ငါ့ကိုအဖေလို့ခေါ်

ကျန်းယန်သည် အသက်ပြန်ဝင်လာသည့်အလား ငါးထပ်ရှိသော အရောင်းပြခန်းအဆောက်အဦးတစ်ခုလုံးကို ပြေးလွှားလည်ပတ်နေ၏။

"အကျယ်ကြီးပဲ ဒီဧည့်ခန်းက အကြီးကြီးပါလား ကုန်တိုက်တစ်ခုထဲ လျှောက်သွားနေရသလိုပဲနော်"

"ဒုတိယထပ်က အစည်းအဝေးခန်းမကြီးပါလား ဒီဆိုဖာကလည်း တကယ်ကောင်းတာပဲ ထိုင်လိုက်ရတာ သက်သောင့်သက်သာရှိလိုက်တာကွာ"

"တတိယထပ်က GYM ခန်းကြီးတောင်ပါသေးတယ် ရေကူးကန်လည်း ရှိသေးတာပဲ ဒါ တကယ် အံ့ဩစရာပဲဟေ့"

"စတုတ္ထထပ်… ဟင် အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ"

ကျန်းယန် စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ အခန်းတံခါးတစ်ချပ် ပွင့်နေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်ပြီး အတွင်း၌ မှိန်ဖျော့သောမီးများ တဖျပ်ဖျပ်လင်းလျက် အသံအချို့လည်း ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"လူလား တစ္ဆေလား" သူမ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်စပြုလာ၏။ ထိုအခါမှသာ သူမ ဤကြီးမားသောဗီလာ၌ သူမတစ်ယောက်တည်းရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ တိတ်ဆိတ်မှုက အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သတိရလိုက်တော့သည်။

"ယန်ကျန့်ကတော့ သူစီစဉ်ထားတဲ့နေရာမှာ တစ္ဆေတွေ ထားမှာမဟုတ်ပါဘူးလေ" ကျန်းယန် တွေးလိုက်ကာ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမ ဂရုတစိုက် ချဉ်းကပ်သွားပြီး အသာလေး ချောင်းကြည့်လိုက်၏။

အခန်းအတွင်း၌ ကွန်ပျူတာစားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်လျက် ဂိမ်းကစားနေသော တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အင်း ခြေသံပဲ"

ကွန်ပျူတာရှေ့မှလူ ကျန်းဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု လွဲချော်နေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အသံကို နားစွင့်ရင်း သူ၏အကြည့်ကို တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းယန်ထံသို့ ချက်ချင်း လှည့်လိုက်၏။

"သူခိုးလား ဒီမှာ ခိုးစရာ ဘာမှမရှိဘူး ထွက်သွား ငါ့ဂိမ်းကို မနှောင့်ယှက်နဲ့"

"ကျွန်မ သူခိုးမဟုတ်ဘူး ရှင်က ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ကျွန်မအိမ်ထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ" ကျန်းယန် ချက်ချင်း ပြန်ပက်သည်။

"မင်းအိမ် ဟုတ်လား ဒီအိမ် မင်းအိမ်ဖြစ်ကြောင်း ဘာသက်သေရှိလို့လဲ မင်း ခြေအိတ်ရှည် ဝတ်ထားလို့လား ဒါမှမဟုတ် မင်းဆီက သိုးသားကင်နံ့ ထွက်နေလို့လား" ကျန်းဝေ အထင်သေးစွာ မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။

ကျန်းယန် ဆိုသည် "ကျွန်မက ယန်ကျန့်ရဲ့ ရည်းစား ဒီဗီလာကို ယန်ကျန့် ဝယ်ထားတာ ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မအိမ် မဟုတ်ရမှာလဲ ရှင်က ဘယ်သူလဲ တကယ်လို့ ခင်ဗျား မရှင်းပြဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ရဲကို တိုင်လိုက်မှာ"

"ယန်ကျန့်ရဲ့ ရည်းစား ဟုတ်လား အဲ့ဒီကောင်လေး နင့်အကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘူး"

ကျန်းဝေ သူ၏နားကြပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

"နင် တကယ်ပဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ ရည်းစားလား"

"ဟုတ်တာပေါ့ ငါတို့ မကြာခဏ အတူတူ အိပ်ကြတယ်" ကျန်းယန် ဆို၏။

ကျန်းဝေ ပြောသည် "ငါ့ကို အဖေလို့ခေါ်"

"ဟင်"

ကျန်းဝေ တင်းမာစွာ ဆိုသည် "ယန်ကျန့်က ငါ့သားလေ နင်တို့နှစ်ယောက် ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေမှတော့ နင် ငါ့ကို အဖေလို့ မခေါ်သင့်ဘူးလား"

"အား ဦးလေး"

ကျန်းယန် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဦးလေး ကျွန်မ မမှတ်မိခဲ့လို့ပါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ ခင်ဗျားကို စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး ဒါ ကျွန်မ ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာပါ ပြီးတော့ နေရာနဲ့ သိပ် မရင်းနှီးသေးလို့ပါ"

သူမ ယန်ကျန့်၏အဖေကို စိတ်ဆိုးစေမှာ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ရင်း ဦးညွှတ်နေသည်။

"ငါ့ကို အဖေလို့ခေါ် မင်း ငါ့ကို အဖေလို့ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့ မိသားစုဝင်တွေ ဖြစ်သွားပြီ" ကျန်းဝေ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"အဖေ~" ကျန်းယန် ရှက်ရွံ့ဝမ်းသာစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

"သမီးလိမ္မာ နောက်မှ မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့အနေနဲ့ ဟာ့ဒ်ဒရိုက်တစ်ခု ပေးမယ်" ကျန်းဝေ ကျေနပ်စွာ ဆို၏။

"အခု ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားကစားတော့ ငါ့ဂိမ်းကို မနှောင့်ယှက်နဲ့"

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့" ကျန်းယန် ကြောင်သွားသည်။ ယန်ကျန့်၏အဖေ ဤမျှ နုပျိုပြီး ကွန်ပျူတာဂိမ်းများကိုပင် စွဲလမ်းနေလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းယန် ပို၍ပို၍ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု တွေးလာမိသည်။ ယန်ကျန့်မှာ အဖေရော ရှိရဲ့လား သူ တစ်ခါမှ ထုတ်မပြောဖူးချေ။ သူ့အမေ အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ခရီးထွက်နေပြီး မကြာမီ ပြန်ရောက်လာနိုင်ဖွယ်ရှိသည်ဟုသာ သူမ ကြားဖူးသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ကျန့် ကီလိုဂရမ် ၄၀၀ ရှိသော ရွှေများကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးကာစဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေအရိပ်က ဒီလောက် အသုံးဝင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး" သူ ဆိုရင်း သူ၏နောက်မှ အနက်ရောင်အရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေအရိပ်မှာ အင်္ကျီချိတ်တစ်ခုနှယ် ရွှေများပြည့်နေသော သေတ္တာအားလုံး ၎င်းအပေါ်၌ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် အရိပ်လည်း အနီးကပ် နောက်မှ လိုက်ပါလာ၏။

အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ကီလိုဂရမ် ၄၀၀ အလေးချိန်က ရုပ်ခန္ဓာပင်မရှိသော အရိပ်တစ်ခုကို မဖိချေနိုင်ခဲ့။ အမှန်ပင် တစ္ဆေများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် သိပ္ပံပညာကို အသုံးချ၍မရနိုင်ချေ။

သူ ရွှေများကို ဓာတ်လှေကားဖြင့် ပဉ္စမထပ်သို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ပြီး အခန်းတစ်ခုထဲတွင် သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။

ဤမျှများပြားသော ရွှေကို ဝယ်ယူခြင်းမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ရည်ရွယ်ချက်သက်သက်ကြောင့်တော့ မဟုတ်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယန်ကျန့် လုံခြုံသောအခန်းတစ်ခန်း တည်ဆောက်လိုခြင်း—တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုများကို သီးခြားခွဲထုတ်နိုင်ပြီး ယာယီဘေးကင်းမှု ပေးစွမ်းနိုင်သော ရွှေများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် အခန်းတစ်ခန်း။

ဒါပေါ့ ဤသည်မှာ စိတ်ကူးတစ်ခု သက်သက်သာ။ ၎င်းကို လက်တွေ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် သူ ကြီးမားသော ငွေကြေးအထောက်အပံ့ပမာဏ လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ရွှေ ကီလိုဂရမ် လေးရာမှာ လုံလောက်မှုနှင့် အလှမ်းဝေးနေသေး၏။

သို့သော် အရေးမကြီးလှပါ။ အနာဂတ်တွင် သူ၏မိသားစု လုံခြုံရေးအတွက်မူ ၎င်း တန်ဖိုးရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ရွှေ တန်ဖိုးတက်နိုင်ပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေများတွင် အသုံးပြုနိုင်သည်။

ဈေးကွက်ထဲရှိ ရွှေမှာ အနာဂတ်တွင် ပို၍ရှားပါးလာရုံသာ ရှိမည်။ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ အပြည့်အဝ ပေါ်ပေါက်လာသည်နှင့် ငွေဖြင့် ရွှေဝယ်ယူရန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ယန်ကျန့် အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ငွေမှာ လက်ထဲတွင် ထားရှိနေပါက အသုံးမဝင်ချေ။ ၎င်းကို ပို၍တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်ရမည်—ပျော်ရွှင်မှုအတွက်မဟုတ်ဘဲ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ရှင်သန်ရေးအတွက် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ ပိုက်ဆံရှာဖွေရန် ဤမျှ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်နေရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။

"ယန်ကျန့် နင့်အဖေလည်း ဒီမှာ နေတာလား" ကျန်းယန် သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီး မေးလိုက်သည်

"ငါ ထင်တာတော့ အစောပိုင်းက စတုတ္ထထပ်မှာ နင့်အဖေကို တွေ့လိုက်သလိုပဲ"

"နင့်အဖေကမှ ဒီမှာ နေတာ" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ငါ့အဖေက မူလတန်းကျောင်းတက်တုန်းက ဆုံးသွားခဲ့တာ နင် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"အား ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ အပေါ်ထပ်မှာ နင့်အဖေလို့ အခိုင်အမာပြောတဲ့ တစ်ယောက်ယောက် သေချာပေါက် ရှိခဲ့တယ်လေ ငါ့ကို အဲ့လို မခြောက်လှန့်ပါနဲ့" တစ္ဆေများအကြောင်း ပြောမိသည်နှင့် ကျန်းယန် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး ယန်ကျန့်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

"အပေါ်ထပ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတာလား ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူသိသော လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဤနေရာတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိသင့်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူတို့ စတုတ္ထထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းယန် မီးများလင်းနေသော အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သူ အဲ့ဒီထဲမှာ"

ယန်ကျန့် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ကြည့်ရှုရန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ ကျန်းဝေ ထိုနေရာတွင် ထိုင်လျက် ဂိမ်းကစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အား ငါ မေ့သွားတော့မလို့ပဲ ကျန်းဝေ နေစရာနေရာမရှိလို့ သူ ဒီမှာ ယာယီ နေနေတာ"

"ကျန်းဝေ ဟုတ်လား နင့်အဖေ မဟုတ်ဘူးလား"

"မဟုတ်ဘူးလေ"

ကျန်းယန် ဆိုသည် "ဒါပေမဲ့… ဒါပေမဲ့ သူ နင်က သူ့သားလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်လေ"

"သူက ငါ့မြေးပဲ" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"နောင်ကျရင် ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့တော့"

ကျန်းယန် သူမ ကျန်းဝေ၏ လှည့်စားခြင်းခံလိုက်ရကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို "အဖေ" ဟု အလကား ခေါ်ခဲ့ရသည်။ ဘယ်လောက်တောင် အရှုံးကြီးလိုက်သလဲ။ ထိုအကြောင်း စဉ်းစားမိလေသော် သူမ ရှက်ရွံ့ပြီး ဒေါသထွက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ယို အစ်ကိုကြီး ခြေထောက် ရောက်နေတာလား PUBG ဆော့မလား ငါ ဒီကွန်ပျူတာကို ဒီနေ့နေ့လည်ကမှ ဝယ်ခဲ့တာ အရမ်း အစွမ်းထက်တယ်" ကျန်းဝေ သူ့ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပတ်ပတ်လည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် ကွန်ပျူတာ လေးငါးလုံးနှင့် စားပွဲခုံအသစ်များ တပ်ဆင်ပြီးနှင့်နေပြီ။ ကျန်းဝေ ဤနေရာတွင် နေပြီး ဂိမ်းကစားခြင်း၌ နစ်မြုပ်နေသော လူတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် စီစဉ်ထားပုံရသည်။

"မင်း ကွန်ပျူတာတွေ ဝယ်ဖို့ အပြင်ထွက်ရဲသေးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား မင်း သေမှာ မကြောက်ဘူးလား" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ငါ သိလိုက်ရတာက ငါ့ခေါင်းကို စက္ကူအိတ်တစ်လုံးနဲ့ အုပ်ထားသရွေ့ မှန်ထဲကြည့်ရင်တောင် အဆင်ပြေတယ် အဲ့ဒီတစ္ဆေ မှန်ထဲမှာ မပေါ်လာခဲ့ဘူး ငါက ပါရမီရှင်ပဲ" ကျန်းဝေ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်အတွက် အပေါက်များ ဖောက်ထားသော စက္ကူအိတ်တစ်လုံးကို သူ၏ခေါင်းပေါ် စွပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီတစ္ဆေ ဒီအခန်းထဲမှာ ရှိနေသင့်တယ် ဟုတ်တယ်မလား" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ ဒီက မှန်အားလုံး အုပ်ထားပြီးသား ဒါကြောင့် ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး စိတ်မပူနဲ့" ကျန်းဝေ သူ၏ဂိမ်းအပေါ် လုံးဝ အာရုံစိုက်ထားရင်း ဆို၏။ တစ္ဆေခြောက်လှန့်ခြင်းပင်လျှင် သူ၏ ဂိမ်းကစားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကို မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့။

"ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကစားတော့ ငါ ရေချိုးပြီး အိပ်တော့မယ်။ မနက်ဖြန် ဒီအိမ်ရာဝင်းထဲက အလုပ်သမားတွေ ဘာလို့ ပျောက်ဆုံးသွားရသလဲ ပြီးတော့ မင်းကို တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဘာလို့ ခြောက်လှန့်နေရသလဲဆိုတာ ငါ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်တယ်။ ငါ ဒီပိုင်ဆိုင်မှု မရောင်းထွက်မှာကို မလိုချင်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ ချမ်းသာဖို့ ငါ အဲ့ဒီအပေါ်မှာ အားကိုးနေတာ" ယန်ကျန့် ဆို၏။

သူ ဂိမ်းကစားခြင်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဘဝကို နောက်ထပ် မခံစားနိုင်တော့ချေ။ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူ စဉ်းစားစရာ အများကြီး ရှိနေသည်။ သူ သတိမထားမိဘဲ ရင့်ကျက်လာခဲ့၏။

သို့သော် သေခြင်းတရား၏ အစွန်းတွင် ယိမ်းထိုးနေခြင်းမှ မွေးဖွားလာသော ဤရင့်ကျက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ ကျန်းဝေ၏ ရိုးရှင်းသောဘဝကို အားကျမိသည်။ ကွန်ပျူတာတစ်လုံး အိပ်ရာတစ်လုံး နှင့် ဘီလီယံနှင့်ချီသော ပိုင်ဆိုင်မှုများရှိသည်။

ယန်ကျန့် နောက်ဆုံးတွင် သီးသန့်ရေကူးကန်ကို အသုံးပြုခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သူ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ မှိန်ဖျော့သော အလောင်းကောင်များ၏ အနံ့ကို ဆေးကြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခု သတိရလိုက်၏။ တကယ်လို့ ကျန်းဝေ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရင် အဲ့ဒီတစ္ဆေလည်း ဒီမှာ ရှိနေရမည်။ သူ မှန်များပတ်လည်တွင် သတိထားလိမ့်မည် ပြီးတော့ ကျန်းယန်ကိုလည်း သတိထားရန် သတိပေးပြီးသား။

သို့သော် ဒီမှာ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ ကားအရောင်းဝန်ထမ်း ကျန်းလိချင်။

သူမ ဒီနေရာ လုံးဝ မလုံခြုံမှန်း မသိဖို့ များလေသည်။

"ဘာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးမလား" ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးရန် စိတ်ခံစားချက် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။

သူ ချက်ချင်း ရေကူးကန်မှ ထွက်ခွာပြီး ကျန်းလိချင်ကို ရှာဖွေရန် သွားလိုက်သည်။ တကယ်လို့ ကျန်းလိချင် တိုက်ခိုက်ခံရပြီး မှန်ထဲက တစ္ဆေ၏ အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရလျှင် နောက်ဆက်တွဲ ဘာဖြစ်လာမည်ကို ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"အစ်မကြီးကျန်း နင် ကျန်းလိချင်ကို တွေ့မိသေးလား" ယန်ကျန့် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန် စောင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အပြင်သို့ ချောင်းကြည့်နေသည်။

"ငါ… ငါ သူမကို မတွေ့မိဘူး နင် ဒီမှာ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေတယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား"

"ဟုတ်တယ် တစ်ကောင်တော့ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ကိစ္စကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ဒါဆို… ဒါဆိုရင် သူ့ကို မရှာနဲ့တော့ အိပ်ရာထဲ လာပြီး အိပ်လိုက်တော့" ကျန်းယန် သနားစရာ မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆို၏။

"ငါ နင့်ကို ဒီဘက်ခြမ်း ပေးမယ် ငါ နည်းနည်းပဲ နေရာလိုတာပါ"

ယန်ကျန့်မရှိဘဲ သူမ ဒီည သေချာပေါက် အိပ်မပျော် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"မဟုတ်ဘူး ကျန်းလိချင် ဒီမှာရှိတဲ့ အခြေအနေအကြောင်း မသိဘူး တကယ်လို့ သူ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် နင်လည်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ငါ သူ့ကို သတိပေးလိုက်ရုံပဲ သူ သိသွားတာနဲ့ သူ ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆို မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ ငါ နင့်ကို စောင့်နေမယ်" ကျန်းယန် ဆို၏။

ယန်ကျန့် ပြန်မဖြေ။

သူ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားသည်။