အခန်း (၁၂၅)

ခြေလှမ်းသွက်လက်သော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး စခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် နွေဦးပေါက်လို လန်းဆန်းတက်ကြွနေပြီး လူတိုင်းကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နှုတ်ဆက်သည်။ ပေါ့ပါးသော အပြာရောင် ပိုးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးပတ်တွင် ကြယ်ဖြူပန်းနှစ်ပွင့် ပိုးဖြူဖြင့် ထိုးထားသည်။ သူသည် နွေဦးနတ်သမီးဘုရားကျောင်း၏ ဒုတိယအဆင့် ဘုန်းတော်ကြီးဖြစ်သည်။ ဟတ်တ်လန်းမြို့မှ ကုသသူများက သူ့ကို မှတ်မိကြသည်။ သူသည် ခရိုင်၏ အကြီးအကဲ ဘုန်းတော်ကြီး၏ ထူးချွန်သော တပည့်ဖြစ်သည်။ မညီမညာ ထိုင်ရာမှ ထကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။

"ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီ"

"ဟီလ်ဒီ"

"ဒီမှာ အဆင်ပြေပါတယ်။ သူရဲကောင်း ငါးဦး ကုသပေးခဲ့ပြီး၊ ပြင်းထန်ဒဏ်ရာ နှစ်ဦး၊ သာမန်ဒဏ်ရာ သုံးဦး ဖြစ်ပါတယ်။ သာမန်ဒဏ်ရာရသူတွေကတော့ စစ်မြေပြင်ကို ပြန်သွားကြပါပြီ"

"ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတာ အရေအတွက် မများရင် ကောင်းတာပေါ့..."

၎င်းတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ကုသရေးနေရာ၏ ထောင့်တစ်နေရာ၊ တဲတန်းများ၏ ဟိုဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီသည် အသံကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းလှည့်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟိုဘက်က မပြီးသေးဘူးလား"

"ဟိုဘက်လား? သဘာဝကိုးကွယ်တဲ့ ဂါးရက် က ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကုသပေးနေတာ..."

သူ့ကို ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်သည့် ဘုန်းတော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်၏။ ရုတ်တရက် သူ အံ့သဩသွားတော့သည်။

"သူတို့ ဘာလို့ ခုထိ မအားသေးတာလဲ။ ကျွန်တော်တောင် ခဏတာ အိပ်ပျော်ခဲ့ပြီ"

"တကယ်ပဲ"

သူ့ဘေးက ဘုန်းတော်ကြီးကလည်း ထိုအရာကို တွေ့ရှိသွားပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ လှည့်ကြည့်မိသည်။

"ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ။ သူတို့ စာလုံးပေါင်းတွေ မကုန်သေးဘူးလား"

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်ကို ကြွပြီး အသံလာရာဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"သွားကြည့်ရအောင်"

ခရိုင်၏ အကြီးအကဲ ဘုန်းတော်ကြီး၏ ထူးချွန်သော တပည့်က သွားကြည့်ချင်သည်ဆိုတော့ ဘုန်းတော်ကြီးအုပ်စုတစ်စုက သဘာဝအတိုင်း နောက်က လိုက်ပါသွားကြသည်။ တဲတန်းတစ်ခုကို လှည့်လိုက်သည်နှင့် ဂါးရက် သိမ်းပိုက်ထားသော ထောင့်တွင် လူများ အဆက်မပြတ် ဝင်ထွက်နေသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာရ စစ်သားများကို အဆက်မပြတ် သယ်ဆောင်ဝင်ထွက်နေကြသည်။

စုတ်ပြတ်သတ်နေသော တဲကြီး၏ နောက်ဘက်တွင် ဒဏ်ရာရ စစ်သားများ အတန်းလိုက် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြပြီးဖြစ်သည်။ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာများသည် ပတ်တီးစည်းထားပြီးဖြစ်ရာ ကုသမှု ခံယူပြီးကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"သူက... သာမန်စစ်သားတွေကို ကုသပေးနေတာလား"

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တဲထဲမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသည်ကို မသိသော်လည်း အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ် ခန့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

"သူ့ ကုသရေးစာလုံးပေါင်းတွေ မကုန်သေးဘူးလား"

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မည်သူမျှ ပြန်မဖြေကြ။ ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက ခြေဖျားထောက်ကာ အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးပြီး ကိုင်းညွတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော စစ်သားများ၏ မျက်နှာများသည် ဖြူဖျော့နေပြီး နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသက်ရှင်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ အသက်ရှုနေကြဆဲပင်။

"နောက်တစ်ယောက်"

တဲထဲမှ အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နက်ရှိုင်းပြီး သြရှနေကာ တစ်နေကုန် ရေမသောက်ရသလိုပင်။ ချက်ချင်းဆိုသလို တဲအဖုံး ပွင့်သွားပြီး စစ်သားနှစ်ဦး လူနာတင်စင်နှင့်အတူ အပြေးအလွှား ထွက်လာကာ ဒဏ်ရာရ စစ်သားကို မြေပြင်ပေါ် တင်လိုက်သည်။

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက သွားကြည့်လိုက်သည်။ ထိုစစ်သား၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်တွင် သစ်သားပြားနှစ်ချပ် ချည်နှောင်ထားပြီး အဝတ်ကြိုးများဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ ပခုံး၊ ကျောနှင့် ခြေထောက်တို့တွင်လည်း အဝတ်စများ ပတ်ထားသည်။ ဖြစ်နိုင်ချေများသူ အခြားဒဏ်ရာရ စစ်သားတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်...

သူသည် တဲထဲမှ ဘုန်းတော်ကြီးအကြောင်း ရုတ်တရက် သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကုပေးပြီးပြီလဲ။ ဘယ်နှစ်ယောက်ကို ကယ်နိုင်ခဲ့လဲ"

အားလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်မိကြသည်။ ဂါးရက်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးသူများ သို့မဟုတ် သူ့ဆေးရုံတွင် အလုပ်လုပ်သူများသည် စစ်မြေပြင်သို့ သွားကြပြီး သို့မဟုတ် အခြားတာဝန်များ ရှိကြသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်များ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် မည်သူမျှ လာရောက်ကြည့်ရှုရန် မတွေးမိကြပေ။

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီသည် တဲအဖုံးကို မတင်ကာ အထဲသို့ ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် မှိန်မှိန်ပြပြ အလင်းရောင်ရှိသော တဲကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများ၏ အလင်းရောင်သည် ညင်သာစွာ တဖျတ်ဖျတ် လင်းနေသည်။ ခဏအကြာတွင် စာလုံးပေါင်းဆရာသည် ကိုယ်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ အားနည်းနေသည်။

"ကောင်းပြီ သူ့ကို ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်ပါ"

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် တဲအတွင်းရှိ အလင်းရောင်နှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ဂါးရက်မှာ သူ့နှင့် အသက်အရွယ်တူ လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ နှုတ်ခမ်းခြောက်နေပြီး ပင်ပန်းနေပုံရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အဝတ်အစားများမှာ ထူးခြားသည်၊ လက်တိုနှင့် ဒူးအထိ ရှည်သော ဘောင်းဘီတိုများဖြစ်ပြီး အိတ်ကဲ့သို့ ဖြတ်ထားကာ မည်သည့် တံဆိပ်မှ ထိုးထားခြင်းမရှိပေ။

သူ မခုနကမှ ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများ ရွတ်ဆိုထားခြင်း မရှိခဲ့လျှင် သူ့ရှေ့မှ လူသည် စစ်သားသစ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု မည်သူမဆို ယုံကြည်လိမ့်မည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က အသံပြုကာ အဝတ်စကို ယူပြီး စစ်သား၏ ခြေထောက်ကို စည်းနှောင်ရန် စတင်လိုက်သည်။ ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"သူ့ဒဏ်ရာတွေက မပျောက်သေးဘူး"

"ကျွန်တော် သိပါတယ်"

ဂါးရက်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော့် ကုသရေးစာလုံးပေါင်းတွေက မလုံလောက်ဘူး... အရေးကြီးဆုံး အခြေအနေတွေအတွက် ချန်ထားရမယ်"

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တဲအတွင်းနှင့် အပြင်တွင် စစ်သား သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ခန့် လဲလျောင်းနေသည်။ သူ့ရှေ့မှ ကုသသူသည် အခုထိ အနားမယူဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေသည်...

"ခင်ဗျား ဘယ်အဆင့် ဘုန်းတော်ကြီးလဲ"

"တစ်ဆင့်ပါ"

ဂါးရက်က အသံနက်ကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ သူ့အသံမှာ သြရှနေပြီး မကြားရလုနီးပါးပင်။ ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း အားစိုက်ပြီး အသံကျယ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ယောက်"

နောက်ထပ် လူနာတင်စင်တစ်ခု ရောက်လာသည်။ ဂါးရက်က ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ သူ့အလုပ်တွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီသည် တဲ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် အပိုဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တဲအပြင်ဘက်မှ အသံနှစ်သံ တစ်ပြိုင်နက်လိုလို ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဂါးရက် ကျွန်တော် ပြန်လာပြီ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကူညီဖို့ လာခဲ့တာ"

တဲအဖုံး ပွင့်သွားပြီး တိုက်ပွဲဝင် ဘုန်းတော်ကြီးအလုပ်သင်နှစ်ဦး ပြေးဝင်လာသည်။ ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အလုပ်သင်တစ်ဦးနှင့် အဆင့်ငါးတစ်ဦး။ သူ နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ဂါးရက်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီးပြီ။

"အဝတ်လဲပြီး လက်ဆေးကြ"

"ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး"

ထိုနှစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ မရပ်တန့်ဘဲ ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီကို လမ်းတစ်လျှောက် အလျင်စလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ ပြေးနေရင်း သူတို့၏ ဘုန်းတော်ကြီးဝတ်ရုံများကို ချွတ်ကာ တဲအစွန်းသို့ ပြေးသွားပြီး ဂါးရက်နှင့် ဆင်တူသော လက်တိုအင်္ကျီများ တစ်ထည်စီ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီ၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် အကြည့်အောက်တွင် သူတို့သည် လက်များကို ဂရုတစိုက် ဆေးကြောကြသည်။ တံတောင်ဆစ်အထိပင် ဆေးကြောကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ လက်မောင်းများပေါ်တွင် တစ်ခုခု လိမ်းနေရင်း အလျင်အမြန် ပြန်လှည့်လာကြသည်။

"ဂါးရက် ဘယ်ကနေ စရမလဲ"

"ဟိုဘက်မှာ အဲ့ဒီတန်းမှာ ဘယ်ကနေ ညာကို"

ဂါးရက်က အဆင့်ငါး ဘုန်းတော်ကြီးကို အော်ပြောလိုက်သည်။ အလုပ်သင် ဘုန်းတော်ကြီးကလည်း ထိုနည်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လုပ်ပေးပါရစေ၊ ခင်ဗျား ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ ဒီတစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် လုပ်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒီတစ်ယောက်က အရိုးကျိုးတာ ဘယ်နေရာ ကျိုးတာလဲ သိရအောင် ထောက်လှမ်းခြင်းမှော်စာလုံး အရင်လွှတ်ကြည့်ရအောင်..."

ခဏတာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သော ဒဏ်ရာရ စစ်သားများ၏ တန်းစီခြင်းက ဂါးရက်၏ အသံနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာသည်။

ဤအလုပ်ရှုပ်ခြင်းသည် ကောင်းကင် မှောင်မိုက်သွားသည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဂျိုအန်နာနှင့် အယ်လ်ဝင်းတို့သည် ထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့မှ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး ဒေါ်နယ်လ်မှာ ထောက်ပံ့ရေးလုပ်ငန်းများကို ပြီးစီးခဲ့သည်။ လူအများအပြားသည် ကုသရေးလုပ်ငန်းများတွင် တဖြည်းဖြည်း ပါဝင်လာကြသည်။

ဂါးရက် နောက်ဆုံးတော့ အသက်ရှုဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားပြီး ဘေးဘက်မှာ ထိုင်ကာ ရေသောက်နေသည်။ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲယူလာပြီး သူ့ဘေးတွင် ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီ ထိုင်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီဒဏ်ရာရ စစ်သားတွေကို နေ့တိုင်း ကုသပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အသက်ကယ်ဖို့ အကြောင်းပြချက် မလိုဘူး။

ဂါးရက်၏ စကားလုံးများက သူ၏လျှာဖျားအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း သူပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီအား သု၏ဘေးတိုက်အမြင်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် အကဲဖြတ်လိုက်သည်။

လူတွေကိုကူညီပေးအောင် ဒီလူ့ကိုဘယ်လိုစည်းရုံးရမလဲ။

ထိုသူသည် ဘာမျှ မလုပ်ခဲ့သော်လည်း ခဏတာ ရပ်ကြည့်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သူ့အား စည်းရုံးနိုင်ပေမည်... သင်တန်းဆရာ ပြောကြားသည်မှာ မှန်ကန်သည်။

ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှ အင်အားစုအားလုံးကို ပေါင်းစည်းရန် လိုအပ်သည်...

သူသည် ချွေးစိုနေသည့် မျက်နှာကို စောင်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုသရေးစွမ်းရည်ကို တိုးတက်စေလို့ပါ"

"အော်"

ဘုန်းတော်ကြီး ဟီလ်ဒီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာတော့သည်။