တစ်နေ့တာ

"ကျန်းလီချင်လား။ ဟွန်း၊ သူ့ဖိုင်ကတော့ အစီအစဉ်တကျပဲ။"

ဆက်သွယ်ရေးခန်းမထဲတွင်၊ လျိုရှောင်ယွီက ကျန်းလီချင်၏ဖိုင်ကို ဂရုတစိုက်စစ်ဆေးနေပြီး၊ သူမ၏မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ခဲတံဖြင့် လုံ့လဝီရိယရှိစွာ မှတ်စုများရေးခြစ်နေသည်:

"ကျန်းလီချင်၊ တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်မှ ပူးကပ်ခြင်းခံရပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ကျန့်မှ နည်းလမ်းတစ်ခုခုအသုံးပြု၍ ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ လောလောဆယ်တော့ သူမတစ္ဆေကလေး၏ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်နေပြီး၊ ထုတ်ယူခဲ့သောတစ္ဆေကလေးမှာ ယန်ကျန့်မှ တံဆိပ်ခတ်၍ သော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားသည်။ ကိစ္စမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အတည်ပြုပြီးဖြစ်သည်။ အောက်တွင် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလုံး၏ အသံသွင်းမှတ်တမ်းဖြစ်သည်။"

ထို့နောက် သူမအသံသွင်းမှတ်တမ်းမှ ထိုအပိုင်းကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ USB ဒရိုက်ကို စာရွက်စာတမ်းအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

"စကားပြောဆိုမှုများအရ၊ ကျန်းလီချင် တစ္ဆေကလေးမှပူးကပ်ခြင်းခံရမှုမှာ သီးခြားဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်နိုင်ပေ။ သူမ၏ရပ်ကွက်ရှိ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာလည်း အလားတူအတွေ့အကြုံမျိုး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု သံသယရှိရပြီး၊ စုံစမ်းစစ်ဆေး၍ သက်သေခံစုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။ ယန်ကျန့် အဲ့ဒီကိစ္စကို ဆောင်ရွက်နေနှင့်ပြီ။"

"ဒီဖိုင်ကို တပ်မှူးဆီပို့လိုက်ပါ။" လျိုရှောင်ယွီက စာရွက်စာတမ်းအိတ်ပေါ်တွင် ရေးလိုက်သည်: "တားချန်းမြို့ တစ္ဆေကလေးဖြစ်ရပ်။"

"သိပါပြီ။"

ချက်ချင်းပင်၊ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကိုယူ၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

လျိုရှောင်ယွီက ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်းလီချင်တို့ကို ဆက်လက်နားထောင်နေသည်။

တကယ်တော့၊ ၎င်းမှာ နားထောင်နေခြင်းထက် ပေါ်ပေါ်တင်တင်စောင့်ကြည့်နေခြင်းဟု ဆိုရမည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို ယန်ကျန့်၏ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တစ်နေ့လျှင် ၂၄ နာရီပတ်လုံး ဆက်သွယ်မှုထိန်းသိမ်းထားသောကြောင့်ပင်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ နားကြပ်မှတစ်ဆင့် အသံများနောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျိုရှောင်ယွီက မှတ်စုများရေးယူနေစဉ် ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ သူမ၏အလုပ်ပင်၊ အသံသွင်းမှတ်တမ်းနှင့် စာဖြင့်ရေးသားထားသောမှတ်စုများ နှစ်မျိုးစလုံးကို ပြုလုပ်ရန်လိုအပ်သည်၊ ကိစ္စ၏မှန်ကန်မှုနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို သေချာစေရန်၊ ဖိုင်ကိုပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်ခြေကို လျှော့ချရန်အတွက်ပင်။

သို့သော်၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ၊ ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်းလီချင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်ကို သူမတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမအသုံးပြုနေခဲ့သောဘောပင်မှာ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး၊ သူမ၏မျက်နှာအမူအရာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

ထို့နောက်၊ နားကြပ်မှတစ်ဆင့်ထွက်ပေါ်လာသောအသံများက သူမ၏မျက်နှာကို ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားစေပြီး၊ သူမမှာ ထိတ်လန့်တကြားယုန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ထိုင်ခုံမှ ခုန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းလူယုတ်မာ။"

လျိုရှောင်ယွီ၏မျက်နှာမှာ ကြက်သွေးရောင်ဖြစ်သွားပြီး၊ သူမ၏ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

အနီးအနားမှဆက်သွယ်ရေးအရာရှိက ရယ်လိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်တာလဲ လျိုရှောင်ယွီ။ မင်းရဲ့ယန်ကျန့်က မင်းကိုစိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ပြန်ပြီလား။ မင်းဒါကို သည်းခံလိုက်သင့်တယ်။ မင်းတာဝန်ယူထားရတဲ့ယန်ကျန့်က တော်တော်လေးအဆင်ပြေပါတယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ရှောင်ဝမ်တာဝန်ယူထားတဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူက တကယ်ပဲလွန်လွန်းတယ် — နေ့တိုင်းကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်စကားပြောနေတာ၊ လူတိုင်းသေသင့်တယ်၊ မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကိုသတ်ပစ်မယ်၊ ပြီးတော့ မင်းခေါင်းကိုလိမ်ချိုးပစ်ချင်တယ်လို့ တိုးတိုးရေရွတ်နေတာ။ အဲ့ဒါက ရှောင်ဝမ်ကို အရမ်းကြောက်လန့်စေခဲ့လို့ ညဘက်အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်ပြီး စိတ်ဖောက်ပြန်တော့မလိုတောင် ဖြစ်ခဲ့တာ။"

"တားချန်းမြို့မှာ အဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေတာတောင် သူက တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေဖို့ စိတ်ရှိနေသေးတယ်။"

လျိုရှောင်ယွီက ပြောသည်။

အနီးအနားမှဆက်သွယ်ရေးအရာရှိက နားမလည်နိုင်သောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်၊ "အဲ့ဒါက စိုးရိမ်စရာတစ်ခုခုလား။ ဒါက တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဘဝပဲလေ၊ ငါတို့ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့်မရှိဘူး၊ ယန်ကျန့်ရဲ့ချစ်ခင်နှစ်သက်သူက ပြဿနာမရှိသရွေ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အလုပ်ချိန်အတွင်းက အခြေအနေတချို့ကို သတိမထားမိဘူးထင်တယ်။ တချို့တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေက ထိန်းချုပ်မှုလွတ်သွားလုနီးပါးအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ ပုံမှန်ဆက်သွယ်လို့မရတော့တာမျိုးတွေတောင် ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်တယ်။"

"တကယ်လား။" လျိုရှောင်ယွီက အသက်ရှူမှားသွားသည်။

"အဲ့ဒါမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။"

"ဆိုးရွားတဲ့ဝိညာဉ်တွေရဲ့ကျူးကျော်မှုက စိတ်ကိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သက်ရောက်မှုရှိတယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့အတွေးအခေါ်နဲ့ အသိစိတ်တွေကလည်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအများစုက အထီးကျန်ပြီး အကူအညီမဲ့တယ်လို့ခံစားရတယ်၊ ပြီးတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့တစ္ဆေတွေရဲ့တိုက်စားမှုကို အရှုံးပေးလိုက်ရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့က လူသားတွေပဲလေ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှီခိုအားထားမှုရရှိဖို့ နားလည်ရခက်တဲ့အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ကြတာက သဘာဝကျပါတယ်။ ဆေးပညာရှုထောင့်ကကြည့်ရင် သူတို့အားလုံးက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတဲ့လူနာတွေပဲ။"

"သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကနေ အသက်ရှင်လျက်ထွက်လာတဲ့သူတွေကို ထားလိုက်ဦး၊ ဘယ်သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာဒဏ်ရာတွေ မသယ်ဆောင်ထားဘဲရှိလို့လဲ။ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းပြီး ရူးသွပ်သွားတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။"

"ဟုတ်ပါတယ်၊ စိတ်တည်ငြိမ်တဲ့တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေလည်း ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ စာရင်းအင်းအရတော့ သူတို့အရေအတွက်က တဖြည်းဖြည်းနည်းပါးလာနေပြီး၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြဿနာရှိတဲ့သူတွေကတော့ တိုးများလာမှာပဲ။ ကြောက်ရွံ့မှုကိုကျော်လွှားဖို့ ခိုင်မာတဲ့အတွင်းစိတ်နဲ့ ကြံ့ခိုင်တဲ့စိတ်ဓာတ် လိုအပ်တယ်လို့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက ဟောပြောပွဲတစ်ခုမှာ မပြောခဲ့ဘူးလား။"

"ပြီးတော့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူအများစုက အဲ့ဒီလိုအရည်အသွေးတွေ မပိုင်ဆိုင်ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝရွေးချယ်မှုမှတစ်ဆင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူတွေကတော့ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ အားအကောင်းဆုံးတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်သိုက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

"အဲ့ဒါကြောင့် တပ်မှူးက မင်းကိုယန်ကျန့်အပေါ် အထူးအာရုံစိုက်ခိုင်းခဲ့တာလား။ သူက အလားအလာရှိလို့လား။ သူတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေအများကြီးကို စီမံခန့်ခွဲနေရင်းနဲ့ ယန်ကျန့်အကြောင်းကို ဘာလို့မကြာခဏ စုံစမ်းမေးမြန်းနေမှာလဲ။"

အနီးအနားမှဆက်သွယ်ရေးအရာရှိမှာ အတွေ့အကြုံနှင့် အသိပညာ ပြည့်စုံပုံရသည်။

သူမ၏အတွေးများ ရှင်းလင်းသွားပြီးနောက်၊ လျိုရှောင်ယွီ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ငါတို့ဒါကို ဆက်ပြီးအသံသွင်းထားသင့်သေးလား။ ရေးမှတ်ထားသင့်သေးလား။" သူမက မျက်နှာနီမြန်းနေဆဲဖြစ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေါ့။" သူမ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။

လျိုရှောင်ယွီက နားကြပ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏နှလုံးသားမှာ ပဋိပက္ခများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ သွားကြိတ်၍ အတွေးများဖြင့်ရုန်းကန်ပြီးနောက်၊ သူမနောက်ဆုံးတွင် မျက်နှာနီမြန်းသွားပြီး ၎င်းကိုတပ်ဆင်လိုက်သည်။

သူမတဖြည်းဖြည်း ပို၍ဆိုးရွားသောဘက်သို့ ပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော်၊ အချိန်မှာ လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားသည်။

တားချန်းမြို့၊ နံနက် ၇ နာရီ။

မြို့တစ်မြို့လုံးကို မှိုင်းတိုက်သောအရောင်အဝါတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ မည်းမှောင်၍ ဆီရွှဲနေသောလေထုက လေထုထဲတွင်ပြည့်နှက်နေကာ၊ နေ့ကိုညကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။

တစ်ခုတည်းသောနှစ်သိမ့်စရာအတွေးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာမှာ ပျိုးထောင်ဆဲဖြစ်ပြီး၊ လွှတ်ထုတ်ခြင်းမခံရသေးခြင်းပင်။

သို့မဟုတ်ပါက၊ မြို့တစ်မြို့လုံး ဖရိုဖရဲဖြစ်ပွားခဲ့ပါက၊ အကျိုးဆက်များကို စိတ်ကူးပင်မယဉ်နိုင်ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်မှာပင်။

ကွမ်းကျန်းရပ်ကွက်၊ ဗီလာအပြင်ဘက်။

"ဒိုင်း ဒိုင်း!"

သေနတ်သံများ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အခန်းထဲမှလူနှစ်ဦးကို နှိုးလိုက်သည်။

"ဘယ်ခွေးမသားက ဒီလောက်မနက်စောစော သေနတ်ပစ်နေရတာလဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှအိပ်မစက်စေချင်ဘူးလား။" ယန်ကျန့်က ရုတ်တရက်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

သူအမှန်တကယ် အိပ်ပျော်နေခြင်းမဟုတ်၊ မျက်လုံးမှိတ်၍ အနားယူနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဆိုးရွားသောဝိညာဉ်များကို ဖိနှိပ်ထားရသည့်ဖိအားအောက်တွင်၊ သူအချိန်ကြာမြင့်စွာ အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။

"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။" ကျန်းလီချင်က ယန်ကျန့်၏လည်ပင်းကိုဖက်ရင်း ပျင်းရိစွာမေးလိုက်သည်။

"ခုနစ်နာရီ နှစ်ဆယ်။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းလီချင် အနည်းငယ်မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာဘာလို့ မှောင်နေသေးတာလဲ။ ရှင့်နာရီပျက်နေတာလား။"

ဟမ်?

ယန်ကျန့် ထို့နောက်မှ အပြင်ဘက်တွင် မှိုင်းတိုက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ဖုန်းနာရီက ခုနစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ နံနက်ခင်းဖြစ်သင့်သည်၊ ယုတ္တိနည်းအရဆိုလျှင် အပြင်ဘက်တွင် လင်းထိန်နေသင့်သည်။

"တစ်ခုခုမှားနေပြီ။"

သူ၏မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူကမတ်မတ်ထထိုင်လိုက်သည်။

သူပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အလျင်အမြန်ပြေးသွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်ပင်၊ အဆိုးရွားဆုံးစိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီ၊ ခုနစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အပြင်ဘက်မှာ အမှောင်ထုဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်သည် — နေမထွက်သေးဘဲ၊ မြူခိုးတစ်လွှာက ကောင်းကင်ကိုဖုံးလွှမ်းထားဆဲဖြစ်ကာ၊ ကမ္ဘာကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဆိုက်ရောက်နေသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုထဲသို့ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။

"ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်က နောက်ဆုံးတော့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မှာလား။" ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသည်။