အတိတ်ကိုနှုတ်ဆက်ခြင်း(၂)

သူသည် ဝမ်လင်လျန်ရှုကျောက်စိမ်းကို သူပိုင်သည်ဟု ဆိုခဲ့ပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံမှ သတင်းစကားအရ သူကျောက်စိမ်း နှစ်ခု တကယ်ရှိကြောင်း သူသိခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဂူအိမ်တော်အတွင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဝမ်လင်လျန်ရှုကျောက်စိမ်းတစ်လုံးသည် အခြားတစ်လုံးဖြင့် မည်သို့ စုပ်ယူခံခဲ့ရသနည်း။

"မမှန်သေးဘူး..."

လင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တွေးလိုက်သည် "ဝမ်လင်လျန်ရှုကျောက်စိမ်းက သာမန်လူတွေအတွက်ပဲ သုံးလို့ရတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ ဓားက အရမ်းအားကောင်းပြီး ဂူအိမ်တော်ပိုင်ရှင်ကို ဂူနံရံမှာ သံချောင်းနဲ့ သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူမ သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆို ဝမ်လင်လျန်ရှုကျောက်စိမ်းကို ဘယ်သူသုံးတာလဲ"

သူ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

ဝမ်လင်လျန်ရှုကျောက်စိမ်းကို သာမန်လူများသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ပိုင်ရှင် သို့မဟုတ် ပြန်လည်မွေးဖွားသူအတွက် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခြေခံရတနာတစ်ခုဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က တတိယမြောက်လူတစ်ဦး ရှိနေနိုင်ပါသလား။

တတိယမြောက်လူတစ်ဦး ရှိခဲ့ပါက သူတို့သည် အသက်ရှင်သော ဝိညာဉ်များ ရှိနေခြင်းကို သိရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဂူအိမ်တော်ပိုင်ရှင်၏ အလောင်းမှ အသက်ရှင်သော ဝိညာဉ်များကိုပင် မယူခဲ့ကြပေ။

အကယ်၍ သူတို့သည် အသက်ရှင်သော ဝိညာဉ်များနှင့် အိမ်တော်ရှိနေခြင်းကို သိရှိခဲ့ပါက သူကဲ့သို့ပင် အသက်ရှင်သော ဝိညာဉ်များကို အသုံးပြု၍ အိမ်တော်၏ လျှို့ဝှက်တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ပြီး အတွင်းရှိ အခြားရတနာများကို ရယူနိုင်သင့်သည်။

"ဘယ်သူဖြစ်နိုင်မလဲ... အချိန်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ်များက ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မလား"

ဤအရာကို တွေးတောရင်း လင်းယွဲ့က သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်မိသည်။

ယခု ဤအရာများကို တွေးတောနေခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

သူသည် သူ၏အတွေးများကို စုစည်းကာ အနည်းငယ် ကုန်းကာ အိပ်ရာပေါ်မှ ရှားလီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လည်ပင်းမှ ဆွဲမလိုက်သည်။

အရင်ကထက် ပိုပေါ့ပါးသွားသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သွေးနှင့်အသားအများစု ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခြံဝင်းတံခါးကို ပိတ်ထားပြီး သူမတစ်ဦးတည်းသာ အတွင်း၌ ရှိနေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် မတ်မတ်ရှိနေပြီး သူမ၏ ခြေတံရှည်များသည် လုံးဝမလှုပ်ရှားသော်လည်း သူမ၏ အရေပြားနှင့် မျက်လုံးများသည် သူမသည် အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြောင်း ပြသနေသည်။

"တပ်မှူးဘိုင်လီ။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ရုတ်တရက် အိမ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ အံ့သြသွားသည်မှာ လင်းယွဲ့ဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူနှင့် လုံးဝတူသော ပိန်လှီသော အလောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

အရောင်အဝါမှ ခန္ဓာကိုယ်၏ ကျန်ရှိသော အသက်စွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အရောင်အဝါသည် လင်းယွဲ့၏ အရောင်အဝါဖြစ်ကြောင်း အမှားအယွင်းမရှိပေ။

သူမဆီသို့ လျှောက်လာသော လင်းယွဲ့တွင်လည်း ထိုအရောင်အဝါအတိုင်းပင် ရှိသည်။

"အရှင့်သား။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်သားရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက သာမန် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း စွမ်းရည်ထက် အများကြီး သာလွန်တာ အမှန်ပါပဲ။ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တင်မကဘူး၊ အရောင်အဝါကိုပါ အတိအကျ တူအောင် ဖန်တီးနိုင်တာ တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အံ့သဩစရာကောင်းပါတယ်"

ဤအရာကို မြင်သောအခါ သူမက အနည်းငယ် ပို၍ ယုံကြည်လာသည်။

သတိထားဆဲဖြစ်ပြီး သံသယအနည်းငယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း အများအားဖြင့် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လင်းယွဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်သော ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲခြင်းစွမ်းရည်ကို သိရှိပြီး အခြားသူများအပေါ် အသုံးပြုနိုင်ခြင်းမရှိပါက ယခုအခြေအနေကို ဖန်တီးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်သော ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲခြင်းစွမ်းရည်သည် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအား သို့မဟုတ် ထူးကဲသော အရာများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလောက်အောင် ရှားပါးသော ရတနာများသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ရှားဟုန်မျိုးနွယ်မှ မဟုတ်သူများအတွက် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို နိုးထစေခြင်းသည် သန်းပေါင်းတစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်နိုင်သော အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

ထိုရတနာများမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးသည်။

ထို့ကြောင့် အဓိကအားဖြင့် ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ သဘောထားသည် ယုံကြည်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

"မြင်လား တပ်မှူးဘိုင်လီ?

လင်းယွဲ့သည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် လုံးဝတူသော ရှားဟုန်လီ၏ အလောင်းကို သယ်ဆောင်ရင်း မပြုံးတပြုံးဖြင့် "ဒါက မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် မင်းသားဟုတ်မဟုတ် ပိုပြီး သေချာကြည့်ချင်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင့်သား၊ ဒီနှိမ့်ချတဲ့ အစောင့်အရှောက်နဲ့ နောက်ပြောင်တာကို ရပ်လိုက်ပါတော့" ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းကို နောက်မပြောင်တော့ဘူး။"

လင်းယွဲ့သည် သူမဆီသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး "မီးရှို့ဖို့ အဆောင် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီရည်ရွယ်ချက်အတွက် အဆင်ပြေတဲ့ အရာတစ်ခုခု မင်းမှာ ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မီးရှို့တာလား" ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး "ခဏလေးပါ အရှင့်သား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ချက်ချင်း လှည့်ကာ ခြံဝင်းနံရံကို ကျော့ရှင်းစွာ ခုန်ကျော်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မကြာမီ ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခြံဝင်းအတွင်း ပြန်ပေါ်လာပြီး လင်းယွဲ့ထံ ပုလင်းငယ်တစ်ခု လှမ်းပေးကာ "အရှင့်သား၊ ဒီမီးမှုန့်က ရေနဲ့ထိတာနဲ့ မီးတောက်လောင်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီမှုန့်တွေကို ဖြူးပြီး သန့်ရှင်းတဲ့ရေ နည်းနည်းလောင်းထည့်လိုက်ရင် မီးရှို့ဖို့ သုံးလို့ရပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီလေ၊ လင်းယွဲ့ရဲ့ အိမ်ကို မီးရှို့ပစ်မယ်၊ သူ့အလောင်းနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အလောင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း မီးရှို့ပစ်လိုက်ရင် နောင်မှာ အပြစ်အနာအဆာဖြစ်နိုင်တဲ့ ဘာခြေရာမှ မကျန်တော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရှင့်သား သတိထားတော်မူပါ။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် နောက်ထပ် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ရှားဟုန်လီ၏ အလောင်းကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဗီရိုကိုဖွင့်ကာ ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး အိပ်ရာအောက်သို့ လက်လှမ်းကာ စန္ဒကူးအိုးနှစ်လုံးကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

အိုးတစ်လုံးတွင် "လင်းကျန့်လု" ဟူသော အမည်ကို ထွင်းထုထားသည်။

အခြားအိုးတွင် မည်သည့်စာသားမျှ မပါရှိပေ။

လင်းကျန့်လုသည် သူငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော သူ၏မိခင်၏ အမည်ဖြစ်သည်။ သူ အသက် ၁၁ သို့မဟုတ် ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် လွန်ခဲ့သော ခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့်က သေဆုံးခဲ့သည်။

ထိုခုနစ်နှစ် သို့မဟုတ် ရှစ်နှစ်ခန့်ကပင် တာအိုဆရာတုသည် ချင်ဒူ တာအိုစုစည်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

အမည်မပါသော အိုးထဲတွင် ဆူဇီချူး၏ အမှန်တကယ် အကြွင်းအကျန်များရှိသည်။

ထိုနေ့တွင် သူသည် အရက်သမားကြီးရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ဆူဇီချူးကို ကယ်တင်ရန် တောင်းပန်ခဲ့သော်လည်း အကောင်းဆုံးသော ဝိညာဉ်ဆေးများပင် သူမကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် အရက်သမားကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ဆူဇီချူး၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တွေးတောခဲ့ပြီး လက်စားချေရန် သူ၏အစီအစဉ်ကိုလည်း ရေးဆွဲခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် ဆူဇီချူး၏ အလောင်းကို ဘဝ၏မျက်နှာဖုံးကို လိမ်းကျံကာ မီးရှို့ရန် ယူဆောင်သွားပြီး ဆူဇီချူးအစစ်အမှန် သေဆုံးသွားကြောင်း မည်သူမှ မသိစေရန် သေချာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဖုန်းဟဲဘီယွမ်တွင် ရှားလီနှင့် နီးစပ်ရန် အမျိုးသမီးအဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး ထို့နောက် ရှားလီအဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ သတိထားသော ကိုယ်ခံပညာရှင်အစောင့်များကို ဆေးခတ်ကာ အလောင်းများနှင့် ထိုကဲ့သို့သော အရေးမပါသော ကိစ္စများကို ရှင်းလင်းခဲ့သည်။

ဤခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်၊ စရိုက်နှင့် အမည်ခံအားလုံးသည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုများကို ခံခဲ့ရသည်။

သုံးလအတွင်း သူသည် အလွန်ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ကိုယ်သူ စိမ်းသက်နေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ် အမေနဲ့ ဇီချူ။"

လင်းယွဲ့သည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ အိုးနှစ်လုံးကို သူ၏အထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူမိခင်၏ အမှတ်တရသည် အလွန်ဝေဝါးသွားသော်လည်း သူသည် ယခု လင်းယွဲ့ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏အတိတ်ဘဝမှ ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော အမှတ်တရများပါရှိသော လင်းယွဲ့ဟုပင် ဆိုနိုင်သောကြောင့် သူ မတွေ့ဖူးသော ဤမိခင်အတွက် သူ၏စိတ်နှလုံးထဲတွင် နေရာတစ်ခု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ဆူဇီချူးအတွက်... သူမသည် ဤကမ္ဘာတွင် သူ၏ ပထမဆုံးအချစ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့နောက် လင်းယွဲ့သည် မီးငှက်သွေးပါသော ဖန်အိုးနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အပြာရင့်ရောင် တရားထိုင်ခုံကို သူ၏အထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ သွေးကြာပန်းမီးအိမ်ကို ချက်ချင်း မသိမ်းဆည်းဘဲ ရှားဟုန်လီ၏ အလောင်းမှ ဘဝ၏မျက်နှာဖုံးကို ဦးစွာဖယ်ရှားကာ မိမိကိုယ်ကို လိမ်းကျံလိုက်ပြီး ရှားဟုန်လီ၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် သွေးကြာပန်းမီးအိမ်၏ အကာအရံကို လုံးဝဖယ်ရှားပြီး ရှားဟုန်လီ၏ အလောင်းကို မီးရှို့ပါက အပြင်ဘက်ရှိ ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ရှားဟုန်လီ၏ ကျန်ရစ်သော အရောင်အဝါကို ခံစားမိနိုင်ခြေရှိသည်။

သတိထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

လင်းယွဲ့သည် မီးမှုန့်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ရှားဟုန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အဖြူရောင်မှုန့်များကို လောင်းထည့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ဖြူးလိုက်ရာ ပုလင်းတစ်ခုလုံးနီးပါး ကုန်သွားမှ ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် စားပွဲပေါ်တွင် အေးသွားသော လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။

"မင်းဟာ သနားစရာကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဒီအဆုံးသတ်ကို တကယ်ထိုက်တန်ပါတယ်။"

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော လင်းယွဲ့သည် ရှားဟုန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှားဟုန်လီ၏ အလောင်းပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်ကို ညင်သာစွာ လောင်းချလိုက်သည်။

ရှားဟုန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးမှုန့်နှင့် လက်ဖက်ရည်ထိတွေ့သောအခါ တရှူးရှူးအသံထွက်လာပြီး ချက်ချင်း ပြင်းထန်သော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာကာ အင်အားတိုးလာပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာသည်။

"လူတွေထွက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်အေးသွားတဲ့အတွက် မင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။"

လင်းယွဲ့သည် အထင်ကြီးလောက်သော မီးတောက်လောင်မှုကို ကြည့်ကာ ခဏစောင့်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ သွေးကြာပန်းမီးအိမ်ကို ကောက်ယူကာ ကြာပန်းခုံကို လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ အကာအရံကို အသေးဆုံးအထိ လျှော့ချလိုက်ပြီး အထုပ်ကို ဖုံးအုပ်ရန် လုံလောက်သော ပမာဏသို့ ရောက်သောအခါ သွေးကြာပန်းမီးအိမ်ကို သူ၏အထုပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လှည့်ကာ တစ်နှစ်ကျော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော အခန်းမှ ထွက်သွားသည်။

အတိတ်က အဖြစ်အပျက်အားလုံးသည် ပြင်းထန်သော မီးတောက်များတွင် စားသုံးခံရရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး သူ၏နှလုံးသားတစ်ခုတည်းသာ အရာအားလုံးကို မှတ်မိနေဆဲဖြစ်သည်။

ပြီးသွားပြီ။

ယခု ဘိုင်လီဖုန်းကျီသာ ကျန်တော့သည်။

သူမကို ထိန်းချုပ်နိုင်သရွေ့ ယာယီအားဖြင့် မည်သည့်အန္တရာယ်မှ ရှိမည်မဟုတ်ဘဲ နောင်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ချို့ယွင်းချက်များကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။

...