ဒီကောင်မလေးက ရူးနေတာလား

ခေါင်းကိုက်တယ်။

လည်ပင်းနာတယ်။

နောက်ကျောလည်း နာတယ်။

လက်တွေက ပိုနာတယ်။

လင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးကို သူ့လက်မောင်းအောက်တွင် သယ်ဆောင်ခွင့်ပေးကာ သူသည် ခိုးယူခံရသော အရွယ်အစားကြီးမားသည့် အဝတ်အရုပ်အသစ်တစ်ခုကဲ့သို့ လမ်းကြားများထဲတွင် မဆင်မခြင် ပြေးလွှားသွားသည်။

သူမသည် သူ့ကို မကောင်းမွန်စွာ မဆက်ဆံခဲ့သော်လည်း သူမသည် အလွန်ပေါ့ဆခဲ့သည်။

သူမ၏ အရှိန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိုအရာကို ခခံနိုင်ရည်မရှိသောကြောင့် သူ့နောက်ကျောပင် ကျိုးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုလေးတင် ထိုမိန်းကလေးသည် သူ့ကို ဖန်းဟဲ ခြံဝင်းထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားသောအခါ မတော်တဆ တံခါးဘောင်နှင့် ခေါင်းတိုက်မိပြီး ဝိုင်သိုလှောင်ရုံ၏ အဝင်ပေါက်ထောင့်တွင် သူ့လက်ကို ပွတ်တိုက်မိကာ သွေးထွက်သံရဲရဲ အနာကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

"အခု လုံခြုံပြီ"

မှောင်မိုက်ကျဉ်းမြောင်းသော ဝိုင်သိုလှောင်ရုံအတွင်း၌ အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် လင်းယွဲ့ကို ချထားပြီး လင်းလက်တောက်ပသော ပုလဲရှည်ကို ထုတ်ယူကာ ညင်သာပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

သူမသည် တစ်ဖက်သို့ အားနည်းစွာ မှီနေသော လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ အာခေါင်ခြောက်သွားပြီး "မင်း တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရတာလား။ မင်းခေါင်းမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် အဖုကြီးနေတာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းလက်က သွေးတွေ ထွက်နေတုန်းပဲ" ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

...

လင်းယွဲ့သည် သူမကို စကားမပြောနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး သူ့ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုမိန်းကလေးသည် ရိုးရှင်းသော စိတ်ထားရှိသူလား သို့မဟုတ် ဘာလဲဟုသာ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

"မင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား" ခေါင်းကိုက်နေသော လင်းယွဲ့က "ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီကို ခေါ်လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါလား"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်မချမ်းသာစွာ ကြည့်ကာ "ငါ မဟုတ်ဘူး..."

သူမသည် ထိုအရာများကို ဆက်လက် စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ လဟာပြင်မှ အမျိုးမျိုးသော အိုးများနှင့် ပုလင်းများကို ဆက်တိုက် ဆွဲထုတ်နေသည် "အာ ခဏလေးစောင့်ဦး၊ ငါ အရင် မင်းကို သွေးတိတ်အောင် ကူညီပေးမယ်၊ ခဏလေးပဲ သည်းခံလိုက်ပါ"

"ငါ ကြည့်ဦးမယ်၊ ဒါက... အဆိပ်ဖြေဆေး မဟုတ်လား"

"ဒါက အိပ်ပျော်စေတဲ့ဆေးလား... မဟုတ်ဘူး၊ မှားနေပြီ..."

"ဒါက အရိုးအနာကျက်တာ မြန်စေသင့်တယ်၊ ဒီဆေးက မင်းအတွက် အသုံးဝင်မလား"

"ထူးဆန်းတယ်၊ သွေးတိတ်ဆေးရှိတယ်လို့ ငါ မှတ်မိတယ်... ဘယ်မှာ ထားခဲ့လဲ မေ့သွားပြီ..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် လေဟာပြင်မှ အိုးတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆွဲထုတ်ကာ ထိုဆေးများ၏ အသုံးဝင်ပုံကို မသေချာဘဲ ပြန်လည်သတိရနေသဖြင့် ဝိုင်သိုလှောင်ရုံ၏ ကြမ်းပြင်က လျင်မြန်စွာ ပြည့်သွားသည်။

လင်းယွဲ့ပင် စကားပြောနိုင်စွမ်းမဲ့သွားသည်။

မင်းရဲ့ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ရတနာက တကယ်ကို အများကြီး ဆန့်နိုင်တာပဲနော်...

"အာ တွေ့ပြီ"

ခဏအကြာတွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူ့ကို ပေးလိုက်ပြီး "ဒါပဲ၊ လာလေ၊ တစ်လုံးစားလိုက်၊ မကြာခင် ကောင်းသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး ညင်သာစွာ ပြန်တွန်းလိုက်ကာ "မလိုဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မင်း ဆေးရှာဖွေတာ မပြီးခင် ငါ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ စားရမှာ ကြောက်တယ်"

လင်းယွဲ့သည် ထိုကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသောသူနှင့် တိုက်ရိုက်ပြောဆိုခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ကာ "မင်း ငါ့ကို ဒီမှောင်မိုက်တဲ့နေရာကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ဒီလို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အခု မင်း ငါ့ကို မသိတဲ့ဆေးတွေ စားစေချင်တယ်၊ ငါ ဘယ်လို စားနိုင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် သူမခေါင်းကိုစောင်းကာ ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "မင်း ပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ထပ်မံစဉ်းစားပြီး "ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါ အရင် မင်းကို ပြဖို့ စားမယ်၊ ဆေးက အလုပ်ဖြစ်ရင် မင်း စားရဲလိမ့်မယ် မဟုတ်လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမပြောနေစဉ် တောက်ပသော ဓားမြှောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

"မ... မလိုဘူး..."

လင်းယွဲ့သည် သူမကို တားဆီးရန် မလုံလောက်သော အရှိန်ဖြင့် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ထိုမိန်းကလေးသည် သူမကိုယ်တိုင် လှီးဖြတ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သွေးများသည် ချက်ချင်း စီးကျလာကာ သူသည် အကူအညီမဲ့စွာ လက်ကို ချလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်၊ ငါ စားပြီး မင်းကို ပြမယ်၊ မင်းကို ဘေးမဖြစ်စေဘူးလို့ ကတိပေးတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ယုံကြည်နိုင်မှာလဲ"

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် လျစ်လျူရှုစွာဖြင့် သူမခေါင်းကိုခါယမ်းကာ ချက်ချင်း အနက်ရောင်ပဝါအောက်တွင် ဝှက်ထားသော ပုလင်းငယ်ထဲမှ အဆိပ်ဖြေဆေးကို သူမပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မျိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို လှန်ကာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော လက်မောင်းကို ပြသကာ လင်းလက်တောက်ပသော ပုလဲရောင်အောက်တွင် တောက်ပသော အနီရောင်မှ တဖြည်းဖြည်း အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော သွေးထွက်ဒဏ်ရာကို ပြသလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါ သွေးတိတ်ဆေးဆိုတာ သေချာလား" လင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် မူးဝေနေသဖြင့် ညင်သာစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး "အာ... ငါ မှားပြီး စားမိပုံရတယ်၊ ဒါ အဆိပ်ပဲ မဟုတ်လား... ကံကောင်းထောက်မစွာ မင်းကို မပေးခဲ့ဘူး၊ အဲဒါ ကောင်းတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

လင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် သူမကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းရှာစရာ မလိုကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်၊ သူမကိုယ်တိုင် ဂရုစိုက်လိမ့်မည်။

သူသည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချကာ "မင်းမှာ အဆိပ်ဖြေဆေးရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရှိသင့်တယ်... ထင်တယ်" အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် လင်းယွဲ့ကို မှောင်မိုက်သော မျက်နှာဖြင့် နံရံကို မှီကာ တွေဝေနေပြီး "မင်း အရမ်းမြန်မြန် လှုပ်ရှားနေတယ်၊ ငါ အရိပ်တွေ မြင်နေရတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက စိတ်ကူးယဉ်အမြင် ဖြစ်နိုင်တယ်..."

လင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ စားသုံးခဲ့သော အဆိပ်ပုလင်းကို ကောက်ယူကာ စစ်ဆေးပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အိုးများနှင့် ပုလင်းများစွာကို ရှာဖွေကာ တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည် "ဒီပုလင်းက အဆိပ်ဖြေဆေး ဖြစ်သင့်တယ်"

ကံကောင်းထောက်မစွာ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဆေးဝါးဗေဒဆိုင်ရာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ရှားလီအပေါ်တွင် အကြိမ်များစွာ စမ်းသပ်ခဲ့သောကြောင့် အဆိပ်အတောက်အတတ်ပညာတွင် အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့သည် အဆိပ်ဖြေဆေးကို အနည်းငယ် ရှူရှိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးဆီသို့ လှည့်ကာ ဆေးလုံးကို ကမ်းပေးပြီး "ငါ မင်းကို ကျွေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ဘာသာ လုပ်နိုင်တယ်..."

အနက်ရောင်ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးသည် သူမခေါင်းကို ခေါင်းမာစွာ ခါယမ်းပြီး ဝိုင်အိုးတစ်လုံးရှိရာ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှမ်းကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ငါ့ကို ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"...ထားပါတော့ ငါ လုပ်မယ်"

လင်းယွဲ့သည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်ခါယမ်းကာ ဆေးကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ထည့်ပေးလျှင်ပင် သူမသည် နှာခေါင်းပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်နိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ ပဝါကို မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ "တစ်ယောက်ယောက်က မင်းမျက်နှာကို မြင်ရင် မင်းက သူတို့ကို သတ်ရမယ့် ဒါမှမဟုတ် လက်ထပ်ရမယ့် ပြဿနာမျိုး ရှိလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆို အဆင်ပြေတယ်"

လင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မိန်းကလေး၏ ပဝါကို ဖြည်ချလိုက်ပြီး သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်သည်။

ဟင် တော်တော် ဆွဲဆောင်မှုရှိတာပဲ။