ကျေးဇူးတင်ခြင်း

ကျန်းလိချင် နိုးလာခဲ့သည်။

သူမ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်ခဲ့ပြီး ယခင်နေ့က ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်များ သူမ၏စိတ်အပေါ် သိပ်အများကြီး သက်ရောက်မှု မချန်ထားခဲ့ချေ။ သူမ ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရမိသည့်အခါ အနည်းငယ် ရင်တုန်ခြင်း ခံစားရသော်လည်း သူမဘေးမှ အမျိုးသားက သူမအား ခိုင်မာသော လုံခြုံမှုအာရုံကို ပေးအပ်ထားသည်။

"ရှင် ဘာလို့ အခုထိ မအိပ်သေးတာလဲ"

သူမ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်ခဲ့သော်လည်း နိုးလာပြီးနောက် လုံးဝ သက်သောင့်သက်သာတော့ မခံစားခဲ့ရ။ သူမ ယခင်နေ့က အုတ်ခဲများ ရွှေ့ရာတွင် ကူညီခဲ့သောကြောင့်လော သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့်လော ဆိုသည်ကို သူမ မသေချာခဲ့ဘူး၊ သူ၏ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ တစ်ဝက်တစ်ပျက် မှိတ်ထားပြီး လုံးဝပွင့်နေခြင်းလည်းမဟုတ် လုံးဝပိတ်နေခြင်းလည်းမဟုတ်။ သူ အိပ်ပျော်နေခြင်း မရှိပဲ သူမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေသော ကျား သို့မဟုတ် ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှယ် အမြဲတမ်း နိုးကြားမှုအာရုံတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

"ငါ အိပ်လို့မရဘူး"

သူ ကျန်းလိချင်၏ ဂနာမငြိမ်ခြင်းကို အာရုံခံမိပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဒီလောက် ချမ်းသာတယ် ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တယ် ပြီးတော့ ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတယ် ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီလောက် အပင်ပန်းခံနေရတာလဲ"

ကျန်းလိချင် ပျင်းရိ လျော့ရဲသော လေသံဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည် "အဲ့ဒါ ငါ့ကိစ္စပဲ မင်း အဲ့ဒီအကြောင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး ဒါပေမဲ့ မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာအတွက်တော့ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်"

သူ တစ္ဆေထိန်းကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကတည်းက သူ၏လိုအပ်ချက်များ အနည်းဆုံး လိုအပ်ချက်အထိ ဖိနှိပ်ခံထားခဲ့ရသည်။ သူ ၎င်းတို့ကို အနည်းဆုံး ခံစားနိုင်တော့သည်။ သူ ပြန်လည်နိုးထမှု၏ အစွန်းသို့ ပိုမိုနီးကပ်လာလေ သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးမှုကို ပိုမိုခံစားရလေ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ္ဆေများမှာ စိတ်ခံစားချက် သို့မဟုတ် ဆန္ဒများ မရှိကြရာ ယန်ကျန့်လည်း ထိုလားရာအတိုင်း ရွေ့လျားနေခဲ့သည်။

သို့သော် မကြာသေးမီက သူ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သော အရာအချို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသလို သို့မဟုတ် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့အတွင်းထဲက တစ္ဆေ အပြောင်းအလဲအချို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသလို သူ ခံစားနေရသည်။ သူ ၎င်းကို စကားလုံးများဖြင့် အတိအကျ ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

"အဆင်ပြေပါတယ် အဲ့ဒီအကြောင်း မပြောပါနဲ့တော့ ကျွန်မအတွက် လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ" ကျန်းလိချင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးဖြင့် ဆို၏။

"ငါ ထားပေးပါ့မယ် မင်း နောက်ထပ် နည်းနည်း အိပ်ချင်သေးလား ငါ ဒီနေ့ လုပ်စရာကိစ္စတွေ ရှိလို့ ထရတော့မယ်" ယန်ကျန့် ဆို၏။

ကျန်းလိချင် အနည်းငယ် နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ဘာလဲ နင့်ထက်အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ အတူရှိနေရတာက နင့်ကို အဆင်မပြေ ဖြစ်စေလို့လား ငါ နင့်ရည်းစားလောက် မလှပေမဲ့ နင် တစ်ကြိမ်လေးနဲ့ စိတ်ကုန်သွားမှာတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား နင်တို့ယောက်ျားတွေအားလုံး အတူတူပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏လေသံ အနည်းငယ် လွဲချော်နေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည် သဝန်တိုနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဂျီကျနေသည့်အလား။

သူမ လျင်မြန်စွာ သူမ၏လေသံကို ပြောင်းလိုက်ပြီး ဆိုသည် "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီနေ့ အလုပ်သွားရဦးမယ် ကျွန်မ ရှင့်ကို စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေ ကူညီပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ် အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ"

"ဆယ်နာရီ ကျော်သွားပြီ" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီလား"

ကျန်းလိချင် လန့်ဖျပ်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ထလိုက်သည်။ သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်က တဘက်တစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ သူမကိုယ်သူမ ပတ်လိုက်ပြီး ထို့နောက် သူမ၏ ယခင်နေ့က အဝတ်အစားများ ခြောက်သွေ့သွားပြီလား စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့အတွက် အလုပ်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားပြီးပြီလား မင်း လိုချင်တဲ့လစာကို ပြောနိုင်တယ်"

"ရတယ် မလုပ်ဘူး ဒီအလုပ်လဲအဆင်ပြေပါတယ်"

ကျန်းလိချင် သဘောတူရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထို့နောက် ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်သွားပုံရပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ငြင်းပယ်သည့်အနေဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"မင်းမှာ အခက်အခဲတစ်ခုခု ရှိနေလို့လား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ ရှင့်အလုပ် မဟုတ်ဘူး" ကျန်းလိချင် ဆိုရင်း သူမ၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။

"ရှင့်မှာ ရည်းစား မရှိဘူးလား ဘာလို့ ကျွန်မကို လာနှောင့်ယှက်နေရတာလဲ ငါတို့ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူးလေ ငါတို့ နှစ်ကြိမ်ပဲ တွေ့ဖူးကြတာ"

"မင်း မှားနေပြီ သူမက ငါ့ဝန်ထမ်းပဲ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက လုံးဝ လုပ်ငန်းသဘောအရပဲ ငါတို့ကြားထဲမှာ ဘာမှ ဖြစ်ခဲ့တာ မရှိဘူး" ယန်ကျန့် ခိုင်မာစွာ ဆို၏။

"ပြီးတော့ ငါတို့ ရင်းနှီးတာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ပြောတာကလည်း မမှန်ဘူး ငါ မင်းအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပဲလေ "

"ကဲ ကျွန်မ အဲ့ဒီအတွက် ရှင့်ကို တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်ပါတယ်" ကျန်းလိချင် အံကြိတ်ရင်း ဆိုကာ ယန်ကျန့်ကို အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ဖြင့် မြူဆွယ်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ်သုံးပြီး ကျွန်မကို ရှင့်အနားမှာ ဆက်ထားလို့မရဘူး"

"နှမြောစရာပဲ မင်း သဘောမတူမှတော့ ငါ လက်လွှတ်လိုက်တော့မယ် မင်း အဝတ်အစားလဲဖို့ အချိန်ယူလိုက်ပါ ငါ အပြင်ထွက်တော့မယ်" ယန်ကျန့် ဆိုပြီး သူ၏ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"စောင့်ဦး"

ကျန်းလိချင် ရုတ်တရက် သံသယဝင်လာပုံရပြီး မေးလိုက်သည် "ရှင်… မနေ့က ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ခုခု ယူထားခဲ့သေးလား"

ချမ်းသာတဲ့လူတွေက လူထူးဆန်းတွေ ဖြစ်နိုင်တယ် သူမ ယန်ကျန့် သူမဘဝကို ထိန်းချုပ်မှာကို မလိုလားပေ။

ယန်ကျန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါ ဘယ်လို နောက်ပြောင်မှုမျိုးလဲ ခ ကျွန်တော် အဲ့လို ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့မညီတဲ့ အရာတစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား ကျွန်တော်က သိပ် ဖြောင့်မတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ သေချာပေါက် ဘာဓာတ်ပုံမှ မယူထားဘူး"

" ကောင်းတယ်" ကျန်းလိချင် စိတ်သက်သာရာရစွာ ဆို၏။

"ဒါပေမဲ့ ဗီဒီယိုတစ်ခုတော့ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့တယ်" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"..."

ကျန်းလိချင်၏ မျက်လုံးများ တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"နောက်တာပါ" ယန်ကျန့် ရယ်မောရင်း ဆို၏။

" တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်မှာ မနေ့က ဓာတ်ပုံတွေ ရိုက်ဖို့ အချိန်ရှိခဲ့တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ကျန်းလိချင် ထိုအကြောင်း စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားသည်။

ယန်ကျန့် ပထမထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူ ကျန်းဝေနှင့် ကျန်းယန်တို့ ထိုနေရာတွင် မျက်ကွင်းညိုလျက် ထိုင်နေကြပြီး အချိန်မရွေး သမ်းဝေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာဖြစ်နေတာလဲ မင်းတို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရသလို မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံပဲ" ယန်ကျန့် လျှောက်လာရင်း သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းယန် သူ့ကို မကျေမနပ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် မေးရဲသေးတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား နင် ငါ့ကို တစ်ညလုံး အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာ ငါ ကြောက်လွန်းလို့ အိပ်လို့မရခဲ့ဘူး ဒီနေရာ တစ္ဆေခြောက်တယ်လို့ နင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား နင် တစ္ဆေခြောက်တဲ့အိမ်မှာ ဘယ်လိုနေရဲတာလဲ ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါ ရူးသွားတော့မှာပဲ နင် ညက ဘယ်ရောက်သွားခဲ့တာလဲ တစ်နေရာရာကို ခိုးထွက်သွားခဲ့တာလား"

"နင် သိပ်အများကြီး စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး ဒီမှာရှိတဲ့ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ ဖြေရှင်းပြီးသွားမှာပါ တကယ်လို့ နင် ဒီမှာ မနေချင်ဘူးဆိုရင် နင် ဘယ်အချိန်မဆို ပြောင်းထွက်သွားလို့ရတယ် နင့်တိုက်ခန်းက အခုထိ လွတ်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား နင် အဲ့ဒီကို ပြန်ပြောင်းသွားလို့ရတယ်" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ငါ ပြန်မသွားဘူး" ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်းစူရင်း ဆို၏။

အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းဝေ သမ်းဝေလိုက်ပြီး ဆိုသည် "ငါ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ရဘူး အခု ငါ့စိတ်ထဲမှာ ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေတယ် အစ်ကိုကြီး မင်း ငါ့ကို အဖော်တောင် မလုပ်ပေးခဲ့ဘူး"

"ငါလည်း ညက အလုပ်များနေခဲ့တယ်" ယန်ကျန့် ဆိုပြီး ကျန်းလိချင် ထွက်လာသည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းလိချင်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် သဘာဝမကျသလို ဖြစ်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများ ဟိုဟိုဒီဒီ ရောက်သွားကာ ယန်ကျန့်၏အကြည့်ကို ရှောင်ရှားနေသည်။

သူမ စာရွက်စာတမ်းတစ်ပုံကို ကိုင်ထားပြီး ဆိုသည် " အချိန်ရှိရင် ဒီကားဝယ်ယူရေးစာချုပ်ကို အရင် လက်မှတ်ထိုးပေးပါလားရှင် လိုင်စင်နံပါတ်ပြားအတွက်ကတော့ ခ ကျွန်မတို့ဆိုင်မှာပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလား ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုပ်ဆောင်မှာလားရှင်"

" ဆိုင်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့မှာ ရှင့်ရဲ့ လိုင်စင်နံပါတ်ပြား ရွေးချယ်ဖို့ အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အထူးဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခု ရှိပါတယ်"

"ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုခု ရွေးပေးလိုက်ပါ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုပဲ အပ်လိုက်မယ်" ယန်ကျန့် ဆိုပြီး ဘောပင်တစ်ချောင်း ကောက်ယူကာ စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။

ကျန်းလိချင် သူ့ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

" ဒီနေရာမှာလည်း လက်မှတ်ထိုးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်ရှင် ငွေပေးချေမှုအတွက်ကတော့ မမကျန်း ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးပါပြီ ဒီမှာ ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းပြေစာ ပြီးတော့ အာမခံကိုလည်း ကြိုတင် စီစဉ်ပြီးသားပါ"

"လိုင်စင်နံပါတ်ပြား ရောက်ရှိလာဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ရှင့်အတွက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမယ်ဆိုရင် သုံးရက်လောက် ကြာနိုင်တယ် တချို့ကိစ္စတွေမှာတော့ နည်းနည်း ပိုကြာနိုင်လောက်တယ် ဒါပေမဲ့ ရုံးဖွင့်ရက် ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာတော့ သေချာပေါက် ပြီးစီးပါတယ် အဲ့ဒီအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး" ကျန်းလိချင် စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြသည်။

အရာအားလုံး ပြီးပြတ်သွားသည်နှင့် သူမ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရပြီး ဆိုသည် "တကယ်လို့ တခြား ဘာမှမရှိတော့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ အခုပဲ သွားတော့မယ်ရှင်"

"ကောင်းပြီလေ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် အပြင်ထိ လိုက်ပို့ပေးရဦးမလား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ရတယ် အဆင်ပြေပါတယ်" ကျန်းလိချင် ဆို၏။

ယန်ကျန့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည် "ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လိုင်စင်နံပါတ်ပြားကို ယူလာခဲ့ဖို့ သတိရပါ ကျွန်တော် ကားကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေတယ်"

ကျန်းလိချင် သူ့ကို နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်ကြောင့် သူမ၏မျက်နှာ နီမြန်းသွားသည်။

သူမ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဆိုသည် "ကျွန်မ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး သူမ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ဗီလာအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ကျန်းလိချင် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏နှလုံးခုန် မြန်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လိုင်စင်နံပါတ်ပြားကို ပေးပို့ရန် ပြန်လာရမည် ဆိုသည့် အတွေးက သူမကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

"တစ်ခုခုတော့ လွဲနေပြီ" ကျန်းယန် ဆိုပြီး ယန်ကျန့်နှင့် ထွက်ခွာသွားသော အရောင်းဝန်ထမ်းကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဘယ်အချိန်ကတည်းက မိန်းမတွေအပေါ် ဒီလောက် ယဉ်ကျေးတတ်သွားတာလဲ သူမ သူ့နောက် လိုက်နေခဲ့သည့် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူမ သူ၏ဒေါသကို လုံလောက်အောင် ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။

"ကျန်းဝေ မင်းအဖေ ဘယ်တော့ လာမှာလဲ ငါတို့ ဒီနေ့ မင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်နည်းနည်းကြာမှာ အဲ့ဒါ အခု ကိစ္စကြီးကြီးမားမား မဟုတ်သလို ထင်ရပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ" ယန်ကျန့် ကျန်းယန်၏ သံသယအကြည့်ကို လျစ်လျူရှုရင်း ဆို၏။

"သူ နေ့လည်ရောက်ရင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောတယ်" ကျန်းဝေ ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့် ဆိုသည် "ငါတို့မှာ နှစ်နာရီ သုံးနာရီလောက် အချိန်ရှိသေးတယ် အရင်ဆုံး သွားစားကြရအောင်"