သေချာစွာ အရှက်ရစေခြင်း

ဆရာယွဲ့က လူအားလုံးကို သေတ္တာကို ဆက်လက်ဖျက်ဆီးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ အကယ်၍ သေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့လျှင် ဆုလာဘ်ကို နှစ်ဖက်လက်ဖြင့် ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာဖြစ်သော်လည်း အခက်အခဲမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။

အဆင့်ငါးနတ်ဘုရားအင်းဟု ဆိုထားသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးများပင် ဖယ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်ကို ခေါ်ယူဖယ်ရှားရန်ဆိုပါက၊ ၎င်းမှာ ဖီးနစ်အမွေးနှင့်တူသည့် ရှားပါးမှုဖြစ်ပြီး အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ယုံမင်အင်ပါယာ၏ နိုင်ငံတော်ဆရာသည် သဘောတရားအရ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်သို့ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရောက်ရှိထားသည်။ ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်ဘိုးဘေးသည်ပင် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာလည်း မူလအဆင့်နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးသာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ဤနေရာတွင် နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ပြီးပြည့်စုံသော နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးအဆင့်မှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။

အကြမ်းဖက်နည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးလိုသူများအတွက်ဆိုလျှင် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိသူများပင် မလုပ်နိုင်ပေ။ အချို့က စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိသူများသာ ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဟု ထင်ကြသော်လည်း ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အကယ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်ဘုရင်နယ်ပယ်ရှိသူများက ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် ဆရာယွဲ့ကိုယ်တိုင်က အစောကြီးကတည်းက ဖျက်ဆီးပြီးသားဖြစ်လိမ့်မည်။

“ဒီသေတ္တာက ဘယ်ကလာတာလဲ… ဘာလို့ ဒီလောက်ဖွင့်ရခက်ခဲနေရတာလဲ…” ယီထျန်းယွမ်က မျက်လုံးများကို မှေးကျဉ်းကြည့်ရင်း သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် သေတ္တာထဲတွင် မည်သည့်ရတနာများ ရှိနိုင်မည်ကို ဆန်းကြယ်စွာ တွေးမိသည်။ အထဲတွင် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုရှိနိုင်သလား။ ၎င်းသည် မဖြစ်နိုင်သည့်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ဤမျှခိုင်မာသော သေတ္တာတွင် ထူးကဲသော ရတနာတစ်ခုမရှိပါက အမှန်တကယ် ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့နောက် နတ်ဘုရားအင်းဆရာများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း အကြမ်းဖက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် မည်သူမျှ ထပ်မံကြိုးစားခြင်း မရှိတော့ပေ။ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိသူပင် တွန်းထုတ်ခံရသည်ဆိုပါက၊ ၎င်းထက် ကျင့်စဉ်အဆင့်နိမ့်သူများက ထိုသို့လုပ်ရန် မဝံ့မရဲဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားအင်းဆရာများသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ရှားရန် ဆက်လက်ကြိုးစားကြရသည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး အလှည့်ကျလာကာ ဖယ်ရှားမရပါက နောက်တစ်ဦးကို လှည့်ပေးရသည်။

ဆရာယွဲ့က ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ကြည့်ရှုနေပြီး၊ ဖူးရန်ကမူ မြှတစ်ချောင်းကို ဆက်လက်ကိုက်ထားရင်း ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေကာ အလွန်ငြီးငွေ့နေသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

“ဆရာ… ဒီအရာကို ဘယ်သူဖွင့်နိုင်မှာလဲ… ဆရာတောင် ဖွင့်မရတာကို… ဘယ်သူက ဖွင့်နိုင်မှာလဲ…” ဖူးရန်က ငြီးငွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်နေတာ လပေါင်းများစွာရှိပြီ… တစ်ယောက်မှ အောင်မြင်တာ မရှိဘူး…”

သူ၏ နေ့စဉ်အလုပ်မှာ လူများကို သေတ္တာဖွင့်ရန် လာခိုင်းခြင်းဖြစ်ပြီး လပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အောင်မြင်ခြင်း မရှိပေ။

“စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါ… တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ ဖွင့်နိုင်မှာပဲ…” ဆရာယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကမ္ဘာကြီးက မင်းထင်ထားတာထက် ကျယ်ပြန့်တယ်… ငါက သာမန်အဆင့်လေးတစ်ခုပဲ…”

ဆရာယွဲ့သည် အလွန်နှိမ့်ချပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထူးကဲသူဟု မထင်ထားပေ။

“ရှုံးနိမ့်ပြီ… ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ သေတ္တာ…” နတ်ဘုရားအင်းဆရာတစ်ဦးက ဒေါသတကြီးဖြင့် သေတ္တာကို တစ်ချက်ကန်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူတော်စဉ်လက်နက်ကို မလွှတ်တမ်း လိုချင်သော်လည်း၊ သေတ္တာကို ဖွင့်မရသဖြင့် ၎င်းကို ယူမရနိုင်ပေ။

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယီထျန်းယွမ်၏ အလှည့်ရောက်လာသည်။ လူအများက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ အားလုံးရှုံးနိမ့်နေသည်ဖြစ်ရာ ဘာကြည့်စရာရှိမည်နည်း။

သူသည် သေတ္တာကို စစ်ဆေးရန် စတင်လိုက်စဉ်၊ နောက်ကွယ်မှ ဒေါသတကြီးအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖယ်ကြစမ်း… ဖယ်ကြစမ်း… ချင်းယွမ်ဆရာကြီး ရောက်လာပြီ…”

ထိုအခါ လူတစ်စုသည် နောက်မှ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ရှေ့တွင် လူငယ်တပည့်အနည်းငယ်က လမ်းဖယ်ရန် အချက်ပြကြသည်။ လမ်းမှာ ဤမျှကျယ်ဝန်းနေသော်လည်း လမ်းဖယ်ရန် ပြောဆိုခြင်းသည် မာနထောင်လွှားမှုကိုသာ ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံမှုအောက်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာတွင် မာနထောင်လွှားမှုအပြည့်ဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မထီမဲ့မြင်ပုံပေါ်သည်။

“ချင်းယွမ်ဆရာကြီးပဲ… လှိုင်းယွမ်မြို့ထဲမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ချင်းယွမ်ဆရာကြီးတောင် ရောက်လာပြီ… ဒီသေတ္တာအကြောင်း ကြားလို့ လာတာဖြစ်မယ်…”

“ဟုတ်တယ်… ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြိုးစားပြီးပြီ… တစ်ယောက်မှ ဖွင့်မရဘူး… အစပိုင်းမှာ နတ်ဘုရားအင်းဆရာတွေ ဆွဲဆောင်ခဲ့တယ်… နောက်တော့ နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးတွေ… အခုတော့ ဆရာကြီးတစ်ဦးတောင် ရောက်လာပြီ…”

“ဒီတစ်ခါတော့ သေချာဖွင့်နိုင်မှာပဲ… နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးတောင် ဖွင့်မရရင် ဘယ်သူက ဖွင့်နိုင်မှာလဲ…”

လူများသည် တစ်ယောက်တစ်ပြောဖြင့် ဆွေးနွေးကြပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင် သေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဤသေးငယ်သော သေတ္တာတစ်လုံးကို မည်သူမျှ ဖွင့်မရခြင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အံ့အားသင့်စေသည်မဟုတ်ပါလား။

“ကောင်လေး… မင်း ဖယ်လိုက်စမ်း… ငါ့ဆရာကို အရင်လုပ်ခိုင်းမယ်…” ရှေ့မှ လမ်းဖွင့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးက ယီထျန်းယွမ်အား မာန်ထောင်လွှားစွာ ဖယ်ရန် ပြောလိုက်သည်။ ထင်ရှားစွာပင် ၎င်းသည် တန်းစီခြင်းတွင် အလှည့်ကျော်ပြီး ဖြတ်ဝင်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘာပြောလိုက်တာလဲ…” ယန်ကျီဝင်တို့က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က အရင်ရောက်နေတာ… မင်းတို့လုပ်ချင်ရင် အရင်တန်းစီစမ်းပါ…”

“မင်းတို့ ရှေ့မှာရှိတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား… ချင်းယွမ်ဆရာကြီး… နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးတစ်ဦးပဲ… ဒါကို တန်းစီခိုင်းရအုံးမလား… ဒီသေတ္တာကို မင်းတို့ဖွင့်လို့မရဘူး… ငါ့ဆရာတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖွင့်နိုင်မယ်… မင်းတို့ဆက်ကြိုးစားစရာမလိုဘူး…” ထိုလူငယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်းယွမ်ဆရာကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် စိတ်မရှည်မှုအပြည့်ဖြစ်နေပြီး၊ တန်းစီခိုင်းခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းရုံသာဖြစ်သည်ဟု ထင်နေသည်။

“သူတို့ကို တစ်ခုခုပေးလိုက်… ဖယ်သွားခိုင်းလိုက်…” ချင်းယွမ်ဆရာကြီးက လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ရမ်းလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ…” လူငယ်က ချက်ချင်း ဆေးလုံးပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ယီထျန်းယွမ်တို့ထံ ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ကံကောင်းတယ်လို့ မှတ်လိုက်… ဒီဆေးလုံးက မဆိုးဘူး… ဒါကို ယူပြီး ဖယ်သွားလိုက်… ဒါ မင်းတို့အတွက် လျော်ကြေးပေးတာပဲ…”

ယီထျန်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤဆေးလုံးမျိုးကို သူ စိတ်ဝင်စားမည်ထင်သည်လား။ ရှေ့ရှိ ချင်းယွမ်ဆရာကြီးမှာ အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် အဆင့်သုံးလေးခန့်သာ ရှိပြီး သူသည် လက်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် ထိုသူကို ရိုက်သတ်နိုင်သည်။

“တန်းစီ…”

ဤအခါ အေးစက်သော အသံတစ်ခုသည် ရှေ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအားလုံးက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆရာယွဲ့က အေးစက်စွာ ဤဘက်သို့ ကြည့်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အင်အားတစ်ခုက ဖိစီးလာသည်။ ထိုလူငယ်နှင့် ချင်းယွမ်ဆရာကြီးတို့သည် ထိုအင်အားကြောင့် အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဆုတ်သွားရသည်။ ၎င်းသည် အင်အားတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

“ဒီ… ဒီကျင့်စဉ်အဆင့်…”

ချင်းယွမ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှုအပြည့်ဖြစ်သွားသည်။ ဤမျှထူးကဲသော သန်မာသူတစ်ဦး ရှိနေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူ၏မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားပြီး ဤအခြေအနေကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း တန်းစီရန်သာ လုပ်နိုင်သည်။

“မလိုပါဘူး… မင်းတို့ လုပ်ချင်ရင် အရင်လုပ်လိုက်ပါ…” ယီထျန်းယွမ်က လက်ဟန်ဖြင့် ၎င်းတို့ကို အရင်လုပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး…” ယန်ကျီဝင်တို့က မကျေမချမ်းဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အရင်ရောက်နေသူများဖြစ်သည်။

“သူတို့ကို အရင်လုပ်ခိုင်းလိုက်… နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးရဲ့ အဆင့်က ဒီသေတ္တာကို ဖွင့်နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ချင်တယ်…”

ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက အခြေအနေကို နားလည်တာပဲ…”

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း၊ ယီထျန်းယွမ်က လမ်းဖယ်ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း သူ၏ဆရာကို သေတ္တာဖွင့်ရန် ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

ချင်းယွမ်ဆရာကြီးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ နတ်ဘုရားအင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော သေတ္တာရှေ့သို့ လှမ်းလာပြီး နတ်ဘုရားအင်းများကို ဖယ်ရှားရန် စတင်ပြင်ဆင်သည်။

ဆရာယွဲ့က ယီထျန်းယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယီထျန်းယွမ်က လမ်းဖယ်ပေးပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ချင်းယွမ်ဆရာကြီးသည် လက်ကို သေတ္တာပေါ်တွင် ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ဖယ်ရှားမည့်အချက်ကို ရှာဖွေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ချက်ချင်း ဖယ်ရှားရန် စတင်လိုက်သည်။ အင်အားဖြင့် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးပြီး တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားလုံးရှုံးနိမ့်သည်။

ချက်ချင်းဖွင့်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ရှုံးနိမ့်ပြီး တစ်ကြိမ်မျှ အောင်မြင်ခြင်း မရှိပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ချင်းယွမ်ဆရာကြီး၏ မျက်နှာသည် နီရဲလာပြီး လူများစွာ၏ အကြည့်များအောက်တွင် နတ်ဘုရားအင်းဆရာကြီးဖြစ်နေသော်လည်း ရှုံးနိမ့်နေသည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်း ထွက်မသွားဘဲ ဆက်လက်ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသည်။ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် သူသည် ဤမျှအရှက်ရမှုကို မခံနိုင်ပေ။

ယီထျန်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤချင်းယွမ်ဆရာကြီးသည် အမှန်တကယ်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဆရာကြီးဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ဆရာကြီးဟု မည်သို့မှ မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။ သူသည် ၎င်းကို အစပိုင်းတွင်ပင် ထိုးထွင်းသိမြင်ခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် ချင်းယွမ်ဆရာကြီးကို စမ်းသပ်ရန် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

မာနထောင်လွှားနေသည်လား။ ထို့အတွက် သေချာစွာ အရှက်ရစေပြီး ကြည့်ရစေခြင်းပင်။

အခန်း ၄၈၆ ပြီးပါပြီ။