နောက်တစ်ကြိမ်က ဘယ်တော့လဲ

"ဘာကိုကြည့်နေတာလဲ။"

ယန်အန်းသည် အနည်းငယ်မာနကြီးစွာခံစားရင်း ချင်ဖုန်း၏အကြည့်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အရိပ်အယောင်တစ်ခုရှိနေပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ကိုကာကွယ်ရန် သူမ၏လက်များကို ဖြတ်တင်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက နားမလည်ဟန်ဆောင်ကာ

"ငါက မင်းရဲ့အဝတ်အစားရဲ့အသားကို အားကျနေတာပါ။ မင်းနောက်မှ ကိုယ့်အတွက်နဲ့မိသားစုအတွက် အဝတ်အစားသစ်တွေဝယ်နိုင်အောင် ဘယ်ကလာတယ်ဆိုတာမေးချင်လို့။ မင်းက ငါ့ ဘာကိုကြည့်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

ယန်အန်းက သူမ၏စကားများတွင် တွေဝေနေသည်။ သူမသည် ချင်ဖုန်း၏အကြည့်မှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝအပြစ်ကင်းစင်ခြင်းမရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ၏အပြစ်ကင်းစင်သောအမူအရာကို ယခုအချိန်တွင်မြင်ရသောအခါ သူမ အများကြီးစဉ်းစားလွန်းနေသလား။

"ဒီအဝတ်အစားတွေကို မြို့တော်က တော်ဝင်ထူးချွန်အလုပ်ရုံမှာ ချုပ်လုပ်ခဲ့တာ။ သူတို့က အမြင့်ဆုံးအရည်အသွေးရှိတဲ့အထည်တွေကိုသုံးပြီး လက်ရာကတော့ လက်ရာမြောက်ပြီးနူးညံ့တယ်။"

"သူတို့က မကြာသေးမီက အရောင်ဖျော့တဲ့ပိုးစကတ်အသစ်တစ်ခုကို မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး အဲ့ဒါက အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ အရမ်းလူကြိုက်များတယ်။ နှစ်သစ်ကူးနီးနေပြီဆိုတော့ မင်းရဲ့မိသားစုထဲက အမျိုးသမီးတွေအတွက် တချို့ဝယ်ဖို့ စဉ်းစားကြည့်နိုင်တယ်။"

ယန်အန်းက လေးနက်စွာပြန်ဖြေသည်။

အကြောင်းအရာက အမျိုးသမီးများ၏ပိုးစကတ်များဘက်သို့လှည့်သွားသည်နှင့် လန်နင်ရွှမ်သည် မမျှော်လင့်ဘဲ စိတ်ဝင်စားလာပြီး ယန်အန်းနှင့်အတူ စတင်ဆွေးနွေးတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နှစ်များတစ်လျှောက် တော်ဝင်ထူးချွန်အလုပ်ရုံ၏ လက်ရာမြောက်သည့် လက်ရာများကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများပေါ်တွင် တမ်းတမ်းတတဖြစ်သော အမူအရာတစ်ခု ပြသနေသည်။

ဤသည်မှာ ချင်ဖုန်း၏မျှော်လင့်ချက်များထက် ကျော်လွန်နေသည်။ သူသည် နင်ရွှမ်၏ပင်ကိုစရိုက်အရ သူမသည် ထိုသို့သောအမျိုးသမီးများ၏အရာများကို လျစ်လျူရှုမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

လူနှစ်ဦး၏စိတ်အားထက်သန်မှုကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက နောက်ပြောင်သည်၊

"တစ်စုံတစ်ယောက်က မသိရင် သူတို့က မင်းတို့နှစ်ယောက်က ညီအစ်မကောင်းတွေလို့ ထင်ကြမှာပဲ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ယန်အန်းသည် ဒေါသထွက်နေသောကြောင်တစ်ကောင်လို တုံ့ပြန်သည်၊

"မင်း ဘာမဟုတ်တာတွေပြောနေတာလဲ။ ငါက သမာဓိရှိတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ။"

"ဟုတ်ပါပြီ၊ ဆက်ပြီးဟန်ဆောင်နေလိုက်။ မင်း ငါနဲ့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဘယ်သူပိုဝေးဝေးသွားနိုင်မလဲဆိုတာ ယှဉ်ပြိုင်ဝံ့သလား။" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်သည်လည်း တုံ့ပြန်သည်၊

"သခင်လေး ယန်အန်း၊ တော်ဝင်ထူးချွန်အလုပ်ရုံရဲ့ပိုးစကတ်တွေအပေါ် မင်းရဲ့အသိပညာက တော်တော်လေးအံ့ဩစရာကောင်းပါတယ်။"

"ဒါက ငါ့ညီမက ပုံမှန်အားဖြင့်အိမ်မှာနေပြီး အပြင်မထွက်လို့ပဲ။ ငါက သူ့ရဲ့နေ့စဉ်အဝတ်အစားတွေကို တာဝန်ယူရတဲ့သူပဲ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ငါက ဒီအရာတွေအကြောင်း အသိပညာအများကြီးရလာတယ်။ ခုနက သခင်မလေးနင်ရွှမ်နဲ့စကားပြောနေတုန်းက ငါ့ညီမနဲ့စကားပြောနေရသလိုခံစားလိုက်ရလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမေ့သွားတာ။ ငါ နားလည်မှုလွဲမှားတာတစ်ခုခုဖြစ်စေခဲ့ရင် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ယန်အန်းက ရှင်းပြသည်။

"ကျွန်မနားလည်ပါတယ်။"

ရိုးသားသောလန်နင်ရွှမ်သည် ဤရှင်းပြချက်ကို ယုံကြည်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက တမင်တကာပြောသည်၊

"သခင်လေး ယန်အန်း၊ ဒီလောက်ချောမောတဲ့အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ဆိုတော့ မင်းရဲ့အိမ်ကညီမက အလှပဂေးတစ်ယောက်ဖြစ်မှာပဲ။ ငါ တစ်နေ့မှာ သူ့ကိုတွေ့ခွင့်ရမလားမသိဘူး။"

" ညီမက အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပါပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် ညီမတစ်ယောက်ဖြစ်လာရမှာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။"

ယန်အန်းသည် ဤသည်ကိုကြားသောအခါ သူမ၏ဖြူဖျော့သောမျက်နှာ ရုတ်တရက်နီမြန်းသွားပြီး ချင်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လန်နင်ရွှမ်သည်လည်း ပြုံးပြီး တစ်ဝက်နောက်ပြောင်ကာ "သခင်လေး၊ မဟုတ်တာတွေမပြောပါနဲ့။ သခင်မလေးကို မသိစေနဲ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ဟာသတစ်ခုပါဟ။" ချင်ဖုန်းက တံတွေးတစ်လုပ်မျိုချကာ ချက်ချင်းအရှုံးပေးလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့မိသားစုအဆင့်အတန်းက မကောင်းတာမဟုတ်ဘူး၊ သခင်မလေးရဲ့သိုင်းပညာကျွမ်းကျင်မှုက သိပ်မြင့်လွန်းတာပဲ။

"အစ်ကိုယန်အန်း၊ အခု ငါတော်ဝင်မြို့တော်မှာ လရောင်ခြည်ပြခန်းဌာနခွဲတစ်ခုဖွင့်ချင်တယ်။ မင်းရဲ့နောက်ခံနဲ့အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို အကြံပြုချက်တချို့ပေးလို့ရမလား။"

ခဏလမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသောယန်အန်းက သူမ၏ညာဘက်လက်ကို သူမ၏မေးစေ့ပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။

"ငါတို့မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တဲ့ဆက်ဆံရေးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် စားသောက်ဆိုင်အတွက် ငါလည်းပံ့ပိုးပေးသင့်တာပေါ့။ ငါ မကြာသေးမီက ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွေ့ခဲ့တယ်၊ တည်နေရာက တော်တော်ကောင်းတယ်၊ ပိုင်ရှင်ကလည်း ရောင်းချင်နေတယ်။ မင်းမှာတခြားလုပ်စရာမရှိဘူးဆိုရင် ငါနဲ့အတူတူလာပြီး ကြည့်လို့ရတယ်။"

"ရပါတယ်၊ လမ်းပြပါ။"

တစ်နာရီအကြာတွင် ချင်ဖုန်းသည် အတွင်းမြို့မှအပြင်မြို့၏မြောက်ဘက်သို့ထွက်ပေါက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာ တောင့်တင်းသွားသည်၊ ဤသည်မှာ ယန်အန်းက သူတို့ကို မှားယွင်းသောဦးတည်ရာသို့ လမ်းညွှန်သည်မှာ နှစ်ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက်ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ကျင့်ယန်မြို့မှအတွေ့အကြုံကို သတိရလိုက်သည်။ ယောက်ျားလေးအဖြစ်ဟန်ဆောင်ထားသောထိုမိန်းကလေးသည် တကယ်ပင် ဦးတည်ရာမသိသောသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏အရည်အချင်းကောင်းရှိသော်လည်း အစီအရင်တွင် မည်သည့်တိုးတက်မှုမှမပြုလုပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

"သခင်လေး ယန်အန်း၊ တကယ်လမ်းသိလို့လား။" လန်နင်ရွှမ်က တိုးတိုးလေးမေးလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးထွက်ခွာလာစဉ်က နေ့အလင်းရောင်ရှိနေသေးသော်လည်း ယခုမူ နေဝင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယန်အန်းက မျက်နှာနီမြန်းကာ ဦးတည်ရာတစ်ခုကိုညွှန်ပြသည်။

"ငါ ခုနက လမ်းဆုံမှာ ဦးတည်ရာမှားရွေးခဲ့မိတာဖြစ်မယ်။ ငါတို့ အဲ့ဒီတုန်းက တောင်ဘက်ကို သွားခဲ့သင့်တယ်။ ငါ ဒီတစ်ခါတော့ အမှားမလုပ်တော့ဘူး။"

"ခဏနေဦး။"

ချင်ဖုန်းက သတိပေးလိုက်သည်၊

"မင်းက မြောက်ဘက်ကိုညွှန်နေတာ။"

"ဟမ်။"

ယန်အန်းက ချက်ချင်းအံ့ဩသောအမူအရာပြလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် မကြာမီပင် ဝမ်ရွှီက သူတို့ကိုရှာတွေ့လိုက်သည်။ သူ၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများ နောက်ဆုံးတွင် လမ်းမှန်ကိုရှာတွေ့ပြီး ဆိုင်ကို ငွေဒင်္ဂါးငါးသောင်းဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ထိုးထွင်းသိမြင်မှုဖြင့် သူသည် ဤဆိုင်၏တည်နေရာမှာ ကောင်းစွာချိတ်ဆက်နေပြီး ယာဉ်ကြောမှာ ကောင်းမွန်သင့်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင်မြင်နိုင်သည်။ ထိုသို့သောဈေးနှုန်းချိုသာမှုမှာ သူ၏မျှော်လင့်ချက်များကို တကယ်ပင်ကျော်လွန်နေသည်။

"စားသောက်ဆိုင်က ဘယ်တော့ဆောက်လုပ်ရေးစမှာလဲ။" ယန်အန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံကလက်မှုပညာရှင်တွေကို အကြောင်းကြားပြီးပြီ။ ငါမနက်ဖြန် သူတို့နဲ့စကားပြောမယ်၊ တော်ဝင်မြို့တော်က လရောင်ခြည်ပြခန်းဌာနခွဲက စီးပွားရေးအတွက် ဖွင့်လှစ်နိုင်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့် ဒီလောက်ချောမွေ့သွားတာပါ"

ချင်ဖုန်းက သူ၏စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြသည်။

"ဒီလိုကောင်းတဲ့စကားတွေအစား အချိန်တန်ရင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့အမြတ်အစွန်းဝေစုကို ငါ့ကိုပိုကြီးကြီးပေးတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ယန်အန်းက ဘေးတစောင်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက မကြားဟန်ဆောင်ကာ ညကောင်းကင်ယံကိုမော့ကြည့်သည်၊

"ကောင်းကင်က ဒီလောက်မှောင်နေပြီ၊ ငါက မူလက မင်းကိုညစာအတွက်ဖိတ်ခေါ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မိန်းမက အိမ်မှာငါ့ကိုစောင့်နေတယ်။ နောက်တစ်ခါအခွင့်အရေးရရင် ငါ အစ်ကိုယန်အန်းကို အရက်သောက်ဖို့ဖိတ်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါးနေမယ်။"

"အဲ့ဒါက ဘယ်တော့လဲ၊ မနက်ဖြန်လား၊ သန်ဘက်ခါလား။"

"အင်း..."

"ငါက ယဉ်ကျေးမှုအရပြောနေတာပဲ။ ငါက အမြန်ဆုံးထွက်သွားချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အတည်ယူသွားတယ်။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာ တည်သွားသည်။

" လာမယ့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတော့ မအားလောက်ဘူး။ ငါးရက်အတွင်းမှာ အချိန်ရရင်ကော။"

"ငါးရက်"

ယန်အန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် "ကောင်းပြီ၊ နေ့လယ်စာအတွက်လား၊ ညစာအတွက်လား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ထင်တာတော့ ညစာက အဆင်ပြေမယ်ထင်တယ်" ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"နေရာကို ငါရွေးရမလား။" ယန်အန်းက နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။

"မင်းပဲဆုံးဖြတ်လိုက်" ချင်ဖုန်း၏ပါးစပ် တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါးရက်အကြာမှာ ငါတို့ တော်ဝင်မြို့တော်က ထျန်းဟွေးလမ်းပေါ်က ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်မှာ တွေ့ကြမယ်။"

ချင်ဖုန်းက အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူလိုက်သည်၊ သူသည် ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်၏ စားသုံးမှုအဆင့်အကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို ငွေအများကြီးသုံးစေချင်တာ ရှင်းနေသည်။

"ကောင်းပြီ။"

ကျေးဇူးတရားကိုလက်ခံပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် မလိုလားသော်လည်း ၎င်းကိုသဘောတူရုံသာတတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချင်ဖုန်း နင်ရွှမ်နှင့်အတူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယန်အန်းသည် ယခင်ကနာကျင်နေသော အမူအရာကိုစဉ်းစားကာ မပြုံးဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်၏ပိုင်ရှင်က ထွက်လာပြီး ယန်အန်းထံသို့ လေးစားစွာလက်သီးဆုပ်ကာ "ခင်ဗျားရဲ့ညွှန်ကြားချက်တွေအရ ဆိုင်ကို သခင်လေးချင်ကို ဈေးနှုန်းချိုသာစွာနဲ့ ရောင်းချပြီးပါပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အလုပ်ကောင်းတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ သခင်လေး၊ ကျွန်တော်နားမလည်တာက ဘာလို့ဒီလိုအရှုံးပေါ်တဲ့စီးပွားရေးမျိုးမှာ ပါဝင်နေရတာလဲ။ ဒီဆိုင်က မူလက ရတနာစုစည်းခြင်းပြခန်းရဲ့ဌာနခွဲတစ်ခုဖြစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာမဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်အန်းက ပြုံးပြီး "နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံက လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက အရက်ချက်စက်ရုံတစ်ခုဖွင့်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရာမူးယစ်ရီဝေလို့ ခေါ်တဲ့အရက်တစ်မျိုးကို ထုတ်လုပ်ခဲ့တယ်။ မင်းအဲ့ဒီအကြောင်းသိလား။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ နတ်ဘုရား မူးရစ်ရီဝေက ယစ်မူးအိပ်မက်နဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင်တောင် တော်တော်လေးထူးခြားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်ရဲ့မန်နေဂျာက ဒီအရက်အတွက် နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံရဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို အကြိမ်များစွာ ရှာဖွေဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အဘိုးကြီးက အကြိမ်တိုင်းငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။"

"အဘိုးကြီးက စည်းမျဉ်းတွေကို အမြဲတမ်းလေးစားတယ်၊ ဒါကြောင့် သူငြင်းပယ်မှာပေါ့။ ဒီအရက်ကို နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံက တစ်စုံတစ်ယောက်အတွက် အထူးချက်လုပ်ခဲ့တာ၊ သူတို့က ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှာလဲ။"

"ဒီလိုအရာ ရှိနေပါလား။"

ယန်အန်းက ဆက်ပြောသည်၊

"ငါမင်းကို ဒါမေးမယ်- အကယ်၍ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်က ယစ်မူးတန်ခိုးရှင်ကို သီးသန့်ရရှိခွင့်ရှိခဲ့ရင် အဲ့ဒါက တော်ဝင်မြို့တော်က ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်ရဲ့နေရာကို စိန်ခေါ်ဖို့အရည်အချင်းရှိမှာလား။"

သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေသည်၊

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားမူးရစ်ရီဝေက တော်ဝင်မြို့တော်မှာ ကျော်ကြားမှုရရှိပြီးသားပဲ။ နေပါဦး မင်းပြောခဲ့တဲ့အဲ့ဒီစားသောက်ဆိုင်က..."

"မင်းခန့်မှန်းတာမှန်တယ်။"

ယန်အန်းက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တော်ဝင်မြို့တော်ရှိ ကြယ်တာရာ ဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်၏ အမြတ်အစွန်းများကို အချိန်အတော်ကြာမနာလိုဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခု နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ၎င်း၏အောင်မြင်မှုတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။