ဒီကောင်မလေးက ရူးနေတာလား (၂)

“တော်တော်ကြီးတဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ သေးသွယ်ပြီး ချွန်ထက်တဲ့ နှာတံလေး၊ ပန်းရောင် ချယ်ရီနှုတ်ခမ်းလေးတွေ၊ လက်ဝါးလောက်ရှိတဲ့ ဖရဲစေ့ပုံ မျက်နှာလေးနဲ့ အသားအရေက နူးညံ့ပြီး ထိတွေ့ချင်စရာကောင်းတယ်။

သူမက ကလေးမျက်နှာနဲ့ အလှတရားရဲ့ အကောင်းဆုံးပုံစံလို့ ဆိုနိုင်တယ်။

အဆိပ်မိပြီးနောက် သူမရဲ့ အသားအရေက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတာပဲ”

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ပါးပြင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲညှစ်ကာ အဆိပ်ဖြေဆေးကို သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး "အတိတ်က အငြိုးအတေးတွေကို မေ့ထားပြီး မင်းအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ မင်း မှတ်ထားရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အာ"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် သူမလျှာဖျားဖြင့် သူ့လက်ချောင်းကို လျှက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး အဆိပ်ဖြေဆေးကို မျိုချလိုက်ကာ အနည်းငယ် တွေဝေစွာ "ဒါပေမဲ့ ငါ အဆိပ်မိရင်တောင် မကြောက်ဘူး၊ ခဏလောက်ပဲ မသက်မသာ ခံစားရမှာ၊ ငါ မသေဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

တော်တော် ယုတ္တိရှိတယ်၊ အဲဒီအဆိပ်က အာနိသင်မရှိဘူး...

လင်းယွဲ့သည် ဆက်လက်၍ "ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်း အဆိပ်မိနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မင်းကို မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး၊ အဲဒါက အရေးမပါဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက... မှန်ပုံရတယ်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ရိုးရိုးသားသား "ကောင်းပြီလေ၊ မင်းဆီ ငါ့အသက်ကို ပေးဆပ်ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အရိုးပျော်ဆေးမှုန့်ကို ခါးကြားအိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

အဲဒီလို ဦးနှောက်နဲ့ဆို အဆိပ်အတောက် မလိုဘူး။

သို့သော် သူသည် ကလေးကို လှည့်စားနေသကဲ့သို့ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရသည်မှာ အဘယ့်ကြောင့်နည်း။

လင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဤမိန်းကလေးရှေ့တွင် ပြောခဲ့သော စကားကို သတိရသွားသည် "စင်ကြယ်သော နှလုံးသား" ဖြစ်နိုင်သလား။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် ထိုမျှ တုံးအခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်မည်လား။

"အများကြီး သက်သာသွားပြီ"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် မူးဝေစွာ ထထိုင်ကာ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာသည် သူမ၏ တုံအမှုကို ပြသနေပြီး လင်းယွဲ့ကို ခဏတာ နှေးကွေးစွာ ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "မင်းအတွက် နောက်ထပ် ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပြုတာ ဘယ်လိုလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့ မလုပ်နဲ့။ ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပြုတာ ဘာကောင်းလို့လဲ" လင်းယွဲ့သည် သူမကို အလျင်အမြန် တားဆီးကာ "မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးက ချက်ချင်း ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

"ရိုးရိုး... အဲဒါ မဖြစ်ဘူး၊ တခြားတစ်ခု ရွေးပါ"

လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်စွာ "မင်း ငါ့ကို အသက်ပေးဆပ်ရမယ်လို့ ခုနက ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်း ငါ့ကို လွှတ်တောင် မပေးဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ကွဲပြားတယ်၊ သခင်က မင်းကို ကယ်တင်ဖို့ ငါ့ကို ညွှန်ကြားထားတယ်၊ ငါ မနာခံနိုင်ဘူး"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် ခေါင်းကို ခိုင်မာစွာ ခါယမ်းပြီး "ဘာဖြစ်မလဲ... ငါ မင်းကို ဘာမှ မပေးဆပ်တော့ဘူးဆိုရင်၊ မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ အဆိပ်ခတ်ပြီး မင်း ငါ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ခုတ်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ပြောပြီး သူမသည် ဘယ်ကမှန်းမသိ ဓားအိမ်ပါသော ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ လင်းယွဲ့ရှေ့တွင် ချထားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သွယ်လျသော လည်ပင်းကို မြှောက်ကာ ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမမျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ "ခုတ်လိုက်ပါ... ငါ အသက်ရှူဖို့ နည်းနည်း ချန်ထားရင် အဆင်ပြေမလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ "မင်းရဲ့ခေါင်းကို ချန်ထားခဲ့မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ခေါင်းကို လိုချင်တာလား" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ခေါင်းနဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ခွဲတာက ငါ့ကို မသေစေနိုင်တဲ့အထိ ငါ ကျင့်ကြံထားပေမယ့် အရမ်းကြာကြာ ခွဲထားလို့ မရဘူး... ကောင်းပြီလေ၊ ခဏလေးစောင့်ဦး..."

သူမသည် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ခေါင်းကို ဖြုတ်ပစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့ မလုပ်နဲ့"

လင်းယွဲ့သည် ဖြူဖျော့သွားပြီး သူမကို အလျင်အမြန် တားဆီးကာ အကူအညီမဲ့စွာ "မင်းခေါင်းကို ငါ မလိုချင်ဘူး၊ အဲဒါနဲ့ ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ မင်း သာမန်လူလို မနေနိုင်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သြော်..."

ထို့နောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် ရပ်တန့်ကာ ဂရုတစိုက် "ဒါပေမဲ့ မင်းကို တကယ် မလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ပထမဆုံး ဖမ်းခဲ့တာလဲ" လင်းယွဲ့က အကူအညီမဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။

သူမသည် ထိခိုက်စေလိုသော ဆန္ဒရှိပုံမပေါ်၊ ဤရိုးရှင်းသောသူသည် ပရိယာယ်အတွက် ဦးနှောက်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

"မင်းကို ကယ်တင်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကူညီဖို့" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးက ထင်ရှားသည့်အလား ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ့ကို ကယ်တင်ဖို့လား" လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထိုကဲ့သို့ အဖြေကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ လူဆိုးတွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မမြင်နိုင်ပေမယ့် သခင်နဲ့ တခြားသူတွေက ပြောတယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် လေးနက်စွာ "မင်းကို လာခေါ်တဲ့ ကင်းလှည့်သံတမန်ဟာ တန်တျန်ဂိုဏ်းက အတုအယောင်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါသိတယ်၊ အဲဒီ အတုအယောင် ကင်းလှည့်သံတမန်က အရင်ကတည်းက..."

လင်းယွဲ့သည် ပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် တန့်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "နောက်မှ ရောက်လာတဲ့ ဒုတိယအဖွဲ့ ကင်းလှည့်သံတမန်တွေလည်း အတုအယောင်တွေလို့ မင်း ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် သူတို့အားလုံး အတုအယောင်တွေပဲ" အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။

"ဒါက..."

လင်းယွဲ့သည် သူမကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်သော်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ကောင်းကင်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခါးသက်ပင်လယ် ပညာသင်္ဘောလည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ရွှေချပ်ဝတ်တပ်ထားတဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ တပ်မတော်သား ရာကျော်လည်း ရှိတယ်၊ သူတို့လည်း အတုအယောင်တွေလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သခင်က တန်တျန်ဂိုဏ်းက သူ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သုံးပြီးပြီလို့ ပြောတယ်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးက ရှင်းပြတယ် "အပေါ်က ပျံသန်းနေတဲ့ သင်္ဘောကို ခါးသက်ပင်လယ် ပညာသင်္ဘောလို့ မခေါ်ဘူး၊ တန်တျန်ဂိုဏ်းရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်း 'ဓားရှာသင်္ဘော' လို့ ခေါ်တယ်၊ ရွှေချပ်ဝတ်တပ်ထားတဲ့ တားမြစ်ထားတဲ့ တပ်မတော်သားတွေလည်း တန်တျန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေ အသွင်ယူထားတာပဲ"

"ဓားရှာသင်္ဘော"

လင်းယွဲ့က "တန်တျန်ဂိုဏ်းက အယောင်အမှားတွေနဲ့ တခြားသူတွေကို လှည့်စားပြီး အကျိုးအမြတ်ရှာဖွေတာနဲ့ နာမည်ကြီးတယ် မဟုတ်လား။ သူတို့ ဘာလို့ ဓားလမ်းကြောင်းကို လိုက်မှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဓားလမ်းကြောင်းကို လိုက်စားတဲ့ 'ဓားရှာ' မဟုတ်ဘူး၊ သင်္ဘောကို ခွဲပြီး ဓားရှာတဲ့ 'ဓားရှာ' " အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက သူမခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သခင်က တန်တျန်ဂိုဏ်းဟာ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းထဲက ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုပဲ၊ တခြားသူတွေရဲ့ အလုပ်ကနေ အကျိုးအမြတ်ကို ခံစားရတာကို နှစ်သက်တယ်၊ ထိုင်စောင့်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ် သင်္ဘောကို ခွဲပြီး ဓားရှာတာပဲဖြစ်ဖြစ်"

"ထိုင်စောင့်နေတာ သင်္ဘောကို ခွဲပြီး ဓားရှာတာလား"

လင်းယွဲ့သည် သူ့မျက်ခုံးကို အနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။

သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ရုတ်တရက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ "မင်းရဲ့ သခင်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သခင်က သခင်ပဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက သူလက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်ရင်း "သခင်တစ်ယောက်၊ ဒုတိယသခင်၊ တတိယသခင်၊ စတုတ္ထသခင်၊ ပဉ္စမသခင်၊ ဆဋ္ဌမသခင်..."

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ စကားပြောဆိုမှုများကြောင့် ခေါင်းကိုက်လာပြီး သူမ၏ မှော်ပညာကို နှောင့်ယှက်ကာ "ရေတွက်တာ ရပ်လိုက်ပါ၊ မင်းမှာ သခင်ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှစ်ယောက်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကိုးယောက်မြောက်သခင်လည်း ရှိသေးတယ်၊ သူက ငါ့ရဲ့ မဒမ်လည်း ဖြစ်တယ်"

"ရှစ်ယောက်မြောက်သခင်၊ ကိုးယောက်မြောက်သခင်"

လင်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ပြီး "သတ္တမမြောက်သခင် မရှိဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သခင်တွေက သတ္တမမြောက်သခင် အရင်ကတည်းက သေသွားပြီလို့ ပြောလို့"

လင်းယွဲ့သည် သူမကို အကဲခတ်ပြီး "မင်းသခင်တွေရဲ့ နာမည်တွေကို မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ နာမည်ကိုတော့ သိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းနာမည်က ဘာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သခင်တွေက ငါ့ကို ငါးလေးလို့ ခေါ်တယ်"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးက စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သခင်ရဲ့ တပည့်တွေထဲမှာ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက်လေ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို ငါးဆယ့်ခုနစ်လို့လည်း ခေါ်တယ်"