ဆာဟာရ ခြောက်ပါးသော အသက်မှော်ရုံ(၃)

ထို့ပြင် တာအိုဆရာတုသည် လက်ရှိအခြေအနေကို သိသွားသည်နှင့် ချင်တူမှ ထွက်ခွာရန် ခွင့်မပြုပေ။ ဒီဟုန်မြို့သို့ သွားခွင့်ပြုရန် ဝေးသေးသည်၊ မဟုတ်ပါက သူမသည် တာအိုဆရာတုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်လိမ့်မည်။

တာအိုဆရာတုသည် ထိုသို့ ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ တကယ် ယုံကြည်သည်။

"တာအိုဆရာတု"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အခန်းငယ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်ကာ အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသော တာအိုဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး "မင်းသားက တကယ်ကို အင်အားကြီးမားတယ်။ မင်းက သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းသား" တာအိုဆရာတုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ သူ့ခေါင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များအောက်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဝေဝါးပြီး မှိန်မှိုင်းနေသည်။

"မင်း ဘာမှ မသိဘူးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ကိုကြည့်ကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် "မင်းသားက ဒီကိစ္စကို မင်းနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ ဆွေးနွေးခဲ့ပုံမရဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဆရာတုသည် ရုတ်တရက် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "မင်း တကယ် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ် မသိတာလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူမမျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်ကာ "ဟုတ်တယ်လေ၊ မင်း တကယ်သိရင် မင်းသားက မင်းကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက လွှတ်ပေးခဲ့သင့်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဆရာတုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ပြောနေတဲ့ မင်းသားက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားက မင်းကို တော်တော်တန်ဖိုးထားပုံရတယ်" ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် တာအိုဆရာတုကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုကာ "ဒါပေမဲ့ မင်းသားက ငါ့ကို အမှန်တရားကို ပြောခွင့်မပြုဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို မပြောရဲဘူး။ နောက်မှ မင်းသားကိုယ်တိုင် မေးတာ ပိုကောင်းမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး "မင်းကို တစ်ခုပြောဖို့ လာခဲ့တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း" တာအိုဆရာတုက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ လင်းယွဲ့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမှန်း ငါသိတယ်၊ သူက ရှားလီကို သတ်လိုက်တာ၊ မင်း နောက်ထပ် ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် တာအိုဆရာတုကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ "ခဏအကြာက လင်းယွဲ့ကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြန်ပေးဆွဲသွားတယ်။ သူ့ကို ဒီလောက်ကြာကြာ သိကျွမ်းခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ရှာဖွေဖို့ မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ပေးဆွဲခံရတာလား" တာအိုဆရာတုသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ "မင်းကို ငါ ဘယ်လို ယုံကြည်ရမလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်စရာ မလိုဘူး၊ ငါ အခုချက်ချင်း မင်းကို လွှတ်ပေးနိုင်တယ်၊ မင်းကိုယ်တိုင် လင်းယွဲ့ကို ရှာနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမပြောနေစဉ် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်သည် ရွေ့လျားသွားပြီး တာအိုဆရာတု၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ မန္တန်စွမ်းအားကို ချည်နှောင်ထားသော အနက်ရောင်ရွှေရောင်ကြိုးများသည်လည်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။

တာအိုဆရာတုသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကြည့်ကာ ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို ကြည့်ပြီး တီးတိုးပြောသည် "အမှန်ဖြစ်ပုံရတယ်၊ အဲဒီကောင်လေး တကယ် အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ..."

သူသည် လက်ချောင်းထိပ်များကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားကာ တွက်ချက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"လင်းယွဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးတာကို မင်း အတည်ပြုနိုင်လား" ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်ရှိ ငှက်ဖျားမျက်လုံးများသည် တောက်ပလာကာ "ခုနက မင်း နက္ခတ်ဗေဒင်ဟောနည်းကို သုံးခဲ့တာလား"

"ငါ့ကို လွှတ်ပေးတာ အသုံးမဝင်ဘူး"

တာအိုဆရာတုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ "ကျွန်တော်က ရှန်ရှောင်ဂိုဏ်းရဲ့ အနှင်ခံရသူသက်သက်ပါ၊ ဘယ်ရှန်ရှောင်တာအိုကိုမှ အသက်သွင်းနိုင်စွမ်းမရှိသလို ဘယ်အရေးကြီးတဲ့သူကိုမှ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းလည်း မရှိပါဘူး၊ သာမန်လူတစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှ မကွာပါဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ လျှပ်စီးရောင်ခြည် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်နေသော မှော်ရုံတစ်ခုက ပျံထွက်လာကာ ဘိုင်လီဖုန်းကျီဆီသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

"ဒီ ဆာဟာရ ခြောက်ပါးသော အသက်မှော်ရုံက လင်းယွဲ့ရဲ့ အသက်နဲ့ နီးကပ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားတယ်။ ဒီအသက်မှော်ရုံကနေ သူ့ရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို အတည်ပြုနိုင်တယ်။ ပေးဆပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိရင် သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို ခြေရာခံဖို့ အခွင့်အရေးရှိတယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် မှော်ရုံကို ယူကာ တီးတိုးပြောသည် "ဆာဟာရ ခြောက်ပါးသော အသက်မှော်ရုံလား။ ဒါက..."

"ခဏလေး..."

သူမသည် ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ တာအိုဆရာတုကို ကြည့်ကာ "မင်း နက္ခတ်ဗေဒင်ဟောနည်းကို နားလည်ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ဆာဟာရ ခြောက်ပါးသော အသက်မှော်ရုံကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်တယ်။ အဲဒီလို ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ တာအိုစွမ်းရည်ရှိပြီး ဘာလို့ ဒီမှောင်မိုက်ပြီး နေရောင်မရှိတဲ့ အခန်းငယ်ထဲမှာ မင်းကို ငါ ထောင်ချတာကို ခွင့်ပြုနေတာလဲ။ မင်း လင်းယွဲ့ကို ရှာတွေ့ရင်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဆရာတုသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် "သူ့မှာ သူ့ကံကြမ္မာရှိတယ်၊ ငါ့ကတိကို နောက်ထပ် မချိုးဖောက်နိုင်တော့ဘူး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သော်လည်း ဆက်မပြောဘဲ မှော်ရုံကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ထွက်သွားသည်။

သူမ သိသည်။

ဤအဘိုးအို တာအိုဆရာကို ချုပ်နှောင်ထားသည်မှာ ဤခိုင်မာပုံရသော အခန်းငယ်မဟုတ်သလို သူမပင် သူ့ကို ချုပ်နှောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

သို့သော် သူ၏ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားထဲတွင် သူဖန်တီးထားသော ထောင်ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်အေးစက်သော ထောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်သက်ဝင်လာသည်။

"ယွဲ့အာ မင်းရဲ့အသက်က အဆုံးသတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"

အမှောင်ထဲတွင် အဘိုးအိုက တီးတိုးပြောသည် "ဒါပေမဲ့... လုအာ၊ အဖေက အဲဒါကို တားဆီးဖို့ မတတ်နိုင်သေးပုံရတယ်... အကြိမ်များစွာ၊ သာမန်လူတွေဟာ တကယ်တော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းမရှိဘူး..."