ဆရာယွဲ့

ဆိုင်ရှင်က အပြင်ရှိ သူတို့အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တံခါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် တံခါးကို များများစားစား မဖွင့်ဘဲ လူတစ်ဦးဝင်ရောက်နိုင်ရုံသာ ဖွင့်ထားသည်။

ဤသည်မှာ ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံသည့်ပုံစံမဟုတ်ဘဲ ကျပန်းဖွင့်ထားသည့် တံခါးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ ဝင်လာနိုင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ဆရာယွဲ့က ဒီလိုပါပဲ... ဂွါင်ယွမ်မြို့မှာ ဝိညာဉ်ဆေးအများဆုံးရှိတဲ့ ဆိုင်က ဒီဆိုင်ပါပဲ... တခြားဆိုင်တွေမှာ ရှိတာတွေရော၊ မရှိတာတွေပါ ဒီမှာ အကုန်ရှိတယ်...” မောက်ရှုက အနည်းငယ်အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်... ဝင်လာကြဦး...” ဆိုင်အတွင်းမှ ဆရာယွဲ့က မောက်ရှု၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်းမြောက်မှုမရှိဘဲ အသံသည် အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မောက်ရှု၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ယီထျန်းယွမ်က ရှေ့ဆုံးမှ ဝင်ရောက်သွားပြီး ထျန်းလျံချန်းတို့က မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုအပြည့်ဖြင့် နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်က ဝိညာဉ်မြက်ကို အဘယ်ကြောင့် ဝယ်ယူလိုသည်မှန်း သူတို့ မသိကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ချက်ချင်း လာခဲ့သည်မှာ တွန့်ဆုတ်မှုပင် မရှိခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်မြက်ကို သူတို့လည်း ကြားဖူးကြသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော မဆိုးသော ဝိညာဉ်မြက်ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အာနိသင်မှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းလာသည်။ ယီထျန်းယွမ်က အဘယ်ကြောင့် ၎င်းကို ဤမျှ အလေးထားသည်မှန်း သူတို့ နားမလည်နိုင်ပေ။

သူတို့ အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အခန်းငယ်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် တန်ဖိုးကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့သည် အလင်းရောင် ဖြာထွက်စေကာ အခန်းတွင်းကို အပြင်နှင့် မထူးခြားသည့်အလား လင်းထိန်စေသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာ၏ နံရံပတ်လည်တွင် ဆေးလုံးအမျိုးမျိုးကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီစဉ်ထားသည်။ ထျန်းလျံချန်းတို့က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း အံ့ဩသွားကြသည်။

“ဒါ... အဆင့်ငါးဆေးလုံး၊ နတ်ဘုရားပြောင်းလဲဆေးလုံးပဲ...”

“ဟိုမှာလည်း အဆင့်ငါးဆေးလုံးပဲ... အဆင့်ငါးဝိညာဉ်မြက်လည်း ရှိတယ်... ဆဋ္ဌမပန်း... အဆင့်ခြောက်ဝိညာဉ်ဆေးလည်း ရှိတယ်... ဘုရားရေ၊ ဒီမှာ တကယ်ကို ပြည့်စုံလှချည်လား... တချို့ဆို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”

သူတို့သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး အပြင်တွင် မမြင်ဖူးသော ဝိညာဉ်ဆေးများနှင့် ဆေးလုံးများသည် ဤနေရာတွင် ပြည့်စုံလှသည်။ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှာ အဆင့်ခြောက်ဖြစ်ပြီး ယခုမြင်ရသည်မှာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်သော်လည်း ထက်မြင့်သော အဆင့်များလည်း ရှိနိုင်သည်။

ဤအိမ်အတွင်းတွင် နောက်ထပ်ဝင်ရောက်ရန် လမ်းကြောင်းရှိသော်လည်း ဆရာယွဲ့သည် ဝင်လာပြီးနောက် ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းထိုင်ကာ မိမိအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်သုံးနေသည်။ ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံရန် အနည်းငယ်မျှ စိတ်မဝင်စားပုံရသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ဆရာယွဲ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဆရာယွဲ့ : စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ် အဆင့်နှစ်ကျင့်စဉ်ရှိသူ။ မည်သည့်ပစ္စည်းတပ်ဆင်မှုမှ မရှိ။ တတ်ကျွမ်းသော သိုင်းပညာများမှာ ယုံမင်လက်ဖဝါး၊ ယုံမင်နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၊ ယုံမင်ခြေလှမ်းစသည်တို့ဖြစ်သည်။ အားနည်းချက် : မရှိ။ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအား : သန်းတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် သာမန်အခြေအနေ။ သတ်ဖြတ်ပါက ယုံမင်လက်ဖဝါး၊ ယုံမင်နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၊ ယုံမင်ခြေလှမ်းစသည့် ရှားပါးပစ္စည်းများ ရရှိနိုင်သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်အဆင့်ဖြစ်သည်နှင့်အညီ မည်သည့်ပစ္စည်းမျှ မတပ်ဆင်ဘဲ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအား သန်းတစ်ရာရှစ်ဆယ်ရှိသည်မှာ လက်တစ်ချက်လှုပ်ရုံဖြင့် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူများကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ဤမျှထောင့်ကျယ်သော နေရာတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦး ထိုင်စောင့်နေခြင်းသည် အမှန်တကယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။

ဤနေရာတွင် ရတနာများ များပြားစွာ ရှိနေသည်ကို ကြည့်လျှင် ဤမျှသန်မာသော အင်အားမရှိပါက ထိန်းသိမ်းထားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဟိုဟာက ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ရွက်... အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးကို လက်ဖက်ရည်ဖျော်ဖို့ သုံးနေတာ... တကယ်ကို ဖြုန်းတီးလွန်းတယ်...” ထျန်းလျံချန်းက တံတွေးမျိုချလျက် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဤအရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အတော်အတန်လေ့လာထားသူဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးများစွာကို မှတ်မိသည်။

ယီထျန်းယွမ်လည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိသည်။ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်ရွက်သည် အဆင့်လေးဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်ပြီး ၎င်းကို လက်ဖက်ရည်ဖျော်ရန် အသုံးပြုနေသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြုန်းတီးမှုကြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်တစ်ဦးအတွက်တော့ ဤအရာမှာ ဘာမှမဟုတ်ပေ။

“ဆရာယွဲ့... ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတယ်... ဝိညာဉ်မြက် လိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်... ဆရာက အရင်က ဝိညာဉ်မြက်လိုတဲ့သူရှိရင် ဒီမှာ ခေါ်လာဖို့ ပြောဖူးတယ်မဟုတ်လား...” မောက်ရှုက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လျက် ဆရာယွဲ့အား အလွန်လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အို့... ဝိညာဉ်မြက် လိုချင်တာလား...” ဆရာယွဲ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချထားလျက် ယီထျန်းယွမ်တို့အား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက ဝိညာဉ်မြက် လိုချင်တာလဲ...”

“ကျွန်တော်ပါ...” ယီထျန်းယွမ်က ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်မြက်လိုချင်တဲ့သူဆိုရင် အများအားဖြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်သမားတွေပဲ ဖြစ်တယ်... မင်း နတ်ဘုရားအင်းဆရာလား...” ဆရာယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားအင်းဆရာပါ... ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ...” ယီထျန်းယွမ်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထျန်းလျံချန်းတို့သည် ချက်ချင်း မှင်တက်မိသွားကြသည်။ ယီထျန်းယွမ်သည် နတ်ဘုရားအင်းဆရာဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို မသိကြပေ။ ယခင်က သူသည် ဆေးလုံးဖော်စပ်သူမဟုတ်ခဲ့သေးဘူးလား။ ယခုမူ နတ်ဘုရားအင်းဆရာလည်းဖြစ်နေပြန်ပါပြီ။ စကားများ မှားပြောမိလေရော့လား။

“ဘယ်အဆင့်လဲ...” ဆရာယွဲ့က ထိုင်ရာမှ ထလာပြီး အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်လုံးတစ်စုံသည် တဖိတ်ဖိတ်လက်လျက် သူ့ကို ထိုးဖောက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်တော်က ဘယ်အဆင့်လဲဆိုတာကို မမေးပါနဲ့... ဆရာယွဲ့ကပဲ ဘယ်လိုနတ်ဘုရားအင်းကို ထွင်းထုဖို့ လိုလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်အဆင့်နတ်ဘုရားအင်းကို ဖယ်ရှားဖို့ လိုလဲဆိုတာ ပြောပြပါ... အဲဒါကမှ အဓိကပဲ... အဆင့်ကို ပြောလည်း အလကားပဲ...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဆရာယွဲ့က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်လေး... မင်း တော်တော်လေး ယုံကြည်မှုရှိပုံပဲ...”

“အင်း... တော်တော်လေးပဲ ဆိုပါတော့...” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဆရာယွဲ့က မောက်ရှုအား တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါ အပြင်မှာ ပြောခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကလဲ...”

“အဲဒါ... ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လလောက်ကပါ...” မောက်ရှုက လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ခြောက်လတောင် ကြာသွားပြီပဲ... ငါ ဒီကိစ္စကို မလုပ်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီ... မင်း ဒါကို မှတ်မိသေးတယ်ပေါ့...” ဆရာယွဲ့က ထလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ငါ အပြင်ထွက်မယ်လို့ မစဉ်းစားထားပေမဲ့ အခုတော့ မင်းတို့ကို ခေါ်ထုတ်သွားရမယ်ထင်တယ်... အပြင်မှာ ငါ့တပည့်က ငါ့အတွက် သေတ္တာဖွင့်ပေးနိုင်မယ့်သူကို ရှာနေတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး... ဘာတွေ လုပ်နေလဲ မသိဘူး...”

“ဆရာပြောတာက ဝိညာဉ်မြက် လိုတဲ့သူကို ရှာခိုင်းထားတာ သေတ္တာဖွင့်ဖို့ နတ်ဘုရားအင်းဆရာရှာဖို့လား...” မောက်ရှုက အံ့ဩတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်လည်း ဟုတ်တယ်... မဟုတ်လည်း မဟုတ်ဘူး...” ဆရာယွဲ့က ထပ်မံရှင်းပြခြင်းမပြုဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပိုက်ထားလျက် သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်ထွက်သွားသည်။ တံခါးကိုပင် ပိတ်ရန် မလိုအပ်သည့်အလား ထားခဲ့သည်။

အထဲတွင် ဆေးလုံးများ များပြားစွာ ရှိနေသော်လည်း တံခါးကို မပိတ်ထားခြင်းသည် ခိုးယူခံရမည်ကို မစိုးရိမ်သည်လား။

ထျန်းလျံချန်းတို့သည် အံ့ဩတကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး ဤရှေ့ရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုသည် စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူဖြစ်သည်ကို မသိကြပေ။ မည်သူမဆို ရောက်လာသည်ကို သူ မသိမည်မဟုတ်ပေ။ မည်သူမဆို ကျပန်းဝင်ရောက်ပြီး ပစ္စည်းခိုးယူလျှင် အကျိုးဆက်မှာ မည်သို့ဖြစ်မည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ဆရာယွဲ့၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် လမ်းမအပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မဝေးသည့်နေရာတွင် လူအုပ်ကြီးတစ်ခုသည် တန်းစီထားပြီး များပြားလှသော လူအုပ်သည် ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် တန်းစီလျက် မည်သည့်အရာကို လုပ်ဆောင်နေသည်မှန်း မသိရပေ။

သူတို့ အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ လူငယ်တစ်ဦးသည် ဘေးတွင်ထိုင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် သေတ္တာငယ်တစ်လုံးရှိနေသည်။ ၎င်းသေတ္တာပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားပြီး အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသည်။ သေတ္တာတစ်လုံးပေါ်တွင် ဤမျှများပြားသော နတ်ဘုရားအင်းများဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ အထဲတွင် မည်သည့်အရာရှိမည်ကို တွေးတောမိစေသည်။

“ငါ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်မြက် သုံးပင်ရှိတယ်... မင်း ဒီသေတ္တာပေါ်က နတ်ဘုရားအင်းတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်ရင် ငါ့တပည့်ဘေးမှာ ရှိတဲ့ သူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ခုလည်း မင်းအတွက်ပဲ...” ဆရာယွဲ့က ဆေးလုံးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး မောက်ရှုထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ရဲ့ ခြောက်လအရင်က ကိစ္စကို မှတ်မိသေးတာ မဆိုးဘူး... ဒါက မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ... တကယ်ကတော့ နတ်ဘုရားအင်းဆရာတွေကို ခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ စောင့်သာစောင့်နေရတယ် ဝိညာဉ်မြက်လိုတဲ့သူ မရှိခဲ့ဘူး... လူတွေက ဝိညာဉ်မြက်ရဲ့ အာနိသင်ကို ကြာလှပြီ မသိကြတော့ဘူးထင်တယ်...”

ဆရာယွဲ့က ခေါင်းခါလျက် ယီထျန်းယွမ်အား မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဝိညာဉ်မြက်ကို ဘာလုပ်ဖို့ ယူမလို့လဲ...”

“ဝိညာဉ်စုဆောင်းဆေးလုံး ဖော်စပ်ဖို့ပါ...” ယီထျန်းယွမ်က ရိုးရှင်းစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဆရာယွဲ့က ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီသေတ္တာကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်နိုင်ရင် ငါ အခုပြောခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးကို နှစ်ဖက်လက်နဲ့ ပေးမယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ထိုသေတ္တာပေါ်သို့ အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်ပြီး ဤကိစ္စတစ်ခုလုံးကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အခန်း ၄၈၄ ပြီးပါပြီ။