ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းနှင့် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း(၂)

ရှားလီသည် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ဘဲ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများကို တွေးတောနေသည်။

ခဏကြာသွားသည်။

"အရှင့်သား။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ သူမ၏ မျက်လုံးများက ယခင်ကကဲ့သို့ တောက်ပမှုမရှိတော့ဘဲ မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း သေသူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေသည်။ သူမ ရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျတော့မည့်အလား ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

သူမသည် သွေးများလွန်ကဲစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သုံးရက်သုံးညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့သော သာမန်လူတစ်ဦးနှင့်တူပြီး အလွန်အားနည်းကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ အတင်းအကြပ် တည်ငြိမ်အောင် ထားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် တောက်ပနေသော ရေအိတ်ကို ရှားလီထံ လှမ်းပေးကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ "ဒါက ကျွန်တော်မျိုးမရဲ့ သွေးစွမ်းအင်တစ်ဝက်ပါ၊ အရှင့်သား ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ တကယ် တစ်ဝက်လား"

ရှားလီသည် မျက်နှာထားမပြောင်းလဲကာ မယူဘဲ မေးလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် သူသည် ယမန်နေ့က သွေးစွမ်းအင်ကို အထူးလေ့လာခဲ့ပြီး သူမသည် တကယ်တစ်ဝက် ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း သေချာပေါက် သိထားသည်။

သွေးစွမ်းအင်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ယခုမှ စီးဆင်းလာသော တောက်ပသော သွေးကဲ့သို့ အရာသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အနှစ်သာရကို ပေါင်းစပ်ကာ အမှိုက်များကို ခွဲထုတ်ပြီး သွေးသစ်ထဲသို့ ပျော်ဝင်ကာ သွေးစွမ်းအင်များစွာကို စုစည်းစေသည်။ ဤရေအိတ်ထဲရှိ ပမာဏသည် တစ်ဝက်ထက် သေချာပေါက် များသည်။

သို့သော် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ယုံကြည်တတ်သော စရိုက်ကို ပြသရန် တွန့်ဆုတ်နေသောကြောင့် သူ မေးမြန်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။

"အရှင့်သား။"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ လေးလေးနက်နက် "ကျွန်တော်မျိုးမ အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်ပြီး ကျိန်ဆိုနိုင်ပါတယ်" ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

"အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို ငါ ယုံကြည်မယ်။"

ထို့နောက် ရှားလီသည် သူကို လက်ခံလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြုံးပြကာ စိုးရိမ်တကြီး "တပ်မှူးဘိုင်လီ၊ ခဏနားလိုက်ပါတော့၊ မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ချစ်ခင်ရတဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပါ၊ ပင်ပန်းမခံပါနဲ့။ ငါ အောင်မြင်ပြီးရင် ပြန်ထွက်လာမယ်။ အဲဒီအချိန်ထိ တပ်မှူးဘိုင်လီကို ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အကူအညီတောင်းပါတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါ့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါစေနဲ့လို့ မှတ်ထားပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှားလီသည် ထိုကဲ့သို့ အာရုံခံလွယ်ပြီး မတည်မြဲသောသူဖြစ်ကြောင်း သိသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ထရပ်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုင်၍ မနားခဲ့ပေ။ မျက်နှာဖြူရော်နေသော်လည်း တံခါးဝတွင် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။

ရှားလီသည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး မှောင်မိုက်နက်ရှိုင်းသော အခန်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် တံခါးဝကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အတွေးများကဘရှုပ်ထွေးနေသည်။

အမှန်စင်စစ် သူမသည် မင်းသားရှားလီကို လုံးဝ မယုံကြည်သေးဘဲ သံသယအချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း ဤကိစ္စသည် သူမ၏ အနာဂတ်နှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် နောက်ထပ် လောင်းကစားရန် မဝံ့ရဲပေ။

ထို့အပြင် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ရှားလီသည် အမှန်တကယ် သတ်ခံရပါက မင်းသားတစ်ပါး၏ သေဆုံးမှုအနေဖြင့် မဟာယုံနယ်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ထပ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လူသတ်သမားသည် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် မဟာယုံ၏ အင်ပါယာမိသားစုသည် မကြာမီ ကင်းလှည့်သံတမန်များကို စေလွှတ်မည်ဖြစ်ပြီး မည်သူမဆို မင်းသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရဲပါက သေခြင်းကို ရှာဖွေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

...

ကြယ်ရောင်မရောက်နိုင်သော အရိပ်များကြားရှိ မှိန်သောအခန်းထဲတွင် ရှားလီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ အိပ်ရာဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ သွေးစွန်းနေသော အိပ်ရာခင်းကို ဖယ်လိုက်သောအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ငယ်ရွယ်ပြီး ပိန်လှီသော မျက်နှာသည် အနည်းငယ် သာမန်ဖြစ်ပြီး နဖူးတွင် အမာရွတ်တစ်ခုပါရှိကာ သူ့နှင့် လုံးဝတူသည်။

သူသည် အမှန်စင်စစ် ရှားလီပင်။

ဤရှားလီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လက်နှင့်ခြေများကို ချည်နှောင်ထားပြီး သူ့ပါးစပ်ကို အနက်ရောင်ပိတ်စဖြင့် ပိတ်ထားသောကြောင့် စကားပြော၍မရဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် အရိုးပျော်ဆေးမှုန့်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"ဟဲဟဲ..."

အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှားလီသည် အိပ်ရာပေါ်ရှိ ရှားလီကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောင်လှောင်သော ရယ်သံကို ပြုလိုက်သည်။

"မင်းသား ရှားဟုန်လီ၊ အစောပိုင်းက တကယ်ကြောက်စရာကောင်းတယ်၊ သူမ မင်းနဲ့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ပဲ ကွာတော့တယ်၊ သူမ ဝင်လာရဲရင် ငါ အသက်ရှင်ဖို့ အန္တရာယ်ယူရလိမ့်မယ်၊ ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါ့ရဲ့ လောင်းကြေးက အကျိုးရှိခဲ့တယ်။"

သူသည် ရယ်မောကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့လက်ညှိုးထိပ်ကို ဓားငယ်ဖြင့် လှီးကာ သူ့နဖူးတွင် သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏မျက်နှာမှ တစ်ပိုင်းတစ်ပိုင်း ပွင့်လင်းသော လူ့မျက်နှာဖုံးက ဖြည်းညှင်းစွာ ကွာကျသွားပြီး ရင်းနှီးသော၊ ငယ်ရွယ်ပြီး ချောမောသော မျက်နှာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူသည် သဘာဝအားဖြင့် လင်းယွဲ့ ဖြစ်သည်။

ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော ရှားလီသည် လင်းယွဲ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

"မလှုပ်နဲ့ နာကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းယွဲ့သည် ရှားလီကို အကဲခတ်ကာ ခံစားချက်မဲ့စွာ "မင်းရဲ့ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားက တကယ်မဆိုးဘူး၊ မင်းကို အရိုးပျော်ဆေးမှုန့်တွေ အများကြီး တိုက်ထားပေမယ့် သိပ်မထိရောက်ဘူး။ ကံကောင်းစွာနဲ့ ငါ မင်းအရိုးတော်တော်များများကို ဖယ်ထုတ်ပြီး သစ်သားချောင်းတော်တော်များများကို ထည့်ထားပြီးပြီ၊ မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့ကို ပြန်သတ်နိုင်ခဲ့လိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြန်လည်ကောင်းမွန်နှုန်း မည်မျှ မြန်ဆန်စေကာမူ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်း ရှိရန် လိုအပ်သေးသည်။

ရှားလီသည် မွေးရာပါ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အားကိုးပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာပြန်လည်ကောင်းမွန်နှုန်းသည် သာမန်လူများထက် အဆတစ်ရာမှ တစ်ထောင်အထိ မြန်ဆန်သော်လည်း အရိုးပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်းက အတော်လေး နှေးကွေးနေလိမ့်မည်။

အရိုးများကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အခြားအရာတစ်ခုခုကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်းကို သဘာဝကျကျ ဟန့်တားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှု ခုနက ဘယ်လိုလဲ"

လင်းယွဲ့သည် ရှားဟုန်လီ၏ သွေးစွန်းနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ သွေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ နှိပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်နှင့် ရှားဟုန်လီ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်လာပြီး သူသည် အော်ဟစ်သော်လည်း မကြာမီ မလှုပ်မရှား ဖြစ်သွားသည်။

ရှားဟုန်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ မကြာမီ လင်းယွဲ့၏ ပုံစံသို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အစပိုင်းတွင် ရုန်းကန်နေသော လင်းယွဲ့သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းသည်လည်း ရှားဟုန်လီကို ပြောင်းလဲရန် သွေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းကို သူအသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။

"ရှားလီ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို သစ္စာဖောက်ရဲတာလဲ" နှင့် အခြားသော တကယ့်အော်ဟစ်သံများမှာ သူသည် အခန်းထဲတွင် 'အသံသွင်း'ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ရှားလီသည် အခန်းထဲမှ မထွက်ရသေးဘဲ အမြင်ကွယ်သွားသေးသည်။

သွေးစွန်းနေသော 'လင်းယွဲ့'ကို အကာအရံအောက်ရှိ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်ပြီးနောက် သူသည် သွေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းကို ဖြုတ်ကာ လျင်မြန်စွာ ရှားလီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆက်တွဲအဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အမှန်စင်စစ် သတိထားပြီး သံသယဝင်ကာ သူ့ကို အဆက်မပြတ် စမ်းသပ်နေသော်လည်း သူသည် အတော်အတန် အန္တရာယ်များသော အခြေအနေဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း အစီအစဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။

"အရှင့်သားက ကျွန်တော်မျိုးလောက် ချောမောသွားပြီ၊ ရင်ခုန်စရာ မကောင်းဘူးလား"

လင်းယွဲ့သည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော အခြားသူ့ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြီး ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော သွေးနီရောင်ကျောက်စိမ်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။