အခန်း (၁၂၂)

"သခင် နော့ဒ်မတ်ခ် သခင် နော့ဒ်မတ်ခ် ဂါးရက် ဂါးရက်... ဟေ့ သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"

ဒီလိုရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးမှာ သူ တဲထဲမှာ လက်ဆောင်တွေ လက်ခံဖို့ ဘာလို့ မစောင့်နေတာလဲ။

ဂါးရက်သည် မြို့စောင့်တပ်၏ စခန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့၊ လူတစ်ရာခန့် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ပြီး သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ သူရင်းနှီးသည့် ဦးလေးများနှင့် အသက်ကြီးသော ဆွေမျိုးများ ဖြစ်ကြသည်။ ဘုန်းတော်ကြီးများ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် တဲများနှင့်မတူဘဲ စစ်တပ်စခန်းတွင်မူ ပုံပျက်ပန်းပျက်၊ နိမ့်သည့်တဲများ ရှိပြီး တဲတစ်လုံးတွင် စစ်သား ဆယ်ဦး၊ နှစ်ဆယ်ဦးခန့် ပြွတ်သိပ်နေသည်။ အတွင်းသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းသည်နှင့် အနံ့ဆိုးများက မခံမရပ်နိုင်အောင် ဆိုးရွားသည်။

ဂါးရက်က သိပ်၍ ရွံရှာသည့်ပုံမပြပေ။ သူသည် စခန်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက် မေးမြန်းနေသည်။

"တမ် ဒဏ်ရာပတ်တီးစီးဖို့ ပတ်တီးတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား"

"ဗေလီ မင်းက ရှေ့တန်းမှာ ရှိနေဖို့ လိုတယ်... သွေးတိတ်ပတ်တီး အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား။ ဘယ်မှာ စည်းရမလဲ မှတ်မိလား။ ဟုတ်တယ် ဒီမှာပဲ"

"ဦးလေးမော်ဂန် တြိဂံပုံပတ်တီးတွေ ရပြီလား။ သန့်ရှင်းတဲ့ဟာတွေလား"

"အဖိုးကြီး ပီတ့် တစ်ယောက်ယောက် ဒဏ်ရာရရင် မြေကြီးတစ်ဆုပ် သွားမဆွဲနဲ့။ တြိဂံပုံပတ်တီးနဲ့ စည်းပါ။ ငါ့ဆီ အမြန်လာရှာ"

"ဟုတ်တယ် ဒဏ်ရာရရင် ငါ့ဆီ လာရှာဖို့ မမေ့နဲ့။ ငါ ဘုန်းတော်ကြီးစခန်းရဲ့ အစွန်မှာ မင်းတို့ဘက်ခြမ်းမှာပဲ ရှိတယ်"

"ဗိုလ်ကြီး ဖလင်း ကျွန်တော့်ကို တဲသွားယူဖို့ တစ်ယောက်ယောက် လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား။ ဒဏ်ရာရသူတွေ များလာရင် ကျွန်တော် တဲသေးသေးလေးပဲ ယူလာတာ၊ မလုံလောက်မှာစိုးလို့..."

"ဒါက သေးမွှားတဲ့ကိစ္စပါ။ မင်းနဲ့အတူ လူနှစ်ယောက် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။ ပေါလ်နဲ့ ကွင်စီ မင်းတို့ လူငယ်လေး ဂါးရက်နဲ့အတူ ခရီးထွက်လိုက်"

စစ်သားနှစ်ဦးက သူ့အား ကွေ့ကောက်နေသည့် လမ်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဟတ်လန်းမြို့၏ စစ်ရေးထောက်ပံ့ရေးအရာရှိအား ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာပင် မြို့တွင် တဲအကြီးစားများ မရှိတော့၍ ခရိုင်မှတစ်ဆင့် မေးမြန်းရမည် ဖြစ်သည်။ ထောက်ပံ့ရေးအရာရှိကမူ သူ၏ဝတ်ရုံပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်အရွက်တစ်ရွက်တည်းအား ကြည့်၍ သူ့မျက်လုံးကို လှန်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ တဲကြီးကြီး လိုတာလဲ။ တဲကြီးကြီးတွေက မှူးမတ်တွေအတွက်ပါ။ မင်းလို ဘုန်းတော်ကြီးငယ်လေးက ဘာလို့ ဒီလောက် အခန်းကျယ်ကြီး လိုတာလဲ"

"လူတွေ ဝင်ဆံ့ရင် ရပါပြီ"

ဂါးရက်သည် ပြုံးပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ၏ အတိတ်ဘဝမှ ငွေကြေးမရှိသော ဆိုးရွားစွာ နာမကျန်းသည့် လူနာတစ်ဦးကို ကုသရေးဌာနမှ ဦးစားပေးကုသပေးရန်၊ အရေးပေါ်လမ်းကြောင်းဖြင့် တောင်းဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။

"အဟောင်းဆုံး၊ အညစ်ပတ်ဆုံး ပျက်စီးနေတာတောင် ရတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပါ့မယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးအား လှမ်းပေးလိုက်သည်။ ထောက်ပံ့ရေးအရာရှိသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အလေးချိန်ချိန်၍ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်ပြီး အတွင်းမှ သတ္တုသံ တချွင်ချွင်မြည်သံကို နားထောင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ထိုသို့ဖြင့် ဂါးရက်က တဲတစ်လုံးကို ရလိုက်သည်။

မြင်မကောင်းအောင် ညစ်ပတ်ပြီး၊ အိုဟောင်းကာ တန်ဖိုးမရှိသလောက်ပင်။ တဲပေါ်ရှိ ဆီနှင့် ရွှံ့များက အခွံတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး ဂါးရက် လက်ညှိုးထိပ်ဖြင့် ထိလိုက်သည်နှင့် လက်ချောင်းများတွင် အနက်ရောင် ရွှံ့များ စွန်းထင်းသွားသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် စစ်သားနှစ်ဦး ရောက်လာပြီး တဲစနှင့် တိုင်များကို ခွဲထုတ်ကာ ပခုံးပေါ် ခိုင်မြဲစွာ ထမ်းသွားကြသည်။

ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ၎င်းသည် လေနှင့်မိုးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန်မှာ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဒဏ်ရာရရှိသူများအား ထားရှိရန် အသုံးပြုမည်ဆိုပါက ပိုးဝင်နိုင်ခြေကို တိုးပွားစေနိုင်ပါသည်။ ဂါးရက်က မတတ်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ တဲအား မြစ်သို့ သယ်ဆောင်သွားစေပြီး သူ့လက်ဖြင့် သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ခြင်းပင်။

သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ် စစ်သားတစ်ဦးက ခုန်ဆင်းလာကာ ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း အခြားတစ်ဦးကမူ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်ကို ခံစားမိ၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဂါးရက်သည် မလုပ်နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဗိုလ်ကြီး ကာရန်က သူ့အား တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်ကို ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပါရစေ။ ဂါးရက် မင်း ပြန်သွားပါ။ မင်းတို့ စာလုံးပေါင်းဆရာတွေ ဘာလို့ခေါ်လဲ။ တရားထိုင်လေ မင်း ပိုကျွမ်းကျင်လေလေပဲ။ ငါတို့ အသက်တွေ ပိုလုံခြုံလေလေပဲ"

ဂါးရက်က ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သည်။ ဗိုလ်ကြီး ကာရန်က သူ့ကို သူ့တဲဆီသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ခြေလှမ်း ဒါဇင်များစွာ ကွာဝေးနေသေးသော်လည်း တဲပတ်ပတ်လည်တွင် လူအချို့ ရွေ့လျားနေသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဂါးရက်ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့ အဝေးမှနေ၍ လက်ပြနှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ဂါးရက် ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ"

ဘုန်းတော်ကြီးအုပ်စုတစ်စုသည် ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်ခ်ကို ဝန်းရံလျက် စိတ်အားထက်သန်စွာ သူ့အာရုံကို ဖမ်းစားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြသည်။ ဂါးရက်က သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တဲနောက်ဘက်မှ အသံနက်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော့်ကိုပါ ထည့်တွက်ပါဦး..."

ထိုအသံမှာ ထူးဆန်းစွာ သြရှပြီး မျက်လုံးများက နက်ရှိုင်းကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။ နေ့ခင်းကြောင်တောင်ပင် သရဲမီးတောက်များနှယ် ထင်ရသည်။ တဲနောက်ဘက်မှ လက်ဖြူလေးများ ဝတ်ဆင်ထားသော ကြောင်နက်တစ်ကောင် လှပစွာ ခုန်ဆင်းလာပြီး ဂါးရက်ရှေ့တွင် ဆင်းသက်ကာ ညင်သာစွာ မြည်လိုက်သည်။

"လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်"

ဂါးရက် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်သည် ဂါးရက် မှော်လောကထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ ဂါးရက်သည် လင်ဒီ ပေးခဲ့သော ထောက်ခံစာဖြင့် မှော်မျှော်စင်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂါးရက်၏ မှော်ပညာ၊ ဘုရားရေးရာပညာရပ်များနှင့် စမ်းသပ်မှုများကြောင့် လများစွာကြာမှ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသော်လည်း ဂါးရက်သည် ကျေးဇူးကြွေးကို တန်ဖိုးထားသည်။

လများစွာ ခွဲခွာပြီးနောက် လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်သည် ယိမ်းထိုးနေသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ဦးခေါင်းခွံဖြင့် ထူးခြားသည့် ပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ သို့သော်လည်း ကြောင်နက်လေး ထရိုကာ ၏ အမွေးများမှာ ပိုမိုပြောင်လက်နေပုံရပြီး သက်သောင့်သက်သာ လများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်၊ ထရိုကာ ကြိုဆိုပါတယ်"

ဂါးရက်က ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ လင်ဒီကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းကို မနိုင်သလို သူ့တင်ပါးရိုးကို ဖြုတ်တပ်နိုင်သည့် ရွှေရောင်အရိုးစုကို သူ သတိရသွားသည်။ ဂါးရက်သည် ထိုထူးခြားသော အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ခံစားရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။

"ကြာလှပြီ။ တခြားသူတွေနဲ့အတူ လာတာလား။ ထွက်ခွာတုန်းက မင်းကို မတွေ့မိပါဘူး"

"ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျွန်တော် လာရမှာပဲ"

လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပင်။ အရေပြားများ ကျုံ့ဝင်နေပြီး မျက်နှာကြွက်သားများ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။ မျက်လုံးများသာ ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ အကြည့်နှယ်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာကြွက်သားလှုပ်ရှားမှု၏ ဦးတည်ရာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ သူ ဆက်ပြောသည်။

"အဲ့ဒီအဖိုးကြီး ဂယ်မန်က ခင်ဗျားတို့ကို နောက်မှာ ကာကွယ်ထားပြီး သူ တစ်ယောက်တည်း စစ်ပွဲထဲ ဝင်တိုက်တာ။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်တော့်ဆီက တမင်ဖုံးကွယ်ထားတာ။ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း အလျင်အမြန် လာခဲ့ရတာ၊ လမ်းမှားသွားပြီး သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းက လူတွေနဲ့ တောင် တိုက်မိမလို ဖြစ်ခဲ့တယ်"

"အာ"

ဂါးရက်က အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။ သဘာဝနတ်ဘုရားကျောင်းမှ အကြီးအကဲသည် လူသေရုပ်ရှင်ဆရာများ၏ ရန်သူဖြစ်သည်ဟု လူသိများပြီး ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများဖြင့် အရိုးစုများ၏ ပျက်စီးမှုကို ပိုမိုအားဖြည့်ပေးနိုင်သည်။

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

"ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

လင်ဒီ ဖဲရယ်လ်က ဆိုးရွားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီလောက်အဝေးကြီး ရောက်လာတာလဲ။ ခင်ဗျားက မှော်ဆရာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဘုန်းတော်ကြီးလည်း ဖြစ်တယ်... ဒီတစ်ခါ ကျွန်တော် ကုသဖို့... အာဒဏ်ရာတွေကို ကုသပြီး အသက်ကယ်ဖို့ လာတာပါ"

လူသေရုပ်ရှင်ဆရာက သူ့ကို အပြစ်တင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီးလား။ မင်းသာ ဘုန်းတော်ကြီးဆိုရင် ဘုရားကျောင်းကို သွားလေ။ ငါ့ဆီကနေ ထောက်ခံစာ ယူဖို့ ဘာလို့ အနှောင့်အယှက်ခံတာလဲ။ ငါ မင်းအတွက် ချီးကျူးစကားများစွာ ရေးပေးခဲ့ရတာ၊ အခု မင်းက ဘုန်းတော်ကြီးအဖြစ် ငါ့ဆီ လာလည်တာလား။

ဂါးရက်သည် သူ့အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။ သူ တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး လင်ဒီကို နှစ်သိမ့်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ စကားမစပ် မင်း အချိန်ရရင် လာခဲ့ပါဦး! ကျွန်တော် ကုသတဲ့အခါ ခွဲစိတ်နည်းတွေ ဥပမာ လူတွေကို ဖြတ်ပြီး ချုပ်တာမျိုးကို မကြာခဏ သုံးတယ်။ လာကူညီပြီး အတူတူ ဆွေးနွေးကြမလား"

လင်ဒီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူက တဲကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သွေးဆောင်ခံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါလိုက်သည်-

"ကျွန်တော် ဂယ်မန်နဲ့ သဘောတူထားတာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါ ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့နဲ့ အတူရှိနေမှာဆိုတော့ ခဏတော့ အချိန်ရမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။ အော် ပြီးတော့ ဒီဟာတွေက အဲ့ဒီခွေးပေါက်စတွေဆီက ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တာ။ ကြည့်လိုက်ပါဦး ခင်ဗျား သုံးလို့ရတာ ရှိမလားလို့"

သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ ထရိုကာ ခုန်လိုက်ပြီး တစ်နေရာကနေ အိတ်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အထဲက ပစ္စည်းတွေကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ တံဆိပ်များ၊ ဆုတောင်းစာအုပ်များ၊ ပုလင်းငယ်များ အစရှိသည်တို့ ပါဝင်ပြီး အလင်းရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။