ရှားလီ၏ ကစားပွဲ

ညဉ့်လေသည် တိတ်တဆိတ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သွေးနံ့သင်းသင်းကို သယ်ဆောင်လာကာ အိမ်တော်အပြင်ဘက်ရှိ မီးတုတ်များ၏ မီးတောက်များကို အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်စေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းတွင် အနည်းငယ် ပိန်လှီနေသော လူငယ်တစ်ဦးက အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ဖျော့တော့သော လရောင်အောက်တွင် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် သွေးသစ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူ့မျက်နှာတွင်လည်း သွေးများ စွန်းထင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

ဤထောင့်မှ ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် ဒုတိယတပ်မှူးချူးတို့သာ ခြံဝင်းအတွင်းကို မြင်နိုင်သည်။

သာမန်လူများအတွက် ဤမှိန်သော အလင်းရောင်သည် များစွာ မဖော်ပြနိုင်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှတ်မိသွားကြသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးလက ပျောက်ကွယ်သွားသော ရှားလီ ဖြစ်သည်။

ရှားလီ၏ပုံရိပ်သည် ခြံဝင်းတံခါးရှေ့သို့ လျှောက်သွားစဉ် အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်နေပုံရပြီး သူ့လက်ကို အားနည်းစွာ မြှောက်ကာ ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးဘိုင်လီ၊ ဒီခြံဝင်းတံခါးဆီ လာခဲ့ပါ။"

"သခင်"

ဒုတိယတပ်မှူးချူးသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

အခြေအနေသည် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ဤသူသည် အမှန်တကယ် ရှားလီ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသေးပေ။

အနည်းဆုံး ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် နှလုံးခုန်နှုန်း၊ အသက်ရှူခြင်းနှင့် အခြားလက္ခဏာများအပေါ် အခြေခံ၍ မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ သူ မခွဲခြားနိုင်သေးပေ။

"အသက်စွမ်းအင်ရဲ့ အရောင်အဝါက အမှန်စင်စစ် ရှားလီရဲ့ အရောင်အဝါပဲ”

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ညင်သာစွာနှင့် မဆိုင်းမတွ ပြောလိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

လူတိုင်း၏ အသက်စွမ်းအင် အရောင်အဝါက ထူးခြားကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းနယ်ပယ်တွင် တိုးတက်မှုများရှိလာသော်လည်း အရောင်အဝါသည် ပိုမိုအားကောင်းလာကာ ခိုင်မာလာနိုင်သော်လည်း သူ၏အနှစ်သာရမှာ မပြောင်းလဲဘဲရှိနေသည်။ ထိုအရာသည် လူတစ်ဦး၏ အထူးခြားဆုံး တည်ရှိမှုဖြစ်သည်။

သူမသည် အသက်စွမ်းအင်၏ အရောင်အဝါကို အတုယူဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသည်ကိုလည်း သိရှိထားသည်။

သို့သော် ယင်းအတွက် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ (သို့မဟုတ်) အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ရတနာများ ပါဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမ သေချာစေရန်အတွက် နောက်ထပ် လေ့လာရန် လိုအပ်သေးသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ ချက်ချင်းလာခဲ့ပါ့မယ်။"

ညဉ့်လေထဲတွင် နီညိုရောင် ဝတ်ရုံရှည်သည် လွင့်ပျံနေပြီး ငွေရောင်သံချပ်ကာ အပိုင်းအစများသည် အချင်းချင်း ညင်သာစွာ တဂျိမ်းဂျိမ်းမြည်နေသည်။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူမ၏ ခြေတံရှည်များဖြင့် မြေပြင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသော ကျော့ရှင်းသော လမ်းလျှောက်ဟန်ဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ခြံဝင်းတံခါးရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။

နှစ်ဦးသားသည် ခြံဝင်းတံခါး၏ အုတ်တံတိုင်းလေးခြားကာ ဆယ်ပေခန့်သာ ကွာဝေးသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ရှားလီကို ခဏမျှ စူးစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ လေးလေးစားစားဖြင့် "အရှင်သားတော် ကျွန်မရဲ့ အပြစ်တွေကိုကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ။ "မင်းသားက ကျွန်မကို အရှင်သားတော်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အပ်နှင်းထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ကို မကျေပွန်ခဲ့ဘဲ ဒီနေ့မှပဲ အရှင်သားတော်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ။ သင့်တော်တယ်ထင်တဲ့အတိုင်း ကျွန်မကို အပြစ်ပေးတော်မူပါ” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"ဟင်"

ရှားလီသည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ "ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၊ မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ ာမင်း ရူးများသွားပြီလား။ မင်းသားနဲ့ အရှင်သားတော်ဆိုတာ ဘာတွေလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူတစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသဖြင့် သူ့မျက်နှာသည် အေးစက်သွားကာ "မင်း ငါ့ကို စမ်းနေတာလား။ မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်သော ဘိုင်လီဖုန်းကျီက သက်ပြင်းအနည်းငယ် ချလိုက်သည်။

သူမအပြင် ရှားလီတစ်ယောက်သာ သူမသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သိသည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိသော အခြားသူများသည် သွေးနွယ်နိုးထမှု၏ အံ့ဖွယ်အမှုအား အစောပိုင်းတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူသည် မင်းသားဖြစ်စေ၊ မင်းသား၏မျိုးဆက်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ရာထူးနိမ့်သူတစ်ဦးဦးပင်ဖြစ်စေ ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှားဟုန်မိသားစု၏ သွေးနွယ်ရင်းမြစ်၊ ပထမမျိုးဆက်သည် သဘာဝအားဖြင့် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်ဖြစ်သည်။

သူ၏မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ မင်းသားသည် ဒုတိယမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး သူ၏နိုးထမှုက ယုံနယ်တစ်ခုလုံးတွင် အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

မင်းသား၏မျိုးဆက်ဖြစ်သော တတိယမျိုးဆက်သည်လည်း သူတို့၏သွေးနွယ်နိုးထမှုအတွက် အလွန်ကြီးမားသော အံ့ဖွယ်အမှုကို ပြသပြီး ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် သဘာဝအံ့ဖွယ်အမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

စတုတ္ထမျိုးဆက် နိုးထမှုပင်လျှင် ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီး သူ၏စွမ်းအားသည် နည်းပါးသော်လည်း သူကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော သာမန်လူသားများအကြားမှ သူများသည် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက သူ့ကို ဒီလိုနည်းဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ရှားလီအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသောသူသည် ရှားလီသည် မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို မသိပါက သူမ၏ လေးလေးစားစား ဒူးထောက်မှုကို မြင်သောအခါ သူသည် အမှန်ဖြစ်သည်ဟု ထင်ကာ လှည့်စားခံရနိုင်သည်။

ထိုအမူအရာ၊ ထိုအသံ... သူသည် အမှန်စင်စစ် ရှားလီနှင့် ခွဲခြားမရနိုင်ပေ။

"ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ချက်ချင်းခေါင်းကို အနည်းငယ်ငုံ့ကာ "လူလိမ်တစ်ယောက်က မင်းသားနာမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာကို ကာကွယ်ချင်လို့ စမ်းသပ်ကြည့်တာပါ။ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှားလီသည် သူမကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားကာ "ငါ့အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတာလား ာတပ်မှူးဘိုင်လီ၊ မင်း ငါ့ကို ဆက်ပြီး စမ်းသပ်ဦးမလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဘိုင်လီဖုန်းကျီဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ စစ်ဝတ်ရုံ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

သူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "လာစမ်း၊ မင်း အမှန်တရားကို သက်သေပြချင်တယ် မဟုတ်လား။ ငါ မင်းကို စိတ်ကြိုက် စစ်ဆေးခွင့်ပေးမယ်။ ငါ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး တစ်လက်မစီ စစ်ဆေးနိုင်အောင် ချိတ်ထားရမလား။ ဟမ်"

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များ၏ မျက်နှာထားက ဤအရာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့၏ လေးစားရသော တပ်မှူးသည် ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ခံရပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်းခံရသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ထိုသူသည် အင်ပါယာမိသားစု၏ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားသူဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အရှက်တကွဲဖြစ်ခြင်းကို ခံစားရသူများအတွက် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည်။

သို့သော် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အမျက်ထွက်ဘဲ သူမခေါင်းကိုငုံ့ကာ လေးလေးစားစားဖြင့် "ကျွန်မရဲ့ အမှားကို သိပါပြီ ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို ခွင့်လွှတ်ရမယ်"

ရှားလီသည် ရုတ်တရက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်သော ညဉ့်တွင် "ဖြန်း" ဟူသော ပြင်းထန်သော အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များ၏ အရောင်အဝါကလည်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ မျက်လုံးများသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှားလီကို မော့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ "အရှင် လက်ကို ဂရုစိုက်တော်မူပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှားလီသည် ချက်ချင်း သူမ၏ ကော်လာကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမကို ပါးရိုက်ခဲ့သော လက်က တုန်ယင်လာကာ သူ့မျက်နှာက နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

ပါးရိုက်ချက်သည် သူမ၏ မာကျောသော မျက်နှာဖုံးပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။

"ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။"

ရှားလီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရင်ဘတ်ဖောင်းကားကာ သူမ၏မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုး၍ "ဒီအချိန်အတွင်း ငါ ဘာတွေကြုံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား။ မင်း ငါ့ကို ရှာဖို့ ဒီလောက်ကြာနေတာလား။ အခုတော့ မင်း ငါ့ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာရှိများနှင့် စစ်သားများသည် ဆောင်းရာသီပိုးကောင်များကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး မကျေနပ်မှုများပင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မည်သူမျှ စကားပြောရဲခြင်းမရှိပေ။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ "ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ကို ဝန်ခံပါတယ်။ ကျွန်မကို အပြစ်ပေးတော်မူပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အေးစက်သော ညည်းသံဖြင့် ရှားလီသည် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပြီး ပါးရိုက်ခံဖို့ သဘောတူမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လုပ်ဦးမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။