ဒီကောင်မလေးက ရူးနေတာလား (၃)

"ယွီရှီချီ..."

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ကာ "မင်းရဲ့ သခင်တွေက မင်းကို ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယွီရှီချီသည် ခေါင်းညိတ်ကာ "သခင်က မင်းဆီ လာရမယ့် ကင်းလှည့်သံတမန် သေသွားပြီလို့ ပြောတယ်၊ နောက်ထပ် ကင်းလှည့်သံတမန်တွေ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူက ငါ့ကို မင်းကို ကာကွယ်ပြီး ဒီဟုန်မြို့ကို ခေါ်သွားဖို့ စေလွှတ်ခဲ့တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာ" လင်းယွဲ့၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ "နောက်ထပ် ကင်းလှည့်သံတမန်တွေ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သခင်က အဲဒီလို ပြောတယ်" ယွီရှီချီက ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းရဲ့ သခင်တွေက တကယ် ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာအခြေခံနဲ့ သူတို့ ဒီလောက် သေချာနေတာလဲ"

လင်းယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ယွီရှီချီသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် "ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သခင်တွေက တစ်ချိန်က ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားကို အမှုထမ်းခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့က ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသားနောက်ကို လိုက်သင့်တယ်လို့တောင် ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သေသွားပုံရတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ"

လင်းယွဲ့က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက် မင်းသား... သေပြီလား?

ဘယ်လို... မင်းသားတစ်ပါး ဘယ်လို သေနိုင်မှာလဲ။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး "ဒါဆို မင်း အခု ငါ့ကို ချင်တူကနေ ဒီဟုန်မြို့ကို ခေါ်သွားတော့မလို့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှီချီသည် သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ သူမ၏ ခေါင်းငယ်လေးကို ညိတ်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပုံရသည်။

"ပြောစရာရှိရင် ပြောလိုက်ပါ" လင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ..."

ယွီရှီချီသည် သူ့ကို အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်ပြီး သတိဝီရိယရှိစွာ "မင်း ဒီဟုန်မြို့ကို သွားတဲ့လမ်းကို သိလား။ ငါ လမ်းမသိဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"..."

ငါ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းသိမှာလဲ။

လင်းယွဲ့သည် အော်ဟစ်ကျိန်ဆဲရန် ရှက်ရွံ့နေသည်။

ခဏတာတွင် အသိဉာဏ်မဲ့သော ဝိညာဉ်နှစ်ခုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ဝိုင်သိုလှောင်ရုံအပြင်ဘက်မှ ခြေသံများ ကြားလာသည်။

"ပုန်းနေ"

လင်းယွဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုလင်းများနှင့် အိုးများကို ကြည့်ကာ "မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းလိုက်" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"အိုး ကောင်းပြီ..."

ယွီရှီချီ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အယောင်အမှားတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မြေပြင်မှ ပုလင်းများနှင့် အိုးများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည်လည်း ချက်ချင်းပင် လင်းလက်တောက်ပသော ပုလဲကို သိမ်းဆည်းကာ သူမကို ဆွဲကာ ဝိုင်သိုလှောင်ရုံရှိ ဝိုင်စင်များနောက်တွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းအောင်းကာ ကျဉ်းမြောင်းသော အရိပ်တစ်ခုတွင် အဆင်ပြေစွာ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

မကြာမီ ဝိုင်သိုလှောင်ရုံ၏ တံခါးက အပြင်ဘက်မှ ပွင့်သွားပြီး ခြေသံများ ကြားလာသည်၊ ဆိုင်ရှင်၏ လက်ထောက်သည် ဖယောင်းတိုင်နှင့်အတူ ဆင်းလာပုံရသည်။

"မန်နေဂျာက အရင်တုန်းက သမီးရဲနီ ဝိုင်အိုးကို ဘယ်မှာ ထားခဲ့လဲ..."

မှိန်မှိုင်းသော ဝိုင်သိုလှောင်ရုံ၌ တုန်ခါနေသော ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်၊ ဆိုင်ရှင်၏ လက်ထောက်တစ်ယောက် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်နေသံသာ ကြားရသည်။

လင်းယွဲ့သည် ယွီရှီချီကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကျဉ်းမြောင်းသော ဝိုင်စင်များနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေစဉ် လူနှစ်ဦးအတွက် နေရာက အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

မှော်အတတ်ကို မသိသော ကြမ်းတမ်းသော စစ်သည်တော်တစ်ဦးသည် သာမန်လူတစ်ဦးထံမှ ပုန်းအောင်းနေရသည်... လင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်စွာ စဉ်းစားနေစဉ် ယွီရှီချီ၏ တွေဝေနေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူမက ဤလှည့်ကွက်များကို နားမလည်ကြောင်း သူသိသည်။

"ဟေ့"

ယွီရှီချီသည် ရုတ်တရက် သူ့နားရွက်သို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုးပြောသည် "ဘာလို့ ပုန်းနေရတာလဲ။ ငါ သူ့ကို ငါတို့ကို မမြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

ထိုမိန်းကလေးသည် နောက်ပြောင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း သူမ၏ အသက်ရှူသံပါသော စကားများက သူ့နားရွက်ကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းစေကာ သူမကို နှစ်ချက် သုံးချက် ပါးရိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

...ဒါဆို ဘာလို့ အစောကြီး မပြောခဲ့တာလဲ။

လင်းယွဲ့သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ တီးတိုးပြန်ပြောသည် "ဒါဆို လုပ်လိုက်ပါ"

ယွီရှီချီသည် ညင်သာစွာ "အိုး" ဟု အသံပြုပြီးနောက် သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်သကဲ့သို့ "ငါတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့ကို မမြင်နိုင်ဘူး..."

သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်နေသည်။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်၏ လက်ထောက်သည် သူတို့အနားမှ ဖြတ်သွားသောအခါ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်သည် သူတို့ကို ရှင်းလင်းစွာ ထွန်းလင်းစေသော်လည်း သူသည် သူတို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့က အံ့အားသင့်သွားသည်၊ ဤနေရာတွင် မူလအကြောင်းရင်းကား အဘယ်နည်း။

"ကောင်းပြီ"

ယွီရှီချီသည် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဟန်ဖြင့် လင်းလက်တောက်ပသော ပုလဲရှည်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ တောက်ပညင်သာသော အလင်းရောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း ထွန်းလင်းစေကာ သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေကို မှောင်မိုက်သော နောက်ခံနှင့် ပို၍ပင် ဖြူဖွေးစေကာ သူမ၏ ရှည်လျားသိပ်သည်းသော မျက်တောင်များက တုန်ခါနေပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်လုံးများကို အရိပ်ထိုးကာ သူမ၏ ဝေဝါးသော အကြည့်သည် သူမကို သမင်ငယ်လေးကဲ့သို့ တွေဝေနေဟန် ပေါ်စေသည်။

သူမသည် ရှက်တတ်ပုံမပေါ်ပေ။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် ယောက်ျားမိန်းမတို့၏ ကိစ္စများကိုပင် မသိပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လင်းယွဲ့သည် သူမကို မျက်နှာမဲ့စွာ ကြည့်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲ၌ မည်သည့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုမျှ မခံစားရသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးက အတော်လေး လှပသည်ဟု သူထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်

"ဒီမှာပဲ"

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘုန်း"

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝိုင်သိုလှောင်ရုံအပေါ်ရှိ မြေပြင်က ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကာ အပျက်အစီးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တောက်ပသော အလင်းရောင်သည် ဧရာမလက်တစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ကာ ဖုန်မှုန့်များကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ လှမ်းလာသည်။