မိသားစုနံပါတ် ၃၇ (၃)

"...ဒီတစ်ခါတော့ ထားလိုက်ပါတော့"

လင်းယွဲ့သည် တော်တော်ကြာကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း စေတနာ ကောင်းမှန်း ငါသိတယ်၊ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နောင်တစ်ချိန် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ တကယ်သေတော့မယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို အကူအညီမတောင်းပါနဲ့၊ သူ့ကိုလည်း မသိစေပါနဲ့၊ နားလည်လား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု တွေးလိုက်သော်လည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ဟုတ်ကဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခုကတော့..."

လင်းယွဲ့က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"တာအိုဘုန်းကြီးတုကို ကျွန်တော် ဒီဟုန်မြို့ကို သွားတဲ့အကြောင်း မပြောနဲ့၊ တန်တျန်းဂိုဏ်းအကြောင်းလည်း မပြောနဲ့။ သူတို့နဲ့ ကြိုတင် ချိတ်ဆက်ထားဖို့ သေချာလုပ်ပါ။ မဟုတ်ရင် သူက ကျွန်တော့်ကို ဒီဟုန်မြို့ကို သွားဖို့ သေချာပေါက် ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ သူ အရှင်မင်းသားရဲ့ ဆန္ဒကို မနာခံရဲဘူးလား"

လင်းယွဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ဘယ်လောက်ပဲ မြင့်မြတ်ပါစေ၊ မင်းရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးသားချင်းရဲ့ စကားကို တကယ်ပဲ လျစ်လျူရှုနိုင်မလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ တစ်စုံတစ်ရာကို ပြန်အမှတ်ရသွားဟန်တူပြီး အများကြီး ထပ်မပြောတော့ဘဲ အမြန်ပြန်ဖြေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့"

သူမ သိသည်။

အကျဉ်းထောင်တွင်း၌ တာအိုဘုန်းကြီးတုသည် လင်းယွဲ့နှင့်ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူမအား ပြောပြခဲ့ရာတွင် လင်းယွဲ့ကို မည်သည့်အခါမျှ မပြောပြရန်နှင့် သူ့အား ကျင့်ကြံခွင့် မပြုရန်ဟူသော အခြေအနေများ ပါဝင်ခဲ့သည်။

ကတိသစ္စာကို အရာရာထက် တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည့်အတွက် သူမသည် ထိုသဘောတူညီချက်ကို သေချာပေါက် ချိုးဖောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

လင်းယွဲ့၏ ပါရမီများကို သူမ တစ်ချိန်က ဝမ်းနည်းခဲ့ရပြီး တာအိုဘုန်းကြီးတု၏ ဆင်ခြေများကို နားမလည်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် ကတိကို ထိန်းသိမ်းခဲ့ကာ မည်သည့်အရာမျှ မသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။

တာအိုဘုန်းကြီးတုသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ဝန်လေးနေပြီး လင်းယွဲ့ကို ကျင့်ကြံမှုလောကထဲသို့ ထည့်သွင်းရန် မလိုလားကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။

ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ...

လင်းယွဲ့သည် ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ ရှာဟုန်မျိုးနွယ်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးမင်းသား ဖြစ်လာရုံသာမက၊ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်းမှ တန်တျန်းဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထောင်ထဲတွင်….

အေးစက်တိတ်ဆိတ်သော ထောင်ခန်းထဲ၌ ချွင်ကနဲ အသံနှင့်အတူ ထောင်တံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာပြီး လင်းယွဲ့ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီကလည်း လှပသော ခြေလှမ်းရှည်များဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

တောက်ပသောလုံပုလဲများမှ အလင်းရောင်သည် မှောင်မိုက်မှုကို ပယ်ဖျက်ပေးသည်။

"အရက်သမားအဖိုးကြီး"

လင်းယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ ဟန်ဆောင်စရာ မလိုတော့ဘူး။ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီ"

တန်တျန်းဂိုဏ်းမှ သခင်ထူသည် စားပွဲတွင် ထိုင်လျက် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဤစကားကို ကြားပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မင်း အဆင်ပြေတာ ကောင်းတာပေါ့"

ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး လင်းယွဲ့ကို မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် အံ့အားသင့်ခြင်းများ ရောထွေးနေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီလား။ ရှာဟုန်မျိုးနွယ်၏ သွေးမျိုးရိုး နိုးကြားလာပြီလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်တာလဲ"

"အံ့အားသင့်သွားတယ် မဟုတ်လား။ အဖိုး မယုံနိုင်မှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်"

လင်းယွဲ့ တာအိုဘုန်းကြီးတုရှေ့တွင် ပြုံးလျက် ရပ်ကာ ပြောသည်။

"ဒီည အားလုံး အသေးစိတ် ပြောပြပါ့မယ်"

ထို့နောက် သူ အနည်းငယ် လှည့်ကာ ဘိုင်လီဖုန်းကျီကို ကြည့်ပြီး ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဘိုင်လီ အခန်းတစ်ခု ပြင်ဆင်ပြီး ဝိုင်ဘူးနှစ်ဘူးလောက် ထပ်ယူခဲ့ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းသား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီသည် ဦးညွှတ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ထောင်ခန်းမှ ထွက်ခွာကာ လူများကို ပြင်ဆင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။

"အရက်သမားအဖိုးကြီး သွားကြစို့"

လင်းယွဲ့သည် သခင်ထူဘက်သို့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်ထူသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် သူ့ကို စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ "သူမ ဘာလို့ မင်းကို အရှင်မင်းသားလို့ ခေါ်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အခု မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီလေ"

လင်းယွဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးဘူး။ အဖိုး နောက်ကျရင် သေချာနားထောင်ပါ။ အဖိုးအတွက် ဝိုင်ဘူးရှစ်ဘူးဖိုးလောက် တန်ပါတယ်"

"မင်းသားလား"

သခင်ထူ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမိဟန်တူပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

တော်တော်ကြာကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက နောက်ဆုံးတော့ "လျှို့ဝှက်ချက်တွေဟာ ဘယ်သူ့ကိုမဆို မျှဝေလို့မရတဲ့အတွက် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖြစ်နေတာပါ။ လူသိနည်းလေ ပိုလုံခြုံလေပဲ၊ ဒါကြောင့် အဖိုးကို ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ မဟုတ်ရင်... အဖိုးလည်း မတော်တဆ လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားနိုင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး "အဖိုး ဘယ်လိုလုပ် လွှတ်ခနဲ ပြောမိမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူမဆို မှားတတ်တာပဲ။ ငါတို့ အချင်းချင်း သိတာ တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း ဘာလို့ အဖိုးကို ဒီလောက် ယုံကြည်တာလဲ"

သခင်ထူက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို မှတ်ထားပါ။ အလုံခြုံဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ မင်းတစ်ယောက်တည်း သိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ"

လင်းယွဲ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အကျဉ်းထောင်တွင်း၌ အရက်သမားအဖိုးကြီးသည် သူ့အတွက် အပြစ်များကို အမြဲခံယူပေးခဲ့ပြီး၊ ဘိုင်လီဖုန်းကျီ၏ သံသယများ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူ့အား သစ္စာဖောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ဒီလိုဆိုရင် ငါဘယ်အချိန်ထဲက ပျက်စီးနေခဲ့တာလဲ။ သူ့ကို ဘာလို့မယုံကြည်ရမှာလဲ။

သခင်ထူသည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလျက် "ဒီအဖိုးကြီးအကြောင်းတွေ ဘာမှ ပြောပြစရာ မလိုပါဘူး။ မင်း ဘယ်လို မင်းသားဖြစ်လာလဲဆိုတာ အဖိုး မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖိုး မျှော်လင့်တာက မင်း ဘေးကင်းလုံခြုံနေဖို့ပါပဲ..." ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ခဏတာလောက် လင်းယွဲ့ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှစ၍ ဆူဇီချူးအပြင် တာအိုဘုန်းကြီးတုကသာ သူ့အား မိသားစုရှိသည်ဟု ခံစားစေခဲ့သည်။ မိသားစုဆိုသည်မှာ မိမိထံမှ မည်သည့်အရာမျှ မလိုချင်ဘဲ မိမိကောင်းမွန်စွာ ရှိနေစေရန်သာ မျှော်လင့်ခြင်းပင်။

ဆူဇီချူးနှင့် မတူသည်မှာ တာအိုဘုန်းကြီးတုက ရိုးသားမှန်ကန်သူဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

လင်းယွဲ့သည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် "အရက်သမားအဖိုးကြီး ကျွန်တော့်မှာ ဝိညာဉ်သွေးကြော တကယ်မရှိဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။