အခန်း (၁၂၁)

ကြက်ကင်က လျင်မြန်စွာ ရောက်လာသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်သည် ကြက်ပေါင်နှစ်ချောင်း ဖြတ်လိုက်ပြီး တစ်ချောင်းကို သူ့ရှေ့တွင် ထားကာ နောက်တစ်ချောင်းကို ဂါးရက်ရှေ့တွင် ထားလိုက်သည်။ ကျန်တာအားလုံးကို ဘားနတ်ကို ပေးလိုက်သည်။ ဂါးရက် ကြက်သားကို တစ်လုတ်နှစ်လုတ် စားအပြီးမှာ ဘားနတ်က ကြက်ကင်ကို ကောက်ယူပြီး ကြိတ်ဝါးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်...

ကြက်ကင်တစ်ကောင်လုံး၏ တစ်ဝက်ကျော်ခန့်သည် အရိုးများအပါအဝင် ဘားနတ်၏ ဟက္ကနဲ ဟာကနဲ ပါးစပ်ကြီးထဲ ဝင်သွားကာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဂါးရက် ချွေးပြန်သွားကာ ချွေးသီးတွေပါ ကျလာတော့သည်။

အစ်ကိုကြီး အရိုးတွေကို ဒီလိုမျိုချတာ... ကြက်ရိုးတွေ လည်ချောင်းမှာ နင့်မှာကို သတိထားပါဦး။ အစာမျိုပြွန်နံရံကို ထိုးဖောက်ပြီး သွေးလွှတ်ကြောကို ထိမိရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မကယ်နိုင်တော့ဘူး။

ကြက်ကင်တစ်ကောင်လုံး၏ တစ်ဝက်ကျော်ကို ဝါးမျိုပြီးနောက် ဘီယာစည်ကို သယ်လာသော စားပွဲထိုးသည်ပင် လမ်းတစ်ဝက်ကို မရောက်သေးပေ။ ဘားနတ်က ဘီယာစည်ကို သူ့ဘာသာသူ ကောက်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ကာ သယ်လာသည်။ သူ့အရပ်တစ်ဝက်ကျော်ခန့်ရှိသော ဝက်သစ်ချသား ဘီယာစည်က သူ့လက်ထဲတွင် ကောက်ရိုးလို ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

"ဘုန်း"

စည်ကျသွားတော့ ဖုန်တွေ ထလာပြီး ပတ်ပတ်လည်က ထိုင်ခုံတွေလည်း သုံးကြိမ် တုန်သွားသည်။ ဘားနတ်က သစ်သားခွက်နှစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ဂလုဂလုဂလု ဆိုကာ ဘီယာဖြည့်လိုက်သည်။ ဂါးရက်က ဘီယာခွက်နှစ်လုံးပဲ ရှိတာကို ပျော်နေပြီး သူ သောက်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်လိုက်ပေမယ့် ဘားနတ်က ဘီယာစည်ကို ကောက်ယူပြီး ဂလုဂလုဂလု ဆိုကာ တစ်အိုးတည်း သောက်ချနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်...

ဒီဘီယာက ငါ့အတွက် မဟုတ်ဘူးလား။

ဂါးရက်က သူ့ရှေ့က ခွက်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီခွက်၏ အရွယ်အစားက သူ့မျက်နှာထက် ပိုကြီးပြီး အရှည်က သူ့လက်မောင်းအရှည်ထက် ပိုမြင့်နေသည်။

ဒါက စည်သေးသေးလေးလား။ သူ မြှောက်နိုင်ပါ့မလား။ သူက နွားရိုင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မြှင့်တင်နိုင်မှာလား။

မဟုတ်ဘူး လူရိုင်း နွားရိုင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ခွန်အားဆိုတာ ဒုတိယအဆင့် မှော်ပညာဖြစ်ပြီး ငါ ခုထိ မသင်ယူနိုင်သေးဘူး...

ဒါ့အပြင် သူ သောက်တတ်တာလည်း မဟုတ်ပေ။

ဒီဘဝမှာလည်း မသောက်သလို သူ့အတိတ်ဘဝမှာလည်း မသောက်ခဲ့ပေ။

ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တွေက မသောက်ရဘူး။ သောက်နိုင်ရင်တောင် ဒီခွက်ကို သောက်လိုက်ရင် သူ့ဗိုက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်သွားမှာ မဟုတ်လား။

အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်သည် သူ့တပည့်၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ ညင်သာစွာ လက်လှမ်းကာ သစ်သားခွက်နှစ်လုံးလုံးကို သူ့ရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး စားပွဲထိုးကို အချက်ပြသည်။

"စပျစ်ဝိုင်တစ်ခွက်။ မဟုတ်ဘူး ပူစီနံရေတစ်ခွက်ပဲ ပေးပါ။ ပြီးတော့ ပေါင်မုန့်ဖြူရယ်၊ အခွံမာသီးတစ်ပန်းကန်ရယ် ယူခဲ့ပေးပါ။ သိုးကင်ကို အမြန်လုပ်ပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခဏစောင့်ပါ ဘုန်းတော်ကြီးများခင်ဗျာ"

သိုးကင်တစ်ကောင်လုံး မှာယူခြင်းမှာ ကြီးမားသည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဧည့်ကြိုသည် စားပွဲထိုးတစ်ဦးနှင့် ပြန်လာရန် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် သိုးကင်တစ်ကောင်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်သည် ဓားရှည်တစ်ချောင်းကို ယူ၍ သိုးပေါင်တစ်ချောင်း ဖြတ်ကာ ကျန်တစ်ဝက်ကို ဘားနတ်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဂါးရက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး သိုးပေါင်ကို ယူကာ သူ၏ပန်းကန်ထဲ တည့်တည့် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ဒီပေါင်တစ်ချောင်းလုံး ငါ့အတွက်လား။

ဂါးရက်သည် မသိစိတ်ကနေ နောက်သို့ ကိုယ်ကို လှန်လိုက်မိသည်။ သူ မသိလိုက်ဘဲ သူ့ရှေ့မှ ဓားရှည်က လှစ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ပိုင်း၊ နှစ်ပိုင်း၊ သုံးပိုင်း... သိုးသားသုံးပိုင်းက သူ၏ပန်းကန်ထဲ ကျသွားပြီးနောက် ကျန်သည့်သိုးပေါင်က အကြီးအကဲ၏ ပန်းကန်ထဲ ပြန်ရောက်သွားသည်။

ဂါးရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ကာဘိုဟိုက်ဒရိတ်များလွန်းပြီး အဆီ-ပရိုတင်းများလွန်းကာ ဗီတာမင်နှင့် အပင်ဖိုင်ဘာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချို့တဲ့နေသော ဒီနေ့လည်စာကို ပူစီနံရေ၊ ပေါင်မုန့်နှင့် အခွံမာသီးများဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေလည်လိုက်သည်။ သူ၏တစ်ဖက်တွင်မူ ဘားနတ်က အားရပါးရ စားနေဆဲပင်။ သိုးဆီများနှင့် အနီရောင်အသားရည်များက သူ၏ပါးစပ်ထောင့်မှနေ၍ စီးကျနေပြီး သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးများ ပေကျံနေသည်။

သိုးကျောရိုးနှင့် နံရိုးများက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဘားနတ်က သိုးပေါင်တစ်ဖက်စီကို ကိုင်ပြီး တက်ကြွစွာ စားနေသည်။ ဂါးရက်က သူ၏ခါးကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်ခုက ရှစ်ခုအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ဘီယာတစ်စည်နှင့် သိုးကင်တစ်ဝက်က ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်...

ဒီလူကို ငါ တကယ်ပဲ ကျွေးနိုင်ပါ့မလား...

ဂါးရက် တစ်ဖန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း ဝီလ်ကင်ဆန်က သူ့ဆီသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။

"ဘားနတ်က မြောက်ဘက်ပိုင်းကပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်တုန်းက ငါ အပြင်ခရီးသွားတုန်း သူတို့ရွာတစ်ဝက်လောက် ဒုက္ခရောက်တုန်း ငါ ကယ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ငါ လိုအပ်တဲ့အခါ သူတို့က ငါ့ကို ဆယ်နှစ်တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ သူရဲကောင်းတွေ စေလွှတ်ပေးမယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြတာ။ ဒီဆယ်နှစ်အတွင်း သူ့ကို ကျွေးမွေးပေးရုံပဲ၊ မင်းကတော့ ဒီလောက် ကောင်းကောင်းစားဖို့ မလိုဘူး။ သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေကတော့ မင်း ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ပေါ့"

နားလည်ပြီ။ နေ့စဉ် အစားအစာက ပေါင်မုန့်ကို အဓိကကျွေးပြီး တစ်ခါတလေမှ အသားနဲ့ ပွဲလုပ်စား။

ဂါးရက် စိတ်အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်။

"ဆရာ လစာက ဘယ်လိုလဲ"

"မြောက်ပိုင်းဒေသက သူရဲကောင်းတွေက ဘာလို့ လစာလိုမယ် ထင်လဲ။

ဟုတ်တာပေါ့ သူတို့ရွာမှာ အစားအစာ ပြတ်လပ်တဲ့နှစ်ဆိုရင် ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ဂဏန်းလောက် ပေးပြီး အစားအစာ ဝယ်ခိုင်းလိုက်"

"အကြီးအကဲ အယ်လ်ဝင်း၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပင်မစခန်းတွင် ပါဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အစီအစဥ်များတွင် ပါဝင်ပေးပါ။"

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး မာတင်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ရှေ့တန်းစခန်းတွင် ပါဝင်ပြီး တိုက်ခိုက်မည့် သူရဲကောင်းများအား ကောင်းချီးပေးရန် တာဝန်ယူပါ"

"ဘုန်းတော်ကြီး အက်ဒ်ဝင်၊ ကုသရေးလုပ်ငန်းများကို ဦးဆောင်ပါ"

"သခင် ဘေးရားဒ် ကျေးဇူးပြု၍ ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ လှုပ်ရှားမှုများတွင် လိုက်ပါပေးနိုင်မလား"

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်သည် ကောင်စီခန်းမဝင်ပေါက်တွင် အဝေးတစ်နေရာ၌ ထိုင်လျက် သူ့အား ပေးမည့် တာဝန်များကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူသည် အငယ်ဆုံး၊ အနိမ့်ဆုံးရာထူး ရှိသူဖြစ်ပြီး သူ့ထိုင်ခုံသည် အကြီးအကဲနှင့် အဝေးဆုံးဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် အဆင့် ၅ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသာ ဖြစ်နေသေးသည်။ သူ့အလှည့်ရောက်ဖို့ အချိန်အနည်းငယ် ကြာဦးမည်။

ဤအဓိကတိုက်ပွဲတွင် ဟတ်တ်လန်းမြို့သည် တစ်ဦးတည်း သွားမည်မဟုတ်ဘဲ နက်စ်ခရိုင်ရှိ မြို့စားနော်မန်၏ အလံတော်အောက်တွင် စုစည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ မြို့စားနော်မန် ကိုယ်တိုင်မှာ အဆင့် ၁၂ ဂရန်းသူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး ခရိုင်အတွင်းတွင် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူဖြစ်သည်။ဟတတ်တ်လန်းမြို့၏ မြို့စားဖြစ်သူ မြို့စားကြီးဂျိုးနက်ပင်လျှင် သူ့လူငယ်ဘဝက မြို့စား၏ အိမ်တော်တွင် သူရဲကောင်းအလုပ်သင်အဖြစ် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးသည်။

ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဦးဆောင်သဖြင့် နက်စ်ခရိုင်ရှိ မှူးမတ်များသည် သဘာဝအတိုင်း နောက်က လိုက်ပါလာကြသည်။ ခရိုင်အတွင်းရှိ မြို့အသီးသီးမှ မှူးမတ်များသည် သူတို့၏ သူရဲကောင်းများနှင့် စစ်သားများကို ခေါ်ဆောင်လာကြပြီး မြို့စားနော်မန်၏ တပ်မတော်တွင် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသည်။

စာလုံးပေါင်းဆရာများ အားလုံးကိုလည်း စုစည်းထားပြီး၊ ဘာသာရေးကောင်စီ၏ အကြီးအကဲက အကဲဖြတ်ကာ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ စွမ်းရည်အဆင့်နှင့် နတ်ဘုရားမှော်ပညာ အမျိုးအစားအပေါ် မူတည်၍ မတူညီသော အဖွဲ့များသို့ ခွဲဝေချထားပေးသည်။ တိုက်ခိုက်ရန်၊ အထောက်အပံ့ပေးရန်၊ ကုသရန် သို့မဟုတ် အခြားသော ဝန်ဆောင်မှုများအတွက် ဖြစ်သည်။ ရှည်လျားသော စာရင်းတစ်ခု ပြီးဆုံးမှ နောက်ဆုံး သူ့အလှည့် ရောက်လာသည်။

"အဆင့် ၂ နှင့် အဆင့် ၁ ဘုန်းတော်ကြီးများနှင့် ဘုန်းတော်ကြီးအလုပ်သင်များ အားလုံး၊ ကုသရေးကိစ္စတွေအတွက် တာဝန်ယူရမယ်"

ကုသရေးလုပ်ငန်းများကို ခွဲဝေချထားမှုသည် အများအားဖြင့် မွေးရပ်မြေအပေါ် မူတည်သည်။ နိယာမအားဖြင့် မြို့မှ ဘုန်းတော်ကြီးများသည် မြို့၏ ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသရန် တာဝန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ စစ်မစတင်မီ စစ်တပ်စခန်းရှိ စာလုံးပေါင်းဆရာများ၏ စခန်းက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေခဲ့သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးတိုင်း၏ တဲတစ်ခုစီသို့ သူရဲကောင်းများ လာရောက်လည်ပတ်ကြပြီး လက်ဆောင်များ ယူဆောင်လာကာ တောင်းဆိုမှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။

"ဂရုစိုက်ပေးပါ"

"အကူအညီ လိုအပ်ပါတယ်"

"ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရရင် ကျွန်တော့်ကို ကုသပေးဖို့ ဦးစားပေးပါ"

ဂါးရက်လည်း ချွင်းချက်မရှိပေ။ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသည်နှင့် သူရဲကောင်းနှစ်ဦး သူ့တဲဆီ ရောက်လာပြီး မေးမြန်းကြသည်ည