အခန်း (၁၂၀)

မှော်ဆရာ ဂယ်မန်၏ ဟောပြောပွဲများမှ အကြောင်းအရာများအတိုင်း မီးမှော်ပညာတိုင်းတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ပုံ နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့် အနှစ်သာရကို စုဆောင်းရန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့် အနှစ်သာရကို ဆွဲဆောင်သည့် လေကောင်းကို ရွေးချယ်ရန် ဖြစ်သည်။

လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့်ပစ္စည်းများ၏ သီအိုရီအရ အပူပေးသည့်အခါ လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့်ပစ္စည်းများသည် သူ့အလိုလို မပြိုကွဲဘဲ သူတို့ကို ထုတ်ယူရန် အပြင်လေ လိုအပ်သည်။

လောင်ကျွမ်းခြင်းရဲ့ အနှစ်သာရက လောင်ကျွမ်းနိုင်တဲ့ပစ္စည်းနဲ့ အောက်ဆီဂျင် ပေါင်းစပ်ပြီး အလင်းနဲ့ အပူကို ထုတ်လွှတ်တာပဲ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့် အနှစ်သာရစုဆောင်းရန် အသုံးပြုသည့် တည်ဆောက်ပုံကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့်ပစ္စည်းသို့ ညွှန်ပြပြီး လေကောင်းရွေးချယ်ရန် အသုံးပြုသည့် တည်ဆောက်ပုံကို စာလုံးပေါင်းပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုသည့် သယ်ဆောင်ထားသော အောက်ဆီဂျင်သို့ ညွှန်ပြမည်ဆိုပါက...

ဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုရင်….

ဂါးရက်သည် သူ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အခန်းထဲမှနေ၍ ပြေးထွက်ကာ စတုတ္ထထပ်ရှိ ဓာတုဗေဒအခန်းသို့ တက်သွားပြီး ပြဒါးအောက်ဆိုဒ်ကို အပူပေး၍ အောက်ဆီဂျင် ထုတ်ယူရန် ဓာတုဗေဒပစ္စည်းများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စီစဉ်သည်။ စမ်းသပ်ပြွန်ထဲတွင် အောက်ဆီဂျင် စုဆောင်းတာ ပြီးစီးသွားသောအခါ စမ်းသပ်ပြွန်ကို ကိုင်ဆောင်၍ မှော်ဆရာမျှော်စင်အောက်သို့ ခိုးဆင်းလာသည်။

“ဂါးရက် ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ”

မှောင်မိုက်နေသည့် ညတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်သည်။ ဂါးရက် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။

“အယ်လယော့တ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ခုနက မင်းကို နှိုးမိသွားတာလား”

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး ငါလည်း အိပ်မပျော်သေးပါဘူး။ ဟေ့ ညသန်းခေါင်ကြီး မီးတောင်မဖွင့်ဘဲ ဘယ်သွားမလို့လဲ"

ထိုသို့ ပြောရင်း သူသည် လက်ချောင်းကို ဖြတ်ခနဲ ခတ်လိုက်ရာ မီးအလင်းလုံးလေးလုံးက ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာတွင် အသံမကြားရအောင် လွင့်မျောလာသည်။ ဂါးရက်သည် ၎င်း၏နောက်မှနေ၍ လိုက်ဆင်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

“လောင်ကျွမ်းနေသောလက်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်ထားတာ။ စမ်းကြည့်ချင်လို့...”

“လောင်ကျွမ်းနေသောလက်လား။ မင်းက တော်တော် မြန်မြန် သင်ယူနိုင်တာပဲ”

အယ်လယော့တ်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ သူနှင့် ဂါးရက်သည် မှောင်မိုက်နေသည့် ညထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး မှော်ဆရာမျှော်စင်နောက်ဘက်ရှိ ရင်ပြင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဤနေရာမှာ မှော်ဆရာများ မှော်ပညာ လေ့ကျင့်သည့် နေရာပင်။ အယ်လယော့တ် အနည်းငယ် အာရုံစိုက်ပြီး လက်မြှောက်လိုက်သည်။

အနီရောင် မီးတောက်များက ရှေ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။ ငါးမီတာအကွာရှိ လူပုံသဏ္ဌာန် သစ်သားပစ်မှတ်တစ်ခုသည် မီးတောက်များနှင့် လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ချက်ချင်း မီးစွဲလောင်သွားသည်။

အယ်လယော့တ်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မီးတောက်များကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်၏။ သူ ဂါးရက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် မျက်လုံးများ တောက်ပနေတော့သည်။

"စမ်းကြည့်"

"ကျွန်တော် နည်းနည်း နှေးချင်နှေးနေမယ်..."

ဂါးရက်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ အသက်အောင့်ပြီး အာရုံစိုက်ကာ စာလုံးပေါင်း ရွတ်ဆိုခြင်း အခြေအနေ ကို ဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားသည်။

တရားထိုင်..

အစိမ်းရောင်ကို ရွတ်ဆို…

စိတ်စွမ်းအားနဲ့ စာလုံးပေါင်း ပုံစံကို ပုံဖော်….

စိတ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်၍ စာလုံးပေါင်းပုံစံအား ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပဲ့တင်ထပ်စေသည်။ သတိထားရမှာက လေကို စစ်ထုတ်ကာ စမ်းသပ်ပြွန်အတွင်းရှိ အောက်ဆီဂျင်သို့ ညွှန်ပြရမည်ပင်။

သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်...

ဘုန်း…..

ဂါးရက်၏ လက်ဖဝါးမှ တောက်ပသည့် မီးတောက်ဖြူဖြူတစ်ခု ပန်းထွက်လာကာ ရှေ့သို့ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပေါက်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဆယ်မီတာအကွာအဝေးအထိ၊ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ၆၀ ဒီဂရီ ပန်ကာပုံသဏ္ဌာန် ဧရိယာတစ်ခုလုံးအား တောက်ပသည့် မီးတောက်ဖြူဖြူက ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်။

မီးတောက်များ ဖြတ်သန်းသွားရာနေရာတွင် လူပုံသဏ္ဌာန် သစ်သားပစ်မှတ်က ချက်ချင်းပင် အစအနများ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တုတိုင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေလျက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မျက်စိကျိန်းစရာ မီးပွားများ ပွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ဘေးနားတွင် မှော်ဆရာ အယ်လယော့တ်သည် သူ၏ပါးစပ်အား ဖြည်းဖြည်းချင်း အံ့အားသင့်စွာ ဖွင့်ဟနေခဲ့သည်။

"ဒါက…လောင်ကျွမ်းနေသောလက်လား။ ငါ့ထက် နှစ်ဆလောက် ပိုဝေးတယ်။ မီးတောက်ကလည်း နှစ်ဆကျော် ပိုအားကောင်းတယ်။ ဂါးရက် မင်း တကယ်ပဲ အဆင့် ၁ မှော်ဆရာပဲလား"

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်သည် သဘာဝအတိုင်း ပထမအဆင့် မှော်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။

ထို့အပြင်၊ ယခုချိန်အထိ သူသည် အဆင့်တက်ရန် အခွင့်အရေးကိုပင် မရရှိသေးဘဲ သူ့ စိတ်စွမ်းအား မှာလည်း အဆင့် ၁ ၏ ကန့်သတ်ချက်ကို မရောက်သေးပေ။ ဂါးရက်သည် အလျင်စလို မလုပ်ချေ။ သူသည် တရားထိုင်စဉ် မြင်တွေ့ရသော သူ့ကိုယ်ပိုင်ပုံရိပ်ကို အရိုးတစ်ချောင်းချင်းစီ သေသေချာချာ ပုံဖော်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်နေ၏။

ပထမအဆင့် အစပြု မှော်ဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး၊ ဆရာက ဝက်သစ်ချသားတုတ်ချောင်းကို ပေးစဉ်က ပေးခဲ့သော စွမ်းအင်များလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ နောက်လာမည့်အဆင့်သည် သေသေချာချာ လုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်ဖြစ်ပြီး အလျင်စလို လုပ်ရန် မလိုပေ။ တစ်ရက်ကို အရိုးအနည်းငယ်မျှသာ တည်ဆောက်ရင်း တင်ပါးဆုံကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော အရိုးများ တွေ့ရှိပါက တရားထိုင်ခြင်းကို တစ်ပိုင်းမျှသာ ပြီးစီးနိုင်သည်။

ယခုအချိန်အထိ ဂါးရက်၏ စိတ်စွမ်းအားသည် ဗဟိုဝင်ရိုး အရိုး ၈၀ နှင့် လက်မောင်းအရိုး ၆၄ ချောင်း ကိုသာ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သေးသည်။ ခြေထောက်အရိုး ၆၂ ချောင်း နှင့် ပတ်သက်၍မူ တစ်ဝက်ပင် မပြီးသေးပေ။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ အရိုးစုတစ်ခုလုံး ပြီးစီးပြီးနောက် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်လော။ ဂါးရက်က တွေးတောနေမိသည်။ ဤအပြင် သူသည် အရေးတကြီး စိုးရိမ်နေသည့် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသည်။

ဆေးရုံကို ဘယ်တော့ ပြန်နိုင်မလဲ။

ဆရာ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မှော်ဆရာမျှော်စင်မှာ ပုန်းခိုင်းတာ။ ဘယ်တော့မှ အပြင်ထွက်ခွင့်ပေးမှာလဲ။

ကျွန်တော် စမ်းသပ်မှုတွေ အားလုံး လုပ်ပြီးပြီ။ စာတမ်းတွေလည်း ရေးပြီးပြီ။ အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းစာတမ်း၊ လောင်ကျွမ်းခြင်းလက်စာတမ်း နဲ့ ပိုးသတ်ခြင်းစာတမ်း၊ အားလုံး ပြီးစီးသွားပြီ။ ဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး မပြန်ရင် ဒီလောက်များပြားတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို လုပ်ဖို့ အခြေအနေ မရှိတော့ဘူး။

ဆရာ၏ ခေါ်ဆိုမှုမှာ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ စက်တင်ဘာလလယ်တွင် ဂါးရက်သည် ‘လောင်ကျွမ်းနေသောလက်’ကို လဝက်ခန့် တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က မှော်ဆရာမျှော်စင်သို့ သတင်းစကား ပေးပို့ခဲ့သည်။

မင်းအတွက် ငါရှာပေးထားတဲ့ နောက်လိုက်တွေ ရောက်လာပြီ။ လာတွေ့လိုက်ပါဦး။

ဂါးရက်သည် မြို့ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဆေးရုံဝင်ပေါက်တွင် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် ဆရာ့ဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသူတစ်ဦးကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်သည်ပင်လျှင် အရပ်ရှည်သည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း သူ့ဘေးမှ ထိုလူကြီးသည် အနည်းဆုံး ခေါင်းတစ်လုံး ပိုမြင့်ပြီး ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်မီတာခန့် ရှိသည်။ နက်ရှိုင်းသော ဆောင်းဦးကာလဖြစ်သဖြင့် ဂါးရက်သည် ထူထဲသော ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားသော်လည်း ထိုလူကြီးသည် ပခုံးပေါ်တွင် သားရဲသားရေကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ပခုံးဗလာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ဗလာတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတို့၏ အစွယ်များနှင့် ခြေသည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လည်ဆွဲတစ်ခု ဆွဲထားပြီး ဆွဲကြိုးအောက်တွင် ကြွက်သားများ ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်ခုကို ပြသထားသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရှိသော တစ်ခုတည်းသော လက်နက်မှာ သူ့ညာဘက်လက်ထဲရှိ တုတ်ကြီးဖြစ်သည်။ ဂါးရက်က အနီးကပ် ကြည့်လိုက်သောအခါ ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိုတုတ်သည် သူ့ပိုင်ရှင်၏ ခေါင်းတစ်ဝက်ကျော်ခန့် ပိုမြင့်ပြီး သူ့ပိုင်ရှင်၏ လက်မောင်းအပေါ်ပိုင်းခန့် ထူသည်။ အဆုံးပိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မည်သည့်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ ပေါင်ရိုးဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ဒါက လူရိုင်းကောင်လား။ သူက လူရိုင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာ သိပ်ကို ထင်ရှားနေတာပဲ၊ ဟုတ်လား။ ဆရာ သူ့လိုလူမျိုးက ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်လိုက် ဖြစ်နိုင်မလား။ ကျွန်တော် သူ့ကို ကျွေးမွေးဖို့ မတတ်နိုင်ရင် သူ ကျွန်တော့်ကို ပြန်စားမှာလား။ လူရိုင်းတွေနဲ့ ပုံမှန် စကားပြောလို့ ရလို့လား။

ဂါးရက်သည် ဤမေးခွန်းများကို အမှန်တကယ် မေးချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုလူကြီး၏ ရှေ့တွင် မရဲခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုလူကြီးက တုန်ခါနေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်-

"မင်းက ဂါးရက်လား။ မင်း ငါ့ကို ကျွေးနိုင်လား"

ဘာ မင်းကို ကျွေးနိုင်လား။ အစ်ကိုကြီး မင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်က ကျွေးမွေးခံရဖို့ပဲလား။

ငါ….

ဂါးရက်သည် ဆရာ့ဘက်သို့ တတ်နိုင်သမျှ လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က ပြုံးပြုံးလေး ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် စားဖို့ လုံလောက်ရင် ခင်ဗျားလည်း လုံလောက်ပါလိမ့်မယ်"

"ကောင်းပြီ။ ဘားနတ် မင်းနဲ့အတူ ရှိနေပြီ။ စားကြရအောင်"

အဖွဲ့လိုက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အရက်ဆိုင်ထဲ ဝင်သွားကြသည်။

ကောင်းပြီ….

"ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ" ဆိုသည်မှာ အဓိကအားဖြင့် နှစ်မီတာကျော် အရပ်ရှိသော ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းသူ ဘားနတ်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မြေကြီးတုန်လှုပ်မတတ် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝင်လာသည်။ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် ဘားနတ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အစားအသောက်တွေ ယူခဲ့။ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ယူခဲ့ချည်။ အသားတွေပါ ယူခဲ့"

"သိုးကင်တစ်ကောင်လုံး၊ ကြက်ကင်တစ်ကောင်နဲ့ ဘီယာတစ်စည် ယူခဲ့ပါ" ဟု အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့နောက်မှ တိတ်တိတ်လေး ထပ်ပြောလိုက်သည်။ စားပွဲထိုး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"