၁၆ယောက်မြောက်မင်းသား၏ မြေးမလေး(၂)

"တပ်မှူးဘိုင်လီ"

အဘိုးကြီး ဂူကျင်းရုန်က ခေါင်းခါရင်း "ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် မထုတ်သုံးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရှင်မင်းသားကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ အကယ်၍ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ရင် အရှင်မင်းသား ထိခိုက်မိမှာစိုးလို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမက နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ မအောင်မြင်ခဲ့တဲ့အတွက် နောက်တစ်ခါ ပိုခက်ခဲလာမယ်၊ အရှင်မင်းသားကို ကယ်ဆယ်ဖို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ပြင်ဆင်ဖို့လည်း ပိုကြာမယ်"

"စိတ်ချပါ တပ်မှူးဘိုင်လီ"

လူငယ် ဖေးပင်းက ပြောလိုက်သည်။

"ခါးသီးသော ပင်လယ်ပညာရှင်လှေရဲ့ အတားအဆီးက ချင်တူမြို့တစ်ဝိုက်လုံးကို ဝိုင်းရံထားတာမို့ လေကြောင်းရော မြေပြင်ကပါ ဘယ်အရာမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပါဘူး။ စောစောစီးစီးပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ကျမှပဲဖြစ်ဖြစ် အရှင်မင်းသားကို ကျွန်တော်တို့ ကယ်တင်နိုင်မှာပါ"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ သူမ၏လူများကို ဦးဆောင်၍ ထွက်သွားသည်။

သူတို့ဝေးသွားပြီးနောက် ဒုဗိုလ်ချုပ် ချူက လိုက်လာပြီး "သခင်မ အရှင်မင်းသားက ခုနက အဲဒီမိန်းကလေးလုပ်ကြံသူကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်နေပုံရတယ်ဗျာ။ ဘာလို့လဲ။ အရှင်မင်းသား တကယ်ပဲ သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသွားတာများလား..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းသားက အဲဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီက သူ့ကို စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏အသံက တည်ငြိမ်နေသည်။

"အရှင်မင်းသားက အဲဒီမိန်းကလေးလုပ်ကြံသူဆီက တစ်ခုခု သင်ယူခဲ့ပေမဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖွင့်မပြောနိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်"

ရုတ်တရက်

"ဟူး"

ကျောက်တုံးတစ်တုံး ဘိုင်လီဖုန်းကျီဆီသို့ ရုတ်တရက် ပျံလာသည်။

ကျောက်တုံးက မမြန်ဘဲ ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လက်လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

သူမ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးလာရာအရပ်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမလက်ထဲရှိ ကျောက်တုံးကို ကြည့်လိုက်ရာ စက္ကူပါးလေးတစ်ရွက် ပတ်ထားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူမ ဖြန့်လိုက်ပြီး စာလုံးသေးသေးလေးတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ လရောင်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

“သခင်မ”

ဒုဗိုလ်ချုပ်ချူက သူမကို နားမလည်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ဖဝါးမှ နက်မှောင်နီရဲသော မှောင်မိုက်စွမ်းအား ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ စက္ကူကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်ကြစို့"

...

အလွန်အမင်း ခမ်းနားသော အိမ်ကြီးတစ်အိမ်၏ ထင်းထားရာ တဲထဲတွင်။

"လှည့်လိုက်၊ မင်းရဲ့ဒဏ်ရာကို ငါကြည့်ရအောင်"

လင်းယွဲ့သည် တောက်ပသောလုံပုလဲကို ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော ယွီရှီချီကို မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် ကြည့်နေသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒဏ်ရာက တိမ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက သန်မာတယ်"

ယွီရှီချီက သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ဆေးနည်းနည်းသောက်လိုက်ရင် မနက်ဖြန်လောက်ဆို ကောင်းသွားမှာပါ"

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး "လှည့်ပါဆို၊ မင်းကျောပေးပြီး ငါ့ဘက်ကို လှည့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..."

ထို့နောက် ယွီရှီချီ ဂရုတစိုက် လှည့်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ အနည်းငယ် ကိုယ်ကိုင်းလိုက်ပြီး တောက်ပသောလုံပုလဲ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် သူမကျောပေါ်ရှိ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဒဏ်ရာတစ်စင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်။ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေပြီး အရိုးပေါ်သည်အထိ နက်ရှိုင်းသည်။ ဒဏ်ရာအတွင်း၌ မှိန်ဖျော့သော အရောင်တစ်လက်လက် လှုပ်ရှားနေပြီး သေးငယ်သော ဒဏ်ရာအသစ်လေးများကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးနေကာ ဒဏ်ရာကျက်ခြင်းကို ဟန့်တားနေသည်။

သွေးထွက်ရပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ ဆိုးရွားဆဲဖြစ်ပြီး ဒဏ်ရာအနီးရှိ အဝတ်အစားများမှာ သွေးများစွန်းထင်းနေသည်။

"ဒဏ်ရာထဲမှာ ဘာတွေရှိနေတာလဲ" ဟု လင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ မှော်ပစ္စည်းကနေ ကျန်ရှိနေတဲ့ ချီစွမ်းအင်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ယွီရှီချီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး "ငါးနာရီအတွင်း ရှင်းထုတ်ပြီးသွားလောက်ပါပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "မင်းမှာရှိတဲ့ ဆေးတွေထဲက ခရမ်းပြာနှင်းပန်းတစ်ပုလင်းနဲ့ လူ့နတ်ဘုရားပန်းတစ်ပုလင်း၊ အဲဒါတွေထုတ်ခဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..."

ယွီရှီချီ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ သိုလှောင်ရတနာထဲတွင် ရှာဖွေစပြုလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဆေးပုလင်းနှစ်ပုလင်းကို တွေ့လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ဖွင့်ကြည့်ပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယွီရှီချီကို ပြန်ပေးရင်း "ဒီပုလင်းကို သောက်ပြီး ဒီပုလင်းကိုတော့ ငါးနာရီကြာမှ အပြင်ကနေ လိမ်းလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှီချီ ဆေးသောက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လျက် ဒဏ်ရာထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ချီစွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေသည်။

လင်းယွဲ့ သူမဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် "နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ကြုံလာရင် တိုက်ခိုက်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့၊ ငါ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် တိုက်ရိုက်ခေါ်သွား၊ ပြီးတော့ ကင်းလှည့်သံတမန်ဆိုတဲ့ အထောက်အထားကို မဖော်ထုတ်နဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဒီရောက်လာတာပဲ..." ယွီရှီချီ တီးတိုးရေရွတ်ရင်း "ဘာလို့ မဖော်ထုတ်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အ၊ အဲ့တာကတော့ မင်း မိုက်မဲလို့ပေါ့"

လင်းယွဲ့ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပြောသလိုပဲ ဒီဒုတိယအသုတ် ကင်းလှည့်သံတမန်တွေကလည်း တန်ထျန်းဂိုဏ်းက အတုအယောင်တွေဆိုရင် သူတို့က ကင်းလှည့်သံတမန်တွေအဖြစ် ဆက်ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲ၊ ငါက မင်းသားဖြစ်နေတာကို သူတို့ ဂရုစိုက်နေတုန်းပဲပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန်အထောက်အထားကို ဖော်ထုတ်လိုက်ရင် သူတို့ ဘာလို့ဆက်ဂရုစိုက်နေတော့မလဲ"

"အိုး..."

ယွီရှီချီ နားလည်သွားပုံရသည်။

လင်းယွဲ့ ခေါင်းခါရင်း စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် "မင်း နားလည်စရာမလိုပါဘူး၊ အခုလောလောဆယ် နာခံနေလိုက်၊ မင်း ဒဏ်ရာကျက်သွားရင် မြို့ထဲကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှီချီက "အိုး" ဟု ထပ်မံဖြေကြားပြီး မျက်လုံးများမှိတ်ကာ သူမ၏ဒဏ်ရာမှ ချီစွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ ရုတ်တရက် အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီဟုန်မြို့ကို သွားရမယ့်လမ်း မသိရင် မြို့ထဲက ထွက်သွားပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ"

လင်းယွဲ့ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းခါရင်း "ငါတို့ ဒီဟုန်မြို့ကို အခုလောလောဆယ် မသွားသေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..."

ယွီရှီချီ အားနည်းစွာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဒီဟုန်မြို့ကို ခေါ်သွားဖို့ ပြောထားတယ်၊ ဒီအတိုင်း လျှောက်သွားလို့ မရဘူး၊ လမ်းပျောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

"ဟင်"

လင်းယွဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ဒီဟုန်မြို့ကို သွားရင်တောင် မင်း လမ်းမသိဘူးဆိုတော့ လမ်းမပျောက်ဘူးလား" ဟု မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."

ယွီရှီချီ စကားပြောဖို့ ရုန်းကန်နေရပြီး သူမ၏မျက်လုံးများမှာ မျက်ရည်များပြည့်နေကာ သူ့ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"ကျွန်မ တကယ် အသုံးမကျလိုက်တာ..."

လင်းယွဲ့ ခေါင်းကိုက်လာပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် "မငိုပါနဲ့၊ အဲဒီမျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..."

ယွီရှီချီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာပြီး သူမမျက်ရည်များ မကျရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ဒါနဲ့လေ၊ အဲဒီလှေက ချင်တူမြို့ တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ထားတာ၊ မင်း အစက မြို့ထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ" လင်းယွဲ့ စဉ်းစားပြီး "မင်း ဒဏ်ရာကျက်သွားရင် ဒီနည်းအတိုင်း ငါ့ကို ခေါ်ထုတ်သွားပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မြို့ထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာတာလဲ"

ယွီရှီချီ သူမ၏ မျက်လုံးကြီးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လုပ်ရင်း "မသိဘူး၊ မြို့တံခါးကို မြင်တာနဲ့ ဝင်လာတာ၊ ပြီးတော့ 'ငါ့ကို မမြင်စေနဲ့၊ ငါ့ကို မမြင်စေနဲ့' လို့ပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ၊ ဂိတ်မှာရှိတဲ့ စစ်သည်တွေက ကျွန်မကို မမြင်ခဲ့ဘူး"

"အာ"

လင်းယွဲ့ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ နားလည်သွားသည်။

ယွီရှီချီ မြို့ထဲဝင်တုန်းက အပေါ်ကလှေရဲ့ အတားအဆီးက မြို့တံခါးကနေ လူတွေကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုထားတုန်းပဲ၊ စစ်ဆေးရေးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရင်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ အခု သူ အဖမ်းခံထားရပြီး ကင်းလှည့်သံတမန်တွေက တန်ထျန်းဂိုဏ်းက အတုအယောင်တွေ ဖြစ်နေနိုင်သေးတယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် ချင်တူမြို့ကနေ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထွက်ခွင့်ပေးမှာလဲ။