အခန်း (၇၃)

"မြို့ထဲကနေ အတင်းအဓမ္မ ထွက်လို့ရလား"

လင်းယွဲ့က မေးလိုက်သည်။

"အွန်း..."

ယွီရှီချီ သူမ၏ ဦးခေါင်းငယ်လေးကို စောင်းလိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မရလောက်ဘူးထင်တယ်။ ဆရာပြောတာက တန်ထျန်းဂိုဏ်းက အခု ကျဆင်းနေပြီ။ ထူးခြားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုပေမဲ့ ဓားရှာဖွေလှေကတော့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။ အတားအဆီးက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ဥပဒေရဲ့ သုံးပါးစွမ်းရည်အဆင့်ကို အသုံးပြုထားတယ်။ ကျွန်မ 'ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်' လို့ တစ်နေကုန် ရွတ်နေရင်တောင် ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဟီး..."

"တော်ပြီ၊ မငိုနဲ့တော့"

လင်းယွဲ့ စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

ယွီရှီချီ နှုတ်ခမ်းဆူပြီး မျက်ရည်များကို ထိန်းထားသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းယွဲ့ ဆက်စဉ်းစားပြီး "ဒါပေမဲ့ တန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဘာလို့ ချင်တူမြို့မှာပဲ နေပြီး မြို့ကို အတားအဆီးနဲ့ ပိတ်ထားရတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကင်းလှည့်သံတမန် သေသွားပြီမို့ နောက်ထပ် ကင်းလှည့်သံတမန်တွေ လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွီရှီချီ မျက်ရည်သုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "မင်းပြောသလိုပဲ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ကင်းလှည့်သံတမန် တကယ်လာခဲ့ရင်ရော ဘာဖြစ်မလဲ။ တန်ထျန်းဂိုဏ်းက ဒါကို ဘာလို့လုပ်နေတာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းယွဲ့သည် သူ၏ အတွေးများကို ခဏမျှ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ယွီရှီချီကို "အခုလောလောဆယ်တော့ မင်း ဒဏ်ရာကျက်ဖို့ စောင့်ရအောင်၊ ပြီးရင် မြို့ထဲကနေ ဘယ်လိုထွက်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အိုး..."

ယွီရှီချီ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဒဏ်ရာများမှ ချီစွမ်းအင်များကို ဖယ်ရှားရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ဘာမှမပြောဘဲ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း ကျင့်ကြံရန် အာရုံစိုက်လာခဲ့သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် လွင့်ပျံနေသော အနှစ်သာရအမျိုးမျိုးတို့မှ မြေ၊ လေ၊ ရေနှင့် မီးတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို တစ်စစထုတ်ယူကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာကို တိတ်တဆိတ် အားဖြည့်ပေးပြီး ရေ၊ မီးနှင့် လေတို့၏ အနှစ်သာရအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။

ရှာဟုန်မျိုးနွယ်၏ မင်းသားသွေးမျိုးနွယ်သည် တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။ သူသည် ရက်အနည်းငယ်သာ ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း ကောင်းကင်အတားအဆီး၏ ပထမအဆင့်ဖြစ်သော ပဉ္စဓာတ် ကောင်းကင်အတားအဆီးနှင့် အလွန်နီးစပ်နေပြီဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ တစ်ချိန်က ပြောခဲ့သည်။

ရှာဟုန်မျိုးနွယ်မှ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော ပဉ္စဓာတ် ကောင်းကင်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် စားသောက်ခြင်းကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံခြင်းစတင်ချိန်မှစ၍ မင်းသားတစ်ပါးသည် ပဉ္စဓာတ်အဆင့်၏ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူနိုင်ပြီး ပထမဆုံး ကောင်းကင်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုမရှိဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုမိုထိရောက်စေရုံသာ ဖြစ်သောကြောင့် ၁၀ ရက်မှ ၁၅ ရက်သည် လုံလောက်သည်။

သို့သော် လင်းယွဲ့သည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအရှိန်မှာ အနည်းငယ်မြန်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

သူ၏ လက်ရှိခွန်အားသည် သေးငယ်လှပြီး ပဉ္စဓာတ် ကောင်းကင်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်များစွာ မရှိစေနိုင်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်း စုဆောင်း၍ တစ်ဆင့်ချင်းစီ တက်လှမ်းသွားပါက နောက်ဆုံးတွင် ကြီးထွားလာမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏ မိသားစုမြေအောက်ခန်းတွင် ဝှက်ထားသော အနက်ရောင်ကျောက်စိမ်းခေါင်းတလားကို ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် လေးသင်္ကေတ ကောင်းကင်အတားအဆီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် လိုအပ်သည်။

ရုတ်တရက်

"ဒိုင်း"

"ဒိုင်း"

"ဒိုင်း"

ကြီးမားသော ခေါင်းလောင်းကို တီးခတ်သကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သော အသံသုံးသံသည် လင်းယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ရှေ့မှ အရာအားလုံးသည် တစ်ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ မြင့်မား၍ ခမ်းနားသော ခေါင်းလောင်းသံသာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လင်းယွဲ့ အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ညင်သာစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

"မင်းသိလား၊ ယွီရှီချီမှာလည်း ရှာဟုန်မျိုးနွယ်ရဲ့ မင်းသားသွေးမျိုးနွယ် ရှိတယ်။ သူမဟာ သူ့အဘိုး ဆယ့်ခြောက်ယောက်မြောက်မင်းသားရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သွေးသားရင်း ဖြစ်တယ်။ သူမရဲ့ဆရာတွေအတွက် ကယ်တင်ရှင်လည်း ဖြစ်ပြီး ရွှံ့ထဲကနေ ထွက်လာပေမဲ့ ဖြူစင်တဲ့စိတ်ဓာတ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူ၊ သူမရဲ့ ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ လုံးဝကိုက်ညီတဲ့ 'ဟုတ်မှန်သည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း' ဆိုတဲ့ မွေးရာပါ နတ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်တယ်"

မကြာမီပင် ထိုကပ်ပြောသံသည် အရိပ်အယောင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ဆယ့်ခြောက်မင်းသားရဲ့ မြေးမလား။ သူမ ဆရာတွေရဲ့ ကယ်တင်ရှင်လား"

လင်းယွဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ယွီရှီချီကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မွေးရာပါ နတ်စွမ်းအင် 'ဟုတ်မှန်သည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း' လား။ ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားလား"

သူသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်တွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။

မသိလိုက်ဘဲ ငါးနာရီ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထင်းထားရာ တဲအပြင်ဘက်တွင် ကျယ်ပြန့်ပြီး တည်ငြိမ်သော အပြာရောင်အလင်းက ပြတင်းပေါက်သံတိုင်များမှ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာပြီး အခန်းကို အရုဏ်တက်ချိန်၏ ကတိဖြင့် ဆေးခြယ်ပေးနေသည်။

"အရှင်မင်းသား၊ ကျွန်မ အခု သက်သာသွားပါပြီ..."

ယွီရှီချီသည် မျက်လုံးမှိတ်၍ ကျင့်ကြံနေသော လင်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဗိုက်ဆာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မမလေးယွီက ဆာတာကို မကြောက်ပါဘူး"

ယွီရှီချီ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အတော်လေးပင် ထွားကြိုင်းသော ရင်ဘတ်ကို မောက်လိုက်ပြီး အစားကြူးသော အားနည်းသူ မဟုတ်ကြောင်း စိတ်ဓာတ်ကို ပြသလိုက်သည်။

"အိုး၊ ငါဗိုက်ဆာနေပြီ။ အရင်ဆုံး စားဖို့နေရာ ရှာရအောင်"

"...ဒါဆို ကျွန်မ နှစ်ကိုက်လောက်ပဲ စားမယ်၊ အွန်း... သုံးကိုက်"

တစ်နာရီအကြာ။

"သူတို့ ငါတို့ကို မမြင်ရဘူး၊ သူတို့ ငါတို့ကို မမြင်ရဘူး၊ သူတို့ ငါတို့ကို မမြင်ရဘူး..."

ကောင်မလေးသည် တိုးတိုးညင်သာစွာ တီးတိုးရေရွတ်နေပြီး လင်းယွဲ့က သူမကို လမ်းများတစ်လျှောက် ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ မနက်စောစော လူအုပ်ကြီးသည် မြစ်များကဲ့သို့ စီးဆင်းနေပြီး မြို့တံခါးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ ဦးတည်နေသည်။

ဘေးကဖြတ်သွားသော ခရီးသွားများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထိုစုံတွဲကို မမြင်ကြဘဲ လျစ်လျူရှုကာ ဖြတ်သွားခဲ့ကြသည်။

မကြာမီပင် မြို့တံခါးမှာ သူတို့ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အဲဒီလှေက မြို့တစ်ခုလုံးကို အတားအဆီးနဲ့ ပိတ်ထားတာ တကယ်ပဲ..."

ယွီရှီချီ မြို့တံခါးကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းယွဲ့ဘက်သို့ ယုံကြည်မှုမရှိသော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကာ "ရှင် တစ်ရက်လောက် ကျွန်မကို စောင့်မလား။ ကျွန်မ တစ်နေကုန် ရွတ်ပြီးမှ ပြန်ကြိုးစားကြည့်မယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး"

လင်းယွဲ့ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း "နောက်ဆို မင်း 'သူတို့ ငါ့ကို မမြင်ရဘူး၊ သူတို့ ငါ့ကို မမြင်ရဘူး' လို့ပဲ ဆက်ရွတ်နေရုံပဲ၊ ငါ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နေခင်းကြောင်တောင် ထွက်သွားနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အာ"

ယွီရှီချီ အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"နေခင်းကြောင်တောင် ထွက်သွားမယ်။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုပေါ့"

လင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးညွတ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ သူ၏ပါးကို ဖိထားလိုက်သည်။