ယန်အန်းနှင့် ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်း

ချင်ဖုန်းနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့သည်လည်း အသံနောက်သို့လိုက်ကြည့်ကြပြီးနောက် သူတို့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒါ မင်းလား။"

"သခင်လေး ယန်အန်း။"

အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ယန်အန်းသည် ပေါ့ပါးသောရယ်မောသံဖြင့် သူတို့ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူမ၏နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးသေးသေးလေးများရှိနေပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်သည် အနည်းငယ်နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေသည်။

ပွဲစားရုံးမှလူက ခြိမ်းခြောက်သည်၊

"သခင်လေး၊ ပွဲစားရုံးက ခင်ဗျားနဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှမရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားလုပ်နေတာက ပွဲစားရုံးရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကိုချိုးဖောက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ဝင်ငွေရင်းမြစ်ကို ဖြတ်တောက်နေတာပဲ။"

အသက်ပြင်းပြင်းအနည်းငယ်ရှူပြီးနောက် ယန်အန်း၏အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊

"မင်းမှာ ကြည်လင်တဲ့သြတ္တပ္ပစိတ်ရှိတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ကြောက်နေရမှာလဲ။ အဲ့ဒီနေ့က ထျန်းဟွေးလမ်းမှာ လွှဲပြောင်းဖို့ရနိုင်တဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ပဲရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကို ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းပြခန်းက ယူသွားပြီးပြီ။ ဈေးနှုန်းက ငွေဒင်္ဂါးခြောက်သောင်းအတိအကျပဲ။"

"ဝယ်လို့မရနိုင်တဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို မိတ်ဆက်ပေးတာက လိမ်လည်ပြီး ကော်မရှင်ခကောက်ဖို့ပဲမဟုတ်ဘူးလား။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ပွဲစားရုံးမှလူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် သိသိသာသာပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက "ဒီကောင် ဘယ်ကလာတာလဲ။ ပွဲစားရုံးကို စွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့။ မြန်မြန်လုပ်၊ တစ်ယောက်ယောက်၊ သူ့ကိုအပြင်ကိုပစ်ထုတ်လိုက်စမ်း။" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက ရဲရဲတင်းတင်းလုပ်ဝံ့လဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။" လေးနက်သောအသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး သန်မာသောယောက်ျားတစ်ဦးသည် ပွဲစားရုံး၏ ဝင်ပေါက်တွင် ဝင်ရောက်လာသည်။

"ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းက သခင်ကြီး ဝမ်လား။"

ပွဲစားရုံးမှလူသည် လာသူကိုမြင်သောအခါ သူကြောက်လန့်သဖြင့် သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားသည်။

"သခင်လေးချင်၊ အချိန်အတော်ကြာပြီပဲ။ နေကောင်းကျန်းမာပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

လာသူက သူ၏လက်သီးများကိုဆုပ်ကာ ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဤသန်မာသောယောက်ျားမှာ ဝမ်ရွှီမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ပြိုကျနေသောပွဲစားရုံးမှလူကို ကြည့်လိုက်သည်။

တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ ငါးနှင့်နဂါးများရောနှောနေသော ပရမ်းပတာအခြေအနေတွင် မည်သူ့ကိုမျှ အလွယ်တကူရန်စ၍မရပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်အစေခံတစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကိုထောက်ပံ့ပေးနေသော နောက်ခံအင်အားကြီးတစ်ခု ရှိနိုင်ပေသည်။

တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ပွဲစားရုံးတစ်ခုတည်ထောင်နိုင်သောလူများသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ ထူးချွန်ကြသည်။

ရှုပ်ထွေးသောမဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းနှင့်ပြိုင်ဘက်ဖြစ်ခြင်းများကြားတွင် သူတို့သည် အဖြူနှင့်အနက်ကြားဆက်ဆံရေးကို အမြဲတမ်းဂရုစိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဝမ်ရွှီနှင့်ခေတ္တတွေ့ဆုံရုံဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ဤမျှလောက်ကြောက်လန့်စေမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သူသည် ချီယွမ်မြို့နှင့် မန်နေဂျာဖုန် လရောင်ခြည်ပြခန်းဌာနခွဲဖွင့်လှစ်သည့်ကိစ္စကို စဉ်းစားမိသည်။

ထိုအချိန်က မန်နေဂျာဖုန်သည်လည်း ဒေသခံအာဏာရှိပုဂ္ဂိုလ်များ၏နှောင့်ယှက်မှုကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း မော့လင်ထျန်း၏ကြားဝင်မှုဖြင့် အလွယ်တကူဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

လက်အောက်ငယ်သားနှစ်ဦးတည်း၏သိသာထင်ရှားသောဩဇာအာဏာဖြင့် ဤယောက်ျားလေးအဖြစ်ဟန်ဆောင်ထားသောပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သို့သော အထောက်အထားမျိုးရှိသနည်း။ ယွီလင်မြို့ရှိ ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်း၏သခင်လေးမှာ ထိုသို့သောစွမ်းအားရှိခြင်းနှင့် များစွာကွာခြားလှသည်။

ဝမ်ရွှီက လှည့်ကာ "သခင်လေး၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်ကိုင်တွယ်ပါရစေ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ" ယန်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းဘက်သို့လှည့်ကာ "အချိန်အတော်ကြာပြီပဲ၊ အတူတူလမ်းလျှောက်ချင်လား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်။"

တော်ဝင်မြို့တော်၏စည်ပင်သာယာမှုမှာ ထင်ရှားပြီး လမ်းများပေါ်တွင် ကုန်သည်များ၏ အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အခါအားလျော်စွာ လမ်းဘေးဖျော်ဖြေသူများသည် သူတို့၏အရည်အချင်းများကိုပြသကြသည်၊ သူတို့၏ရင်ဘတ်ဖြင့်ကျောက်တုံးများကိုခွဲခြင်း သို့မဟုတ် ရွှေလှံများဖြင့်လည်ပင်းကိုလှီးဖြတ်ခြင်း။ ထိုသို့သောမြင်ကွင်းများသည် ဤနေရာတွင် သာမန်ပင်ဖြစ်သည်။

"ချီယွမ်မြို့က လရောင်ခြည်ပြခန်းဌာနခွဲက အဆင်ပြေနေတယ်။ ဒါက ဖွင့်ကတည်းက အမြတ်အစွန်းဝေစုပဲ။ ယူလိုက်ပါ။"

ချင်ဖုန်းက ငွေပါဝင်သောသိုလှောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးတစ်ခုကို ယန်အန်းထံသို့ပေးလိုက်သည်။

ဤအကျောက်စိမ်းဆွဲသီးသည် မူလက မော့လင်ထျန်းက မန်နေဂျာဖုန်ကိုပေးခဲ့သောအရာဖြစ်ကြောင်း ပြောရကျိုးနပ်သည်။ ယခုမူ ၎င်းသည် ၎င်း၏တရားဝင်ပိုင်ရှင်ထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ယန်အန်းက ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကိုယူကာ "မူလကတော့ ငါကိုယ်တိုင် ချီယွမ်မြို့ကိုသွားပြီး ဌာနခွဲကိုစစ်ဆေးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသကအလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးက မကြာခဏဖြစ်ပြီး အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ ငါ ပေါ့ပေါ့ဆဆမလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဦးလေးမော့ကို ခရီးစဉ်ထွက်ခိုင်းခဲ့ရတယ်။"

"စကားမစပ်၊ မင်း တော်ဝင်မြို့တော်ကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ရှို့လျန်မြို့မှအဖြစ်အပျက်၏အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက သေခြင်းစွမ်းအင်ချီသီးသန့်ခွဲထုတ်ခြင်းအစီအရင်ကိုအသက်သွင်းရန် အစီအရင်၏နှလုံးသားအဖြစ်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ယန်အန်းကြားသောအခါ သူမသည် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမက ဆူပူသည်၊ "ဒါက လုံးဝအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

ဘေးတွင် လန်နင်ရွှမ်၏လှပသောမျက်လုံးများ စိုးရိမ်တကြီးပြူးကျယ်သွားသည်။

သူမနှင့်သခင်မလေးတို့ ရှို့လျန်မြို့သို့ခရီးစဉ်၏အန္တရာယ်ကို နောက်ပိုင်းတွင်သိရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် သခင်လေးက မူလပြောခဲ့သည်ထက် များစွာပို၍ပြင်းထန်သောအရာတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

"သခင်လေး၊ ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို ဒီအကြောင်းအရင်ကမပြောပြခဲ့တာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါအခု ဘေးကင်းလုံခြုံနေပြီပဲ။ မင်းတို့ကိုပြောပြရင် မင်းတို့က အလကားစိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေဖြစ်စေမှာပဲ။ အခု အချိန်အတန်ငယ်ကြာသွားပြီဆိုတော့ ဒါကို နောက်ထပ်ဖုံးကွယ်ထားစရာမလိုတော့ဘူး။"

ယန်အန်းက တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ရှို့လျန်မြို့ကိစ္စကို လူတွေပြောတာကြားဖူးတယ်။ မြို့ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့သေခြင်းစွမ်းအင်ချီအတားအဆီးတစ်ခုက ဖုံးအုပ်ထားခဲ့တယ်။"

"မင်းသာ အစီအရင်ရဲ့အလယ်ဗဟိုဖြစ်သွားခဲ့ရင် မင်းက အဲ့ဒီစွမ်းအားကို သေချာပေါက်မခံနိုင်ဘူး။ မင်းဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘေးကင်းနိုင်မှာလဲ။ မင်း ငါတို့ကိုမပြောပြသေးတဲ့အရာတစ်ခုခု ရှိရမယ်။"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ဤမိန်းကလေးမှာလည်း စာပေသူတော်စင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အစီအရင်တာအိုကိုလေ့လာခဲ့သည်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

သခင်မလေးချန်းက သူ့အသက်ကို နဂါးပုလဲဖြင့်ကယ်တင်ခဲ့သည့်ကိစ္စမှာ ပြောရခက်သောအရာမဟုတ်ပေ။

သူလျှို့ဝှက်ထားရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သခင်မလေးချန်း၏အထူးအထောက်အထားနှင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှနဂါးပုလဲကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူနိုးထပြီး ရှို့လျန်မြို့မှထွက်ခွာလာစဉ် ကျိုးခိုင်နှင့် လှံတန်ခိုးရှင်တို့က နဂါးပုလဲသည် လောက၏ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ့ကိုအထူးတလည်ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

သူ နဂါးပုလဲကိုသယ်ဆောင်နေသည့်အချက်ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆမဖော်ပြနိုင်၊ သို့မဟုတ်ပါက အန္တရာယ်ကိုဖြစ်စေနိုင်သည်။

သခင်ကြီးကျိုးက အလောင်းမိစ္ဆာကပ်ဘေးကို တော်ဝင်မြို့တော်သို့သတင်းပို့သောအခါ သူသည် ဤကိစ္စကိုလည်း ဖုံးကွယ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် "သာမန်လူတစ်ယောက် အပြစ်မရှိသော်လည်း တန်ဖိုးကြီးကျောက်မျက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းကြောင့် အပြစ်ရှိသူဖြစ်သွားနိုင်သည်" ဟူသောအမှန်တရားကို လူတိုင်းသိကြသည်။

အမှုစေ့စေ့စပ်စပ်သိလိုသော နင်ရွှမ်နှင့် ယန်အန်းတို့၏အကြည့်များကိုမြင်သော် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ဖခင်ထံမှသင်ယူခဲ့သော လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းအသုံးပြုလိုက်သည်...

စကားလမ်းကြောင်းလွှဲခြင်း

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက အန္တရာယ်များတယ်။ မင်းတို့က ငါ့အကြောင်းပဲပြောနေကြတာ၊ မင်းတို့ကရော တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ဘာလို့ရှိနေကြတာလဲ။"

"မူလက မင်းက ယွီလင်မြို့က ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းရဲ့သခင်လေးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တယ်လေ။"

"ဒါ့အပြင် ခုနကပွဲစားရုံးကလူရဲ့တုံ့ပြန်မှုက တော်တော်လေးစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ သူက မင်းကိုမသိရင်တောင် ဝမ်ရွှီကိုမှတ်မိပြီး အရမ်းကြောက်နေပုံပဲ။"

ယန်အန်းသည် ခဏမှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ တည်ငြိမ်စွာပြန်ဖြေသည်၊

"ယွီလင်မြို့က ကျောက်စိမ်းနဲ့တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေပေါကြွယ်ဝတဲ့နေရာတစ်ခုပဲ။ ငါက တော်ဝင်မြို့တော်က ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းကို ကုန်သွယ်ဖို့မကြာခဏလာလေ့ရှိတယ်။ ငါဒီမှာအိမ်တစ်လုံးဝယ်ထားပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိတဲ့အခါ ခဏလောက်အခြေချနေထိုင်တယ်။ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ။"

"ခုနကအဲ့ဒီလူရဲ့တုံ့ပြန်မှုကတော့..."

"ဦးလေးဝမ်က ငါ့အတွက်အလုပ်တွေကို မကြာခဏလုပ်ပေးပြီး ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းမှာ ပေါ်လာတတ်တယ်၊ ဒါကြောင့် သူက လူတွေအများကြီးကို သဘာဝကျကျပဲသိတယ်။"

"ပြီးတော့ ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းရဲ့ဂုဏ်သတင်းက လူသိများတယ်၊ ဒါကြောင့် ပွဲစားရုံးကလူတွေက အဲ့ဒီအကြောင်းမသိဘဲနေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ဦးလေးဝမ်ကို လေးစားမှုတချို့ပြတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

"သြော် ဒီလိုလား။"

"ဒီယောက်ျားလေးအဖြစ်ဟန်ဆောင်ထားတဲ့သူက တစ်ခုခုကိုဖုံးကွယ်ထားမှာသေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက စကားလမ်းကြောင်းကိုအောင်မြင်စွာလွှဲပြီးပြီဆိုတော့ သူ့ကိုနောက်ထပ်မဖော်ထုတ်ချင်တော့ဘူး။" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လှည့်ထွက်သွားခဲ့သော ယန်အန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် လန်နင်ရွှမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"သခင်လေး၊ ရှို့လျန်မြို့ကိစ္စကို ရှင်းမပြရသေးဘူး။

"ဟုတ်တယ်၊ စကားလမ်းကြောင်းမလွှဲနဲ့။"

ယန်အန်းက ဘေးသို့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူနောက်တစ်ကြိမ်ပြောသည်၊

"ကျွန်တော် ခုလေးတင်ပြောတော့မလို့။ စကားမစပ်၊ အစ်ကိုယန်အန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့မိုးကြိုးငါးခု စိတ်အာရုံပုံရိပ်ရဲ့အကူအညီနဲ့ ကျွန်တော် ဆဋ္ဌမအဆင့် စာပေသူတော်စင်ဘုံကို အောင်မြင်စွာဝင်ရောက်ခဲ့ပြီ။"

"မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှုဘုံက ဘယ်လောက်လဲ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ယန်အန်းသည် သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုကော့ကာ မာနကြီးစွာကြည့်ပြီး "ငါက မင်းထက်အများကြီးဘယ်လိုညံ့နိုင်မှာလဲ။ ကျင့်ယန်မြို့ကထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ငါက ရေနှင့်ညွှန်အိုင်ရှုခင်း စိတ်စူးစိုက်မှုပုံရိပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်။"

"မူလကဆိုရင် ငါက အပြာရောင်ကံကြမ္မာကြယ်ကို အချိန်အတော်ကြာကတည်းကထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့် ကံကြမ္မာဖတ်ရှုခြင်းဘုံကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့မှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခရမ်းရောင်ကံကြမ္မာကြယ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့အတွက် ငါက ငါ့ရဲ့ဘုံကျင့်ကြံမှုကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာ။"

"ခရမ်းရောင်ကံကြမ္မာကြယ် ဟုတ်လား။"

ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ကံက သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ သူ့ရဲ့နောက်ခံက ထူးခြားမှာသေချာတယ်။

သို့သော် သူသည် ထိုသူ၏ပြားချပ်သောရင်ဘတ်ကိုကြည့်လိုက်သောအခါ တုန်လှုပ်မှုသည် အားမတန်မာန်လျှော့သက်ပြင်းချခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ်ဖက်လူက သူမကိုယ်သူမဟန်ဆောင်နိုင်ပြီး အချိန်အတော်ကြာသတိမထားမိဘဲနေနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သဘာဝအားသာချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။