စီစဉ်ထားတဲ့ လက်ထပ်ထိမ်းမြားမှုလား(၂)

"အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်"

တန်တျန်းဂိုဏ်းဝင်များ သူ့ဘက်သို့ အာရုံစိုက်လာတာကိုမြင်သောအခါ လင်းယွဲ့က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်၏။

"ချင်တူမှာ ရှန်ရှောင်းဂိုဏ်းက တာအိုဘုန်းကြီးတုဆိုတာ ရှိပါတယ်။ အဖိုးရှိနေတုန်း ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကင်းလှည့်အရာရှိအဖြစ် ဆက်ဟန်ဆောင်ပေးစေချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အထောက်အထားတွေကို မဖော်ထုတ်ပါနဲ့၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ဒီဟုန်မြို့ကို သွားမယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ မသိပါစေနဲ့"

တန်တျန်းဂိုဏ်းဝင်များသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"စိတ်ချပါ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်"

ဆရာက ပြောသည်။

"ရှန်ရှောင်းဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးတွေကို မိုးကြိုးနဲ့ ရှင်းလင်းဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းခဲ့တာပါ။ သဘာဝအားဖြင့် သုံးပါးသော ပါရမီ ကောင်းကင်အတားအဆီးကို ကျော်လွန်သွားတဲ့ မဟာကျင့်ကြံသူအဆင့် မရောက်သေးရင် ကောင်းကင်ဘုံနည်းစနစ်က ပေးတဲ့ အယောင်ဆောင်မှုတွေက တာအိုဘုန်းကြီးတုကို လှည့်စားဖို့ လုံလောက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိပါတယ်"

လင်းယွဲ့ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ချင်တူမှာ ဆက်နေတာ ပညာရှိရာ ရောက်မယ်လို့ ထင်ပါသလား"

"အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာတာ အကောင်းဆုံးပါ"

ဆရာက အကြံပြုသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရှင်မင်းသားက အခု မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီ။ အခြေအနေက မတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး သြဇာညောင်းတဲ့ ရာထူးမှာ ရှိနေပါတယ်။ ဒီမှာ အရမ်းကြာကြာနေရင် မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူတွေရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်"

ခဏတာ စဥ်းစားပြီးနောက် လင်းယွဲ့က "တာအိုဘုန်းကြီးတုက ပျံသန်းနေတဲ့လှေပေါ် တက်လာရင် ခင်ဗျားတို့အားလုံး တန်တျန်းဂိုဏ်းကမှန်း သူ သိနိုင်မလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟာကျင့်ကြံသူအဆင့် မရောက်သေးသရွေ့ ဘာပြဿနာမှ မရှိသင့်ပါဘူး" ဟု ဆရာက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ"

လင်းယွဲ့က ပြောသည်။

"ဒါဆို ပျံသန်းနေတဲ့လှေပေါ် တက်ပြီး လူပြတ်တဲ့နေရာ ရှာပြီး ကျင့်ကြံကြရအောင်"

ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် ဆရာက "ကျွန်တော်တို့ တန်တျန်းဂိုဏ်းဟာ လျန်ကျိုးမှာရှိတဲ့ သေးငယ်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ကျင့်ကြံမှုဂိုဏ်းတစ်ခုကို လျှို့ဝှက် ထိန်းချုပ်ထားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြုလုပ်ထားပြီး လျန်ကျိုးမြို့နဲ့လည်း နီးပါတယ်။ အရှင်မင်းသား အဲဒီနေရာကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံဖို့ စဥ်းစားနိုင်မလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

လင်းယွဲ့က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ နေဝင်ဆည်းဆာသည် ကောင်းကင်ထောင့်စွန်းများကို အနီရောင်ခြယ်သထားပြီး ခရမ်းရောင်တောက်တောက် အရောင်အသွေးပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချင်တူအပေါ်မှ ဧရာမပျံသန်းနေတဲ့လှေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် မြို့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သော ထူထပ်သည့် အဖြူရောင် မြူခိုးများ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော ညနေခင်း အလင်းရောင်သည် ချင်တူကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဝါကျင်ကျင် မှိုင်းညို့နေသော အသွင်ကို ဆောင်ခဲ့သည်။

"ဝူးးးးးးး"

နက်ရှိုင်းသော ဟိန်းသံက နှုတ်ဆက်ခရာသံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်ပလူများ မမြင်နိုင်အောင် ဧရာမပျံသန်းနေတဲ့လှေသည် ကျယ်ပြောသော သမုဒ္ဒရာထဲက ဝေလငါးတစ်ကောင်လို အတားအဆီးဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ လွင့်မျောသွားသည်။

ဟစ်အော်သံပေးသော လေများ အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက်ကို တိုက်ခတ်သွားသည်။

ညနေခင်း အလင်းရောင်သည် ပျံသန်းနေတဲ့လှေက ဖန်တီးလိုက်သော လှိုင်းလုံးများကို ရွှေနီရောင် မြူခိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး ညနေခင်း ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထနေခဲ့သည်။

လင်းယွဲ့သည် စတင်တက်နေသော ပျံသန်းနေတဲ့လှေ၏ ကုန်းပတ်အစွန်းတွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ သေးငယ်လာနေသော ချင်တူနှင့် အစိမ်းရောင်ကြက်တူရွေးလမ်းမပေါ်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက်ပင် သေးငယ်သော လူပုံရိပ်လေးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။

သူ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နေထိုင်ခဲ့ရသော ဒီသေးငယ်သော နယ်စပ်မြို့လေးသည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက် မေ့မရနိုင်သော အမှတ်တရများစွာကို ထားခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူ ထွက်ခွါရမည်ပင်။

ကောင်းကင်၏ ကျယ်ပြောလှသည့် အနားသတ်များကဲ့သို့ သံစဉ်ခြောက်ခြားဖွယ် ပလွေသံသည် သူ့နောက်မှ စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုန်းပတ်တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လျက် နက်ရှိုင်းပြီး စွဲမက်ဖွယ် နှုတ်ဆက်ခြင်း ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လင်းယွဲ့သည် နောက်သို့ မလှည့်ဘဲ ပလွေသံနှင့်အတူ ချင်တူမြို့ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချင်တူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူ လှည့်ကာ "အဖိုး ပလွေမှုတ်တာ မကြားရတာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ချင်စိတ် ပေါက်တာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

တာအိုဘုန်းကြီးတုသည် ကုန်းပတ်အစွန်းရှိ လက်ရန်းတွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေပြီး သူ့လက်ထဲတွင် သာမန် ဝါးပလွေတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။

ပလွေကို ချပြီးနောက် တာအိုဘုန်းကြီးတုသည် သူ့ဘေးရှိ ဝိုင်ဘူးမှ အရက်ကို တစ်ဂွတ်ဂွတ် မော့လိုက်ပြီး "မင်း တစ်သက်လုံး ချင်တူကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာတာပဲ ကလေးလေး။ သီချင်းလေးတစ်ပုဒ်နဲ့ လိုက်ပို့ပေးတာ အဖိုး လုပ်နိုင်တဲ့ အနည်းဆုံးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဖိုး ချင်တူမှာ အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနိုင်ပါတယ်"

လင်းယွဲ့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် တစ်နှစ်နှစ်နှစ်လောက်နေရင် အဖိုးကို ပြန်ခေါ်ဖို့ ပြန်လာပါ့မယ်။ ကျွန်တော်က တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ကျင့်ကြံဖို့ သွားမှာမို့ အဖိုး လိုက်လာလို့ ပျော်စရာသိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

"နောက်တစ်နှစ် နှစ်နှစ်လား"

တာအိုဘုန်းကြီးတု သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "အဖိုးက အသက်ထက်ဝက် သေတွင်းတစ်ဝက် ရောက်နေပြီ။ သိပ်ကြာကြာ မရှင်နိုင်တော့ဘူး။ မင်း လမ်းပျောက်ပြီး ပြန်မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းသားဖြစ်သွားတော့ လူတွေကို မေ့သွားပြီလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့က မျက်လုံး လှန်လိုက်သည်။

"အဖိုးက ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဝိုင်တွေကိုပဲ တောင့်တနေလို့ ဒီဆင်ခြေတွေ ပေးနေတာလို့ ထင်တယ်"

"အဟမ်း အဟမ်း၊ အဲဒီဝိုင်တွေ အကုန် မသောက်လိုက်ရရင် အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

တာအိုဘုန်းကြီးတုက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သောက်နိုင်ပါတယ်"

"ဒါက ကျွန်တော် ပြောချင်တာပဲ၊ အဖိုးကို ပေးတာက အလဟဿပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်တဲ့ အဖိုးက အရက်သောက်တာတောင် မမူးနိုင်ဘူးလေ။ အဲ့တော့ ဘာထူးမှာလဲ။ ဒါက အလဟဿသက်သက်ပဲ မဟုတ်လား"

"ငါက အရက်ကို ရေသောက်သလို သောက်နိုင်တယ်လေ"

"အဲ့ဒါဆိုလည်း ရေပဲသောက်လေ"

လင်းယွဲ့သည် အရက်သမားအဖိုးကြီးနှင့် ပုံမှန်အတိုင်း စနောက်နေသော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင်တော့ နားလည်နေသည်။

အရက်သမားအဖိုးကြီးက သူ မင်းသားတစ်ပါးဖြစ်မှန်း သိရှိသွားပြီဖြစ်၍ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။ သူ အသေအချာ လိုက်ပါလာမည်ဖြစ်ရာ လင်းယွဲ့လည်း ဤအတွက် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အရက်သမားအဖိုးကြီးကို ဒုက္ခပေးနေသော ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဒီဟုန်မြို့သို့ အနည်းဆုံး ရောက်ရှိရန် လိုအပ်သည်။ အရက်သမားအဖိုးကြီးကို ချင်တူတွင် ထားခဲ့လျှင်ပင် ဒီဟုန်မြို့သို့ မသွားမီ သူ့ကို ပြန်လာခေါ်ရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ယခုပင် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော် စကားမပြောတော့ဘူး ကျင့်ကြံတော့မယ်"

လင်းယွဲ့သည် တာအိုဘုန်းကြီးတုကို လျစ်လျူရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ဘိုင်လီဖုန်းကျီဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဘိုင်လီ"

လင်းယွဲ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အနောက်မြောက်တောင်ကြားရဲ့ တပ်မှူးဖြစ်နေတာ၊ အဲဒီမှာ တာဝန်မကျဘဲ မနေတာ ပြဿနာ မရှိဘူးလား"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မဟာယုံးမှာ နိုင်ငံတော် အစောင့်အရှောက် နယ်နိမိတ် ရှိတယ်။ နယ်စပ်ခြိမ်းခြောက်မှုတွေက များသောအားဖြင့် လေးသင်္ကေတအဆင့်အောက်က သားရဲတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ နယ်စပ်မှာ ကျွန်မရှိနေတာက ပိုပြီး သတိထားဖို့ပါပဲ။ အဓိက ကာကွယ်ရေးက စစ်သားတစ်သိန်းငါးသောင်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ကျွန်မ ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက် မရှိတာက သိပ်ပြီး ထူးခြားမှု မရှိပါဘူး"

သူမ ခဏတာ ရပ်လိုက်ပြီးမှ "ဒါ့အပြင် ကျွန်မ အရှင်မင်းသားနောက်ကို လိုက်ပါမယ်ဆိုပြီး နုတ်ထွက်စာ တင်ထားပြီးသားမို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွဲ့ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားသည်။

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့။ တိုက်ခိုက်ရေးပညာကို စတင်လေ့ကျင့်ကြစို့"

လင်းယွဲ့သည် ကျယ်ဝန်းသော ကုန်းပတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကင်းလှည့်အရာရှိက ဒီမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လေ့ကျင့်လို့ရတယ်တဲ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အတားအဆီးက ကာကွယ်မှု ပေးလိမ့်မယ်လို့ ပြောတယ်"

ဘိုင်လီဖုန်းကျီ ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး "အရှင်မင်းသားက ငါးသင်္ကေတကောင်းကင်ဘုံအတားအဆီးကိုဖြတ်ကျော်ပြီးပြီဆိုတော့ အရှင်မင်းသားရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေခံက တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုသန်မာပါတယ်။ တိုက်ခိုက်ရေးပညာမှာ အရှင်မင်းသားရဲ့ တိုးတက်မှုက မြန်ဆန်ပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဟန်တစ်ခုတည်းဖြင့် သိုလှောင်ရတနာထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းသည် အချင်းနှစ်ပေခန့်နှင့် အထူတစ်ဝက်ခန့်ရှိသော စက်ဝိုင်းပုံ သတ္တုပြားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်ရှိပြီး အနည်းငယ် ပိုကြီးသော အနက်ရောင် သတ္တုပြားထဲတွင် ထည့်သွင်းထားကာ ဒိုင်းတစ်ခုနှင့်တူသည်။ ဘိုင်လီဖုန်းကျီက ၎င်းကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်သည်။