အခန်း (၁၁၇)

ထူးချွန်ထက်မြက်သူများမှလွဲ၍ ဆေးကျောင်းသားများစွာသည် မချိုမချဉ်အမှတ်တရများ ရှိကြသည်။

အရိုးခွဲစိတ်မှုသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်နှင့် တူညီလေ့ရှိပြီး လျှပ်စစ်လွှ၊ တူနှင့် လေ့ကျင့်ရေးကိရိယာများ၏ အသံများက ခွဲစိတ်ခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တင်ပဆုံရိုးအဆစ်၊ ပေါင်ရိုးခေါင်းကို ပြောင်းလဲခြင်း သို့မဟုတ် အဆီများသော ပေါင်ကို နာရီပေါင်းများစွာ ကိုင်ထားခြင်း...

လူတစ်ယောက်၏ ခြေတစ်ဖက်သည် ခန္ဓာကိုယ်အလေးချိန်၏ ၅ ပုံ ၁ ပုံခန့်ရှိသည်။ ပေါင် ၂၀၀ ရှိသော သန်မာသည့်လူကြီးတစ်ဦး ခွဲစိတ်ကုသမှု ခံယူနေပြီး သင်က ပေါင် ၄၀ ရှိသော အရာဝတ္ထုကို မလှုပ်မယှက် ကိုင်ထားရင်း သီးခြားအနေအထားတစ်ခုကို ထိန်းထားရသည်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါက…..

သုံးနာရီကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းသည် လက်များသာမက ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ ကြွက်သားများပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဟုတ်တော့သလို ခံစားရစေသည်။

ထို့ကြောင့် အရိုးအထူးကုဆရာဝန်များသည် များသောအားဖြင့် သန်မာကြသည်။ ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်၏ ယခင်ဘဝတွင် အရိုးအထူးကုဌာနသည် ခြောက်ပေကျော် အရပ်ရှိသော၊ ပခုံးကျယ်ကျယ်၊ ခါးသေးသေး၊ ခြေတံရှည်ရှည်ရှိသော အမျိုးသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့၏ ပျမ်းမျှလက်မောင်းများသည် မြင်းတစ်ကောင်ကို ထမ်းနိုင်ပြီး လက်သီးများသည် လူတစ်ယောက်ကို ထောက်ပံ့နိုင်သည်၊ သူတို့၏အချိန်များကို ခွဲစိတ်ခန်းတွင်ဖြစ်စေ၊ အားကစားရုံတွင်ဖြစ်စေ ကုန်ဆုံးကြသည်။

လူနာလှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်းကြီးအတွင်း လက်ထောက်ဒါရိုက်တာမှ အင်တာန်ဆရာဝန်များအထိ လူတိုင်းသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကြပြီး အကြီးအကဲဒါရိုက်တာ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းကြရာ နောက်ခံဂီတတစ်ခုက အလိုလို ပါဝင်လာသည်။

"ငါက ကမ္ဘာကြီးကို ငါ့စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်ကျက်စားတယ်။ အားလုံး ငါ့ကို မော့ကြည့်ကြတယ်…."

ဂါးရက် နော့ဒ်မတ်သည် အရပ်အလွန်ရှည်သည်မဟုတ်သလို ကြွက်သားများလည်း ထိုမျှ သန်မာသည်မဟုတ်ပေ။ သူ အရိုးအထူးကုဌာနတွင် လှည့်လည်လုပ်ကိုင်စဉ်က လုံလုံလောက်လောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အခြေအနေများ ကောင်းမွန်လာသဖြင့် သူ့ကို ကူညီရန် သန်မာသောလူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ပက်ထရစ်က သူ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဂါးရက်က ပေါင်ရှိ သွေးကြောများကို ညှပ်ပြီးနောက် ဤအဘိုးကြီးသည် သူ၏လက်များကို ခွဲခြားကာ ဒဏ်ရာရသူ၏ ညာဘက်ပေါင်၏ အစွန်းနှစ်ဖက်ကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆွဲခွာသည်။ ဂါးရက်က သူ၏ တရားထိုင်ခြင်း အမြင်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ညွှန်ကြားချက်များကို အဆက်မပြတ် ပေးနေသည်။

"ထပ်ဆွဲ ဒီတစ်ခါ ပိုနှေးနှေးလုပ်။ ဟေး ရောက်ခါနီးပါးပြီ၊ နည်းနည်းလေး နှေးလိုက်။ ကောင်းပြီ။ သေချာ ကိုင်ထားချည်။ ဒီမှာ ရပ်ဦး မလှုပ်နဲ့။ ငါ အရိုးဆက်တာကို စောင့်"

လက်က ပေါင်ကို မလိမ်နိုင်ဘူးလို့ ဆိုရိုးရှိသည်။ အရိုးအထူးကုများက ပေါင်ကျိုးသည့် လူနာတစ်ဦးကို တွေ့သောအခါ များသောအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ပြီး လူနာ၏ ပေါင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အတင်းအကြပ် ဆွဲခိုင်းသည်။ သို့သော် ဘုန်းတော်ကြီး ပက်ထရစ်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်သာ ကျိုးနေသောအရိုးရှိ ကြွက်သားများကို မြဲမြံစွာ ဆွဲခွာပြီး မလှုပ်မယှက် ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အကူအညီဖြင့် အရိုးခွဲစိတ်မှုများကို လုပ်ဆောင်ခြင်းက ရိုးရှင်းစွာပင် နှစ်သက်စရာ ကောင်းလှသည်...

ဂါးရက် ပျော်ရွှင်နေပြီး ပက်ထရစ်လည်း အထင်ကြီးနေခဲ့သည်။ သူ၏ တရားထိုင်ခြင်း အမြင်တွင် ဂါးရက်က လှည့်ပြီး ခြေထောက်အရိုးကို အမျိုးမျိုးသော ရှုထောင့်များမှ ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်ရသည်။

ထို့နောက် ဂရုတစိုက် ခြယ်လှယ်ကာ ပြန်လည်နေရာချထားပြီး အတွင်းသို့ လှည့်ရန် ညွှန်ကြားနေသည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်နေစဥ် သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ပေါင်ရိုးရဲ့ အလယ်ပိုင်း တစ်-သုံးပုံတစ်ပုံ ကျိုးတာ...

ကံကောင်းတာပဲ။ နည်းနည်းပိုမြင့်ရင် သွေးထွက်တာကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။ နည်းနည်းပိုနိမ့်ရင် သွေးကြောနဲ့ အာရုံကြောတွေ ပိုပျက်စီးလိမ့်မယ်...

ကျိုးသွားပြီးနောက် ကြွက်သားတွေက ဆွဲငင်လို့ ကွေးသွားတာ။

ဒါကြောင့် အရိုးကို ပြန်တည့်ဖို့ ကြွက်သားကိုဆွဲယူပြီး ဆန့်ထုတ်ရမယ်...

လက် နည်းနည်း ရွှေ့လို့မရဘူးလား။ အရမ်းတင်းတင်း ကိုင်ထားလို့။ ငါ မရွှေ့နိုင်ဘူး"

ဒီလိုမျိုး အရိုးဆက်တာကို လုပ်တာကိုး။

ပက်ထရစ်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ခြေထောက်အရိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်မိအောင် ကြိုးစားနေသည်။

ငါကုသခဲ့တဲ့ ခြေထောက်တွေ ခဏခဏ ကောက်သွားရတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အရိုးကျိုးပြီးနောက် သဘာဝအတိုင်း စောင်းသွားတာကို ငါက မသိနားမလည်ဘဲ ဘုရားစွမ်းပကားနဲ့ ကုသရုံပဲ လုပ်ခဲ့ပြီး မတည့်တဲ့ အရိုးကို မပြင်ခဲ့ဘူး...

ဂါးရက်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပက်ထရစ်သည် ဂရုတစိုက် ဆွဲကာ ရွေ့ကာနှင့်လျှော့ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ တရားထိုင်သည့် အမြင်တွင် ကျိုးနေသည့် အရိုးစွန်းများသည် နောက်ဆုံးတွင် ချောမွေ့စွာ ပြန်ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ပက်ထရစ်သည် သူ့ဘာသာသူ ပြင်ဆင်ပြီး ကုသခြင်းမှော်ပညာကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဂါးရက်က ချိတ်နှစ်ခု ယူလာပြီး အီဗင်နှင့် ဂျွန်လေးကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ချိတ်လိုက်"

တစ်ခုချင်းစီ ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ ဖြူဖျော့နေသည့် ကျိုးနေသည့် အရိုးကို မြင်ရသည်။ ဂါးရက်က ဂျိုအန်နာကို ခေါ်ပြီး ကျိုးနေသည့်နေရာကို ထိုးပြသည်။

"ကုသခြင်း မှော်ပညာနဲ့ ဒီအရိုးကို အာရုံစိုက်"

"ဟမ်"

ကုသခြင်း မှော်ပညာကို လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ပေ။ အရိုးပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဂါးရက်သည် ကြွက်သားများကို စိတ်ရှည်စွာ ပြန်လည်ညှိပေးပြီး ပျက်စီးနေသည့် နေရာများကို ဖော်ထုတ်ကာ ဂျိုအန်နာအား သူမ၏ ကုသခြင်းမှော်ပညာဖြင့် ပစ်မှတ်ထားရန် ညွှန်ကြားသည်။ တစ်နေရာ၊ နှစ်နေရာ၊ သုံးနေရာ၊ ငါးနေရာ...

ဤကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေသည့် နေရာများကို တစ်ခါတစ်ရံ ဒဏ်ရာအသေးစား ကုသခြင်း တစ်ခုတည်းဖြင့် ပြင်ဆင်နိုင်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ကုသရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ အပြုသဘောဆောင်သည့် စွမ်းအင်ကပင် ဖြေရှင်းပေးသည်။ ကြွက်သားများ၊ သွေးကြောများ၊ အာရုံကြောများနှင့် အရေပြားများ မပျက်စီးမီ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီး၊ ခြေထောက်၏ အောက်ပိုင်းကိုလည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ဂါးရက်က လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"ပက်ထရစ် ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကျန်သေးတယ်။ မင်း ကုသရမယ့် အလှည့်"

"ကျွန်တော်လား"

"ဟုတ်ပြီ။ ကျွန်တော် ခုနက လုပ်တာကို မြင်လိုက်လား။ မမြင်လိုက်ရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး။ ခေါင်းဆောင်လုပ်လိုက် ကျွန်တော် လမ်းညွှန်ပေးမယ်"

ဒါဟာ ရွှေအခွင့်အရေးပဲ။ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။

ပက်ထရစ်က ဂါးရက်ကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ဆေးကာ လူနာ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်စဥ်မှာပဲ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

"ဒီ... ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်စလုံး အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ကုသခြင်းမှော်ပညာကို ထုတ်မသုံးနိုင်ဘူး..."

ဂါးရက်။ "……"

ကုသခြင်းမှော်ပညာဆိုတာ အတွေးနဲ့ ထုတ်သုံးလို့ မရဘူးလား။

မင်းလက်တွေကို လွတ်လိုက်ရင် ပေါင်ကို ဘယ်သူ ကိုင်ထားမှာလဲ။

ဂျိုအန်နာက သူတို့နှစ်ဦးကို စိတ်ဝင်စားစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်သား အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟေး ကျွန်မကို လျစ်လျူမရှုပါနဲ့"

သူမ၏ ရှည်လျားဖြူဖွေးသည့် လက်များက လူနာ၏ ပေါင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဘေးနှစ်ဖက်ကို ခိုင်မြဲစွာ တွန်းဖယ်လိုက်သောအခါ တည်ငြိမ်စွာ ဆွဲခွာသွားသည်။ ဂါးရက်၏ မျက်လုံးများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။

ညီမလေး မင်း တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ။

ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခြင်းက အခြားသူ လုပ်ဆောင်သည်ကို ကြည့်ရှုခြင်းနှင့် နားလည်မှုချင်း မတူညီပေ။

ဂါးရက်၏ လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ပက်ထရစ်သည် ဂရုတစိုက် တစ်ကြိမ် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်များအောက်တွင် ခြေထောက်အရိုးများ အက်ကွဲသွားသည်ကို ခံစားရပြီး ပျက်စီးနေသည့် ကြွက်သားများ ပြန်လည် ပြည့်စုံလာသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ကျိုးနေသည့် ခြေထောက်ထဲသို့ သန့်ရှင်းသော စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်...

ပြီးခဲ့သည့် တစ်နာရီအတွင်း ခံစားခဲ့ရသည်များ၊ တစ်လတာ ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျက်မှတ်ခဲ့ရသည့် စာအုပ်များ၊ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသပေးခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံများ အားလုံး သူ၏စိတ်ထဲတွင် တရိပ်ရိပ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အောင်မြင်မှုများ၊ ကျရှုံးမှုများ၊ ရှုပ်ထွေးသည့် အခိုက်အတန့်များ၊ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်များ။ ပျော်ရွှင်မှုများ၊ နောင်တများ၊ အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်များ၊ လက်ခံမှုများ…

အချိန်များသည် တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ပက်ထရစ်သည် ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးများ ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဆုတောင်းရန် သူ့ဦးခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

လူနာကို ဝန်းရံကာ အဖြူရောင်အလင်းတန်း ဒါဇင်များစွာ တည့်တည့်ဆင်းသက်လာသည်။

"ငြိမ်းချမ်းရေးစာလုံးပေါင်းလား"

ဘုန်းတော်ကြီးဂျွန်က မဆိုင်းမတွ မေးလိုက်သည်။ ဂါးရက် ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ သူလျှို့ဝှက်စွာ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည့် "မေ့ဆေးစာလုံးပေါင်း" ဟုခေါ်သော စစ်နတ်ဘုရားဘုရားကျောင်း၏ ထူးခြားသည့် စာလုံးပေါင်းဖြစ်ပြီး အဆင့်ငါး ဘုန်းတော်ကြီးမှသာ ရွတ်ဆိုနိုင်သည်ကို သတိရလိုက်သည်။

"မင်း အဆင့်တက်သွားပြီလား"

"...ဟုတ်တယ် ကျွန်တော် အဆင့်တက်သွားပြီ"

ပက်ထရစ် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ့လက်များကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့ရှေ့မှ အဖြူရောင်အလင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အိပ်မက်မက်နေသည့် အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် အဆင့်တက်သွားပြီ... ခုနစ်နှစ် ခုနစ်နှစ်တောင်..."

တစ်ချိန်တုန်းက သူသည် လူတိုင်းအားကျခဲ့ရသည့် ဥာဏ်ကြီးရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အဆင့်တက်မည့် အစွန်းကို ရောက်ပြီးနောက် လေးနှစ်ကြာ ပိတ်မိနေပြီး ဘာမှမသိဘဲ တိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ရန် စွန့်စားခဲ့သည်။ ထိုတိုက်ပွဲတွင် သူသည် သူ့၏ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး အဆင့်တက်လိုသည့် မျှော်လင့်ချက်နှင့် တွန်းအားကိုလည်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်...

ယနေ့အထိပေါ့။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။

မင်းအပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ကံမကောင်းသေးတာပါ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုကို မြင်စေရန် လမ်းညွှန်ပေးခဲ့ပြီး ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများကို ဤသို့ အသုံးပြုနိုင်သည်ကို နားလည်သွားခဲ့သည်...

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူ ခပ်တိုးတိုး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဂါးရက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ဘာကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။ ဆက်ပြီး ကုသလေ"

ဂါးရက်က သူ့ကို ဆူပူလိုက်သည်။

ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့ကာ ကုသရေးစာလုံးပေါင်းများကို ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်နေသော ပက်ထရစ်ကို မြင်သောအခါ ဂါးရက်က ပြတင်းပေါက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

မေ့ဆေးစာလုံးပေါင်း။

လိုအပ်သလို ရနိုင်ပြီ…

ဘယ်တော့မှ မလိုအပ်တော့ဘူး။ လိုအပ်တဲ့အခါတိုင်း ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်တဲ့ ထိပ်ပြောင်ဘုန်းတော်ကြီးကို သွားရှာလိုက်ရုံပဲ။