စကားကို သတိဖြင့်ပြောဆိုရမည်

လက်ရှိအခြေအနေတွင် အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စမှာ အဘယ်အရာနည်း။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ၊ တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

တားချန်းမြို့၏ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီ!

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ဖြစ်နေပြီး၊ နာရီမှာ ရှစ်နာရီပင်ထိုးလုပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အမှောင်ထုက တားချန်းမြို့ကို ဖုံးလွှမ်းထားဆဲဖြစ်သည်။

မြို့ကိုဖုံးလွှမ်းထားသော မှိုင်းတိုက်မှုမှာ ပြေပျောက်မည့်အရိပ်အယောင်မပြဘဲ၊ အကယ်၍ အချိန်ကိုလျစ်လျူရှုလိုက်ပါက၊ နံနက်တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီခန့်သာ ရှိသေးသည်ဟု မှားယွင်းစွာထင်မှတ်မိပေမည်။

"အခြေအနေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးရွားနေတယ်။ ဒါက သာမန်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသက်သက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ကပ်ဘေးတစ်ခုတောင် ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။" ယန်ကျန့်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြင့် လေးလံသောနှလုံးသားဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

သူက မြို့တစ်မြို့လုံး၏ကံကြမ္မာကိုသာမက၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများ၏ကံကြမ္မာကိုပါ စိုးရိမ်နေသည်။

အကယ်၍ အခြေအနေများမှာ ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍မရနိုင်တော့သည့်အဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တိုးမြင့်သွားခဲ့ပါက၊ မြို့တစ်မြို့လုံးမှနေထိုင်သူများ ဤအမှောင်ထုထဲတွင် ပိတ်မိနေနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။ တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့လား။" ကျန်းလီချင်က ယန်ကျန့် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်၍ အလျင်စလိုမေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိစ္စကြီးတစ်ခုဖြစ်နေတာပေါ့။ နင်သိချင်ရင် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်လို့ရတယ်။ အပြင်ဘက်ကအခြေအနေကိုမြင်ရင် နင်နားလည်သွားလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"ငါအောက်ထပ်ဆင်းတော့မယ်။"

သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ကျန်းလီချင်က သိချင်စိတ်ဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင်၊ သူမဘာတုံ့ပြန်မှုမှမပြခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ဖုန်းပေါ်မှအချိန်ကိုမြင်သောအခါ၊ သူမတောင့်ခဲသွားသည်။

မသေချာမရေရာဖြစ်၍၊ သူမအကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီး အွန်လိုင်းမှအချိန်ကိုပင် အတည်ပြုကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ဖုန်းပေါ်မှ စာတိုတစ်တန်းကိုမြင်မှသာ သူမအတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

တားချန်းမြို့၏ကောင်းကင်မှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်၊ နေမထွက်သေးဘဲ၊ မြို့တစ်မြို့လုံး မှိုင်းတိုက်မှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ယန်ကျန့်၊ မနေ့ကမင်းဘယ်သွားခဲ့တာလဲ။ ငါမင်းကိုရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ မင်းလာကြည့်ဖို့လိုတယ်၊ အပြင်မှာကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။" ကျန်းယန်က ယန်ကျန့်ကိုမြင်သည်နှင့် အရေးတကြီးပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှပြောစရာမလိုပါဘူး၊ ငါသိပြီးသား။ တားချန်းမြို့ရဲ့ကောင်းကင်က မှောင်မိုက်သွားပြီ။ ထိတ်လန့်နေဖို့မလိုပါဘူး၊ ဒါက အကြီးစားသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ ငါတို့ဒါကိုဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ အရာအားလုံးပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင်ကော။" ကျန်းယန်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုထင်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းတလားဈေးတွေ တက်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားဖို့လိုတယ်။ ငါ့အတွက်လည်း တစ်လုံးပြင်ဆင်ထားဖို့ သေချာလုပ်ပါ၊ ငါလိုလိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"ငါက လွယ်လွယ်နဲ့ကြောက်တတ်တယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့သားနဲ့၊ ငါ့ကိုခြောက်လှန့်ဖို့မကြိုးစားနဲ့။" ကျန်းယန်က တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ငါမင်းကိုခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါအမှန်အတိုင်းပြောနေတာ။ စကားမစပ်၊ ခုနက သေနတ်နဲ့ဘယ်သူကစားနေခဲ့တာလဲ။ မင်းလား။"

"မဟုတ်တာ၊ ကျန်းဝေပေါ့။ သူ့အဖေနဲ့ လူတစ်အုပ်ကြီးနဲ့အတူ ဒီကိုရောက်နေတယ်၊ သူတို့အားလုံး အခုဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်နေတာ၊ သူတို့အားလုံး အစွမ်းထက်တဲ့လူတစ်ယောက်ယောက်ကို လာဖက်တွယ်ကြတာပေါ့။" ကျန်းယန်က ပြောသည်။

"အော်၊ အဲ့လိုလား။ ဒါဆို မင်းမိသားစုကရော ဘယ်မှာလဲ။ ငါမင်းရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေကို ဒီမှာဘာလို့တစ်ယောက်မှမတွေ့ရတာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

ကျန်းယန်က မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။

"မင်းငါ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ့ဇာတိက ဒီမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါက တက္ကသိုလ်တက်ဖို့နဲ့ အလုပ်နည်းနည်းလုပ်ဖို့ပဲ ဒီမြို့မှာနေတာ။ တားချန်းမှာ ငါ့မှာအတန်းဖော်နဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အနည်းငယ်ပဲရှိတယ်၊ ဆွေမျိုးသားချင်းမရှိဘူး။"

"ငါသိပြီ။ ငါအောက်ဆင်းပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

အမှန်ပင်၊ သူပထမထပ်သို့ရောက်သည်နှင့်၊ ဧည့်ခန်းမှာ လူများဖြင့်ပြည့်နှက်နေသည် — ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ လူငယ်၊ လူအိုအားလုံး စိုးရိမ်ပူပန်ကာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေကြသည်။

လေထုမှာ တင်းမာမှုဖြင့် လေးလံနေသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ကျန်းရှန်းကွေက ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကိုဖွာရှိုက်ရင်း၊ မျက်နှာအမူအရာတည်ကြည်စွာဖြင့် ထိုင်နေသည်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ ဦးလေးကျန်း။ ဒီနေ့ဒီလောက်လူအုပ်ကြီးနဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ခင်ဗျားကျွန်တော့်အတွက် ပွဲကျင်းပနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။" ယန်ကျန့်က ဓာတ်လှေကားမှဆင်းလာပြီး လူအုပ်ကြီးကိုသတိပြုမိသည်နှင့် နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လူတိုင်း ယန်ကျန့်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူ့ကိုအကဲဖြတ်နေကြသည်၊ ၎င်းမှာ သူတို့ တားချန်းမြို့၏ ကောလာဟလထွက်နေသောခေါင်းဆောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ကျန်းရှန်းကွေက အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။

"ညီလေးယန်၊ မင်းနောက်ပြောင်ဖို့အချိန်ရှိသေးတယ်ပေါ့လေ။ ဒီလောက်လေးလံတဲ့အငွေ့အသက်နဲ့ ဘာများနောက်ပြောင်စရာရှိလို့လဲ။ သူတို့စိုးရိမ်ပူပန်လို့ ဒီကိုရောက်လာကြတာ၊ ဒါဆို မင်းဘာကိုမျှော်လင့်နေတာလဲ။ တားချန်းမြို့ရဲ့ကောင်းကင်က မှောင်နေတုန်းပဲ၊ ရှစ်နာရီတောင်ကျော်နေပြီ! ဒါက ကမ္ဘာပျက်ကပ်လား။ ဒါကြောင့် ငါမင်းကိုအခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး တိုင်ပင်ချင်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ စကားမစပ်၊ ငါတို့သာမန်လူတွေကို မင်းစောင့်ရှောက်ပေးပြီး ဒီအကျပ်အတည်းကို ဘေးကင်းစွာကျော်ဖြတ်နိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။"

သူ၏အကျပ်အတည်းအသိမှာ အတော်လေးအားကောင်းကြောင်း ဝန်ခံရပေမည်။

ရှစ်နာရီကျော်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး၊ သူ၏ဆွေမျိုးသားချင်းအားလုံး ယန်ကျန့်၏အိမ်သို့ စုရုံးရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

ထိုသို့သောစုစည်းလှုံ့ဆော်နိုင်စွမ်းနှင့် လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းများမှာ ချီးကျူးဖွယ်ရာပင်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင်လုပ်နေတာပဲ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် တားချန်းမြို့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေနောက်ကွယ်က တိကျတဲ့အကြောင်းရင်းတွေကို ကျွန်တော်တကယ်မသိပါဘူး။ ဒီကိစ္စက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေဖို့အများဆုံးဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပဲ ကျွန်တော်သိတယ်။ အတိတ်ကသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့မတူဘဲ၊ ဒါက အကြီးစားဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပုံရတယ်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာက ပျိုးထောင်ဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူမဖော်ထုတ်သေးဘူး။ ကျွန်တော်နောက်ထပ်အသုံးဝင်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တစ်ခုမှ မရရှိနိုင်တော့ဘူး။"

"ဒါကိုဖြေရှင်းလို့ရနိုင်မလား။" ကျန်းရှန်းကွေက တွေဝေစွာမေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ခုထိတော့မရှင်းလင်းသေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မယ် ငါတို့စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုအတိုင်းအတာရှိတဲ့ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက သိသာထင်ရှားတဲ့ထိခိုက်သေဆုံးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေမှာတော့ သေချာတယ်။"

"ဒီမှာနေရင် နည်းနည်းပိုကောင်းနိုင်မလား။" ကျန်းရှန်းကွေက အကြံပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ ကွမ်းကျင်းရပ်ကွက်က တခြားနေရာတွေထက် ပိုကောင်းမှာပါ။ ကျွန်တော်သာသေသွားရင် ဒီနေရာက အများကြီးပိုအန္တရာယ်များသွားလိမ့်မယ်။"

အကယ်၍ သူသေဆုံးပြီး ဆိုးရွားသောဝိညာဉ်များ နိုးထလာခဲ့ပါက၊ ဤရပ်ကွက်မှာ သေမင်း၏မြေတစ်ခုသာ ဖြစ်လာပေမည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ရပ်ကွက်ထဲပြောင်းရွှေ့လာကြပါ့မယ်။ ညီလေး ငါတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ကျန်းရှန်းကွေက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ကျွန်တော်ဘာမှအာမမခံနိုင်ပေမဲ့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ့မယ်။"

"မင်းလိုတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်က ယုံကြည်မှုမရှိဘူးလား။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။ မင်းမှာယုံကြည်မှုမရှိရင် မရှိဘူးလို့သာပြော၊ ငါတို့တခြားနေရာသွားမယ်။ ငါတို့ကိုအန္တရာယ်ထဲမထည့်နဲ့။ ငါတို့မှာပိုက်ဆံမရှိတာမှမဟုတ်တာ၊ ကိုယ်ရံတော်ငှားလို့မရဘူးလား။" ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်အဒေါ်က ခုနက ဒီလောက်မာနကြီးစွာ ပြောလိုက်တာလဲ။"

"ဟေ့၊ မင်းစကားပြောဆင်ခြင်ဦး။" ကျန်းရှန်းကွေ၏မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်၊

"ငါမင်းကိုအရင်က စကားပြောဆင်ခြင်ဖို့ သတိမပေးခဲ့ဘူးလား။ မင်းအကြောင်းအရာတွေမသိရုံနဲ့ ကြိုက်သလိုပြောလို့ရတယ်လို့ မဆိုလိုဘူး။"

"ငါဘာမှားပြောနေလို့လဲ။ ဒီကောင်လေးက ဒီလောက်ယဉ်ကျေးမှုမျိုးနဲ့တောင် ထိုက်တန်လို့လား။ သူဒီမှာနေနိုင်ရတဲ့တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းက ငါတို့ရဲ့အကူအညီကြောင့်ပဲ။ ငါတို့မရှိရင် သူဒီလောက်ကောင်းတဲ့နေရာမှာနေဖို့တောင် အရည်အချင်းမမီဘူး! မင်းသူ့ကိုရှယ်ယာလေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဒီအတိုင်းပေးလိုက်တာ တကယ်မိုက်မဲတာပဲ။ အဲ့ဒါဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့ဘယ်သူမဆို တစ်ယောက်ယောက်ကို ငှားရမ်းနိုင်တာပဲ။" အမျိုးသမီးက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ ဒီအဒေါ်က ခင်ဗျားညီမ၊ ကျန်းဝေရဲ့အဒေါ်ဖြစ်နေပေမဲ့၊ သူစကားပြောဆိုရာမှာ နည်းနည်းပိုပြီးလေးစားမှုရှိပါစေလို့ ကျွန်တော်မျှော်လင့်ပါတယ်။"

ယန်ကျန့်က သူမကိုလျစ်လျူရှုရန်ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှန်းကွေကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မိသားစုဝင်အနည်းငယ်ထွက်ပေါ်လာတာကို နားလည်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကတော့ နည်းနည်းလွန်လွန်းတယ်။"

ကျန်းရှန်းကွေ ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသဖြင့်လှည့်ထွက်သွားသည်၊ "ဒါမင်းနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ ထွက်သွား!"

"ကောင်းပြီလေ ကျန်းရှန်းကွေ၊ မင်းက အရေးမပါတဲ့သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက် ငါ့ကိုဆူပူရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းငါတို့ဆုံးသွားတဲ့အမေကို မျက်နှာပြရဲလို့လား။ အရင်က မင်းငါ့ကိုဘာကတိပေးခဲ့လဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ပြီးသွားရင် မင်းငါ့ကိုတစ်သန်းပေးမယ်ဆို၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံကရောဘယ်မှာလဲ။ အားလုံးဒီကောင်လေးဆီရောက်သွားတာပဲ။ သူကမင်းရဲ့သားလား။ မင်းသူ့ကိုကျန်းဝေထက်တောင် ပိုကောင်းကောင်းဆက်ဆံနေတာ!" အမျိုးသမီးမှာ မဆုတ်မနစ်ပြောဆိုနေပြီး၊ သူမ၏အသံထဲတွင် ကလေးဆန်သောမကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ကျန်းရှန်းကွေ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြင့် ခရမ်းရောင်ပြောင်းသွားသည်။

သူမကိုဆူပူချင်သော်လည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ သူမ သူ၏ညီမဖြစ်သောကြောင့် ရိုက်နှက်၍လည်းမဖြစ်ပေ။

သူမှာ ဖိနှိပ်ထားသောစိတ်ပျက်မှုဖြင့် တုန်ရီနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"အဒေါ်၊ အစာကိုတော့ ပေါ့ပေါ့ဆဆစားလို့ရပေမဲ့ စကားကိုတော့ သတိနဲ့ပြောဆိုရမယ်။ မတော်တဆ မစော်ကားသင့်တဲ့သူကို စော်ကားမိလို့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင် လုံးဝမတန်ဘူး။"

နောက်တစ်ခဏတွင်၊ ယန်ကျန့်က သူမ၏ရှေ့တွင်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏အေးစက်သောမျက်လုံးများက သူမအပေါ်စူးစိုက်နေကာ သူ၏ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် သူမ၏လည်ပင်းကိုဆုပ်ကိုင်၍ မြေပြင်မှ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

"တားချန်းမြို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။ အဲ့ဒါက ငါမင်းကိုအခုချက်ချင်း လည်ညှစ်သတ်လိုက်ရင်တောင် ငါနည်းနည်းလေးတောင် တာဝန်ယူစရာ မလိုဘူးဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်ပဲ။ ရက်အနည်းငယ်အကြာက ငါလူအများကြီးကို ရှင်းပစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအရေအတွက်ထဲ မင်းကိုထပ်ထည့်လိုက်လို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ နာကျင်မှုက အမျိုးသမီး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်၊ သူမမှာ ရုန်းကန်ရန်အင်အားပင်မရှိတော့ပေ။

သူမခံစားလိုက်ရသည်မှာ သူမ၏လည်ပင်းတစ်ဝိုက်မှ အေးစက်တောင့်တင်းသော ဆုပ်ကိုင်မှုသာ။

ထိုခံစားချက်မှာ သူမဆုံးပါးသွားသောမိခင်၏ရုပ်သွင်ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့စဉ်က ခံစားခဲ့ရသည်နှင့် ထူးဆန်းစွာ တူညီနေသည်။

ဤလူမှာ လူသားတစ်ဦးနှင့်မတူဘဲ အလောင်းကောင်တစ်ခုနှင့်တူနေသည်။

ထို့အပြင်၊ အရပ်ရှည်သော၊ အရိပ်သဖွယ်သတ္တဝါတစ်ခုက သူ၏နောက်တွင်ရပ်နေပြီး၊ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ၊ သိသာထင်ရှားသောဦးခေါင်းမရှိပေ။

"ညီလေး စိတ်ထိန်းပါ၊ သူမင်းကိုစိတ်ဆိုးအောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ပါဘူး။" ကျန်းရှန်းကွေက ထိတ်လန့်တကြား အလျင်အမြန်ပြောလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ လူတိုင်းမှာကိုယ်ပိုင်စိတ်တိုတတ်ကြတာပဲလေ။ သူကျွန်တော့်ကိုစိတ်ဆိုးတယ်၊ ကျွန်တော်သူ့ကိုစိတ်ဆိုးတယ် — အကြွေးကျေပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြရအောင်။" ယန်ကျန့်က အနည်းငယ်ပြုံးလျက်ပြောရင်း အမျိုးသမီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားလိုက်သည်။

အဟွတ် အဟွတ်!

သူမချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံကျသွားပြီး၊ ယန်ကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သေခြင်းနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာထိတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက်၊ သူခုနက သူမကိုအမှန်တကယ် လည်ညှစ်သတ်ရန်ရည်ရွယ်ခဲ့ကြောင်း သူမလုံးဝသေချာသွားသည်။

ထိုသို့သောအကြည့်မျိုးမှာ သာမန်လူတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်သင့်သည့်အကြည့်မျိုး လုံးဝမဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ အေးစက်၍ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏အကြည့်နှင့် တူနေသည်။

ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်၊ "ကလေးတွေကို မသင့်တော်တဲ့မြင်ကွင်းတွေ ပြသမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲပြောင်းရွှေ့လာဖို့စီစဉ်နေတဲ့လူတိုင်းအတွက်တော့ ကျွန်တော်စိတ်မရှိပါဘူး၊ နောက်ဆုံးတော့ ဦးလေးကျန်းက တာဝန်ခံပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အပေါ်အမြင်ရှိတဲ့သူတွေအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရှေ့မှောက်မှာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမှ ရှောင်ကြဉ်ကြပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က နည်းနည်းပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်တယ်၊ တခြားသူတွေ ကျွန်တော့်အကြောင်းမကောင်းပြောတာကို မခံနိုင်ဘူး။"

"လက်ရှိမှာတော့ ကျွန်တော်ဒီအဒေါ်ကို ဒီမှာကြိုဆိုခြင်းမရှိပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခင်ဗျားထွက်ခွာသွားပေးလို့ရမလား။"

အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ဘေးမှလူများမှ ထူမခြင်းခံလိုက်ရပြီး၊ ယန်ကျန့်ကိုမကြည့်ရဲဘဲ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

"ခင်ဗျားတို့အားလုံး အခုထွက်သွားသင့်ပါပြီ၊ ဟိုအရောင်းဌာနမှာ သွားစောင့်နေကြပါ။" ကျန်းရှန်းကွေက ဤဆွေမျိုးသားချင်းအားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့်အတွက် အနည်းငယ်နောင်တရနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မူလအစီအစဉ်မှာ မိသားစု ယန်ကျန့်နှင့်တွေ့ဆုံ၍ ကောင်းမွန်သောအထင်အမြင်တစ်ခုချန်ထားကာ ဆက်ဆံရေးတိုးတက်စေရန် ဖြစ်သည်။

မည်သူက ဤသို့သောအခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု ထင်ထားမည်နည်း။

"ခုနကဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။" ကျန်းရှန်းကွေက နောက်တစ်ကြိမ်တောင်းပန်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပယ်ချဟန်ဖြင့် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ တောင်းပန်စရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်နည်းနည်းစိတ်မြန်လက်မြန်ဖြစ်သွားတာပါ။ ကျွန်တော်သူမကိုတစ်ခုခုထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်။ လက်ရှိအခြေအနေအရဆိုရင် ကျွန်တော့်စိတ်အခြေအနေမကောင်းပါဘူး။ ဒီပြဿနာကိုမဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် တောင်းပန်စကားတွေပြောဖို့မလိုတော့ပါဘူး၊ ငါတို့အားလုံးမကြာခင် သေဆုံးခြင်းနဲ့ရင်ဆိုင်ရမှာပေါ့။"

"တကယ်ပဲ အဲ့လောက်ဆိုးရွားလို့လား။" ကျန်းရှန်းကွေက ထိတ်လန့်တကြားမေးလိုက်သည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး၏အသက်များနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ ခုနကဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ တကယ်ပဲ သိပ်များများစားစားမဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

"ကျွန်တော်ခင်ဗျားတို့ကိုခြောက်လှန့်ဖို့ ပြောနေတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီလိုအနှစ်မဲ့တဲ့အားပေးစကားတွေနဲ့ မကြောက်ရွံ့စေချင်လို့ပါ။ တခါတလေ အသိမဲ့ခြင်းက တကယ်ပဲကောင်းချီးတစ်ခုပါ၊ အနည်းဆုံးတော့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုကနေ ကင်းဝေးစေတာပေါ့။"

ယန်ကျန့်က လေးနက်စွာပြောသည်၊ "အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျွန်တော့်အတွေ့အကြုံအရ၊ တားချန်းမြို့မှာ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်သူအားလုံးထဲက သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအောက်ပဲ ကျန်ရစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်ခန့်မှန်းတယ်။"

သူလက်သုံးချောင်းထောင်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက အကောင်းဆုံးအခြေအနေသက်သက်ပါပဲ။ အခြေအနေက ဒီထက်ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်နဲ့တခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေ ပြဿနာကိုမဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် အဆိုးဆုံးရလဒ်က လုံးဝပျက်စီးခြင်းပဲ။"

"ပျက်စီးခြင်းဆိုတာ ခင်ဗျားနားလည်မှာပါ — မြို့တစ်မြို့လုံး တစ္ဆေမြို့တော်အဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားပြီး သက်ရှိတစ်ယောက်မှမကျန်တော့တာကို ဆိုလိုတာပါ။"

"ပြီးတော့ နောက်ထပ်သတင်းအချက်အလက်နည်းနည်း ထုတ်ဖော်ပြောရရင်၊ လက်ရှိတားချန်းမြို့မှာ ကျွန်တော့်လိုလူ ဆယ်ယောက်ထက်ပိုရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်အရဆိုရင် ကျွန်တော့်စွမ်းရည်တွေက အဆိုးဆုံးမဟုတ်ဘူး၊ ပထမ ဒါမှမဟုတ် ဒုတိယပဲ။ ကျွန်တော်သာ မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့ရင် လုံးဝပျက်စီးခြင်းမဖြစ်ပွားခင် အချိန်အများကြီးမကြာတော့ဘူး။"

"ယန်ကျန့် ဒီမှာ ကြည့်ပါဦး! ငါအရင်က လမ်းပေါ်မှာတစ်ခုခုတွေ့ခဲ့တယ်! သေနတ်တစ်လက်! နှစ်ကြိမ်တောင် ပစ်ကြည့်ခဲ့သေးတယ်၊ အစစ်ကြီးပဲ!" ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကျန်းဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရွှေရောင်သေနတ်တစ်လက်ကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ကိုင်ဆောင်ကာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဝင်လာသည်။

"အာ။"

မနက်စောစော သေနတ်သံတွေပြုလုပ်နေတဲ့တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေတာ အံ့ဩစရာမဟုတ်တော့ဘူး၊ သူပဲကိုး! ယန်ကျန့်က ကျန်းဝေကို ထူးဆန်းသောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဘယ်ကရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။"

"ချုံပုတ်တွေထဲက။ ဒါပေမဲ့ ကျည်ဆန်နှစ်တောင့်ပဲ ကောက်ရခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒါတွေကုန်သွားရင် ဒါအကုန်ပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံပဲ။ မင်းရှာတွေ့ တာ မင်းသိမ်းထားလို့ရတယ်။ ကျည်ဆန်တွေအတွက်တော့ ငါ့ဆီမှာတချို့ရှိတယ်။ လောလောဆယ်ငါဘာမှမလုပ်နေဘူးဆိုတော့ မင်းရဲ့ပစ်ခတ်မှုစွမ်းရည်လေ့ကျင့်ဖို့ နေရာတစ်ခုခုသွားရှာကြရအောင်။ အဲ့ဒါက အရင်ကဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့မတော်တဆမှုအတွက် ငါ့ရဲ့လျော်ကြေးဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ငါမင်းကိုအချက်အနည်းငယ်ပစ်ခတ်ခွင့်ပြုမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ။"

"နည်းနည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး၊ ငါ အများကြီး ပစ်ဖို့လိုတယ် "

"ခဏစောင့်။"

ယန်ကျန့်က လျင်မြန်စွာလှည့်ထွက်သွားပြီး လက်နက်များဖြင့်ပြည့်နှက်နေသော အိတ်နှစ်လုံးဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

"ခွေးမသား! အကိုယန်၊ မင်းဒါတွေအားလုံး ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ။ တကယ့်သေနတ်တွေ ဒီလောက်အများကြီး! မင်းဒါတွေနဲ့အဖမ်းခံရရင် ခေါင်းပြတ်သွားလိမ့်မယ်!"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ငါလက်ရှိမှာ တားချန်းမြို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါလက်နက်ကိုင်ဆောင်ခွင့်အရည်အချင်းရှိတယ်။ ခေါင်းပြတ်တယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ သေနတ်လက်ထဲမှာရှိနေရင် မင်းပဲခေါင်းပြတ်မှာ။"

"ဟိုမှာ ကွက်လပ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုရှိတယ်၊ သွားပြီးပျော်ကြရအောင်!" ကျန်းဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တိုက်တွန်းသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ယန်ကျန့်က လက်နက်အချို့နှင့် လေ့ကျင့်ရေးကျည်ဆန်များကိုယူ၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူထွက်ခွာသွားစဉ်၊ သူကျန်းရှန်းကွေ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဦးလေးကျန်း၊ ကျွန်တော့်ကိုအဲ့ဒီရှယ်ယာလေးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပေးခဲ့တာ ခင်ဗျားအတွက်ဆုံးရှုံးမှုမဟုတ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ နောက်ပိုင်းမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်လာကြပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်ပစ်ခတ်မှုလေ့ကျင့်ဖို့သွားတော့မယ်။ ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားဂရုစိုက်ချင်တဲ့တခြားသူတွေရှိသေးတယ်ဆိုရင် လူတိုင်းကိုရပ်ကွက်ထဲပြောင်းရွှေ့လာခိုင်းလိုက်ပါ။ နောက်ဆုံးတော့ လူတစ်ယောက်ကိုစောင့်ရှောက်တာနဲ့ အုပ်စုတစ်စုကိုစောင့်ရှောက်တာက တကယ်တော့သိပ်မကွာခြားပါဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ကျန်းရှန်းကွေ ထိုစကားများကြောင့် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။"

ကျန်းရှန်းကွေ၏နှလုံးသားထဲတွင် နစ်ဝင်သွားသောခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်၏ပျက်စီးခြင်းအကြောင်းဖော်ပြမှုက သူ့ကိုအရိုးထိအောင် ချမ်းစိမ့်သွားစေသည်။

ကိစ္စများ အမှန်တကယ်ပင် ဤအဆင့်သို့ တိုးမြင့်လာခဲ့ပြီလား။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မိုက်နေရုံမျှသာဖြစ်သော်လည်း၊ အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်နိုင်သေးပုံရသည်။

သို့သော် ပင်ကိုယ်အသိတစ်ခုက ကျန်းရှန်းကွေကို ယန်ကျန့်မှာ ချဲ့ကားပြောဆိုနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ဖြစ်ပွားနိုင်သောအရာတစ်ခုပင်။

"ငါယန်ကျန့်ရှေ့မှာ စကားတောင်မပြောရဲဘူး၊ ဒီအဒေါ်က ဘယ်ကသတ္တိတွေရခဲ့တာလဲ။ ငါတကယ်ပဲ သူ့ကိုလေးစားတယ်။" ကျန်းယန်က မြင်ကွင်းကိုလေ့လာကြည့်ရှုရင်း တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"သူသာ ယန်ကျန့်ကိုဒီလိုဆက်ပြီးရန်စနေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် သူချေမှုန်းခံရမှာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ အသက်ဆုံးရှုံးသွားရင် ချမ်းသာနေလို့ရော ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။"

အခြားသူများ၏အသိမဲ့ခြင်းနှင့်မတူဘဲ၊ သူမမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏တည်ရှိမှုက ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို ကျန်းယန်တစ်ဦးတည်းသာ အပြည့်အဝနားလည်သည်။

အနည်းငယ်သောချစ်ခင်မှုမှလွဲ၍၊ သူမသူ့အပေါ် ဤမျှဇွဲရှိရှိတွယ်ကပ်နေရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သေဆုံးခြင်းကိုကြောက်ရွံ့သောကြောင့်ပင်။

ကြောက်ရွံ့မှုကိုမခံစားဖူးသူများမှာ အသက်၏တန်ဖိုး မည်မျှအဖိုးတန်သည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ နားလည်ကြမည်မဟုတ်ပေ။

"မမ၊ကျန်း ယန်ကျန့်ဘယ်မှာလဲ။" ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကျန်းလီချင်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယန် အာရုံပြန်စုစည်းမိသွားပြီး၊ သူမကိုမြင်၍ အံ့ဩသွားသည်။

"နင် ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေသေးတာလဲ။"

ကျန်းလီချင်က သူမ၏ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသောဆံပင်ကို နားနောက်သို့သပ်တင်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်၊ "ကျွန်မခုလေးတင်နိုးလာပြီး ယန်ကျန့်ကိုနှုတ်ဆက်ချင်လို့ပါ။"

"ဒါဆို နင် အမြန်ဆုံးထွက်သွားသင့်ပြီ။ သူအခုအရမ်းအလုပ်များနေတယ်။" ကျန်းယန်က တိုက်တွန်းသည်။

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျွန်မထွက်ခွာသွားပါတော့မယ်။" ကျန်းလီချင်က ပြောသည်။

အပြင်ဘက်မှကောင်းကင်မှာ မှားယွင်းနေပုံရသော်လည်း၊ သူမစွန့်လွှတ်၍မရနိုင်သောအရာများစွာ ရှိနေသေးပြီး ပြန်သွားရန်လိုအပ်သည်။