သေတ္တာကို ဖျက်ဆီးခြင်း

ယီထျန်းယွမ်က နတ်ဘုရားအင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော သေတ္တာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအင်းများစွာ ထွင်းထုထားသော်လည်း အဆင့်များမှာ မမြင့်မားပေ။ အမြင့်ဆုံးမှာ အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းသာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းများသည်ပင် လူတိုင်းကို ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ယာယီမစ်ရှင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ မစ်ရှင်တစ်ခု ပေါ်လာသည့်အခါ ထိုသူသည် အရေးပါသူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြလေ့ရှိသည်။ ယီထျန်းယွမ်က ဆရာယွဲ့သည် ရိုးရှင်းသူမဟုတ်ကြောင်း သိမြင်နိုင်သည်။ ဤမျှထောင့်ကျယ်သော နေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားပြီး ဧည့်သည်ကို သိပ်မဧည့်ခံသည့်ပုံစံဖြင့် သူ ဘာလုပ်လိုသည်မှန်း ဘုရားသာသိပေလိမ့်မည်။

“ထပ်မံရှုံးနိမ့်ပြီ…” နတ်ဘုရားအင်းဆရာတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခုန်ထလာပြီး သေတ္တာကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။ “ဒါက အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းတွေပဲတဲ့လား… ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ… အနည်းဆုံးတော့ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်ထက် ပိုမြင့်တဲ့ အင်းတွေလိုပဲ… ဒါတွေက အရမ်းခက်ခဲတယ်…”

“ဖယ်မရရင် ကျွန်တော်လုပ်မယ်… ဒီလိုဖရိုဖရဲလုပ်မနေနဲ့…” နောက်က နတ်ဘုရားအင်းဆရာတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ ရှေ့မှ နတ်ဘုရားအင်းဆရာက အချိန်ဆွဲနေသဖြင့် သူ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

“ကောင်းပြီ… မင်းပဲ လုပ်လိုက်တော့…” ထိုအဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဆရာက လက်ခါလျက် ထိုလူငယ်အား ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်လေး… မင်းရဲ့ ဒီအရာက တကယ်ပဲ အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းတွေလား…”

“အတုအယောင်မရှိဘူး… တကယ်ပဲ အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းတွေပဲ… မင်းမှာ မျက်လုံးမရှိဘူးလား… အဆင့်ငါးမဟုတ်ရင်တောင် ဒီသူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ခုက နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်ကို ငှားဖို့ လုံလောက်ပြီမဟုတ်လား… အရည်အချင်းမရှိရင် အာပလာလုပ်မနေနဲ့… မြန်မြန်ဖယ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကို လုပ်ခိုင်းလိုက်… ကျွန်တော့်အချိန်တွေ ဖြုန်းနေတာပဲ…” ထိုလူငယ်သည် ပါးစပ်ထဲတွင် မြက်တစ်ပင်ကို ကိုက်ထားပြီး သိသူများက ထိုမြက်သည် သာမန်မြက်မဟုတ်ဘဲ အဆင့်လေးဝိညာဉ်မြက်ဖြစ်သည့် ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်မြက်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်သည်။

၎င်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်သော အရာဖြစ်သော်လည်း သူသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲတွင် ကိုက်ထားပြီး အနည်းငယ်သာ ချိုမြမှုအတွက် ဝါးနေသည်။

“ကောင်လေး…” ထိုအဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဆရာသည် ဒေါသထွက်လာပြီး ပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ထိုလူငယ်၏ အကြည့်သည် အေးစက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုနတ်ဘုရားအင်းဆရာ၏ မျက်လုံးများကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။

ထိုအဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဆရာ၏ စိတ်နှလုံးသည် အေးစက်သွားပြီး ဒေါသမီးလျှံသည် ရေအေးတစ်ခွက်ဖြင့် ငြှိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မကျေမချမ်းအသံဖြင့် တစ်ချက်ဟမ့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ထိုလူငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက်မှာ မကြီးသေးဘဲ အနှစ်နှစ်ဆယ့်တစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မနိမ့်ပေ၊ စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အဆင့်ခုနစ်အထိ ရှိနေသည်။

ဤအသက်အရွယ်အတွက် ဤမျှသော ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်သည့်အလား ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ဆရာယွဲ့ရှိနေပြီး ထိုမျှများပြားသော ဝိညာဉ်ဆေးများနှင့် ဆေးလုံးများဖြင့် ပံ့ပိုးထားသဖြင့် သန်မာလာရန် မဖြစ်နိုင်သည်မှာ မရှိပေ။

“ဒီနေ့ လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေတာလဲ…” ဆရာယွဲ့က ထိုလူငယ်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ… ဆရာ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ… ကျွန်တော် သိမ်းဆည်းပြီး ပြန်သွားဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာ ဒီနေ့ လူတွေ ဒီလောက်များလာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး… အုပ်စုလိုက်ရောက်လာပုံပဲ… ဆရာက ဆုလာဘ်တွေ တိုးပေးလိုက်လို့ အကုန်လုံး အလျင်အမြန်ရောက်လာကြတာထင်တယ်…” လူငယ်က အားမလိုအားမရ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းလုပ်ရမယ့်ကိစ္စပဲ… လူများလေ ပိုကောင်းလေပဲ… အဓိကကတော့ မင်း အခုန ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ… ပြဿနာမရှာနဲ့ နားလည်လား…” ဆရာယွဲ့က ဆူပူလိုက်သည်။

“သိပါပြီ ဆရာ…” လူငယ်က အားမလျှင့်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဟိုကောင်က ဆရာယွဲ့ရဲ့တပည့် ဖူးရန်ပဲ… ဘယ်ကနေ ခေါ်ယူထားလဲမသိပေမဲ့ အရမ်းချစ်ခင်ပုံရတယ်… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်တာဝန်ကတော့ ပြီးသွားပြီ… ကံကောင်းပါစေ…” မောက်ရှုက တဟီးဟီးရယ်လျက် ဆေးလုံးပုလင်းကို ယူကာ ထွက်သွားသည်။ အနည်းငယ်မျှ ဧည့်ဝတ်မပြုဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့သည် ဤအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးကြသူများဖြစ်ပြီး အကျိုးအမြတ်အနည်းငယ်မျှ ရယူရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက မည်သို့အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။

ယီထျန်းယွမ်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အခြားကျင့်စဉ်သမားများနောက်တွင် တန်းစီလိုက်သည်။

ဆရာယွဲ့က သူ့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာပြီးနောက် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ဘေးတွင်သာ ရပ်ကြည့်နေသည်။ နတ်ဘုရားအင်းဆရာများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နတ်ဘုရားအင်းများကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ အောင်မြင်ခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် ဆရာယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် ဝမ်းနည်းမှု သို့မဟုတ် ဝမ်းမြောက်မှု မည်သည့်အရာမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။

ယီထျန်းယွမ်က ဆရာယွဲ့သည် ရှုံးနိမ့်မှုများကို များစွာမြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ထို့ကြောင့် ဂရုမစိုက်တော့သည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

“ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နတ်ဘုရားအင်းတွေ… ဘယ်လိုလုပ်ဖယ်ရှားရမှာလဲ… ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးပါပဲ… ဒါကို ဖယ်မရတာ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ…” နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးတစ်ဦးက သေတ္တာကို ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီးဖြစ်နေသည်။ လူများစွာ၏ ရှေ့တွင် နတ်ဘုရားအင်းကို ဖယ်ရှားမရခြင်းသည် အမှန်တကယ် ရှက်စရာဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆရာယွဲ့အား ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီသေတ္တာကို ဖျက်ဆီးလို့ရလား…”

“အဲဒါက မင်းတို့သဘောပဲ… ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်ရင် ဘယ်နည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ်၊ တိုက်ခိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဘုရားအင်းကို ဖယ်ရှားတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းတို့လုပ်ချင်သလို လုပ်လို့ရတယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီသေတ္တာကို တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သေချာစဉ်းစားပါ… အပေါ်က နတ်ဘုရားအင်းတွေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမဟုတ်ဘူး…” ဆရာယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို အရင်ပြောပြရင်ကောင်းမှာပေါ့… ဒီနတ်ဘုရားအင်းတွေက ဘယ်လောက်သန်မာနိုင်မှာလဲ… ဒီသူတော်စဉ်လက်နက်က ကျွန်တော့်အတွက်ပဲ…” ထိုနတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးသည် ဓားကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူပြီး သေတ္တာကို အားပြည့်ဖြင့် ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရပြောင်းလဲမှုနယ်ပယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ သန်မာသူဖြစ်ပြီး ဤဓားတစ်ချက်သည် အလွန်အားပြင်းလှသည်။ ကြီးမားသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သေတ္တာကို ခုတ်ထစ်လိုက်သောအခါ ပြန်ကန်ထွက်လာသော အင်အားတစ်ခုက ထိုနတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ တိုက်မိသွားသည်အထိ လွင့်စင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုဆိုင်အတွင်းမှ ထပ်မံထွက်လာပြီး ဤပြန်ကန်အင်အားကြောင့် ပြင်းထန်သောဒဏ်ရာများ ရရှိသွားသည်။

“ဒီလောက်ပြင်းထန်တဲ့ ပြန်ကန်အင်အား… ကျွန်တော် လက်လျှော့လိုက်ပြီ…” ထိုနတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးသည် မကျေမချမ်းအသံဖြင့် တစ်ချက်ဟမ့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက ရှက်စရာသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အခြားသူများက အကြမ်းဖက်နည်းဖြင့် သေတ္တာကို ဖျက်ဆီးရန် ကြံစည်ထားသူများ၏ စိတ်နှလုံးများသည် အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။ ဤနည်းဖြင့် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် ထိုနတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးထက် သာလွန်သည်ဟု မထင်ကြပေ။ ထိုသူပင် တွန်းထုတ်ခံရသည်ဆိုပါက သူတို့က ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

“ကျွန်တော်လုပ်မယ်…” အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူတစ်ဦးသည် ထွက်လာပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော သံတူကြီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ၎င်းသည် အောက်တန်းစား သူတော်စဉ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုသူကြီးသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြွက်သားများဖြင့် ဖောင်းကားနေပြီး အပြင်တွင်ထင်ရှားနေသည့် ပုံစံသည် အလွန်အားပြည့်ဝလှသည်။ သူရောက်လာသောအခါ လူအားလုံးသည် လမ်းဖယ်ပေးကြပြီး ဤအင်အားဖြင့် သေတ္တာကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် စိုးရိမ်စရာမှာ သေတ္တာဖွင့်မိပါက အထဲရှိ ပစ္စည်းများပါ ပျက်စီးသွားနိုင်သည်ပင်။

“ကျွန်တော်က နတ်ဘုရားအင်းဆရာမဟုတ်ဘူး… ဒီသေတ္တာကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ဖွင့်လိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်မှာလား…” ထိုသူကြီးက ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ငါပြောပြီးသားပဲ… ဘယ်နည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ဖွင့်နိုင်ရင် ဒီသူတော်စဉ်လက်နက်နှစ်ခုကို နှစ်ဖက်လက်နဲ့ ပေးမယ်…” ဆရာယွဲ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ… မင်းဒီစကားပြောလိုက်တာနဲ့ လုံလောက်ပြီ… ကျွန်တော်ဖျက်မရတဲ့အရာ မရှိဘူး…”

ထိုသူကြီးသည် အကျယ်တဝင့်ရယ်လျက် သံတူကြီးကို မြှောက်ကာ သေတ္တာကို အားပြည့်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကြောများ ထင်ရှားလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သတ္တုဓာတ်အင်အားများသည် သံတူထဲသို့ အပြည့်အဝ စီးဝင်သွားကာ သံတူသည် တောက်ပသော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်လာပြီး အလွန်မျက်စိစူးရှစေသည်။

“ပြိုကွဲစမ်း…”

ထိုသူကြီးသည် အော်ဟစ်လျက် သံတူကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ဒုန်းဆိုသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။ ထိုအခါ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထင်ရှားစွာပင် ထိုသူကြီးသည် ရှုံးနိမ့်သွားသည်၊ ပြင်းထန်စွာ ရှုံးနိမ့်သွားသည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပြန်ကန်အင်အားကြောင့် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ သူတော်စဉ်လက်နက်သည်ပင် ဘေးသို့ ကျသွားကာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ပျက်စီးစေသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ ထိုသူတော်စဉ်လက်နက်ကို ယူရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြပေ။ ၎င်းသည် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ သန်မာသူ၏ လက်နက်ဖြစ်ပြီး မကြာမီ ပြန်လာပြီး ယူသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဆက်လုပ်ကြပါ…” ဆရာယွဲ့က မျက်နှာအမူအရာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လူအားလုံးကို ဆက်လုပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဤသေတ္တာကို ဖျက်ဆီးဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ဆရာယွဲ့ကိုယ်တိုင်က အစောကြီးကတည်းက ဖျက်ဆီးဖွင့်လိုက်ပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိသူပင် ဖွင့်မရသည့်အရာကို အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိသူက ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။

အခန်း ၄၈၅ ပြီးပါပြီ။