ဝါရင့်ယာဉ်မောင်း

တားချန်းမြို့၏ မြို့စွန်အပြင်ဘက်။

ရဟတ်ယာဉ်တစ်စင်းက အဝေးဆီသို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ဤသည်မှာ ဝမ်ရှောင်မင်၏ ကိုယ်ပိုင်လေယာဉ်ဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ ယနေ့ ဝမ်ရှောင်မင်၏စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်၊ မကြုံစဖူး ဆိုးရွားနေခြင်းပင်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏ညီငယ် ဝမ်ရှောင်ချန် သေဆုံးသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏အသုံးမကျသောညီငယ် ယန်ကျန့်၏လက်ချက်ဖြင့် သတ်ပစ်ခံရသည်ကို ကြည့်နေရခြင်းက သူ့ကို ဒေါသနှင့် အကူအညီမဲ့ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

"ဘာလို့ စောစောအကူအညီမတောင်းခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့အစကတည်းက ငါ့စကားနားမထောင်ခဲ့တာလဲ။ မင်း၊ ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ အမူအကျင့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ချမ်းသာတဲ့မျိုးဆက်တစ်ယောက်လိုပဲ နေလို့မရဘူးလား။ ဘာလို့ကလပ်တစ်ခုထောင်ပြီး လူသတ်သမားတောင် ငှားရဲခဲ့ရတာလဲ။ မင်းဒီလောက်ကြီးမားတဲ့အမှားမျိုးလုပ်ခဲ့တာ၊ ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းကိုကယ်တင်နိုင်မှာလဲ။"

ရဟတ်ယာဉ်ထဲတွင်ထိုင်ရင်း ဝမ်ရှောင်မင်က သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။

သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ကြိုးစားဖိနှိပ်နေသော်လည်း၊ မိသားစုဝင်တစ်ဦးသေဆုံးမှုက သူ့ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ဆက်လက်ပြည့်နှက်စေသည်။

သို့သော် သူယန်ကျန့်အပေါ် ကလဲ့စားချေရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

အကြောင်းမှာ ဝမ်ရှောင်မင်က သူ၏ညီ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်၍မဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့်ပင်။

အကယ်၍ သူထိုသို့ပြုလုပ်ခဲ့ပါက၊ ၎င်းက ပို၍ကြီးမားသောဆုံးရှုံးမှုများကိုသာ ဦးတည်သွားပေမည်။

ထို့အပြင်၊ သူ၏ညီ ဝမ်ရှောင်ချန်သေဆုံးမှုက အနာဂတ်တွင် တားချန်းမြို့ကို ပို၍ကောင်းမွန်လာစေမည်သာ။

တာဝန်ယူမှု၊ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု၊ နှင့် မိသားစုသံယောဇဉ်တို့ တိုက်ဆိုင်တိုးဝှေ့ကာ၊ ဝမ်ရှောင်မင်ကို အလွန်ကြီးမားသော အတွင်းစိတ်နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ လိုက်ပါလာသောဝန်ထမ်းများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် စကားမပြောရဲကြပေ။

ပါမောက္ခဝမ်၏စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေကြောင်း၊ ဤသို့သောအချိန်မျိုးတွင် သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်ခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်း သူတို့နားလည်ကြသည်။

"ပါမောက္ခ၊ အပြင်ဘက်ကအခြေအနေ နည်းနည်းထူးဆန်းနေပုံပဲခင်ဗျာ။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ တွဲဖက်လေယာဉ်မှူးထိုင်ခုံမှ လေ့လာသူက ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်: "အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ကိုကြည့်ပါဦး၊ အရမ်းမြန်မြန်မှောင်လာနေတယ်။ နေ့လည် လေးနာရီတောင်မထိုးသေးဘူး၊ နွေရာသီမှာ တားချန်းမြို့က တောက်ပတဲ့နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ရှိနေသင့်တာ။ ဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး။"

ဤသို့ကြားသောအခါ၊ ဝမ်ရှောင်မင်က ခေါင်းမော့၍ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြည်လင်သောမှန်သားပြင်မှတစ်ဆင့်၊ သူအပြင်ဘက်မှကောင်းကင် တဖြည်းဖြည်းမှိန်ဖျော့လာသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤမှိန်ဖျော့မှုမှာ ညဉ့်ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်သောပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားပုံရသော မှိုင်းတိုက်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ရက်ပေါင်းများစွာသေဆုံးပြီးဖြစ်သော အလောင်းကောင်တစ်ခုပေါ်မှ အညိုအမည်းစွဲသကဲ့သို့ ဆိုးရွားသောပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်အရောင်အဖြစ် ပေါ်ထွက်နေကာ၊ အေးစက်၍ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရိပ်အငွေ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထို့အပြင်၊ ရဟတ်ယာဉ် ရှေ့သို့ဆက်လက်ပျံသန်းနေသည်နှင့်အမျှ၊ တားချန်းမြို့နှင့်အကွာအဝေးမှာ တိုးများလာပုံမပေါ်ပေ၊ ရဟတ်ယာဉ်မှာ နေရာတစ်ခုတည်းတွင် လည်ပတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဤဧရိယာမှ ဘယ်တော့မှမထွက်ခွာနိုင်တော့သလိုပင်။

"မြူနှင်းတွေလား။" လိုက်ပါလာသောဝန်ထမ်းတစ်ဦးက တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါ မြူနှင်းမဟုတ်ဘူး၊ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ။ ရှေ့ဆက်မပျံသန်းနဲ့တော့၊ ငါတို့ထွက်လို့မရတော့ဘူး။ တားချန်းမြို့ကို တိုက်ရိုက်ပြန်လှည့်ပြီး ဌာနချုပ်ကိုဆက်သွယ်ပြီး အခြေအနေသတင်းပို့လိုက်။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်။ "ငါ့ဖုန်းဘယ်မှာလဲ။"

"ဒီမှာပါ။"

လိုက်ပါလာသောဝန်ထမ်းက ရွှေရောင်ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြဖုန်းတစ်လုံးကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ချက်ချင်းပင် နံပါတ်ကိုခေါ်ဆိုလိုက်သည်: "တားချန်းမြို့မှာ အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်နေတယ်။ လီကျွင်း၊ မင်းဒီကိုလာဖို့လိုတယ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တွေ ယူလာခဲ့။"

"နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်ချက်ချင်းလှုပ်ရှားပါ့မယ်။"

လိုင်း၏တစ်ဖက်စွန်းမှ တည်ငြိမ်သောအသံတစ်ခုက ပြန်ဖြေသည်။

"ပါမောက္ခဝမ်၊ ဝန်ကြီးရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဂျက်လေယာဉ်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ရပါပြီ။" ဆက်သွယ်ရေးဝန်ထမ်းက ပြောသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ဖုန်းကိုနောက်တစ်ကြိမ်ယူလိုက်သည်: "ဝန်ကြီး၊ ကျွန်တော် ဝမ်ရှောင်မင်ပါ။"

"ပါမောက္ခဝမ်၊ ခင်ဗျားတားချန်းမြို့မှာပဲ ရှိနေသေးတာလား။"

တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဌာနချုပ်၏ ဝန်ကြီးအသံက ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်တားချန်းမြို့နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာပဲ ရှိနေပါသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အကဲဖြတ်ချက်အရ၊ ဒါက အကြီးစားသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါ။ ရဟတ်ယာဉ်က အဲ့ဒီထဲမှာပိတ်မိနေပြီး တားချန်းမြို့လေပိုင်နက်ကနေ မထွက်ခွာနိုင်တော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားမြို့တစ်မြို့လုံးကို ချက်ချင်းသီးခြားခွဲထုတ်ထားဖို့ ကျွန်တော်အကြံပြုပါတယ်။ ကျွန်တော်လီကျွင်းကို လွှတ်လိုက်ပါပြီ၊ မှားယွင်းတဲ့အချက်ပေးသံသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်ဒီမှာပဲ သေဆုံးသွားနိုင်ပါတယ်။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်နားလည်တယ်။ ကျွန်တော်ဒီမှာ ချက်ချင်းစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်။" ဝန်ကြီးက ပြန်ပြောသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဓိကညီလာခံခန်းမ၌။

ဤဆက်သွယ်မှုကိုကြားသောအခါ၊ လူတိုင်း၏နှလုံးသား နစ်ဝင်သွားသည်။

"ခွေးမသား၊ ပါမောက္ခဝမ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီထဲပိတ်မိသွားရတာလဲ။ ဒါက မီးထဲလောင်စာထပ်ထည့်နေတာပဲမဟုတ်လား။"

"ကျွန်တော်တို့ ပါမောက္ခဝမ်ကို ကယ်တင်ဖို့နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်။ သူရဲ့အရေးပါမှုက မြို့တစ်မြို့လုံးထက်တောင် ကျော်လွန်နေတယ်။"

"ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ်။"

အသံအမျိုးမျိုးက ညီလာခံခန်းမတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သို့သော်၊ တညီတညွတ်တည်းသဘောတူညီချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်: ပါမောက္ခဝမ်ကို ကယ်တင်ရမည်။

ပြီးတော့ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တားချန်းမြို့၌။

ယန်ကျန့်က ရှောင်ချန်ကလပ်သို့ ပြန်လာရာလမ်းတွင် တက္ကစီတစ်စီးထဲ၌ ထိုင်နေသည်။

"ဒါ အမြင်မှားယွင်းမှုမဟုတ်ဘူး၊ အပြင်ဘက်ကကောင်းကင်က ပိုပိုပြီး ထူးဆန်းလာနေတယ်။"

သူပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မည်းနက်ပြာနှမ်းသော အရိပ်အငွေ့တစ်ခုက ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းထားပုံရပြီး၊ မြို့တစ်မြို့လုံး၏အလင်းရောင်ကို လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားစေသည်။

အေးစက်၍ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်တစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပုံရသည်။

ဤခံစားချက်မှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ အတိအကျပင်။

"ယာဉ်မောင်း၊ နည်းနည်းပိုမြန်မြန်မောင်းလို့ရမလား။ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ဆောင်ရွက်စရာရှိလို့ပါ။" ယန်ကျန့်က သူ၏အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

တက္ကစီယာဉ်မောင်းက ပြန်ပြောသည်၊ "အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးဗျ။ ရှေ့ကလမ်းဆုံတော်တော်များများမှာ ယာဉ်ထိန်းရဲတွေရှိတယ်။ ကျွန်တော်မတော်တဆ အရှိန်လွန်သွားရင် ကျွန်တော့်ကားကို ချက်ချင်းဆွဲသွားလိမ့်မယ်။"

"ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်မောင်းပါရစေ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။ "တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော်တာဝန်ယူပါ့မယ်။"

"မင်းလား။ အဲ့ဒါက ပိုဆိုးသေးတယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ငါမင်းအရွယ်ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို စတီယာရင်ပေးလိုက်တာ၊ သူတစ်နာရီ မိုင်နှစ်ရာအထိတင်ပြီး နေမင်းနဲ့ ပခုံးချင်းယှဉ်ပြီး ကောင်းကင်ထဲ ပျံတက်တော့မလို့ပဲ။" ယာဉ်မောင်းက ပြောသည်။ "ဒီနေ့ခေတ်လူငယ်တွေက အရမ်းထင်ရာစိုင်းကြတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဆယ်မိနစ်၊ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပဲကြာမှာပါ၊ ငါတို့အချိန်မီရောက်မှာပါ။"

ယန်ကျန့်က တုံ့ပြန်သည်၊ "ကျွန်တော်က တစ္ဆေဖမ်းသမားတစ်ယောက်ပါ၊ တကယ်ပဲ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ပါ။ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတစ်ခုပေးလို့ရမလား။ ဒီမှာ ကျွန်တော့်သက်သေခံကတ်ပြားပါ။"

သူသူ၏အထောက်အထားများကို ယာဉ်မောင်းအား ပြသလိုက်သည်။

"ငါသက်သေခံကတ်ပြားအမျိုးမျိုးတွေ့ဖူးတယ်၊ အကြိမ်ဘယ်လောက်မှန်းတောင်မသိဘူး။ မင်းဟာက အတုနဲ့တူတယ်၊ ဒီလိုအရာတွေနဲ့ ကစားတာက တရားမဝင်ဘူး။" ယာဉ်မောင်းက ကြင်နာစွာ သတိပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏သေနတ်ကို အထောက်အထားများပေါ်သို့ ပုတ်တင်လိုက်သည်: "ဒါက အတုမဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။"

"အရုပ်သေနတ်၊ တစ်လက် ဆယ့်ငါးကျပ်ပဲ၊ ငါအများကြီးဝယ်ဖူးတယ်။" ယာဉ်မောင်းက ပြန်ဖြေသည်။

ယန်ကျန့်မှာ စကားအကျပ်ရိုက်သွားသည်။

အကယ်၍ အပြင်ဘက်မှအခြေအနေသာမဟုတ်ခဲ့ပါက၊ သူဤမျှစကားများစွာ ဖြုန်းတီးနေမည်မဟုတ်ပေ။

"ဘောင်း!"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ယာဉ်မောင်းမှာ သူ၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ရှင်းပြဖို့အချိန်မရှိတော့ဘူး၊ မြန်မြန်မောင်းတော့။ ငါဒီမှာရှိနေသရွေ့ မင်းဒဏ်ကြေးလည်းမရဘူး၊ အမှတ်လည်းမဖြတ်ခံရဘူး၊ မင်းမတိုက်မိသရွေ့ပေါ့။" ယန်ကျန့်က သေနတ်ကို ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြန်ဆွဲသွင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အိုးဟိုး၊ ဒါတကယ့်သေနတ်လား။ ကောင်လေး၊ မင်းတကယ်ပဲ တစ္ဆေဖမ်းသမားပဲ၊ ခုနက မင်းကိုစော်ကားမိတဲ့အတွက် ငါ့အမှားပါကွာ။" ယာဉ်မောင်းက ပြောသည်။

"တစ္ဆေဖမ်းသမားဆိုတော့ ဒီလောက်အလျင်စလိုနဲ့ ရာဇဝတ်သားတစ်ယောက်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတာဖြစ်ရမယ်။ ငါ၊ အဘိုးဝမ်၊ ကားမောင်းလာတာ အနှစ်နှစ်ဆယ်ရှိပြီ၊ ဒီနေ့တော့ ငါ့အချိန်တောက်ပဖို့ပဲ။ သေသေချာချာကိုင်ထား၊ တားချန်းမြို့က အမြန်နှုန်းနတ်ဆိုးဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါမင်းကိုပြမယ်။" ယာဉ်မောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးစိစိဖြင့်ပြောသည်။

ထို့နောက် သူက ကလပ်ကို လျင်မြန်စွာနင်း၊ ဂီယာပြောင်း၊ အရှိန်မြှင့်စက်ကိုနင်းကာ၊ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို ချောမွေ့စွာလုပ်ဆောင်လျက် ခြောက်ဂီယာသို့ တိုက်ရိုက်ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ မကြာမီမှာပင် တစ်နာရီ မိုင်တစ်ရာကျော်သို့ အရှိန်မြှင့်တင်ကာ၊ အရှိန်မှာ ဆက်လက်တိုးမြင့်နေဆဲဖြစ်သည်။

အရှိန်တိုးလာမှုက သူတို့ကျောဘက်သို့ ပြင်းထန်သောတွန်းအားတစ်ခု သယ်ဆောင်လာပြီး၊ သူတို့ကားထဲမှ လွင့်ထွက်သွားတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

"တက္ကစီက တကယ်ပဲ ဒီလောက်အရှိန်မျိုး ရောက်နိုင်လို့လား။" ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်အံ့ဩဟန်ဖြင့် မေးသည်။

အဘိုးဝမ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒါက အနှစ်နှစ်ဆယ်စာ စုဆောင်းငွေတွေလေ။ ငါဒါတွေကို အသေးအဖွဲအရာတွေပေါ်မှာပဲ သုံးတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ အပေါ်ယံကြည့်ရင် ဒါက တက္ကစီတစ်စီးနဲ့တူပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ဒါက ပြိုင်ကားတစ်စီးရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတယ်။ စစ်ဆေးရေးတွေမှာ အတွေ့ခံရမှာမကြောက်ရင် ငါနိုက်ထရပ်စ်မြှင့်တင်စနစ်တောင် တပ်ဆင်ပြီးလောက်ပြီ။ တားချန်းမြို့မှာ ငါ့ကိုကျော်တက်နိုင်တဲ့ကား တစ်စီးမှမရှိဘူးလို့ ငါပြောရဲတယ်။ တခြားတက္ကစီသမားတွေပြောတာကြားဖူးတယ်၊ စူပါကားတစ်စီးက ဒီလမ်းပိုင်းမှာ တစ်စက္ကန့်ကို မိုင်တစ်ရာထိခဲ့တယ်တဲ့၊ ငါ့သူငယ်ချင်းရိုက်ထားတဲ့ဗီဒီယိုကို ငါကြည့်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီကားရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က ပြောပလောက်တာမဟုတ်ဘူး။"

"အဲ့ဒီစူပါကားက မြန်ပေမဲ့ သူ့ရှေ့ပိုင်းကလေးတယ်။ တည့်တည့်လမ်းမှာတော့ ငါလိုက်မမီနိုင်ဘူးဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကွေ့တစ်ခုရောက်တာနဲ့ သူဘရိတ်ကိုဖြေလျှော့ရတော့မှာပဲ။ ဘရိတ်ကို အရမ်းပြင်းပြင်းဖိနင်းရင် ရှေ့ပိုင်းလေးလံမှုကြောင့် သူမှောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီပြဿနာကို သူကျော်လွှားနိုင်ခြင်းမရှိသရွေ့ ငါ့တက္ကစီနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။"

"ခင်ဗျားမှန်တယ်၊ အဲ့ဒါနောက်ဆုံးတော့ မှောက်သွားတယ်။ ကားကပျက်စီးပြီး ယာဉ်မောင်းလည်းသေဆုံးသွားတယ်။ ကျွန်တော်အဲ့ဒီအမှုကို ကိုင်တွယ်ပြီးမှ ခုလေးတင်လာခဲ့တာ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။ "ခင်ဗျားတော့ မှောက်မှာမဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။"

မှောက်မှာလား။

"တစ္ဆေဖမ်းသမား၊ ဘယ်လိုနောက်ပြောင်မှုမျိုးလဲ။ ငါက ယာဉ်မောင်းနတ်ဘုရားပဲ၊ ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကားမောင်းလာတာ တစ်ခါမှမမှောက်ဖူးဘူး။ ငါ့လူငယ်ဘဝတုန်းက ကမ္ဘာ့သူရဲကောင်းအားလုံးနဲ့ ပြိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး၊ မိန်းမကိုတောင် အဲ့ဒီကနေရခဲ့တာ။ အခုငါ့ကို ဝါရင့်ယာဉ်မောင်းလို့ခေါ်ကြပေမဲ့ ငါ့အရည်အချင်းတွေက အထွတ်အထိပ်မှာပဲရှိသေးတယ်၊ ဘယ်တော့မှမလျော့ကျဘူး။"

အဘိုးဝမ် စကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ သူအရှိန်မြှင့်စက်ကို အဆုံးစွန်အထိ နင်းချလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ။ ကြောက်နေပြီလား။ အသက်အေးအေးရှူနေရပြီလား။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အရှိန်နဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီး လိုအပ်နေပါသေးတယ်။"

"ငါ့ရဲ့တကယ့်အရည်အချင်းတွေကို မင်းကိုပြရတော့မယ်ထင်တယ်။ ရှေ့ကအကွေ့ကိုတွေ့လား။ အကွေ့ထဲကို ဒရစ်ဖ်ဆွဲဝင်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ငါမင်းကိုပြမယ်!" အဘိုးဝမ်က ပြောသည်။

"မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး၊ ခင်ဗျားကားက နည်းနည်းယိမ်းထိုးနေပြီး တကျွိကျွိအသံတွေထွက်နေတယ်။ ငါတို့မှောက်တော့မှာလား။"

"အဲ့ဒါက သာမန်တာယာအသံသက်သက်ပါ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကိုယုံလိုက်စမ်းပါ။" အဘိုးဝမ်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ဤဝါရင့်ယာဉ်မောင်းမှာ ဒရစ်ဖ်ဆွဲချင်နေရုံသက်သက်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူအိမ်ပြန်ရန် လျှောက်လှမ်းရမည့်လမ်းမှာ ထိုနေရာနှင့် အနီးအနားတွင်ပင် မရှိပေ။