မင်းရဲ့လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အခြားသူတွေကို မသိစေချင်ဘူးမလား

"ဟုတ်ပါတယ် မင်းသားရဲ့ သွေးသားစစ်မှန်မှုကို အရင်ဆုံး စစ်ဆေးရမှာပေါ့"

အဘိုးအို ဂူကျင်းရုန်သည် သူ့လက်ညှိုးကို ဖြတ်ခနဲ ခေါက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အပ်ငယ်တစ်ခု ပေါ်လာကာ "မင်းသားကိုယ်တိုင် လုပ်ချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအဘိုးအိုက စစ်ဆေးပေးရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား လုပ်ပါ" လင်းယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ၏နှလုံးသား ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်ကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးမှုကို စစ်မှန်သော ကင်းလှည့်သံတမန်တစ်ဦးမှ ပြုလုပ်မည်ဟု ယူဆရသည်။ ရလဒ်က မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

"ကောင်းပြီ"

အဘိုးအို၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ပြုံးရိပ်သန်းလာပြီး သူ့လက်ညှိုးကို ဖြတ်ခနဲ ခေါက်လိုက်သည်နှင့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အပ်ငယ်က လင်းယွဲ့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းသွားကာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်ကို ထိုးစိုက်ပြီး ချက်ချင်း သွေးပုလဲတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ တစ်ဖန် ပေါ်လာသော အပ်ငယ်သည် သူ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အငွေ့အသက်ဖြင့် လှုပ်ခတ်နေပြီး ရုတ်တရက် နက်ရှိုင်းသော၊ ထူးခြားသော ခရမ်းရောင်အလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ရွှေရောင်နှင့် ရောစပ်ထားသော ခရမ်းရောင်အငွေ့အသက်က အလွန်ထူးခြားပုံရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ခရမ်းရောင်ပဲ"

အဘိုးအို ဂူကျင်းရုန်နှင့် လူငယ် ပေဘင်တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုအရာကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးရိပ်သန်းလာသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီလည်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သွေးစစ်စစ်၏ အဆင့်ကို သက်တံရောင်များ၏ အစီအစဉ်ဖြင့် ကိုယ်စားပြုပြီး ခရမ်းရောင်သည် သံသယကင်းစွာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်ကာ မင်းသားများသာ သွေးစစ်စစ်ဖြင့် ရရှိနိုင်သည်။

လင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာသွားသည်။

သွေးကျောက်စိမ်းသည် သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် အံ့ဖွယ်ကောင်းပုံရသည်။

"ဒါဆိုရင်"

"မင်းသားကို အလေးအမြတ်ထားလျှက်၊ နောက်ရက်အနည်းငယ် ချင်တူမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်တော်မူပါ" ဂူကျင်းရုန်က နွေးထွေးစွာ အကြံပြုသည် "တကယ်လို့ နောက်ထပ် ကင်းလှည့်သံတမန်တစ်ဦး ရှိခဲ့ရင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းသားကို လာရောက်တွေ့ဆုံမှာ သေချာပါတယ်"

လူငယ်ပေဘင်လည်း ခေါင်းကို အနည်းငယ်ညိတ်ကာ "မင်းသားက သံသယတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဒီဟုန်မြို့ကို လိုက်လာတာ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ခါးသက်ပင်လယ် ပညာသင်္ဘောနဲ့ ကာကွယ်ထားရင် စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းသား ပြန်ပြီး အနားယူကြတာပေါ့"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက သူ့ဘေးတွင် ညင်သာစွာ တီးတိုးပြောသည်။

...

ချင်တူမြို့တစ်ခုလုံးသည် ယခုအခါ မြူများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ချင်တူမြို့အတွင်း လုံခြုံရေးသေချာစေရန် မည်သူ့ကိုမျှ ဝင်ခွင့် သို့မဟုတ် ထွက်ခွင့် မပြုပေ။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီနှင့် လင်းယွဲ့တို့သည် ရထားပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ သူတို့ အနားယူခဲ့သော အဆောက်အအုံငယ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။

"မင်းသား"

အသံလုံသည့် အကာအရံတစ်ခုကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အမိုးအောက်ရှိ လေ့လာရေးစင်္ကြံတွင် ရပ်ကာ မြူများဖုံးလွှမ်းနေသော ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်ရင်း တီးတိုးပြောသည် "ဒီရက်ပိုင်းက မင်း လွတ်မြောက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နိုင်တယ်။ နောက်ကျတာထက် စောစော ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်သင့်တယ်"

"ထွက်ပြေးရမယ်" လင်းယွဲ့သည် သူမကို ကြည့်ကာ "ငါ ဘာလို့ ထွက်ပြေးရမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမခေါင်းကို လှည့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် "အစစ်အမှန် ရှားလီအကြောင်း ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် သူမ၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ညင်သာစွာ "ဟုတ်ပါတယ်၊ သူ သေသွားပြီ။ မနေ့ညက ပြာဖြစ်သွားပြီ။ မင်း အရင်ကတည်းက ခန့်မှန်းထားသင့်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူမမျက်လုံးကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး "ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိခဲ့ရတယ်..." ဟု တီးတိုးပြောသည်။

"အရမ်းစောလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အရမ်းနောက်လည်း မဟုတ်ဘူး၊ အချိန်ကိုက်ပဲ"

လင်းယွဲ့သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "ဒါနဲ့ မင်း ငါ ရှားလီမဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်အချိန်က စပြီး သံသယဝင်ခဲ့တာလဲ။ ရှားလီရဲ့အမေ သေသွားပြီလို့ မင်းထင်တာအပြင် ငါ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အပြစ်ကင်းစင်တယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်။ ငါ ဘယ်မှာ လွဲချော်သွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"...ပါရမီ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "မင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက အနှစ်သာရ အမျိုးအစား ဆယ်မျိုးထက်ပိုပြီး ခံစားနိုင်စွမ်းရှိတယ်။ အဲဒီလို ပါရမီမျိုးက အရမ်းရှားပါးတယ်၊ မင်းဆီမှာပဲ ငါတစ်ခါမှ မြင်ဖူးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက မင်းရဲ့သွေးတစ်စက်ကို ယူကြည့်တော့ အဲဒီအနှစ်သာရအမျိုးမျိုးနဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေ ပြခဲ့တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"သြော်" လင်းယွဲ့က ခြောက်ကပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ့ကို သစ္စာဖောက်မယ့် အသေးစိတ်အချက်အလက်က ဒါဖြစ်မယ်လို့ သူ မထင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရေးမပါတော့ဘူး။

"ဒီအခြေအနေမှာ မင်းသားအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေဖို့ မင်း ဆန္ဒရှိသေးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူမ၏အကြည့်က ပို၍ထက်မြက်လာကာ "မင်း ဒီအခြေအနေကို ဘယ်လိုဖန်တီးခဲ့တာလဲ၊ ရှားလီရဲ့ သွေးသားကို ဘယ်လိုယူခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."

"မင်း ဒီဟုန်မြို့ကို ရောက်တာနဲ့ မင်းသားက ဧကရာဇ်နဲ့ မလွဲမသွေ တွေ့ရလိမ့်မယ်"

သူမ၏အသံက နိမ့်ကျသွားပြီး "အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် မင်းက အစစ်အမှန် မင်းသားမဟုတ်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ လှည့်စားမှုတွေ ရှုပ်ထွေးနေပါစေ၊ ဧကရာဇ်ကို မင်း လှည့်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ နားလည်လား"

လင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီး သူမကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "မင်း ကြောက်နေတာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းလောက်တော့ ငါ မရူးဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး "ဒီအထိ ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့ အခု လုံခြုံနေပြီ၊ မင်း မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့ ငြင်းဆန်နေသရွေ့ပေါ့။ စာတစ်စောင် ချန်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလိုက်၊ ငါတို့ ဆက်ပြီး အချိန်ဆွဲထားလို့ရတယ်"

"သြော်" လင်းယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါကြောင့် မင်း ငါ ရှားလီမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီးတဲ့နောက်တောင် ဆက်ပြီး ငါ့ကို ကူညီနေတာလား"

သူသည် ထရပ်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ ဘိုင်လီဖုန်းကျီဆီ လျှောက်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကိုင်ပေးကာ "စိတ်ငြိမ်သွားအောင် သောက်လိုက်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ဗိုလ်မှူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့လက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ "မင်း တကယ်ကို မင်းသားတစ်ပါးလို့ ထင်နေတာလား။ ဖော်ထုတ်ခံရဖို့ သေချာနေတဲ့ မင်းသားတစ်ပါး။ မင်းသားတစ်ပါးကို သတ်တဲ့ အပြစ်ကို မင်း သိရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာအရေးလဲ"

လင်းယွဲ့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဖာသာသူ တစ်ငုံသောက်ပြီး သူမကို ပြုံးကာ ကြည့်လိုက်ရင်း "မင်းနဲ့အတူ ငါ ဒီမှာ ငါ့ရဲ့ အပေါင်းအဖော်အဖြစ် ရှိနေတယ်။ မင်းနဲ့ငါ အတူတူ အပြစ်ရှိတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒါနဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား" ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မထင်ရှားဘူးလား"

လင်းယွဲ့သည် လက်ကိုဖြန့်ကာ "ငါ့ဘေးမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လက်ထောက်မရှိဘဲ မင်းလည်း ထွက်ပြေးသွားရင် ဒီဟုန်မြို့မှာ ငါ့ဘဝက အရမ်းခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့်... ငါ မင်းကို လိုအပ်တယ်။ ငါတို့ အဆင်ပြေပြေ နေကြတာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား"

"မင်း ဒီဟုန်မြို့ကို သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတုန်းပဲလား" ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် သူ့၏ တမင်ယုယုယယပြောသော လေသံကို လျစ်လျူရှုကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်း ရူးနေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ရယ်လိုက်သည်။

"ငါ ဒီဟုန်မြို့ကို သွားရင် ဧကရာဇ်က ငါ့ကို သေချာပေါက် မြင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ"

သူပြောနေစဉ် သူ၏ရင်ဘတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုတ်လိုက်ကာ "မင်းကိုယ်တိုင် ခံစားကြည့်ပါဦး၊ ငါ မင်းကို လိမ်နေတာလား"