ရောက်ရှိခြင်း

အဆင့်ငါးဖန်တီးမှု၏ အောင်မြင်မှုနှုန်းသည် ဤမျှနိမ့်ကျသွားသည်မှာ မမျှော်လင့်ထားသည့်အရာဖြစ်သည်။ သူ၏ တာအိုမီးလျှံသည် အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီး စွမ်းရည်မှာ များစွာတိုးတက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးကို အဆင့်ငါးဖန်တီးရာတွင် အောင်မြင်မှုနှုန်းသည် ရာနှုန်းနှစ်ဆယ်သာရှိပြီး အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးသည် အဆင့်လေးဆေးလုံးသာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးနှင့် မခြားနားသော်လည်း ခက်ခဲမှုမှာ များစွာမြင့်တက်လာသည်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ တူညီသောအဆင့်ရှိဆေးလုံးဖြစ်သော်လည်း ခက်ခဲမှုမှာ ဤမျှထူးခြားစွာ မြင့်တက်လာမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဆရာယွဲ့ပြောသည့်အတိုင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးသည် ဝိညာဉ်မြက်၏ အကျိုးသက်ရာကို အများဆုံးဖြစ်စေသည့်အရာဖြစ်ပြီး ခက်ခဲမှုမှာလည်း များစွာမြင့်တက်လာသည်။

ဤအခြေအနေသည် ထူးဆန်းသည်မဟုတ်ဘဲ သာမန်ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ဆေးညွှန်းများသည် အဆင့်တူညီသော်လည်း ခက်ခဲမှုမှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွဲပြားနိုင်သည်။ ၎င်းသည် နတ်ဘုရားအင်းဆရာများနှင့်လည်း ဆင်တူသည်။ အစပိုင်းအဆင့်နှင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်သည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကဲ့သို့ ကွဲပြားသည်။

“အင်း... အဆင့်လေးဖန်တီးမှုကိုသာ လုပ်လိုက်ရအောင်... အဆင့်ငါးက ခက်ခဲလွန်းတယ်...”

သူသည် ကံကောင်းသောအော်ရာကို ဖွင့်လှစ်လျှင်တောင် အောင်မြင်မှုနှုန်းသည် ရာနှုန်းငါးဆယ်သာရှိမည်ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသောအော်ရာသည် ထိုမျှသာ အောင်မြင်မှုနှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး အဆင့်မြှင့်တင်မှုမပြုလျှင် ထို့ထက်ပို၍ မြှင့်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းဖန်တီးမှုကို စတင်လိုက်သည်။ အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာ နိမ့်မနေသဖြင့် ဆေးဖန်တီးမီးဖိုနှင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုရာ အောင်မြင်မှုနှုန်းသည် ထပ်မံမြှင့်တင်လာပြီး ပျက်စီးမည်ကို မစိုးရိမ်ရပေ။

“- ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖန်တီးပြီးပါပြီ... အတွေ့အကြုံအမှတ် ငါးသိန်းနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုအမှတ် တစ်ထောင်ရရှိပါသည်...”

အလွယ်တကူ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး မည်သည့်ခက်ခဲမှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏ စွမ်းရည်အဆင့်အရ ဤဆေးလုံးများကို ဖန်တီးရန်မှာ လုံးဝပြဿနာမရှိပေ။

“ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးလား... အကျိုးသက်ရာက လုံးဝကွဲပြားတာပဲ...” ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ထဲတွင် ပုလဲသဖွယ် တောက်ပနေသော ဆေးလုံးကို ကြည့်ရင်း ထူးထူးဆန်းဆန်း မွှေးရနံ့သည် နှာခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

“ဆန်းကြယ်ဆေးလုံးအကျိုးသက်ရာမုဒ်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်မယ်...”

ဤမုဒ်ကို ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက် အတွေ့အကြုံဆေးလုံးများပင်လျှင် အကျိုးသက်ရာသည် နှစ်ဆဖြစ်လာသည်။ ယခင်က ပြန်လည်ပြည့်ဖြည့်ဆေးလုံးများသာ ဤအကျိုးသက်ရာကို ရရှိခဲ့သော်လည်း အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် အတွေ့အကြုံဆေးလုံးများပါ ဤအကျိုးသက်ရာကို ရရှိလာသည်။

“ဘယ်လောက်အတွေ့အကြုံရမလဲ ကြည့်ရအောင်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျှော်လင့်စိတ်နှင့်အတူ ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထည့်လိုက်ပြီး မကြာမီ နားထဲတွင် သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“- အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်းတစ်ရာ ရရှိပါသည်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မှင်တက်မိသွားသည်။ သန်းတစ်ရာအမှတ်ရှိသော အတွေ့အကြုံသည် မည်မျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်လဲ။ ဆန်းကြယ်ဆေးလုံးမုဒ်မသုံးပါကပင် သန်းငါးဆယ်သာရှိမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အလွန်ထူးခြားသည်။

ယခင်က အဆင့်လေးဖန်တီးမှုတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးသည် အများဆုံး ဆယ့်ငါးသန်းအမှတ်သာ ရရှိခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးသည် သုံးဆခွဲကျော်မြင့်တက်လာသည်။ အဆင့်ငါးဖန်တီးမှုတွင်ပင် နှစ်ဆခန့် မြင့်တက်လာသည်မှာ အလွန်အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်မြက်၏ အကျိုးသက်ရာကို အများဆုံးဖြစ်စေသည့်အရာဖြစ်ပြီး ဤမျှအတွေ့အကြုံအမှတ်များကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်မှာ အမှန်တကယ် အံ့ဩစရာပင်။

ထိုအခါ ရုတ်တရက် ယမ်အာက အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နေရာမှ ခုန်ထွက်လာပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နှစ်ချက်သုံးချက်ဖြင့် မျိုချလိုက်ပြီး မျက်နှာတွန့်လျက် ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ “အဖေ... အရသာရှိတဲ့အရာကို မခေါ်ဘဲ စားနေတာလား...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ယမ်အာ ခုန်ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောရင်း ငိုချင်စိတ်ဖြစ်လာသည်။ ဤအချိန်တွင် ခုန်ထွက်လာမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ လူသူကင်းမဲ့သောအခါ သူမသည် အလိုလျောက် ထွက်လာတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် အရသာရှိသောအရာများကို မြင်သောအခါဖြစ်သည်။

“ဒါက...” ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးကို အလျင်အမြန် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ၍ တစ်ရာသန်းအမှတ် ရရှိခဲ့သည်။

အခြားဆေးလုံးများကို ယမ်အာအား လွတ်လပ်စွာ စားသုံးခွင့်ပေးနိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးကို အလွယ်တကူ စားခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အတွေ့အကြုံစိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ သူ၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။

“အဖေ... သမီးလည်း ထပ်စားချင်သေးတယ်...” ယမ်အာသည် ဒေါသထွက်လျက် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်နေရာတွင် ကြာရှည်နေထိုင်ရသဖြင့် စိတ်ဆိုးနေပြီး အဖေဖြစ်သူက ခိုးစားနေသည်ဟု ထင်နေသည်။

“ဒီမှာ... ဒီမှာ... အဖေနဲ့ ကတိပေးပါ... ဒီဆေးလုံးတွေကို အဖေနဲ့ မလုစားရဘူးနော်...” ယီထျန်းယွမ်သည် နူးညံ့စွာ သတိပေးလိုက်သည်။

“ပြဿနာမရှိပါဘူး... အဖေက သမီးကို အမြဲ အထဲမှာ ပိတ်ထားတာပဲ... အပြင်ထွက်လာတော့မှ အဖေက အရသာရှိတဲ့အရာတွေကို ခိုးစားနေတာလား...” ယမ်အာက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်... အခု အခြားဆေးလုံးတွေ ပေးမယ်... ဖြည်းဖြည်းစားနော်...” ယီထျန်းယွမ်သည် ယမ်အာအတွက် သင့်လျော်သော ဆေးလုံးအုံးများစွာကို ထုတ်ယူပေးလိုက်သည်။

ယမ်အာသည် ဆေးလုံးများကို လက်ခံရရှိပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ဘေးတွင်ထိုင်ရင်း သကြားလုံးစားသလို စားသုံးနေသည်။ သာမန်ကျင့်စဉ်သမားတစ်ဦးနှင့်ဆိုလျှင် ယမ်အာကို မွေးစားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဆေးလုံးများကို သကြားလုံးသဖွယ် စားသုံးနေသူကို မည်သူမဆို မွေးစားနိုင်မည်လား။

ယမ်အာသည် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယီထျန်းယွမ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆေးလုံးဖန်တီးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သည်။ ရည်မှန်းချက်မှာ အဆင့်လေးစိတ်ဝိညာဉ်အနှစ်သာရ အဆင့်ငါးသည် ခက်ခဲလွန်းသဖြင့် စွမ်းရည်အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးမှသာ ထပ်မံစဉ်းစားမည်ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကျန်ရှိသော ဆေးဖန်တီးမှုနှစ်ဖုံမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးခြောက်လုံးရရှိလာပြီး ၎င်းသည် အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်းခြောက်ရာ ပင်။

“အဖေ... ဒီဟာက ပိုမွှေးတယ်...” ယမ်အာသည် ဤဘက်ကို ကြည့်ရင်း တံထွေးများပင် စီးကျလုမတတ်ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် အကျိုးသက်ရာအတွက် မစားသော်လည်း ဆေးလုံး၏ မွှေးရနံ့ကို နှစ်သက်သည်။ အဆင့်မြင့်လေလေ ရနံ့သည် ပိုမိုထူးခြားလေဖြစ်သည်။

“ဟမ်... ဒါကို ယခုမစားလို့ရဘူးနော်... နားထောင်ပါ... ဘေးမှာ အဲဒီဆေးလုံးတွေကို စားထားလိုက်... နောက်တစ်ခါ ပိုအရသာရှိတဲ့ဟာတွေ ပေးမယ်...” ယီထျန်းယွမ်က နှစ်သိမ့်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကတိနော်...” ယမ်အာသည် ထိုအခါမှ ဤဘက်ကို မကြည့်တော့ပေ။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဆေးလုံးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ထည့်လိုက်ပြီး မကြာမီ ဆေးလုံးခြောက်လုံးကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူပြီးသည့်နောက် အတွေ့အကြုံအမှတ် သန်းခြောက်ရာကို ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ထူးခြားသည်။

“-... ကစားသမား ‘ယီထျန်းယွမ်’ သည် အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် အဆင့်ခြောက်သို့ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပါသည်...”

အလွယ်တကူ အချိန်တိုအတွင်း အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်မံဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး အတုအယောင်စိတ်ဝိညာဉ်နယ်ပယ် အဆင့်ခြောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဝိညာဉ်မြက်၏ အရေအတွက်သည် နည်းပါးလွန်းသည်။ ဆရာယွဲ့ပြောသည့်အတိုင်း ရှားပါးမှုသည် အဆင့်ခြောက်ဆေးဘက်ဝင်အပင်များနည်းတူပင်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်မြက်များစွာ ရရှိခဲ့လျှင် အဆင့်များစွာ တစ်ပြိုင်နက် မြှင့်တင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“နောက်အဆင့်အတွက် အတွေ့အကြုံအမှတ် ရှစ်ရာသန်းလိုအပ်တယ်... ဒါက နည်းနည်းလွန်ကဲလွန်းတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်သည် လိုအပ်သော အတွေ့အကြုံအမှတ်များကို မြင်သောအခါ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဆင့်မြှင့်တင်ရန်မှာ အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြည့်ဆေးလုံးဖြစ်လျှင်ပင် အဆင့်တစ်ဆင့်မြှင့်တင်ရန် ဆေးလုံးများစွာ လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမြှင့်ဆေးလုံးဖြစ်လျှင် ရှစ်လုံးလိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ခက်ခဲမှုမှာ ထင်ရှားသည်။

“အင်း... ယမ်အာ... သွားရအောင်... အဖေ မင်းကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားမယ်...” ယီထျန်းယွမ်သည် ယမ်အာကို ဆွဲခေါ်ကာ ဂူအပြင်သို့ လျှောက်သွားသည်။

“အိမ်ပြန်မယ်လား...” ယမ်အာက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

“အင်း... အိမ်ပြန်မယ်... ရောက်ရင် သိလာလိမ့်မယ်...” ယီထျန်းယွမ်သည် ပြုံးလျက် ပြောပြီး သူမကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ဖီးနစ်နယ်မြေသို့ အမြန်ဆုံးပျံသန်းသွားသည်။

ဖီးနစ်နယ်မြေ၏ ယခုအခြေအနေသည် မည်သို့ဖြစ်နေမည်နည်း။

သူသည် အလျင်အမြန် အရှိန်မြှင့်ပျံသန်းပြီး ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်မှုအရ ဖီးနစ်နယ်မြေသို့ ပို၍ချဉ်းကပ်လာသည်။ နယ်မြေတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် မီးနီရောင်သစ်တောများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သေချာကြည့်ရာ ၎င်းတို့သည် မီးသဖန်းပင်များဖြစ်သည်။

မီးသဖန်းပင်များသည် ဖီးနစ်များ နှစ်သက်စွာ နားခိုရာ နေရာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်လမ်းညွှန်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်လာသည်။ သူသည် ဖီးနစ်နယ်မြေ၏ ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ မျက်လုံးမြှောက်ကြည့်ရာ မီးသဖန်းပင်များအပြင် အခြားမည်သည်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ဖီးနစ်နယ်မြေကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဝင်္ကပါအစီအရင်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ... ဖီးနစ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်နေမလဲ...” ယီထျန်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ ယမ်အာ၏ မိခင်အခြေအနေအရ သိပ်မကောင်းမွန်ဟု ထင်ရသည်။

အခန်း ၄၉၀ ပြီးပါပြီ။