ဆွန်ယိ

"ကျွန်တော့်နာမည် ဆွန်ယိ၊ နာမည်ပြောင် က ဆွန်ကံမွဲပါ။ ကျွန်တော်က အသည်းစွဲကြည်ညိုသူတစ်ယောက်၊ အရန်တွဲဖက်တစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဘဝက မှောင်မိုက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းခဲ့ပေမဲ့ ထွက်ပေါက်တစ်ခုတော့ အမြဲရှိခဲ့ပါတယ်။ ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းတစ်ခုနဲ့ ကျွန်တော် သတ္တိရှိရှိ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဌာနချုပ်ထဲဝင်ပြီး ဂုဏ်ယူစရာ စားပွဲတင်ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာကာ ဌာနချုပ်ရဲ့ခြေသလုံးကို ဖက်တွယ်ထားခဲ့တယ်။"

"ကျွန်တော်လုပ်တဲ့အလုပ်က ခမ်းနားပြီး မြင့်မြတ်တယ်လို့ထင်ရတယ်၊ ဌာနချုပ်အတွက် အရည်အချင်းရှိသူတွေကို ရှာဖွေစုဆောင်းပေးရတဲ့ တာဝန်ခံတစ်ယောက်ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းတော့ ဒါက ဆက်ဆံရေးတွေကို စီမံခန့်ခွဲရတာထက်မပိုဘူး၊ ဟိုးအရင်က ပြည့်တန်ဆာအိမ်က အုပ်ထိန်းသူမမကြီးတွေ လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်မျိုးလိုပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လို ဘာမဟုတ်တဲ့ကောင်က ဘာများညည်းညူနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်တော်ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူတွေက သိပ်မများပေမဲ့ အဲ့ဒီအတွက် ကျွန်တော်ဂုဏ်ယူတယ်။ အင်း၊ အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင်တော့ အခုဆို သုံးယောက်နီးပါးလောက်တော့ ရှိလောက်ပြီ။"

"အခုတော့ ကျွန်တော် ဒိတ်လုပ်တဲ့ပွဲတစ်ခုမှာ ရောက်နေတယ်။ အသက်သုံးဆယ်နားကပ်နေပြီ၊ အခုထိအိမ်မထောင်ရသေးဘူး။ ဒီအတိုင်းဆက်သွားနေရင်တော့ ရည်းစားကောင်လေးတစ်ယောက်ရှာဖို့ စဉ်းစားရတော့မယ်ထင်တယ်။"

စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အတွင်း၌။

ဝတ်စုံအဟောင်းတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အနည်းငယ်သန့်ရှင်းသော်လည်း သိသိသာသာ နွမ်းနယ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်စားပွဲမှ နုပျို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်မမြင်ချိန်းတွေ့ဖော်ကို အာရုံစူးစိုက်မှုတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ဤသည်မှာ သူ၏အသက်သုံးဆယ်ကျော် ဒိတ်လာတွေ့တဲ့ အဖော် လား။ သူ မေ့နေခဲ့ပြီ၊ သို့သော် အရေးမကြီးပါ — ဤသည်မှာ အစပြုခြင်းအသစ်တစ်ခုပင်။

"ကျားကျား၊ နင့်နာမည်လေးက တကယ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ။ ငါနင့်ကို အဲ့လိုခေါ်လို့ရမလား။" ဆွန်ယိက သူ့အသံကို နူးညံ့အောင်ပြု၍ ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ကျားကျားအမည်ရှိ အမျိုးသမီးမှာ အသက်နှစ်ဆယ့်လေး သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်ရှိပြီး၊ လှပစွာဝတ်စားဆင်ယင်ထားကာ အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

သို့သော်၊ သူမ၏ အလွန်အကျွံတောက်ပသော အသွင်အပြင်က သူမ၏အလုပ်အကိုင်နှင့်ပတ်သက်၍ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ ဖြစ်စေသည်။

"မရဘူး၊ ကျွန်မရဲ့အနာဂတ်ခင်ပွန်းလောင်းကပဲ ကျွန်မကို အဲ့လိုခေါ်ခွင့်ရှိတယ်။" ဟူကျားကျားက ပြန်ဖြေသည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ မင်းစိတ်မရှိရင် ငါမင်းရဲ့ခင်ပွန်းဖြစ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ။"

ဆွန်ယိက ရိုးသားစွာပြောသည်၊ "ငါ့မှာ ပေးစရာအများကြီးမရှိပေမဲ့ ငါ့ကိုယုံပါ၊ ငါမင်းကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမှာပါ။"

"အစကတည်းက အဲ့လိုပြောတာ နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူးမဟုတ်လား။" ဟူကျားကျားက မှတ်ချက်ပေးသည်။

"တခြားအကြောင်းတစ်ခုခု ပြောကြရအောင်၊ ဥပမာ မင်းဘာအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာမျိုးပေါ့။"

ဆွန်ယိက ပြန်ဖြေသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့အလုပ်က အလွန်လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးလို့ တကယ်တော့ ထုတ်ဖော်ပြောလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းလောက်တော့ ပြောပြလို့ရတယ် — ငါလုပ်တဲ့အလုပ်က သေချာပေါက်မရိုးရှင်းဘူး၊ လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့အပိုင်းကနေ ပံ့ပိုးကူညီနေတာ။ အနာဂတ်က တောက်ပရုံတင်မကဘူး၊ အရမ်းလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ ငါတို့ရဲ့အနာဂတ်ရင်သွေးလေး ဆွန်ခန်က ငါ့အတွက် သေချာပေါက်ဂုဏ်ယူနေမှာပဲ။"

"ငါတို့ရင်သွေးလေးလား။" ဟူကျားကျားက ရှုပ်ထွေးသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ အောက်တိုဘာ ၁ ရက်နေ့မှာ လက်ထပ်ပြီး အရာအားလုံးချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်သွားရင် နောက်နှစ်လောက်မှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ရနိုင်တယ်။ ယောက်ျားလေးဆိုရင် သူ့ကိုကျန်းမာစေချင်တဲ့ဆန္ဒနဲ့ ဆွန်ခန်လို့ နာမည်ပေးမယ်။ မိန်းကလေးဆိုရင် စံပယ်ပန်းလေးလို ဆွန်လိပေါ့ — ဘယ်လောက်လှလိုက်သလဲ။" ဆွန်ယိက ဆက်ပြောသည်။

ဟူကျားကျား၏မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဆွန်ယိကို သူရူးသွားသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဆွန်ယိက ထပ်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ကလေးကို ငါသေချာပေါက် ကောင်းကောင်းပညာသင်ပေးမှာပါ၊ သူက ဖြောင့်မတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာအောင် သေချာလုပ်ပေးမယ်။"

"မင်းရဲ့တစ်နှစ်ဝင်ငွေကို ပြောပြလို့ရမလား။" ဟူကျားကျားက သူမ၏ရွံရှာမှုကို ဖိနှိပ်ရန်ကြိုးစားရင်း မေးလိုက်သည်။

"မိသားစုအခြေအနေတွေကလည်း လျှို့ဝှက်ချက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းစိတ်ချလက်ချနေလို့ရပါတယ်။ မင်းနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့ဖို့က သေချာပေါက်ပြဿနာမရှိပါဘူး။ ငါ့မှာစားစရာရှိသရွေ့ မင်းဗိုက်ဆာမှာမဟုတ်ဘူး။" ဆွန်ယိက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"အော်၊ စကားမစပ်၊ မင်းဒီကို ဘာကားမောင်းလာတာလဲ။" ဟူကျားကျားက စုံစမ်းလိုက်သည်။

"မောင်းလာတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဥပဒေလိုက်နာတဲ့နိုင်ငံသားတစ်ယောက်ပါ၊ ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ကုမ္ပဏီကားကိုမသုံးဘူး၊ ဒါကြောင့် စက်ဘီးစီးပြီးလာခဲ့တာ။ အလုပ်အကြောင်းပြောရရင် ငါ့မှာလုပ်စရာခရီးစဉ်တစ်ခုရှိတာ အခုမှသတိရတယ်၊ မကြာခင် တားချန်းမြို့ကိုသွားရမှာ။ ကျားကျား၊ မင်းလိုက်ခဲ့ချင်လား။ ငါမင်းကို တားချန်းမြို့လှည့်ပတ်ပြလို့ရတယ်။ အဲ့ဒီက မာလာရှမ်းကောက တော်တော်ကောင်းတယ်လို့ကြားတယ် — ဈေးသက်သာပြီး အရသာရှိတယ်။ ငါကိုယ်တိုင်တော့ မမြည်းဖူးသေးပေမဲ့ မူလတန်းကျောင်းတုန်းက အတန်းဖော်တစ်ယောက်ကတော့ မြည်းဖူးတယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် ဆွန်ယိက တံတွေးကို အကြိမ်ကြိမ်မျိုချလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့ကြားသောအခါ၊ ဟူကျားကျားက အချိန်နောက်ကျနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမက ပြောသည်၊ "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မအခုလေးတင် စာတိုတစ်စောင်ရလိုက်လို့ပါ။ ကျွန်မခဏအပြင်ထွက်ဖို့လိုတယ်။ ကျွန်မအရင်ထွက်သွားလိုက်ရမလား။ နောက်တစ်ခါမှ စကားပြောကြတာပေါ့။"

"ဘာလဲ။ ကျားကျား၊ နင်သွားတော့မလို့လား။ ဘယ်ကိုလဲ။ အရေးကြီးလို့လား။ ငါလိုက်ပို့ပေးလို့ရတယ်။ ငါ့စက်ဘီး အပြင်မှာရပ်ထားတယ်။" ဆွန်ယိက စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ အများသုံးစက်ဘီးတစ်စီးကို ညွှန်ပြရင်း ပြောသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မလိုပါဘူး။ နင်သိပ်အဆင်မပြေဘူးထင်တယ်။"

ဟူကျားကျားက သူမ၏အိတ်ကိုဆွဲယူပြီး ချက်ချင်းပင် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

ဆွန်ယိက ဆက်လက်တိုက်တွန်းသည်၊ "ကျားကျား၊ နင်တကယ်တော်တာပဲ။ နင်သာငါ့ကိုသတိမပေးခဲ့ရင် ငါမေ့သွားလောက်ပြီ။ မျက်မမြင်ချိန်းတွေ့ပွဲလာတဲ့လမ်းမှာ မနေ့ကကျန်နေတဲ့ ဘီယာတစ်ဝက်လောက်ကို ငါသောက်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းမှာ အရက်မူးပြီးယာဉ်မောင်းမှုနဲ့ အဖမ်းခံရရင် ငါ့လိုင်စင်ဆုံးရှုံးသွားမှာသေချာတယ်။ အဲ့ဒီလိုင်စင်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုရတာ တစ်လလောက်အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာ၊ ဆုံးရှုံးသွားရင် အရမ်းနှမြောစရာကောင်းလိမ့်မယ်။"

"ငါနင့်အတွက် တက္ကစီခေါ်ပေးလိုက်မယ်လေ၊ မြန်မြန်လေးရောက်သွားမှာပါ။"

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မကိုယ်တိုင် တက္ကစီခေါ်လို့ရပါတယ်။"

ဟူကျားကျားက ထွက်ပြေးသကဲ့သို့ အလျင်အမြန်ပြောလိုက်ပြီး၊ ဤထူးဆန်းပုံရသောလူနှင့် နောက်ထပ်အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများကို ရှောင်ရှားလိုကာ၊ သူမ၏အလုပ် ပြီးမြောက်သွားသည့်အတွက် ကျေနပ်နေသည်။

ဟူကျားကျား ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဆွန်ယိက ခံစားချက်အချို့ကို ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်၊ "ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးလဲ။ သူသာငါ့ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ရင် ငါသူ့ကိုသေချာပေါက် ပျော်ရွှင်အောင်လုပ်ပေးမှာပဲ။"

ရုတ်တရက်၊ သူ၏ဘောင်းဘီထဲတွင် တုန်ခါမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အောက်သို့နှိုက်ယူလိုက်သောအခါ၊ လေးလံသော ဂြိုလ်တုဖုန်းတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟယ်လို၊ ကျွန်တော်ပါ။ ဘာလဲ။ ကျွန်တော်အခုချက်ချင်း တားချန်းမြို့ကို သွားရမှာလား။ မနက်ဖြန်လို့ပြောထားတာမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်ခွင့်ယူထားတုန်းပဲလေ! ကျွန်တော့်ခွင့်ကို ပယ်ဖျက်တယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ ကျွန်တော်ဒီနေ့ကို မျက်မမြင်ချိန်းတွေ့ပွဲအတွက် သီးသန့်ခွင့်ယူထားပြီး အခုစားသောက်နေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ လုံးဝမဟုတ်ဘူး! ဒါက မူအရကိစ္စပဲ။ ကျွန်တော်မနက်ဖြန်မှပဲ ထွက်သွားနိုင်မယ်။"

"ဟမ်။ နောက်တစ်ခါ အမျိုးသမီးအော်ပရေတာတစ်ယောက်နဲ့ ချိန်းပေးမယ်ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါကောင်းသားပဲ! ကျွန်တော်အခုချက်ချင်း တားချန်းမြို့ကို အမြန်သွားလိုက်မယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တာဝန်ကို သေချာပေါက်ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်။"

ဖုန်းချပြီးနောက်၊ ဆွန်ယိက အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ငွေရှင်းဖို့ကျန်ပါသေးတယ်။" စားပွဲထိုးမလေးတစ်ယောက်က ပြောသည်။

"ဘယ်လောက်ကျလဲ။" ဆွန်ယိက မေးသည်။

"သုံးသောင်းရှစ်ထောင်ပါရှင့်။" စားပွဲထိုးမလေးက ပြန်ဖြေသည်။

ချက်ချင်းပင်၊ ဆွန်ယိ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး စားပွဲပေါ်မှ ဝိုင်နီပုလင်းနှင့် သစ်သီးပန်းကန်အချို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာ... ဘာလို့ဒီလောက်ဈေးကြီးနေရတာလဲ။"

"မီနူးပေါ်ကဈေးနှုန်းတွေက တိကျပါတယ်ရှင့်။ သဘာဝစိမ်းလန်းတဲ့ အထူးဇိမ်ခံသစ်သီးပန်းကန်က ရှစ်ထောင်ပါ၊ ပြီးတော့ ဒီတင်သွင်းတဲ့တော်ဝင် ၁၉၈၂ ဝိုင်နီက သုံးသောင်းကျပါတယ်။ အားလုံးပေါင်း သုံးသောင်းရှစ်ထောင်ပါ။ ဒါက ဝန်ဆောင်ခတောင်မပါသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ပထမဆုံးအကြိမ်လာရောက်ခြင်းဖြစ်လို့ သူဌေးက ဝန်ဆောင်ခကို လျှော့ပေးထားပါတယ်ရှင့်။" စားပွဲထိုးမလေးက ရှင်းပြသည်။

ဆွန်ယိက တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

တွန့်ကြေနေသော ငါးမူးစေ့နှင့် တစ်ကျပ်တန်အချို့၊ ထို့အပြင် လုံးချေထားသော ဆယ်တန်သုံးလေးရွက်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတွန့်ကြေနေသော တစ်ရာတန်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်အရင်ဆုံး စရန်ငွေပေးလို့ရမလား။ ကျန်တာကို တဖြည်းဖြည်း ဆပ်သွားလို့ရပါတယ်။" ဆွန်ယိက ပြောသည်။

စားပွဲထိုးမလေးက ပြန်ဖြေသည်၊ "အဲ့လိုလုပ်လို့မရပါဘူးရှင့်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အွန်လိုင်းချေးငွေရွေးချယ်စရာ ပရီမီယံအချို့ကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ပါတယ်။ ဝန်ဆောင်ခအနည်းငယ်မျှဖြင့် ဆရာအလွယ်တကူ ငွေပမာဏတော်တော်များများ ရရှိနိုင်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အတိုးနှုန်းကလည်း တော်တော်လေး ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။"

"မင်းအခုလေးတင်ပြောလိုက်တာနဲ့ ငါစိတ်အေးသွားပြီ။ အဲ့ဒါကို မြန်မြန်လေး စီစဉ်လိုက်ကြရအောင်။" ဆွန်ယိက ပြောသည်။

"ဒါက ဆရာကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖို့လိုပါတယ်ရှင့်၊ ကျွန်မတို့ဆိုင်က လမ်းညွှန်မှုပဲ ပေးနိုင်ပါတယ်ရှင့်။" စားပွဲထိုးမလေးက သူ့ကိုအသိပေးသည်။

ဆွန်ယိက တုံ့ပြန်သည်၊ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။"

စားပွဲထိုးမလေး ဆွန်ယိကို ချေးငွေလျှောက်ထားရန် ဆော့ဖ်ဝဲအချို့ ဒေါင်းလုဒ်လုပ်ရန် လမ်းညွှန်နေစဉ်၊ သူလျှောက်လွှာတင်သည့်အခါ ပြဿနာတစ်ခုကြုံတွေ့ခဲ့ပြီး စနစ်မှချက်ချင်းပင် အမည်ပျက်စာရင်းသွင်းခံလိုက်ရကာ၊ အကြွေးဝယ်မှတ်နိမ့်ကျပြီး လျှောက်ထားနိုင်ခြင်းမရှိကြောင်း အသိပေးချက်တစ်ခု ပြသနေသည်။

"ဟမ်။ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။ ဆရာအရင်က ချေးငွေယူဖူးလို့လား။" သူမက မေးသည်။

"ကျွန်တော်အရင်က အဲ့ဒီဆော့ဖ်ဝဲကို မကြာခဏသုံးခဲ့တယ်၊ အစပိုင်းမှာတော့ တော်တော်အဆင်ပြေတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ပိုက်ဆံချက်ချင်းပေးလို့ပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော့်ကိုဆဲဆိုတဲ့ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ အများကြီးကြုံခဲ့ရတယ်၊ အဲ့ဒါက ကျွန်တော့်ကိုအရမ်းဒေါသထွက်စေခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာ ဖျက်ပစ်လိုက်တာ။" ဆွန်ယိက ရှင်းပြသည်။

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မအရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်။ ဆရာ၊ ငွေရှင်းဖို့အတွက် အမြန်ဆုံးရန်ပုံငွေစုဆောင်းပေးပါရှင့်။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် မိသားစု ဒါမှမဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေကို အကူအညီတောင်းနိုင်ပါတယ်ရှင့်။" စားပွဲထိုးမလေးက အကြံပေးသည်။

"ကျွန်တော်ဖုန်းခေါ်လို့မရဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ ဖုန်းကတ်မရှိဘူး။" ဆွန်ယိက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါဖုန်းမဟုတ်ဘူးလားရှင့်။" စားပွဲထိုးမလေးက မေးသည်။

ဆွန်ယိက ခေါင်းခါလိုက်သည်၊ "ဒါအလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ဒါက ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်း၊ အထူးအခြေအနေတွေအတွက်ပဲ သုံးလို့ရတာ။"

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ဘာမှလုပ်ပေးလို့မရတော့ပါဘူး။ ငွေမရှင်းရင် ဆရာထွက်သွားလို့မရပါဘူးရှင့်။" စားပွဲထိုးမလေးက ပြတ်သားစွာပြောသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်း နောက်တစ်ကြိမ်မြည်လာသည်။

"ဆွန်ယိ၊ ခြေရာခံစနစ်အရ မင်းစားသောက်ဆိုင်ထဲမှာပဲ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ သေချာနားထောင်၊ နာရီဝက်အတွင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့တွေ့ဆုံရန်နေရာမှာ မင်းကိုငါတွေ့ချင်တယ်။ မင်းကို တားချန်းမြို့ကို ပို့ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်။ နာရီဝက်အတွင်း ဘယ်သူမှမတွေ့ရင် အပြစ်ပေးခံရဖို့ ပြင်ဆင်ထားပေတော့။"

ကျောက်ကျန့်ကော်၏ ဒေါသထွက်နေသောအသံက လိုင်းပေါ်မှ ထစ်ငေါ့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူဌေး၊ စောင့်ပါဦး! ပိုက်ဆံရှိလားခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်မှာ စားစရိတ်ပေးဖို့မလောက်လို့ပါ။ ငွေရှင်းဖို့နည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ရမလားခင်ဗျာ။ လစာရတာနဲ့ချက်ချင်း ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။" ဆွန်ယိက တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်လိုလို့လဲ။" ကျောက်ကျန့်ကော်က သူ့ဒေါသကိုထိန်းရင်း ပြောသည်။

"သုံးသောင်းရှစ်ထောင်ပါ။" ဆွန်ယိက ဝန်ခံလိုက်သည်။

ကျောက်ကျန့်ကော်က အော်ဟစ်လိုက်သည်၊ "မင်းတစ်နပ်စာကို သုံးသောင်းရှစ်ထောင်သုံးလိုက်တယ်ဟုတ်လား။ မင်းဘလိုင်းဒိတ် သွားတယ်လို့ပြောခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ ဘလိုင်းဒိတ်တွေ့တာမှာ သုံးသောင်းရှစ်ထောင်သုံးတယ်ဟုတ်လား။ မင်းလှည့်စားခံလိုက်ရတာပဲဖြစ်ရမယ်။"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျားကျားက မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ သူကျွန်တော့်ကို လှည့်စားမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါဒေသခံဝန်ထမ်းတွေကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။ လိမ်လည်မှုမရှိဘူးဆိုရင် ငါမင်းကိုပြန်လျော်ပေးမယ်။" ကျောက်ကျန့်ကော်က လုံးဝပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

သူရသမျှက ဒုက္ခပေးတတ်တဲ့ကလေးတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

သို့သော်ငြားလည်း၊ ဤလူများမှာ သာမန်လူတို့ စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။