အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်း

လင်းယွဲ့၏ စကားများက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် စားပွဲ၏ဦးခေါင်းတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ရှားဟုန်မျိုးနွယ်၏ ဤအရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘာကို တွေးနေပါသနည်း။

နယ်စားအိမ်တော်မှ လက်ဆောင်သည် အနှစ်သာရပုလဲ ကိုးလုံးပါ၀င်သော အဖိုးအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် မာစတာလေး ရှားလီကိုယ်စား လင်းယွဲ့ကိုပင် ဆူပူခဲ့ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့် ၎င်းတို့၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သတ်ပစ်ရမည်နည်း။

ချင်ဒူနယ်စား၏ မိသားစုသည် ချက်ချင်း သေလုမြောပါးဖြစ်သွားပြီး ၎င်းတို့၏ နားများကိုပင် ယုံကြည်ရဲခြင်းမရှိပေ။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ချင်ဒူနယ်စား၏ မိသားစုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဒေသခံအရာရှိငယ်တစ်ဦးကို သတ်တာဟာ သိပ်အခက်အခဲ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကင်းလှည့်သံတမန်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာဖြစ်ပြီး ဒါက သူ့ရဲ့ မင်းအပေါ် အမြင်ကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။"

"သဘောပေါက်ပြီ"

လင်းယွဲ့သည် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကင်းလှည့်သံတမန် ထွက်သွားတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ သတ်ပစ်မယ်။"

သူသည် ပြုံးရယ်လျက် နယ်စားအိမ်တော်၏ မိသားစုကို လှည့်ကြည့်ကာ "မင်းတို့ မိသားစုကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်၊ မင်းတို့ မိသားစုနဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ အတူ အချိန်ဖြုန်းပြီး မြို့ပြင်ကို ပို့လိုက်ပါ။ ဘယ်သူသိမလဲ၊ မင်းတို့ အဆက်အနွယ်တချို့ ကျန်ရစ်ခဲ့နိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ရှားလီ၏ အပြုအမူအတိုင်းပင်။

ရောက်ရှိနေသူအားလုံးတွင် ကြက်သီးထဖွယ် အေးစိမ့်သော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ပြေးဝင်သွားသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးကို လူသိရှင်ကြား သတ်ပစ်ရန် ကြေညာခြင်း၊ ၎င်းတို့အား မိသားစုများနှင့် အချိန်ဖြုန်းခွင့်ပြုခြင်း၊ ဇနီးမယားကိုပင် အဆက်အနွယ်တချို့ ကျန်ရစ်စေရန် ခွင့်ပြုခြင်းလား။

"မဟုတ်ဘူး..."

ချင်ဒူနယ်စားသည် ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာသည် ပြာနှမ်းနေကာ "မာစတာလေး ရှားလီ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွဲ့မိသားစုက အရှင့်သားကို ဘာနဲ့မှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့တာ ရှိပါသလား။ အဲဒီလိုဆိုရင် နားလည်မှုလွဲတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာကြည့်ပေးပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွဲ့မိသားစုက အရှင့်သားကို လေးစားမှုသက်သက်ပဲ ရှိပါတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စော်ကားရဲမှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွဲ့မင်လီလည်း ကြောက်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်များ တုန်ယင်ကာ မရည်ရွယ်ဘဲ ဒူးထောက်လိုက်သည်။

သူသည် မော့ကြည့်ကာ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"မာစတာလေး ရှားလီ၊ ကျွန်တော်မျိုး တစ်ခုခု မှားပြောမိတာ ရှိပါသလား။ လွန်ခဲ့တဲ့လက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွဲ့မိသားစုက အရှင့်သားကို ကူညီဖို့အတွက် တာအိုရသေ့တုရဲ့ အစစ်အမှန်ကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ပါတယ်၊ အဲဒီသဲလွန်စက အရှင့်သားကို မကူညီခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"မင်း စကားနည်းလေ ငါ စိတ်အနှောင့်အယှက် နည်းလေပဲ" လင်းယွဲ့က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လမ်းမှားရောက်စေတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကြောင့် တပ်မှူးဘိုင်လီက ငါ့ကို အချိန်မီ မတွေ့နိုင်ခဲ့ဘူး၊ သူမဟာ ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်နဲ့တောင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရတယ်။"

သူသည် ခဏရပ်ပြီးနောက် "ပြီးတော့ သာမန်လူသားသက်သက်ဖြစ်တဲ့ လင်းယွဲ့က ဒီမာစတာလေးကို ဒီလို အခက်အခဲထဲ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ မင်းက ငါ့ကို စော်ကားပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

ပြီးပြည့်စုံသော ရှားလီ၏ အမူအရာ။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီပင်စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ရှားလီဖြစ်စေ လင်းယွဲ့ဖြစ်စေ မည်သူဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ကြလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်ဒူနယ်စားအိမ်တော်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် တာအိုရသေ့တုကို သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"ဒါ..."

ရွဲ့မင်လီသည် ပြိုကွဲလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး သွားကြိတ်ကာ "ငါတို့ ရွဲ့မိသားစုက မင်းကို စော်ကားဖို့ လုံးဝမရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး၊ ဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ မင်းက ငါ့မိသားစုတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်ချင်တာလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ပြန်ဖြေရန်ပင် အားမရှိတော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ဆဆ "သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ညင်သာစွာ "လူတွေ သူ့ခြေထောက်တွေကို ချိုးလိုက်" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

တံခါးမှ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦး ဝင်လာပြီး တစ်ဦးက ရွဲ့မင်လီကို ဆွဲထားကာ အခြားတစ်ဦးက ဓားအိမ်ပါသော ဓားဖြင့် သူ့ခြေထောက်များကို ချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ခဏလေး။"

ချင်ဒူနယ်စားသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ "မာစတာလေး ရှားလီ၊ ကျွန်တော်မျိုး အရှင့်သားကို စော်ကားမိမှန်း မသိပေမယ့် အရှင့်သားက ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြသင့်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခဏရပ်ပါဦး" လင်းယွဲ့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချပြီး "မိဘရဲ့ နှလုံးသားဟာ သနားစရာကောင်းပါတယ်။ မာစတာလေးဟာ အဲဒီလို ဝမ်းနည်းစရာ မြင်ကွင်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလို အော်ဟစ်သံတွေကို မခံနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လက်ရှည်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "သူ့ခြေထောက်တွေကို မချိုးခင် ဆွဲထုတ်ပြီး အသံမကြားနိုင်လောက်အောင် ဝေးဝေးမှာ လုပ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဒူနယ်စားသည် ဤစကားများကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကာ ချက်ချင်း ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားပုံရသည်။

သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး တည်ငြိမ်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူ၏သားသုံးဦးက ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

အထူးသဖြင့် ရွဲ့မင်လီသည် နောက်ကျမှ ဆွဲထုတ်ခံရလျှင် ရှားလီ၏ ဘိုးဘွားများကိုပင် ကျိန်ဆဲသည်အထိ ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့ ဂရုမစိုက်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် ရှားလီ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော ရူးသွပ်မှုသည် အမှန်ပင် အသုံးဝင်သည်။

မူလက ရှားလီနေရာတွင် မအစားထိုးခဲ့လျှင်ပင် သူသည် နယ်စားမိသားစုကို နောက်ဆုံးတွင် ကိုင်တွယ်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

နယ်စားမိသားစုက တူရိုဟစ်ကို ဤအထဲသို့ ဆွဲသွင်းခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ အသက်ရှင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

နယ်စားမိသားစုကို စောင့်ကြည့်ရေးမျှော်စင်မှ ထုတ်ဆောင်သွားပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို လှည့်ကြည့်ကာ "နယ်စားအိမ်တော်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်။ ဒီလိုမျိုး အရာရှိဟာ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရွှေသိန်းချီ စုဆောင်းထားတယ်ဆိုတော့ ဥပဒေအရ စစ်ဆေးခံရပြီး ထောင်ချခံရကာ ထောင်ထဲမှာ သေဆုံးတာ မထူးဆန်းဘူး မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့လောက်အများကြီး စုဆောင်းထားတယ်ဆိုတော့ ပါဝင်ပတ်သက်မှုက အရေးပါလောက်တယ်" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ ငါ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး" လင်းယွဲ့သည် ခန်းမထဲရှိလူများကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်ကာ ပြုံးပြီး "ငါ မာစတာလေးဟာ သနားကြင်နာတတ်တဲ့ နှလုံးသားရှိတယ်။ အဲ့လိုမျိုး အမြတ်ထုတ်တဲ့ အရာရှိတွေကို အသက်ရှင်လျက် မြင်ရတာ မခံနိုင်ဘူး။ ခဏတာ အားနည်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ လုပ်လိုက်တာ၊ မင်းတို့အားလုံး မကျေနပ်ကြဘူးလို့ မျှော်လင့်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခန်းမထဲရှိလူများသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးရုံသာတတ်နိုင်ပြီး "မာစတာသည် ဖြောင့်မတ်သည်"၊ "မာစတာသည် တည့်မတ်သည်" နှင့် "ထိုကဲ့သို့သော အပေါင်းအသင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မနှစ်သက်ပါ" စသည့် မမှန်ကန်သော ချီးကျူးစကားများဖြင့် သူ့ကို ချီးမွမ်းကြသည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော ရောက်ရှိနေသူများအနက် မည်သူမျှ ၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းသည်ဟု ၎င်းတို့၏ သိစိတ်အပေါ် ကျိန်ဆိုနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့၏ သိစိတ်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။

"အများကြီး ပြောပြီးပြီဆိုတော့ ဒီမာစတာလေး ပင်ပန်းနေပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပြန်ကြပါ။"

လင်းယွဲ့သည် လက်ရှည်အင်္ကျီကို ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းတို့ကို လွှတ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းထွက်သွားပြီးနောက် လင်းယွဲ့နှင့် ဘိုင်လီဖုန်းကျီတို့သာ စောင့်ကြည့်ရေးမျှော်စင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အရှင့်သား။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ရုတ်တရက် "အင်ပါယာမိသားစုက စေလွှတ်တဲ့ ကင်းလှည့်သံတမန်ဟာ နောက်ဆုံးမှာ တစ်ရက် နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။ နောက်ထပ် ဘာမှ ပြင်ဆင်စရာ မလိုဘူးလို့ အရှင့်သား သေချာပါသလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။