အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်း(၂)

လင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲ၌ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများကို မှေးမှိတ်ကာ သူမကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘာအတွက် ပြင်ဆင်ရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "အရှင့်သား ပြင်ဆင်ထားပြီးရင် ကောင်းပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့လည်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ "ပြောရရင် ငါ မလုပ်ရသေးတဲ့ အရာတချို့ တကယ်ရှိတယ်။ ကင်းလှည့်သံတမန် ရောက်လာရင် နောက်ကျသွားနိုင်တယ်။ မင်း ငါနဲ့ လိုက်လာတာ ကောင်းတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ မင်း အရင် အဝတ်အစား လဲသင့်တယ်" လင်းယွဲ့သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ စစ်ဝတ်ရုံက အရမ်းခမ်းနားလွန်းတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

အရက်မူးနွေဦးမျှော်စင်။

"သခင်လေး၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျော်ရွှင်ဖို့လား"

အရက်မူးနွေဦးမျှော်စင်၏ အဓိကခန်းမတွင် နှုတ်ခမ်းနီဆိုးထားသော မဒမ်သည် လင်းယွဲ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်ကာ သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို နောက်တစ်ကြိမ် မကြည့်ဘဲမနေနိုင်ဘဲ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်နှာအများစုကို ဖုံးကွယ်ထားသော ငွေရောင်မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လူများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော မဒမ်သည် သူမသည် အလွန်လှပသော မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ထိုကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးကို အစောင့်အရှောက်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်ကာ ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သည်လား။

"ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လာတာက ပျော်ရွှင်ဖို့ပဲပေါ့။"

လင်းယွဲ့သည် ပျင်းရိစွာ "မင်းတို့မှာ ရှောင်ယွဲ့ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မဒမ်သည် ခဏတာ အံ့သြသွားပြီး အနည်းငယ် အခက်အခဲဖြင့် "ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မစ္စရှောင်ယွဲ့က သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကိုပဲ ရောင်းတာပါ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါလည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို မဟုတ်ဘဲ အရည်အချင်းကိုပဲ ဝယ်နေတာပါ။"

လင်းယွဲ့သည် သူ၏နောက်တွင်ရှိသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ လက်ညှိုးထိုးပြကာ "မြင်လား။ သခင်လေးမှာ လှပတဲ့သူတွေ မရှားပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့အိမ်က လှပတဲ့သူက အရည်အချင်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီသခင်လေးက မင်းရဲ့ အရက်မူးနွေဦးမျှော်စင်ကို ဖျော်ဖြေမှုရှာဖို့ လာတာပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မဒမ်သည် ဘာကိုမှ သဘောတူရဲခြင်းမရှိဘဲ အတင်းအကြပ် ပြုံးနေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသော အလွန်လှပသော မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများမှ အေးစိမ့်သော အကြည့်သည် အရက်မူးနွေဦးမျှော်စင်၏ ယောက်ျားလေးဖောက်သည်အားလုံးကို အေးခဲစေလောက်အောင် အေးစက်နေသည်ဟု သူမ သတိပြုမိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"မစ္စရှောင်ယွဲ့က အားနေပါတယ်၊ အခု သူ့ကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သခင်လေး၊ အပေါ်ထပ် သီးသန့်အခန်းကို ကြွပါဦး။"

နောက်ထပ် မပြောတော့ဘဲ မဒမ်သည် လင်းယွဲ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ ဦးဆောင်သွားသည်။

သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျွန်မလေးတစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်ကို လျင်မြန်စွာ လာချပေးသည်။

ကျွန်မလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဦးစွာ ကောက်ယူကာ အနံ့ခံပြီးနောက် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ခွက်ကို ချကာ "အဆိပ်မပါဘူး အရှင့်သားသောက်တော်မူပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အကယ်၍ နှေးကွေးစွာ အာနိသင်ပြတဲ့ အဆိပ်ဖြစ်ရင်ကော။ အဲ့လောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်း ခံစားသိရှိနိုင်မလား"

လင်းယွဲ့သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ သောက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် သခင်လေးက သောက်နေတုန်းပဲလား" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံး တူညီတဲ့ လှေပေါ်မှာပဲ၊ သဘာဝကျကျ မင်းကို ယုံကြည်တာပေါ့" လင်းယွဲ့က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချသော်လည်း "ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ လေးပါးသင်္ကေတကောင်းကင်တံတိုင်းကို ဖောက်ထွင်းပြီးသွားရင် သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်မတန် ထက်မြက်တဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံတွေ ရှိလာတတ်တယ်။ ဘယ်လို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြောင်းအလဲမျိုးကိုမဆို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သိရှိနိုင်စွမ်းရှိသွားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။"

ဟု ရှင်းပြသည်။

"အို" လင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

သို့သော် သူသည် သာမန်အဆိပ်များကို မကြောက်တော့ပေ။

"ကိုးကြိမ်သေခြင်း၌ မပျက်စီးနိုင်သော" နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် သူ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး အဆိပ်၏အာနိသင်ကို အလွယ်တကူ ချေဖျက်နိုင်ကာ ဝိညာဉ်ချည်နှောင်ရေနှင့် အရိုးပျော်မှုန့်ကဲ့သို့သော အံ့ဖွယ်ဆေးများသည် သူ၏နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ပထမဆုံးနိုးထသောအခါ ရှားလီအပေါ်တွင် အာနိသင်မရှိခဲ့ပေ။

"ဒီသခင်လေး ဘာလို့ အရက်မူးနွေဦးမျှော်စင်ကို လာတာလဲဆိုတာ မင်း မသိချင်ဘူးလား" လင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော်မျိုးမ နားမလည်ပါဘူး။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ "အရှင့်သား တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာများလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူက ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးမဟုတ်ဟု အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

လင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ ရယ်မောကာ "ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေခြင်းကလည်း လုပ်ကြံခံရနိုင်ခြေ အများဆုံးအချိန်ဖြစ်တာကြောင့် မင်းလည်း ငါ့ဘေးနားမှာ စောင့်ရှောက်ဖို့ စီစဉ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ နဖူးတွင် သွေးကြောတစ်ခု တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမသည် ထိုရှက်စရာကောင်းသော အနေအထားကို စိတ်ကူးမယဉ်မိစေရန် အတင်းအကြပ် တားမြစ်ကာ တောင့်တင်းစွာ "အရှင့်သားကို စောင့်ရှောက်ခြင်းက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအနေဖြင့် တာဝန်ဖြစ်သောကြောင့် ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုး လုပ်သင့်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူးကြီး ဘိုင်လီရဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်၊ လုံးဝသစ္စာရှိပြီး အနစ်နာခံတဲ့သူ၊ မင်းရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ အစောင့်ထက်တောင် ပိုပါတယ်" လင်းယွဲ့သည် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အံ့သြသွားပြီး အသံနိမ့်စွာ "အရှင့်သား အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာပါလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် နောက်သို့ မှီကာ ပျင်းရိစွာ "ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ လင်းယွဲ့က ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ဖမ်းဆီးတဲ့အချိန်မှာ မင်း ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ အစောင့်က အခန်းအပြင်မှာ စောင့်နေလို့ အချိန်မီ သတိမထားမိခဲ့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ "အရှင့်သား စိတ်ချပါ၊ လင်းယွဲ့လို နားလည်ရခက်တဲ့ ခြွင်းချက်တွေက တကယ်ရှားပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုလား" လင်းယွဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီက "သခင်လေး၊ မင်းရှာနေတဲ့ မိန်းကလေး မကြာခင် ဝင်လာတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တခြားသူတွေက သူ့ကို ရှောင်ယွဲ့လို့ ခေါ်ကြတယ်" လင်းယွဲ့က "ပိုက်ဆံ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား။ ဘယ်လောက် ယူလာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရွှေလက်မှတ် ငါးရွက်နဲ့ သုံးစွဲစရိတ်အတွက် ငွေစက္ကူ ရာဂဏန်းအနည်းငယ်ပါ။ လုံလောက်ရဲ့လား" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက မေးလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ရယ်မောကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "အဲ့လောက်အများကြီး မလိုပါဘူး၊ စိန်တွေနဲ့ မစီခြယ်ထားဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းကိုပဲ ဝယ်တာဆိုတော့ ရွှေတစ်ရာ့ငါးဆယ်လောက်ဆို လုံလောက်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စိန်တွေနဲ့ စီခြယ်ထားတာလား….

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ အံ့သြသွားသည်။

မကြာမီတွင် လှပသော်လည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးသည် ပွတ်သပ်ထားသော ကြိုးငါးချောင်းပါ စန္ဒကူးပီပါးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သီးသန့်အခန်းသို့ ဝင်လာပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမသည် အတော်အတန် ချောမောကြောင်း သိနိုင်သည်။

"သခင်လေး။"

သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ရှောင်ယွဲ့သည် အံ့သြသွားပြီး "ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှု မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

မဒမ်ကြီးသည် သူမကို အထူးတွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုထားသူတစ်ဦးအကြောင်း ပြောပြသောအခါ သူမသည် ရင်းနှီးသော ဖောက်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤသခင်လေးသည် လုံးဝမရင်းနှီးသော မျက်နှာဖြစ်ပြီး သူ့နောက်တွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးအစောင့်တစ်ဦး ပါမလာခဲ့ဘူးလား။

"ထင်ပါတယ်" လင်းယွဲ့သည် များများစားစား မပြောဘဲ "မစ္စရှောင်ယွဲ့၊ ပီပါးတီးတတ်လား? မင်း အတော်ဆုံးတီးတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးပြပါလား" ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အတိတ်တွင် ထိုဖောက်သည်များသည် သူမနှင့် ပို၍ စကားပြောကြမည် သို့မဟုတ် သူမအား မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားရန် တောင်းဆိုကြမည် သို့မဟုတ် တစ်ညတာ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ဈေးပင် ဆစ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ဖောက်သည်က အစကတည်းက သူမအား ဂီတတီးခတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် တောင်းဆိုခဲ့သနည်း။

သူမ၏ဂီတကို နားထောင်ရန် သူငယ်ချင်းတစ်ဦးမှ တကယ်ပင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ရှောင်ယွဲ့သည်လည်း စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချကာ ပီပါးကို ချက်ချင်း ပွေ့ဖက်ပြီး ဒူးထောက်ကာ ဆင်စွယ်ကြိုးများကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ကာ ဂီတမှတ်စုကို အနည်းငယ် ပြန်လည်သတိရပြီးနောက် သူမခေါင်းကို ငုံ့ကာ သူမမျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် ကြိုးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်ကာ ဂီတကို တီးခတ်ခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့လည်း စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် သီချင်းတစ်ပုဒ် ပြီးဆုံးသွားသည်။

"တကယ်တော့ မဆိုးပါဘူး။"

လင်းယွဲ့သည် ချီးကျူးစွာ လက်ခုပ်တီးပြီးနောက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ပြင်ဆင်ပေးထားသော ငွေစက္ကူများနှင့် ရွှေလက်မှတ်များကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး "ဒါ မင်းရဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ၊ ပိုက်ဆံလုံလောက်ရင် မြန်မြန်ရွေးယူလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် တစ်ချက်ကြည့်ကာ "သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးရုံနဲ့ ဒီလောက် ပိုက်ဆံရနိုင်တာလား" ဟု မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

မစ္စရှောင်ယွဲ့သည် မြင့်မြတ်သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပုံရပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေစက္ကူများကို မကြည့်ဘဲ "သခင်လေး နောက်ထပ် သီချင်းတစ်ပုဒ် နားထောင်ချင်သေးလား" ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မေးလိုက်သည်။

"မလိုဘူး၊ တစ်ပုဒ်ဆို လုံလောက်ပြီ။"

လင်းယွဲ့သည် ပြုံးကာ ထရပ်ပြီး ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့်အတူ သီးသန့်အခန်းမှ ထွက်သွားသည်။

ရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သူသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်သာ နားထောင်ပြီး ထွက်သွားတော့မည်လား။

သူမသည် စားပွဲသို့ လျှောက်သွားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့သြသွားသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် တရာတန် ရွှေလက်မှတ်တစ်ရွက်နှင့် တရာတန် ငွေလက်မှတ် ငါးရွက် တကယ်ရှိနေသည်!

ခဏတာ သူမသည် အနည်းငယ် အေးခဲသွားသည်။

မြို့မြောက်ဘက်ရှိ အုတ်ကျောင်းအိုပင်အောက်တွင် သူမ လျှို့ဝှက်စွာ မြှုပ်နှံထားသော ကံကြမ္မာသည် အများဆုံး ငွေတစ်ရာ့ငါးဆယ်တန်သာ ရှိသည်။

ထိုသခင်လေးသည် သူမကို သိမ်းဆည်းထားသည်ထက် ဆယ်ဆပို၍ ပေးခဲ့သည်လား။

...

"ကောင်းပြီလေ။"

အရက်မူးနွေဦးအဆောက်အအုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ကျေနပ်စွာ ဆန့်တန်းကာ "ပြန်ကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် မကြာသေးမီရက်ပိုင်းအတွင်း ထိုကဲ့သို့သော ငွေပမာဏကိုသာ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ယခုတွင် နောက်ဆုံးပြန်ဆပ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"သခင်လေးက အခု ပိုကောင်းလာပြီလား။ မြန်လိုက်တာ" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"...မင်း ငါ့ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေတယ်လို့ အမြဲခံစားနေရတယ်" လင်းယွဲ့သည် ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်တယ်ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ဘူး၊ သီချင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နားထောင်နေတာ" လင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နားထောင်ပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရွှေတစ်ရာ့ငါးဆယ် သုံးစွဲတာ တကယ် ဖြုန်းတီးရာရောက်တယ်... ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် စိတ်ထဲမှသာ ညည်းညူနိုင်ခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့သည် ပျော်ရွှင်သော စိတ်ထားဖြင့် လမ်းလျှောက်ကာ လူသွားလူလာများပြားသော မြင်ကွင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခံစားနေသည်။

သူသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ထိုကဲ့သို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ယနေ့တွင် ဖိအားများ ကင်းစင်သွားသောကြောင့် အရာအားလုံးသည် အတော်အတန် အံ့သြဖွယ်ကောင်းနေသည်။

ရုတ်တရက်…

"ဒုန်း"

ခေါင်းလောင်းကြီးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့သော အသံသည် လင်းယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ရှေ့မှ အရာအားလုံးက ချက်ချင်း အေးခဲသွားပုံပင်။

လမ်းဘေးမှ ရေနွေးငွေ့တောင်းများမှ ထွက်လာသော ရေနွေးငွေ့များ၊ လမ်းလျှောက်နေသော လူသွားလူလာများ၏ ပြုံးရယ်နေသော မျက်နှာများ၊ ကုန်သည်များ၏ ဟစ်အော်သံများ၊ ကလေးများ၏ ငိုကြွေးသံများ အားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

ခေါင်းလောင်းသံ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဒီနေ့ရောက်လာပြီ။"

လင်းယွဲ့သည် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ကာ "ဘယ်နှစ်ချက်မြည်မလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဒုန်း"

"ဒုန်း"

"ဒုန်း"

နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် သုံးချက်ဆက်တိုက် မြည်ဟည်းသော ခေါင်းလောင်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ညင်သာသော၊ ဝိညာဉ်ဆန်သော တီးတိုးသံသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ညင်သာစွာ စတင်ပြောဆိုလာသည်။

"မင်းသိလား။ မင်းအိမ်အောက်မှာ၊ တစ်ကျင်းနဲ့ ခုနစ်တောင်အနက်မှာ၊ ကျောက်စိမ်းနက်ရောင် ခေါင်းတလားတစ်ခု ရှိတယ်။ ခေါင်းတလားထဲမှာ ကမ္ဘာပေါ်က ကိုယ်ခံပညာရှင်အားလုံးကို ရူးသွပ်စေနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဝှက်ထားတယ်။ ဒါပေမယ့် လေးပါးသင်္ကေတကောင်းကင်တံတိုင်းကို မကျော်ဖြတ်မချင်း မင်း ဖွင့်လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်း သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်။"