ဂူထဲသို့ပြန်သွားခြင်း

ပြင်းထန်သောအပူရှိန်အောက်တွင် လင်းယွဲ့၏ရုပ်သွင်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ခဏလေးအတွင်းတွင် သူသည် အရပ်မြင့်ပြီး အသားအနည်းငယ်ညိုကာ မျက်ခုံးမွှေးထူပြီး မျက်လုံးကျဉ်းသော အသက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဟေး"

ယွီရှီချီ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပြောင်းလဲသွားတာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ စွမ်းအင်ရောင်ဝါနဲ့ အဆင့်တောင် လေးသင်္ကေတအဆင့် ကျင့်ကြံသူရဲ့ပုံစံကို ပြောင်းသွားပြီ၊ ရှင် ဘယ်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားပြီး အနည်းငယ် နက်ရှိုင်း၍ သံလိုက်ဓာတ်ပါသော အသံဖြင့် "တန်ထျန်းဂိုဏ်းက လူတစ်ယောက်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် မြို့တံခါးဆီသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားသည်။

ယွီရှီချီ လန့်သွားပြီး သူ့နောက်သို့ အမြန်လိုက်ပါသွားကာ တိုးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"မမြင်ရဘူး၊ မမြင်ရဘူး၊ မမြင်ရဘူး..."

ချင်တူမြို့၏ အနောက်မြို့တံခါးတွင် ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော စစ်သည်လေးဦး တပ်စွဲထားသည်။ သူတို့၏ စွမ်းအင်ရောင်ဝါမှာ ကောင်းကင်ယံရှိ လှေမှ ဖန်တီးထားသော အတားအဆီးနှင့် မှိန်ဖျော့စွာ ဆက်စပ်နေပြီး အတားအဆီး၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

လင်းယွဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

လင်းယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလေးဦးတို့ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ "ဆရာဦးလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု နှုတ်ဆက်ကြသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ဦးက "ဆရာဦးလေး ဒဏ်ရာရတယ်လို့ ကြားပါတယ်၊ ဘာလို့ လှေမှာ အနားမယူဘဲ ဒီကို ဆင်းလာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

တကယ်ပဲ... လင်းယွဲ့ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာကြည်နူးမှု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ပုံစံ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကြောင့် သူက ပျင်းရိစွာဖြင့် "ဒဏ်ရာက မပြင်းထန်ပါဘူး၊ အလုပ်လေး နည်းနည်းရှင်းရုံပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုလေးဦးတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး တစ်ဦးက တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် "ဆရာဦးလေး ယာယီဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ချင်တူမြို့ကို လုံးဝပိတ်ထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတာပါ။ အခု ဆရာဦးလေး ထွက်သွားတာ တကယ်ပဲ သင့်တော်ရဲ့လား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလဲ"

လင်းယွဲ့ ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါတောင် ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား၊ အဲဒီလိုလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါ ဆရာဦးလေးရဲ့ စကားမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."

"အင်း၊ အားလုံး တောင်ပံပေါက်ပြီး စည်းကမ်းအတိုင်း လုပ်ချင်နေကြပုံပဲ" ဟု လင်းယွဲ့က သူယူထားသော ပုံစံ၏ စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် ပျင်းရိစွာ ပြန်ပြောသည်။

"ငါ ကိုယ်တိုင် ယာယီဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို သွားရှာပြီး မင်းတို့ကို ဒီဆရာဦးလေးကို ထွက်ခွင့်ပေးဖို့ ပြောခိုင်းမယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

"အာ ဆရာဦးလေး ခဏစောင့်ပါ"

လင်းယွဲ့ နှစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် မြို့တံခါးစောင့်တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးက အမြန်လိုက်လာပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းပန်သလို ပြုံးကာ "ဒီကိစ္စအတွက် ယာယီဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ဘာလို့ ဒုက္ခပေးရမှာလဲ ဆရာဦးလေး၊ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ တံခါးဖွင့်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ သင့်တော်ရဲ့လား" လင်းယွဲ့က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

မြို့တံခါးစောင့်တပည့်က အလျင်အမြန်ပင် "ဟုတ်ကဲ့၊ ပျက်စီးနေသော ရတနာမှန်နဲ့ပဲ အတည်ပြုဖို့ လိုပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော ရတနာမှန်လား။

လင်းယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တစ်ချက် ပေါ်လာသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူ ရယူထားသော ပုံစံကို ယုံကြည်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ငါးကွင်းအဆင့်၏ လျှို့ဝှက်ရတနာတစ်ခုကို တန်ထျန်းဂိုဏ်း တပည့်အနည်းငယ်က ဒီလိုအလွယ်တကူ မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား။

လင်းယွဲ့က တည်ငြိမ်သောအမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး မြို့တံခါးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် နေ၊ လနှင့် ကြယ်များပုံ ထွင်းထုထားသော ကြေးမှန်ကြီးတစ်ချပ်ကို နံရံတွင် စောင်းလျက်ထားရှိပြီး တံခါးကိုဖြတ်သန်းသွားသော လူတိုင်းကို ၎င်းအတွင်း၌ ဖမ်းယူထားသည်။

"ဆရာဦးလေး၊ ဒီမှာပဲ ရပ်ပေးပါ" ဟု မြို့တံခါးစောင့်တပည့်က လေးစားစွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့သည် တံခါးဝ၏ ကွေးညွတ်နေသော အပေါ်ပိုင်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ပျက်စီးနေသော ရတနာမှန်က သူ၏ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည်။

ရတနာမှန်သည် တဖြည်းဖြည်း တောက်ပသော အလင်းရောင်တစ်ထပ်ဖြင့် လင်းလာသည်။ တပည့်များသည် မှန်ထဲရှိ လင်းယွဲ့ကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ ဤဆရာဦးလေးတွင် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုမျှ မတွေ့ရသောကြောင့် သူတို့အားလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

"ဆရာဦးလေး၊ အခု အတားအဆီးမှာ ကွက်လပ်တစ်ခု ဖွင့်ပေးပါ့မယ်"

ထိုလေးဦးတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနီရောင် အမိန့်တော်အလံ အသေးလေးတစ်ခုစီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချီ၏ တွန်းအားအောက်တွင် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ထူထပ်သော အဖြူရောင်မြူအတားအဆီးထဲသို့ အနီရောင်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လှေမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အတားအဆီးသည် ကျယ်ဝန်းသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် အတားအဆီးအပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မှိန်ပျပျ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"ဆရာဦးလေး ခရီးချောမွေ့ပါစေ"

ထိုလေးဦးတို့ ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုကာ သူ့ကို လိုက်ပို့ကြသည်။

လင်းယွဲ့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ဘေးရှိ ယွီရှီချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီရှီချီသည် 'မမြင်ရဘူး' ဟု တီးတိုးရေရွတ်နေရင်း မြွေပွေးတစ်ကောင် နံရံတက်သကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး တံခါးဝ၏ အပေါ်ဆုံးအပိုင်းတွင် ကပ်လျက်လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

စောင်းလျက်ထားသော ရတနာမှန်သည် သူမ၏ပုံရိပ်ကို ဖမ်းယူရန် လွတ်သွားခဲ့သည်။

ပျက်စီးနေသော ရတနာမှန်က သူမကို ထောက်လှမ်းနိုင်မလား မသေချာသော်လည်း သတိထားခြင်းက ပိုကောင်းပါသည်။

လင်းယွဲ့သည်လည်း မြို့တံခါး၏ ကွေးညွတ်နေသော အပေါ်ပိုင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားပြီး ကျယ်ပြန့်သော အဖြူရောင်မြူများကြားမှ လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လမ်းကြောင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်ပိတ်သွားသည်။

မြို့တံခါးစောင့် တပည့်လေးဦးတို့သည် ၎င်းတို့၏ အမိန့်တော်အလံများကို သိမ်းဆည်းကာ မြို့စောင့်တာဝန်ကို ပြန်လည် ထမ်းဆောင်ကြသည်။

ထိုစဉ်

"ဝှစ်"

ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် မြို့တံခါးဝသို့ ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ကင်းလှည့်သံတမန် အကြီးအကဲ ဂူကျင်းရုန်နှင့် လူငယ် ဖေးပင်းတို့ ဖြစ်သည်။

"ယာယီဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်နှင့် အကြီးအကဲကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူတို့ကို မြင်သောအခါ မြို့တံခါးစောင့် တပည့်လေးဦးတို့ အလျင်အမြန်ပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်အရိုသေပြုကြသည်။

ဖေးပင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုံ့လိုက်ပြီး "ခုနက ဘာလို့ အတားအဆီးကို ဖွင့်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

တပည့်များထဲမှ တစ်ဦးက ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "အကြီးအကဲ၊ ဆရာဦးလေးတုမှာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ ချင်တူမြို့ကနေ ထွက်သွားဖို့ လိုအပ်တာမို့ သူ့အတွက် အတားအဆီးမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်ပေးခဲ့တာပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေးတုလား" ဖေးပင်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး "ပေါက်ကရပြောတာ။ အကာအကွယ်ပေးသူတုက လှေပေါ်မှာ အနားယူနေတာ၊ သူ ဘယ်လိုလုပ် မြို့ထဲက ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒုက္ခရောက်ပြီ"

အကြီးအကဲ ဂူကျင်းရုန်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် အနက်ရောင် အမိန့်တော်အလံ တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အလံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မြို့ပြင်ဘက်သို့ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံသန်းထွက်သွားသည်။

မကြာမီပင် အကြီးအကဲသည် ထူထပ်သော အဖြူရောင် မြူအတားအဆီးကို ကျော်လွှားကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သို့သော် ကျယ်ပြန့်သော တောခေါင်ပြင်နှင့် တည့်တိုးသွားသော မြို့ပြလမ်းမကြီးတွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။

"ဝှစ်"

လူငယ် ဖေးပင်းလည်း လေထဲတွင် အကြီးအကဲဘေးတွင် ရပ်လျက် ပျံထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့လျက် "ဘာများ တွေ့မိလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မင်း အဲဒီကောင်မလေး ဘယ်လောက်မြန်လဲဆိုတာ သိပါတယ်"

အကြီးအကဲက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်ပြီးမှ ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။

"အရှင်မင်းသားမှာ ကိုယ်ဖန်ဆင်းအစွမ်း ရှိတယ်လို့ ကြားသိရပေမဲ့ သူက အကာအကွယ်ပေးသူတုရဲ့ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ"