရှိတဲ့ သူဌေးသား ပျက်စီးနေတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ ငါ့မှာ မင်းမရှိတဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိတယ်။ ပြောစမ်းပါဦး၊ မင်း ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိတာကလွဲလို့ ဘာလုပ်နိုင်သေးလဲ။" အမျိုးသား ပြန်ပက်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာသာရအောင် ကြိုးစားနေသည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါ ဘန်တလေကားကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မောင်းနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါ အရည်အချင်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ရလား။"

"ငါ စက်ဘီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ စီးနိုင်တယ်၊ ကွန်ပျူတာတွေ ပြင်နိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ထန်းညက်ရည် ဖျော်တတ်တယ်၊" အမျိုးသား ဆိုရင်း၊ သူ၏အသံ တဖြည်းဖြည်း တိုးလျသွားကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဆင်းရဲခြင်း၏ မျက်ရည်များ ဝေ့တက်လာသည်။

"ထားလိုက်တော့၊ ငါ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတော့မယ်။ ငါ ဒါကို မကိုင်တွယ်နိုင်တော့ဘူး။ ငါလို ဆင်းရဲသားတစ်ယောက်အတွက် ဘဝက လုံလောက်အောင် ခက်ခဲနေနှင့်ပြီ။ ငါ့ဘာသာငါ နေနေခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဒီသူဌေးသားနဲ့ လာတွေ့ရတယ်။"

"သူ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။" ကျန်းယန် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူ့မာန ထိခိုက်သွားလို့နေမှာပေါ့၊" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဟေး၊ ခုမှ မသွားနဲ့ဦး။ ငါ့မှာ မင်းအတွက် တစ်ခုခု ရှိတယ်၊" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်ရာ၊ အမျိုးသား သူ၏လမ်းတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဘာလဲ၊ မင်း ပိုက်ဆံက မင်းကို ထူးခြားစေတယ်လို့ ထင်နေတာလား ငါ မင်းရဲ့ အလှူအတန်းကို မလိုချင်ဘူး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ သိမ်းထား ငါ ဆင်းရဲချင်ဆင်းရဲမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ငါ့မာန ရှိတယ်" အမျိုးသား ဆိုရင်း သူ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဆိုသည်၊ "ငါ့မှာ မြို့လယ်ခေါင်က တစ်နေရာရာမှာ ရပ်ထားတဲ့ ကားတစ်စီး ရှိတယ်။ တကယ်လို့ မင်း အဲ့ဒါကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင် အဲ့ဒါ မင်းအပိုင်ပဲ။ အဲ့ဒါ မှတ်ပုံတင်မထားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း သိမ်းထားပြီး မောင်းနှင်နိုင်တယ်။" သူ မာစီးဒီးဘန့်ဇ်တစ်စီး၏ သော့များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ဒီအချိန်ကစပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်သက်တာ ညီအစ်ကိုပဲ ခင်ဗျားက အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော်က ညီငယ်လေး ငါတို့ တူညီတဲ့ မိဘတွေကနေ မွေးဖွားလာခဲ့တာ မဟုတ်ပေမဲ့ ငါတို့က တကယ့်ညီအစ်ကိုတွေထက် ပို ရင်းနှီးကြတယ်၊" အမျိုးသား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်၏ လက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးဆွဲလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ သွားပြီ၊" ယန်ကျန့် ပြုံးရင်း ဆိုကာ၊ သော့များကို လွှဲပေးလိုက်သည်။

မီးစိမ်းသွားသည်နှင့်၊ သူ ကားမောင်းထွက်ခွာသွားသည်။

"တွေ့လား။ အဲ့ဒါ ငါ့အစ်ကိုကြီးပဲလေ။ အလွန်အမင်း ရက်ရောတာ၊" အမျိုးသား ပြောရင်း၊ သူ၏လက်ထဲက ကားသော့များကို ပျော်ရွှင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကားထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ကျန်းယန် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

"ဘာလို့ နင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကားတစ်စီးကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီ ပေးလိုက်ရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို မောင်းခိုင်းခွင့် မပေးတာလဲ။" သူမ ညည်းညူလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "အဲ့ဒီကားက တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ရပ်ထားတာ။ တကယ်လို့ နယ်မြေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင်တောင်၊ အဲ့ဒါ ဘယ်ရောက်သွားမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ ငါတော့ သေချာပေါက် မသိဘူး။ ဒါ့အပြင်၊ အဲ့ဒါက ဆရာလော့ရဲ့ ကားလေ။ အဲ့ဒါ နင့်အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို အဲ့ဒါနဲ့ ပျော်ပါးခွင့်ပေးလိုက်တာက ဘာဆိုးလို့လဲ။"

"ဒါဆိုရင် ငါ ဘာမောင်းရမှာလဲ။" ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်းစူရင်း မေးလိုက်သည်။

"နင့်မှာ ပိုက်ဆံ ရှိတယ် မဟုတ်လား ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တစ်စီး သွားဝယ်လေ" ယန်ကျန့် ဆို၏။ "ငါ နင့်ကို သန်းငါးဆယ် ဘောနပ်စ် ပေးပြီးသားပဲ။ နင် နောက်ထပ် ဘာလိုချင်သေးလို့လဲ။"

"ငါ အဲ့ဒီပိုက်ဆံကို အကြွေးတွေ ဆပ်ဖို့ သုံးလိုက်ပြီ၊" ကျန်းယန် အကူအညီမဲ့စွာ ဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင် ဆက်လုပ်ပြီး စုဆောင်းပေါ့ ငါ နင့်ကို ပေးနေတဲ့ လစာနဲ့ဆို၊ မင်း မကြာခင် ကားတစ်စီးအတွက် လုံလောက်အောင် ရလိမ့်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ကပ်စေးနဲလိုက်တာ" ကျန်းယန် သူ့အသက်ရှုသံအောက်တွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ သူ့နှင့်အတူ ညတိုင်း အတူရှိနေခဲ့ပြီး၊ သူ သူမကို ကားတစ်စီးတောင် မပေးနိုင်ဘူးတဲ့လား။

"အရင်ဆုံး၊ ငါတို့ နင့်အိမ်ကို သွားပြီး အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့ကြရအောင်။ ပြီးတော့ ငါတို့ ထွက်သွားတော့မယ်၊" ယန်ကျန့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ထွက်သွားမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်ကိုလဲ။"

"ကွမ်းကျန်းအိမ်ရာကိုပေါ့။ ငါ နင့်ကို အရင်က ပြောခဲ့တယ်လေ၊ ငါ မြို့လယ်ခေါင်ကနေ ပို တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်လို့။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လူတွေ ပို များလေ၊ အန္တရာယ် ပို များလေပဲ။ ဒီနေ့ နင်နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာက လုံလောက်တဲ့ သက်သေပဲ" ယန်ကျန့် ရှင်းပြသည်။

"သိပြီ၊" ကျန်းယန် ဆို၏။

သူတို့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး စဉ်းစားတွေးခေါ်ဟန်ဖြင့် နားထောင်နေသည်။

သူမ ဤ တစ္ဆေဆန်သော ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံခဲ့ရသော အပြစ်မဲ့ ဘေးမှကြည့်ရှုသူတစ်ဦး သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ဒီနေ့က ဖြစ်ရပ်များ သူမ၏ လောကအပေါ် နားလည်မှုကို လုံးဝ မှောက်လှန်သွားစေခဲ့ပြီး သူမကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုနှင့် အမည်မသိနယ်ပယ်တစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ နေရာကို သိသည်။

သူမ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လေ့လာကြည့်ရှုကာ သူ၏စကားများကို သူမ၏ စိတ်ထဲစွဲမှတ်ထားလိုက်သည်။

"ငါ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ၊ ငါလည်း မြို့ပြင်ကို ပြောင်းရွှေ့တော့မယ်။ ငါ့မိဘတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေကိုလည်း အဲ့လို လုပ်ဖို့ ငါ ပြောရမယ်၊" အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး သူ့ဘာသာ တွေးလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မလား" အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီး အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်သွားသည်။ "ကျွန်မက ကျန်းလိချင်ပါ။"

"ဒီနေ့ မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့၊ ကျန်းယန်ကို ပစ္စည်းတချို့ အပေါ်ထပ်ကို ရွှေ့ရာမှာ ကူညီပေးလို့ စိတ်ထဲ မထားဘူးလား။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊" ကျန်းလိချင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

သူမ ယန်ကျန့်ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ရန် မရဲခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ မည်သည့်အချိန်မဆို သေနတ်တစ်လက် ဆွဲထုတ်နိုင်ပြီး တစ္ဆေများကိုပင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ငယ်ရွယ်မှု ရှိနေသော်လည်း၊ သူ ခြိမ်းခြောက်နိုင်သော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သို့တိုင် ဆန့်ကျင်ဘက်အသွင်ဖြင့် သူ သူမကို လုံခြုံမှု ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ပေးအပ်သည်။

၎င်းမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အားကိုးမှုတို့ ရောနှောနေသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တကယ့် အင်အားကြီးသူတစ်ဦး၏ အနီးအနားတွင် ရှိနေခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။

"နင် မကူညီတော့ဘူးလား။" ကျန်းယန် ကားထဲမှ ထွက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ ပစ္စည်းတွေက ကီလိုဂရမ် ရာနဲ့ချီ လေးတယ် "

"ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ။ ငါ ထမင်းကြော် သွားစားတော့မယ် နင် ပြီးသွားရင် ငါ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်။ တကယ်လို့ သိပ် လေးလွန်းနေရင် နင့် ကောလိပ်အတန်းဖော်ကို ကူညီခိုင်းလိုက် ငါ ထင်တာတော့ သူ ဘေးအိမ်မှာ နေတယ်၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ကျန်းယန် မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ "ထားလိုက်တော့ ငါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်လိုက်မယ် နင့် ထမင်းကြော် သွားစားလိုက်တော့။"

သူမ ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာသော အုတ်ခဲများကို မ မနိုင်သော်လည်း ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာသော ရွှေနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမ သယ်ဆောင်နိုင်ရုံသာမက ၎င်းနှင့်အတူ ပြေးလွှားနိုင်သေးသည်။

"ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျန်းယန် ကျန်းလိချင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ မမကျန်း၊" ကျန်းလိချင် ပြန်ဖြေသည်။