လူသေ ပြန်ရှင်လာခြင်းလော

လူ့အရေပြားစာရွက်နဲ့ ဆက်ဆံရတာဟာ တစ္ဆေတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ သာမန်တစ္ဆေတွေနဲ့မတူတာက လူ့အရေပြားစာရွက်ဟာ အန္တရာယ်မပေးတဲ့အပြင် အရေးကြီးတဲ့အချိန်တွေမှာ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်းရှိတာကြောင့် လူတွေအနေနဲ့ သူ့အပေါ် မှီခိုအားထားချင်စိတ် ပေါက်ဖွားလာဖို့ လွယ်ကူစေတယ်။

အဲ့ဒါကို ပိုင်ဆိုင်ထားရခြင်းဟာ ဂိမ်းထဲက လိမ်လည်ကူညီတဲ့ကုဒ်တစ်ခုကို ရရှိထားသလိုမျိုးပဲ၊ ကြောက်မက်ဖွယ်အခြေအနေတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်စွမ်းရှိစေတယ်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကတော့ ဒီလောကကြီးမှာ တစ္ဆေတွေဆီက အလကားရတဲ့ အကူအညီဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားတယ်။

လူ့အရေပြားစာရွက်ဟာ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်ပိုင်ရည်မှန်းချက်တွေကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် အောင်မြင်အောင် သူ့ကို အသုံးချနေတာ ဖြစ်ရမယ်။

တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို စားသုံးလိုက်တာဟာ ပထမဆုံးခြေလှမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်တယ်။

ဒုတိယခြေလှမ်းအတွက်ကတော့ လူ့အရေပြားစာရွက်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားခြင်း မရှိသေးဘူး။

"မင်းကို ခဏလောက် ချုပ်နှောင်ထားခဲ့လို့ ငါက အငြိုးအတေးထားတတ်တဲ့ အမျိုးအစားလို့ မင်းထင်နေတာလား။ ဒီလိုမျိုး ဆက်ပြီး ညည်းတွားနေမယ်ဆိုရင် မင်းတန်ဖိုးမဲ့သွားလိမ့်မယ်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းနဲ့တော့ မင်းကို ကျေနပ်စေမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်းအခုချိန်လောက်ဆို ပြန်လည်နိုးထလာဖို့ စနေလောက်ပြီ။" ယန်ကျန့်က လူ့အရေပြားစာရွက်တစ်ရွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့ဘာသာသူ ပြောလိုက်တယ်။

စာရွက်ပေါ်က စာသားတွေက မပြောင်းလဲဘဲ အဲ့ဒီစာတစ်ကြောင်းတည်းကိုပဲ ပြနေဆဲပဲ။

အဲ့ဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူက နောက်တစ်ကြိမ် ဆက်သွယ်လို့မရတဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားပုံရတယ်။

"မင်းကို သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှာ တံဆိပ်ခတ်၊ ဂဟေဆော်ပိတ်ပြီး ပင်လယ်နက်ထဲ ပစ်ချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။" ယန်ကျန့်က မျက်လုံးမှေးစင်းရင်း ပြောလိုက်တယ်၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ငါသိပ်စိတ်မလုံခြုံဘူး။"

နောက်တစ်ခဏမှာ လူ့အရေပြားစာရွက်ပေါ်က စာသားတွေက ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။

တစ်ခုခုက အတင်းအကျပ် ဖျက်ပစ်လိုက်သလိုပဲ၊ ပြီးတော့ စာလုံးအသစ်တွေ ပေါ်လာတယ်။

"ငါ တတိယအခန်းကို သွားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီတစ္ဆေမှန်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကို ယူလာခဲ့တာက သူ့မှာ မယုံနိုင်စရာ စွမ်းရည်တစ်ခုရှိမှန်း ငါသိလို့ပဲ။"

စာသားက ဒီနေရာမှာ ခဏရပ်သွားပြီး နောက်ဆုံးစာကြောင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာတယ်: "အဲ့ဒါက သေဆုံးသွားတဲ့သူကို ပြန်အသက်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။"

ဘာလဲ။ သေဆုံးသွားတဲ့သူကို ပြန်အသက်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဟုတ်လား။ ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်ဆံတွေက ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး သူက ဗြုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ကာ လူ့အရေပြားစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။" လို့ပြောလိုက်တယ်။

တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေ အားလုံးဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့တစ်လျှောက်မှာ ဘယ်သူမှ ပြန်အသက်ရှင်လာနိုင်ခဲ့တာ မရှိဘူး။

အနည်းဆုံးတော့ သူရထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရတော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ပြီးတော့ စာသားတွေက နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းသွားတယ်: "ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တကယ့်ကို ပြန်ရှင်လာတာမျိုးက မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်ရှင်လာတဲ့ပုံစံတစ်မျိုးပဲ၊ ပြီးတော့ သီးသန့်တန်ရာတန်ကြေးတစ်ခု လိုအပ်တယ်၊ အဲ့ဒါကတော့ မှန်ထဲက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးရမှာပဲ။"

"အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြန်ရှင်လာတာလား။" ယန်ကျန့်က အတွေးနက်သွားတယ်။

ဒါက တကယ်တော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ တကယ့်ကို ပြန်ရှင်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြန်ရှင်လာခြင်းရဲ့ တန်ရာတန်ကြေးအတွက်ကတော့ ယန်ကျန့်က အမျိုးမျိုးကွဲပြားနိုင်တယ်လို့ ခံစားမိတယ်။

တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်က တကယ်ပဲ သေရတော့မယ်ဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးအတွက် တစ္ဆေတစ်ကောင်လွှတ်ပေးရတာတောင် တန်ဖိုးရှိလိမ့်မယ်။

တစ္ဆေမှန်ထဲမှာ ရှိနိုင်လောက်တဲ့ တစ္ဆေအုပ်စုကို တွေးမိတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။

ဒါက လူသားတွေရဲ့ ရှင်သန်လိုစိတ်ကို အသုံးချပြီး ဒီကြောက်မက်ဖွယ်အရာကို လွှတ်ပေးခိုင်းဖို့ ကြံရွယ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် လူ့အရေပြားစာရွက်က ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာလား။ ဒါပေမဲ့ လူ့အရေပြားစာရွက်က ထူးဆန်းပေမဲ့ သူထုတ်ဖော်ပြတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တချို့က တော်တော်လေး လက်တွေ့ကျတယ်။

"လုံးလုံးလျားလျား ယုံလို့လည်းမရဘူး၊ လုံးဝပစ်ပယ်ထားလို့လည်း မရဘူး။" ယန်ကျန့်က တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိတယ်။

မကြာခင်မှာပဲ လူ့အရေပြားစာရွက်ပေါ်မှာ နောက်ထပ်စာတစ်ကြောင်း ပေါ်လာတယ်: "ဟိုရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးရဲ့ တခြားအခန်းနှစ်ခန်းကို သေသေချာချာ တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ထားသင့်တယ်။ အတွင်းမှာ အမည်မသိ ကြောက်မက်ဖွယ်အရာနှစ်ခု ရှိနေတယ်။ တံခါးတွေဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါ့ကိုတောင် ထိတ်လန့်စေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုဆီ ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်။"

"မင်းက ငါ့ကို တခြားအခန်းနှစ်ခန်းရဲ့ တံခါးတွေ မဖွင့်စေချင်ဘူးလား။ ဒါက ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုယုံကြည်တယ်။

အိမ်ရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က အချို့အရာတွေ အလင်းပြန်မြင်လာဖို့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့မှာ သေချာတယ်။

တကယ်လို့ တစ္ဆေမှန်က တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြန်အသက်ရှင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တကယ်ရှိတယ်ဆိုရင် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်အတွက် အလွန်ကြီးမားတဲ့ အကူအညီတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလိုပဲလား။ ယန်ကျန့်က လူ့အရေပြားစာရွက်က တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲပဲလို့ ခံစားနေရတယ်။

သူ လူ့အရေပြားစာရွက်အကြောင်း စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာပဲ ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်အပြင်ဘက်ကို ကားတန်းတစ်ခုလုံး ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။

ကားတန်းက ရပ်ကွက်ထဲကို မောင်းမဝင်ဘဲ အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နားလိုက်တယ်။

ပထမဆုံးကား ရပ်လိုက်တာနဲ့ လူနှစ်ယောက် ဆင်းလာတယ်။

တစ်ယောက်က ဝတ်စုံပြည့်နဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်၊ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖျော့နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေမှာ အඳුරුရိပ်သန်းနေတယ်: "ဒီနေရာလား။ ယန်ကျန့်ရဲ့ နေအိမ်။"

ဒီလူက တခြားသူမဟုတ်ဘူး၊ ရှောင်ချန်ကလပ်က ဝမ်ရှောင်ချန်ပဲ။

နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ဝမ်ရှောင်ချန်ရဲ့ ဝင်ရှုပ်မှုကြောင့် ကလပ်က ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး အခုဆိုရင် လူသစ်တွေမပြောနဲ့ ကျန်နေသေးတဲ့ အဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်တောင် ပြန်မလာချင်ကြတော့ဘူး။

ယန်ကျန့်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုက အာနိသင်ပြနေပြီ။

တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက် မသေမချင်း တခြားဘယ်သူမှ ကလပ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။

"ယန်ကျန့်မှာ အတည်ပြုနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုရှိတယ်၊ အဲ့ဒါ တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြစ်သင့်တယ်။ ဒါက တစ္ဆေဆိုးတွေရဲ့ မှတ်တမ်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်တွေထဲက တစ်ခုပဲ။ ကျန်တဲ့တစ္ဆေကတော့ မရှင်းလင်းဘူး။ ရဲ့ဖုန်း၊ မင်းမှာ အဖြေတစ်ခုခုရှိလား။" ဝမ်ရှောင်ချန်က သူ့ဘေးကလူကို လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်တယ်။

အဲ့ဒီလူက အသက်သုံးဆယ်အရွယ်၊ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်ပြီး အပေါ်ဝတ်အထူကြီး ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ့မျက်နှာမှာ မာနကြီးတဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရှိနေတယ်။

"တစ္ဆေနယ်မြေက တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များတယ်။ သူသာ သူ့အသက်ကို ကယ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါသူ့ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။"

ရဲ့ဖုန်းက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်တယ်: "ငါတို့ သူ့ကို အလစ်မှာပဲ ဖမ်းနိုင်လိမ့်မယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့စစ်ဆင်ရေးက ကျရှုံးဖို့ပဲရှိတယ်။ ဝမ်ယွဲ့သာ ဒီမှာရှိရင် ငါ့မှာ ယုံကြည်မှု ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိလိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့တစ္ဆေကြိုးတွေက တစ္ဆေဆိုးတွေကို ချုပ်နှောင်နိုင်တယ်၊ တခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေကိုတောင် အပါအဝင်ပဲ။"

"သူ့ရဲ့ပူးပေါင်းမှုနဲ့ဆိုရင် တစ္ဆေနယ်မြေဆယ်ခုတောင် ပျက်စီးသွားမှာပဲ။"

ဝမ်ရှောင်ချန်က ပြန်ပြောတယ်: "မင်းက ပွင့်လင်းတဲ့လူပဲ၊ မင်းပြောတာကို ငါယုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့၊ ငါ့အစ်ကိုက ပါမောက္ခတစ်ယောက်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေကို လေ့လာတဲ့ နိုင်ငံမှာ ပထမဆုံးလူပဲ။ ဒီတစ်ခေါက် ငါ သုတေသနဌာနကနေ စစ်ဆင်ရေးအတွက် အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ယူလာခဲ့တယ်။"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ ရဲ့ဖုန်းက ဝမ်ရှောင်ချန် ကိုင်ထားတဲ့ ရွှေရောင်လက်ဆွဲအိတ်ကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။

အဲ့ဒါက ထူးခြားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။

"ပါမောက္ခဝမ်က ဘာပစ္စည်းအသစ် တီထွင်လိုက်တာလဲ။" ရဲ့ဖုန်းက ပြုံးရင်းမေးလိုက်တယ်: "ဟိုတစ္ဆေဖယောင်းတိုင်က တော်တော်ကောင်းတယ်၊ တစ္ဆေဆိုးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်တယ်။ မင်း နောက်တစ်တိုင် ယူမလာခဲ့ဘူးမလား။"

"အဲ့ဒါက ထိန်းချုပ်ပစ္စည်းပဲ။ ခွင့်ပြုချက်မှန်မှန်ကန်ကန်မရှိဘဲ ငါမရနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါနဲ့ဆင်တူတယ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ရဲ့ ဆင့်ပွားပစ္စည်းတစ်ခုပေါ့။"

ဝမ်ရှောင်ချန်က လက်ဆွဲအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။

အတွင်းမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး ပိန်လှီတဲ့ လက်ချောင်းတစ်ချောင်း လဲလျောင်းနေတယ်၊ ရှည်လျားပြီး အရိုးပေါ်နေကာ မည်းနက်နေတဲ့ လက်သည်းတွေက ကြောက်စရာကောင်းလှတယ်။

လက်ချောင်းရဲ့ အဆစ်တွေကနေ အချိုးအစားက ဆိုးဆိုးရွားရွား မညီမျှမှန်း သိသာတယ်၊ ဒါက သက်ရှိလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချောင်း လုံးဝမဟုတ်ဘူး။

"ဆင့်ပွားပစ္စည်းလား။ ငါကတော့ ကျရှုံးမှုတစ်ခုလို့ ပြောချင်တယ်။"

ရဲ့ဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အဲ့ဒီလက်ချောင်းရဲ့ ထူးဆန်းမှုကို ခံစားမိလိုက်တယ်။

"ကျရှုံးမှုတွေနဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက အတူတူနီးပါးပဲ၊ တစ်ခုတည်းသော ခြားနားချက်က ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိပဲ။" ဝမ်ရှောင်ချန်က ပြောတယ်: "ဒါပေမဲ့ ထိန်းချုပ်လို့မရတာက ငါတို့ကို ထိခိုက်စေလို့လား။"

"မင်းက တကယ်ပဲ အငြိုးကြီးတာပဲ။"

ရဲ့ဖုန်းက ပြုံးစစနဲ့ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်: "ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကလဲ့စားချေမှုအတွက် အလုံးစုံအစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးတယ်ပေါ့လေ၊ အထက်လူကြီးတွေသာ သိသွားရင် မင်းကို ပထမဆုံး ရှင်းလင်းခံရလိမ့်မယ်၊ ဦးစားပေးအနေနဲ့ပေါ့၊ တစ္ဆေဖြစ်ရပ်တွေထက်တောင် ပိုဦးစားပေးခံရမှာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန်ကျန့်ကလည်း ဌာနချုပ်နဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက တားချန်းမြို့ရဲ့ နောက်ထပ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။"

ဝမ်ရှောင်ချန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်တယ်: "စိတ်ချပါ၊ သူခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါရှိနေသရွေ့ သူက သေလူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။"

"ငါဂရုမစိုက်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာတွေပေါ်လာရင် မင်းတာဝန်ယူရမှာပဲ။"

ရဲ့ဖုန်းက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ မခံစားရသလိုပဲ။

"သွားကြစို့၊ လှုပ်ရှားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။"

လူတစ်စုက ချက်ချင်းပဲ ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်ထဲကို ချီတက်သွားကြတယ်၊ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးလုပ်ဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘဲ ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ လျှောက်လှမ်းသွားကြတယ်။