အိမ်တော်ဟောင်း

ကင်းလှည့်ယာဉ်နှစ်စီးသည် ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်အတွင်းရှိ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော ကတ္တရာလမ်းတစ်လျှောက်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်နေ၏။

"အဆောက်အအုံ A ကို ရောက်ပါပြီခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘယ်ဘက်က ဗီလာဇုန်ပါ၊ ညာဘက်ကလည်း ဗီလာဇုန်ပဲ၊ ရှေ့ဆက်သွားရင်လည်း ဗီလာဇုန်ပါပဲ။ စုစုပေါင်းဆိုရင်တော့... အဲ ဧရိယာ A မှာ ဗီလာဘယ်နှလုံးရှိလဲဆိုတာ ကျွန်တော် အတိအကျတော့ မသိဘူးဗျ၊ ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ ရှိတယ်။ သူတို့ကို ဈေးကွက်ထဲတော့ မတင်ရသေးပါဘူး။ ဘာလဲခင်ဗျ၊ နည်းနည်းပါးပါး ရောင်းပြီးသွားပြီ ဟုတ်လား။ သြော် ဟုတ်ကဲ့၊ နည်းနည်းတော့ ရောင်းပြီးသွားပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘယ်သူမှ ပြောင်းမလာသေးဘူးထင်တယ်ဗျ" ကားရှေ့ခန်းတွင်ထိုင်နေသော မန်နေဂျာက ကားပေါ်ပါလာသည့် ယန်ကျန့်၊ ကျန်းရှန်းကွေ့နှင့် တခြားသူများကို ရှင်းပြနေလေသည်။

"ဦးလေးကလည်းဗျာ၊ မန်နေဂျာဖြစ်ပြီး ဒီလိုမိတ်ဆက်တာက နည်းနည်းတော့ အပျော်တမ်းဆန်မနေဘူးလား။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ကြည့်နေတာလေ။ နည်းနည်းလောက် ပရိုဆန်ဆန်လေး လုပ်ပါဦးဗျ" ကျန်းဝေက ထိုမန်နေဂျာကို ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"အဖေ၊ သူ့ကိုထုတ်ပစ်လိုက်လို့မရဘူးလား။ ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိတဲ့ မန်နေဂျာက ရှက်စရာကြီးဗျာ။"

ကျန်းရှန်းကွေ့ ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ဆိုသည်၊ "အဲ့ဒါတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူးထင်တယ်ကွ။"

"ဘာလို့လဲ အဖေ။ အဖေက ဒီမှာ သူဌေးမဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူတစ်ယောက်လောက်တောင် အလုပ်ထုတ်လို့မရရတာလဲ" ကျန်းဝေက ဆက်ပြောသည်။

"ခင်ဗျားက အစ်ကိုကြီးယန့်ရှေ့မှာ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်နေတာပဲ။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မင်းဦးလေးလေကွာ" ကျန်းရှန်းကွေ့ ချောင်းနှစ်ချက် ဆိုးရင်း အသံပြုသည်။

"အဲ့ဒါတော့ ကျွန်တော်သိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖေသာ မပြောခဲ့ရင် ဦးလေးတစ်ယောက်တည်း မျက်နှာပျက်မှာပေါ့။ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့တစ်အိမ်လုံး မျက်နှာပျက်ကုန်ပြီ" ကျန်းဝေ ပြန်ပက်လေ၏။

"..."

ကျန်းရှန်းကွေ့၏ မျက်နှာထား အနေရခက်သွားပုံပင်။

ယန်ကျန့်ကမူ ကားထဲတွင်ထိုင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကိုတစ်ခုခုများ ထူးခြားနေမလားဟု အကဲခတ်နေသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးကတော့ တည်ငြိမ်နေပုံရ၏။

"ရှေ့ဆက်သွားကြတာပေါ့။ မိတ်ဆက်ပေးနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ပတ်မောင်းလိုက်ရုံပဲ၊ အဆောက်အအုံတိုင်းကို ဖြတ်သွားဖို့ သေချာလုပ်ပေးပါ။ ကျွန်တော် ပုံမှန်မဟုတ်တာတစ်ခုခုများ ရှိမလား ရှာကြည့်လိုက်မယ်၊" ယန်ကျန့် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ရပါတယ်၊" ကျန်းဝေဦးလေးက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

လူနေရပ်ကွက်မှာ ကြီးမားလှ၏။ ယန်ကျန့် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ကြီးမားသည်။ ဤအရှိန်အတိုင်းသာဆို တစ်ပတ်ပတ်မိရန် တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် ဤကျယ်ပြန့်လှသော ဧရိယာ၏ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း သူပိုင်ဆိုင်သည်ဟူသော အတွေးက သူ့အား မြေရှင်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့်အလား အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုယန်၊ မင်း တစ်ခုခုများ တွေ့သေးလားကွယ့်။" ကျန်းရှန်းကွေ့ ခဏအကြာတွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "အရာအားလုံး ပုံမှန်ပဲဗျ။ ကျွန်တော်ပြောနိုင်သလောက်တော့ ဒီမှာ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ ဘာမှမရှိဘူး။ တကယ်လို့ ရှိခဲ့ရင် ကျွန်တော် တစ်ခုခုတော့ ခံစားမိလောက်ပြီ။"

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးသည် အနီးအနားရှိ တစ္ဆေများ၏ တည်ရှိမှုကို ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းရှိ၏။ တစ္ဆေမျက်လုံးကို အားမကိုးလျှင်ပင် တစ္ဆေဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပွားသည့်နေရာများ၌ အမြဲတမ်း ပုံမှန်မဟုတ်သော တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတတ်သည်။

"ဟိုးရှေ့က ဧရိယာ D ပဲ။ အဲ့ဒီမှာ အဆောက်အအုံတွေက ဆောက်နေတုန်းပဲ။ ပြဿနာက အဲ့ဒီမှာ မဟုတ်လောက်ပါဘူးလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးလေးကျန်း" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေ့ ရှင်းပြသည်၊ "အဲ့ဒါတွေက သာမန်လူနေတိုက်ခန်းတွေအဖြစ် ရောင်းချဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အထပ်မြင့်တိုက်တွေလေ။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီမှာ တစ်ခုခု မှားသွားပြီး စီမံကိန်းကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရမယ်ဆိုရင် ဆုံးရှုံးမှုတွေက အကြီးအကျယ်ပဲ။"

ယန်ကျန့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့တွင် ထူထပ်ပိတ်ညပ်နေသော အထပ်မြင့်တိုက်တန်းများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အများစုကတော့ ပြီးနေလောက်ပြီ၊ စီမံကိန်းတစ်ခုသာ ဆက်လုပ်နေတုန်း။ သို့သော် ၎င်းလည်း ရပ်ထားပုံရပြီး အလုပ်သမားအနည်းငယ်သာ လုပ်ငန်းခွင်ကို စောင့်ရှောက်နေကြသည်။

ကားက ဒီဧရိယာထဲ ဝင်လာသောအခါ ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး လူနေရပ်ကွက်၏ အစွန်ဆုံးက လူသူကင်းမဲ့ပြီး ချုံနွယ်တွေ ထူထပ်နေသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားမိသည်။

အဲ့ဒီ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဧရိယာထဲမှာ ရှေးကျတဲ့ အဆောက်အအုံတချို့ ရှိနေသည်—ယိုယွင်းပျက်စီးနေတဲ့ သစ်သားတဲအိုတွေနဲ့ မကြာသေးခင်က ဖြိုဖျက်ထားတဲ့ မြေအိမ်များ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်တာကတော့ အပြာရောင်အုတ်ချပ်တွေနဲ့ ဆောက်ထားတဲ့ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ဟန် လွှမ်းနေတဲ့ အိမ်တော်ဟောင်းတစ်လုံးပင်။

"မစ္စတာကျန်း၊ ဟိုဘက်က ဘာကြီးလဲခင်ဗျာ။" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါ မစ္စတာချင်ပိုင်တဲ့မြေ ဖြစ်သင့်တယ်။ ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့ အဲ့ဒီမှာ အရင်က ရွာသေးသေးလေးတစ်ရွာ ရှိခဲ့တယ်၊ အိမ်ခြေတစ်ဒါဇင်လောက်ပဲ ရှိတာ။ နောက်ပိုင်း မစ္စတာချင် အဲ့ဒါကို ဖြိုဖျက်ပြီး ရွာသားတွေကို တခြားနေရာ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်တယ်။ ဒါက ဖြိုဖျက်အပြီး ကျန်နေခဲ့တာတွေ ဖြစ်ရမယ်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ရှင်းပြသည်။

"အဲ့ဒီကို မောင်းသွားပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါဦး" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေ့ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အဲ့ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခု မှားနေလို့လားကွ။"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်၊ "နေရာကိုယ်တိုင်က ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ အဲ့ဒီအိမ်—အဲ့ဒီအိမ်က ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။"

သူ ရည်ညွှန်းနေသည်မှာ ရှေးကျတဲ့ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အိမ်တော်ကြီးကို နှစ်ထပ်အိမ်က လုံးဝကို အပြာရောင်အုတ်ချပ်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အမိုးကြွေပြားတွေကို ထောက်ပံ့ထားသော သစ်သားထုပ်များမှာ ဆွေးမြေ့နေ၍ အပိုင်းကြီးတစ်ခု ပြိုကျနေ၏။ အမိုးပေါ်တွင် ပေါင်းပင်များနှင့် ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နံရံများမှာမူ နွယ်ပင်များဖြင့် ထူထပ်စွာ ဖုံးအုပ်ထားကာ အရွက်တို့က စိမ်းစိုထူထဲလို့နေသည်။ သို့သော် ပတ်ဝန်းကျင်က ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် ဆိတ်သုဉ်းမှုတို့က အိမ်တော်ဟောင်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထပ်လောင်းပေးနေသည်။

"ဒီအိမ်… တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်၊" ယန်ကျန့် မျက်လုံးစုံမှိတ်လိုက်ရာ သူ့အရေပြားအောက်က တစ္ဆေမျက်လုံးဆီက ဂနာမငြိမ်တဲ့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုကို ခပ်ရေးရေး ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့ နီးကပ်လာလေလေ ဤစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက ပိုပြင်းထန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေ့က ဆက်ပြောသည် "ကျွန်တော် မစ္စတာချင်ရဲ့ အလုပ်သမားခေါင်းတစ်ယောက်ကို ခုလေးတင် မေးကြည့်လိုက်တယ်။ သူ ပြောတာက ဒီမြေနေရာကို ဒီအတိုင်း ထားရစ်ခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက အဲ့ဒီအိမ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ကို ရှာလို့မရသေးလို့တဲ့ဗျ။ ပိုင်ဆိုင်မှုဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေကြောင့် ဧရိယာကို စွန့်ပစ်ထားပြီး ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ရသေးဘူးတဲ့။"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီအိမ်ပဲ၊" သူက နွယ်ပင်တွေ ဖုံးအုပ်နေတဲ့ အိမ်တော်ဟောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ကားရပ်လိုက်တော့၊" ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ကားက ရပ်တန့်သွားသည်။

"ရှေ့ဆက်မသွားတော့ဘူးလားကွ။" ကျန်းရှန်းကွေ့ မေးသည်။

"မလိုတော့ဘူး။ ပိုနီးကပ်သွားရင် မမျှော်လင့်ထားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့၊" ယန်ကျန့် ဆို၏။

"ငါ ဒီအိမ်အကြောင်း ပိုသိချင်တယ်—ဘာ သတင်းအချက်အလက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်။"

ဒီအချိန်မှာတော့ သူ လုံးဝ သေချာသွားပြီ။ ဒီအိမ်က ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ သာမန်အိမ်တစ်လုံး မဟုတ်။ သူ့တစ္ဆေမျက်လုံးကလာတဲ့ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုက ပိုပိုပြီး သိသာထင်ရှားလာနေပြီ။

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ လူတစ်ယောက်လောက် အဲ့ဒီအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

သူ ချက်ချင်း သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို အဲ့ဒီဧရိယာ ဖြိုဖျက်မှုအတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ အလုပ်သမားခေါင်းနဲ့ အလုပ်သမားတွေကို ဆက်သွယ်ဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယန်ကျန့် ကားပေါ်ကဆင်းပြီး အဝေးက အိမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ သူ ဂရုတစိုက် အကဲခတ်နေ၏။

မကြာမီမှာပဲ သူ အလွန်ထူးဆန်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

အိမ်မှာ ပြတင်းပေါက် လုံးဝမရှိ။

ဟုတ်ပေသည်။ ပထမထပ်မှာရော ဒုတိယထပ်မှာပါ ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက်မှ မရှိပေ

နေဦး။

အဲ့ဒါတွေ ပျောက်နေတာမဟုတ်—အစကတည်းက ဆောက်ကို မဆောက်ခဲ့ခြင်းသာ။

ယန်ကျန့် အိမ်ဘေးပတ်ပတ်လည် လျှောက်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ ပြတင်းပေါက်တစ်ပေါက်တောင် မတွေ့ခဲ့။

ပြတင်းပေါက် တစ်စုံတစ်ရာမရှိသော အိမ်တော်ဟောင်းတစ်လုံး။

ဒါက သာမန်အသိတရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆန့်ကျင်နေသည်။ ဘယ်အိမ်မဆို ပြတင်းပေါက် ရှိရမှာပေါ့—အဲ့ဒါက ဗိသုကာဒီဇိုင်းရဲ့ အခြေခံကျတဲ့ အပိုင်းတစ်ခုလေ။

အိမ်ရဲ့မူလပိုင်ရှင်က အဲ့ဒါတွေ ထည့်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတွက် တိကျတဲ့အကြောင်းရင်းကိုတော့ အိမ်ရဲ့ ပထမဆုံးပိုင်ရှင်ပဲ သိနိုင်မှာ။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာကျော် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်ကတည်းက။

ယန်ကျန့် သူတို့ကို မေးမြန်းဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။

"ဒီလောက်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေတာလား နင်။ အဲ့ဒီအိမ်က တစ္ဆေခြောက်နေလို့လား ဘာလား။" ကျန်းယန် လျှောက်လာရင်း သိချင်စိတ်နဲ့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးပဲ၊" ယန်ကျန့် မျက်လုံးစွေကြည့်ရင်း ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ သေချာအောင်တော့ ငါ အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ရဦးမယ်။"

"ငါ့ကို မကြည့်နဲ့။ ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်မှာမဟုတ်ဘူး၊" ကျန်းယန် ချမ်းတုန်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အမြန်နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်တယ်၊ "ငါ နင့်ကို မေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ကျန်းဝေ၊ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမှာ။"

ကျန်းဝေက ပြဿနာရဲ့ အရင်းအမြစ်လေ၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်က အမြဲတမ်း သူ့နောက်ကို လိုက်နေတာ။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ သူ ရှိနေမှ ဖြစ်မယ်။

"ပြဿနာမရှိဘူး၊" ကျန်းဝေ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းရှန်းကွေ့က ဆိုတယ်၊ "ကျွန်တော် ဒီအိမ်ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို လူတစ်ယောက် စုံစမ်းခိုင်းထားခဲ့တယ်။ ရလာတဲ့ သတင်းအချက်အလက်က သိပ်မများဘူး။ နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ရတဲ့ ဒေသခံအနည်းငယ်ကို ငါတို့ ဆက်သွယ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ သိတာက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်လေးဆယ်ကျော်က အဘိုးကြီးတစ်ယောက် အဲ့ဒီမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ သူ နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ဆောင်းရာသီတစ်ခုမှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်၊ ရွာက အသုဘအတွက် ကူညီပေးခဲ့ကြသတဲ့။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း အိမ်ကို သော့ခတ်ပြီး စွန့်ပစ်ထားခဲ့ကြတာပဲ။"

"အဲ့ဒီမှာ အရင်က တစ်ယောက်ယောက် နေခဲ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား။" ယန်ကျန့် အံ့ဩသွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ရတဲ့ ဒေသခံတွေရဲ့ ပြောကြားချက်အရပေါ့။ အဲ့ဒါ တိကျသင့်ပါတယ်၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ဆို၏။

ယန်ကျန့် မေးတယ်၊ "အဲ့ဒီအဘိုးကြီးမှာ ဆွေမျိုးတွေ ဒါမှမဟုတ် သားသမီးတွေကော ရှိခဲ့သေးလား။"

"အချိန်က သိပ်ကြာသွားပြီလေ။ သိနိုင်လောက်တဲ့ အသက်ကြီးပိုင်းတွေလည်း ကွယ်လွန်ကုန်ကြပြီ၊ နေရာရွှေ့ပြောင်းခံလိုက်ရတဲ့ ရွာသားတွေကလည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို မမှတ်မိကြတော့ဘူး၊" ကျန်းရှန်းကွေ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်လေးဆယ်ကျော်က အဖြစ်အပျက်များကို လူတော်တော်များများ မှတ်မိနေကြသေးသော်လည်း နောက်ကြောင်းပြန် လိုက်နိုင်သော သတင်းအချက်အလက်မှာမူ ကန့်သတ်လျက်ရှိသည်။

"သြော် ဒီလိုလား။ ငါ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဝင်ကြည့်ရတော့မယ်နဲ့ တူတယ်၊" ယန်ကျန့်၏အကြည့် ရှေးဟောင်း သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အိမ်တော်ကြီးဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။