ကံတရားပေါ်မှာ မူတည်နိုင်တယ်

ညနေခင်း၊ ညစာစားချိန်တွင် သူသည် သူ၏ဇနီးကိုမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူ၏အခန်းသို့ပြန်ရာလမ်းတွင် စံအိမ်၏ကန်ဘေးအဆောင်ကိုဖြတ်သွားစဉ် သူသည် အဆောင်ပေါ်တွင်ရပ်နေသော အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရပြီး မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခုက ဝန်းရံထားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဤရွှေရောင်အလင်းကို မှတ်မိနေသည်။

ယခင် အနန္တဓားဂိုဏ်းတွင် သူ၏ဇနီးက ပျက်စီးစေသောချေမှုန်းမိုးကြိုးကိုခုခံရန် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ကြီးစိုးမှုကိုအသက်သွင်းစဉ်က ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရွာသွန်းခဲ့သည်။

ဆရာ၏အဆိုအရ ၎င်းမှာ ရှေးခေတ်ကကျန်ရှိခဲ့သော အငွေ့အသက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ညလေသည် သခင်မလေး၏ဆံပင်ကို လွင့်ပျံစေသည်။

ဖြူဖျော့သောလရောင်အောက်တွင် လျိုကျန့်လီသည် သာမန်လူတစ်ဦးနှင့်မတူလောက်အောင် လှပနေသည်။

သူမအသက်ရှူလိုက်တိုင်း ကန်၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များပေါ်လာသည်။ ရေငွေ့များသည် ကျောက်စိမ်းပုလဲများကဲ့သို့ မြင့်တက်လာပြီး လရောင်ကိုရောင်ပြန်ဟပ်ကာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရေစက်များသည် ကန်ထဲသို့ပြန်ကျသွားပြီး လျိုကျန့်လီပတ်လည်မှ ရွှေရောင်အလင်းသည် တဖြည်းဖြည်းမှေးမှိန်သွားသည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ချင်ဖုန်း၏ရှိနေခြင်းကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူမ၏ကြက်သွေးရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ကွေးညွှတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ချင်ဖုန်းဘေးသို့ ညင်သာစွာဆင်းသက်လာသည်။

"ရှင် ဘယ်တုန်းကပြန်ရောက်တာလဲ။"

"ငါ ခုနကမှ ပြန်ရောက်တာ ။ မင်း လေ့ကျင့်နေတာတွေ့လို့ ငါမနှောင့်ယှက်တာ။ ညစာစားပြီးပြီလား။" ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းခါပြသည်။

ချင်ဖုန်းက ဆူပူသည်၊

"လူဆိုတာ သံလိုပဲ၊ အစာက သံမဏိလိုပဲ။ ကျင့်ကြံမှုက ဘယ်လောက်ပဲအရေးကြီးပါစေ၊ စားဖို့မမေ့နိုင်ဘူး။ ဘာစားချင်လဲ။ ငါ မင်းအတွက်လုပ်ပေးမယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လျိုကျန့်လီသည် ကျင့်ယန်မြို့မှအချိန်၊ သူမအခုထိမမေ့နိုင်သေးသော အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့်ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ရုတ်တရက်သတိရလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ဖြစ်မည်၊ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အပိုပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

" ခေါက်ဆွဲစားချင်တယ်။"

လျိုကျန့်လီက တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ခဏမှင်တက်သွားသည်၊

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မင်းအတွက်ခေါက်ဆွဲချက်ပေးမယ်။"

သူတို့နှစ်ဦးနေထိုင်သောအိမ်အတွင်း၌ လျိုကျန့်လီသည် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်တစ်လုံးကိုကိုင်ကာ အလွန်လှပသေသပ်စွာ စားသောက်နေသည်။

တစ်ဖက်လူစားသောက်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်မောင်းများထဲမှ အလင်းပြန်သော ပုလဲလုံးများကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင်တင်လိုက်သည်။

"ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။"

လျိုကျန့်လီက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုစုစည်းပြီးဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပုလဲပဲ။ အစောပိုင်းက မင်း ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်ချင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ်စုပ်ယူဖို့လိုအပ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။"

"ဒီအရာက မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးကြီးမားလိမ့်မယ်။"

တော်ဝင်မြို့တော်သို့ရောက်ရှိလာခြင်း၏အကြီးမားဆုံးအဆင်မပြေမှုမှာ ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင်၏ အထောက်အပံ့မရှိဘဲ မိသားစုဝင်များ၏ကျင့်ကြံမှုတိုးတက်မှုမှာ များစွာ နှေးကွေးသွားမည်ဖြစ်သည်။

မရောက်ရှိမီ ချင်ဖုန်းသည် လုပ်ငန်းစဉ်ကိုထပ်ခါထပ်ခါပြုလုပ်ပြီး ချင်မိသားစုအတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အချို့ကိုကြားဖြတ်ယူရန် တော်ဝင်မြို့တော်တွင် ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်း အစီအရင်တစ်ခုတည်ဆောက်ရန်လည်း စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တော်ဝင်မြို့တော်သည် နဂါးသွေးကြောများအများဆုံးစုစည်းရာနေရာဖြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်လိုက်သောဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ကျင့်ယန်မြို့နှင့် သဘာဝကျကျပင်နှိုင်းယှဉ်၍မရပေ။

သို့သော် သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဤစိတ်ကူးကို ပယ်ချလိုက်သည်။

တော်ဝင်မြို့တော်သည် ကျင့်ယန်မြို့နှင့်မတူ၊ ၎င်းမှာ ဧကရာဇ်၏ခြေရင်းတွင်ရှိပြီး ထိုနေရာတွင် မရေမတွက်နိုင်သောလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောပုဂ္ဂိုလ်များရှိနေသည်။

အကယ်၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ခိုးယူသည့်လုပ်ရပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပါက သူ၏အသက်ကို ကုန်ကျစေနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ရှောင်ပိုင်၏ရှိနေခြင်းဖြင့် သူသည် ထိုသို့သောအန္တရာယ်ကြီးကိုမယူဘဲ သူ၏မိသားစု စုပ်ယူရန်အတွက် ဝိညာဉ်ပုလဲများရယူရန် ကျင့်ယန်မြို့သို့ ပုံမှန်ပြန်သွားနိုင်သည်။

လျိုကျန့်လီသည် ဝိညာဉ်ပုလဲကိုယူကာ သူမ၏လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားရာ ဝိညာဉ်ပုလဲသည် မျက်မြင်အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျင်မြန်စွာပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩသွားသည်၊ သူအတွက် ဝိညာဉ်ပုလဲတစ်လုံးကို တစ်လခန့်စုပ်ယူနိုင်သော်လည်း ဤနှုန်းဖြင့်ဆိုလျှင် တစ်ညတည်းတွင် လုံးဝစုပ်ယူသွားနိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ အစောပိုင်းကသူမအားပေးခဲ့သော ဝိညာဉ်ပုလဲအနည်းငယ်မှာ သူမအတွက် မလုံလောက်ပေ။

သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှထောက်ပံ့ပစ္စည်းများအားလုံးကိုထုတ်ကာ သေချာရေတွက်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း သုံးဆယ့်လေးလုံးရှိသည်။

"ကံကောင်းလို့ ငါမထွက်ခွာခင် မမမော့မသိဘဲ ရှောင်ပိုင်ရဲ့လုပ်အားကို တိတ်တဆိတ်သုံးခဲ့တယ်။" ချင်ဖုန်းက တိတ်တဆိတ်ရွှင်မြူးသွားပြီးနောက် နှစ်ဆယ်ထုတ်ကာ လျိုကျန့်လီထံသို့ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်သည်များကို သူ၏ဒုတိယညီ၊ မီးသွေးခေါင်းနှင့် နင်ရွှမ်တို့ကိုပေးရမည်ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက်အနည်းငယ်သိမ်းထားရမည်။

မင်း ဒါတွေကို အခုလောလောဆယ်သုံးထားလိုက်၊ နောက်မှ ငါ ကျင့်ယန်မြို့ကိုပြန်ပြီး နောက်ထပ်သွားယူမယ်။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဒုတိယနေ့တွင် ချင်ဖုန်းသည် နင်ရွှမ်နှင့်အတူ နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံသို့ပြန်လာပြီး စားသောက်ဆိုင်၏လိပ်စာနှင့် ဒီဇိုင်းပုံဆွဲများကို ဟွာယွမ်ထံသို့ပေးအပ်လိုက်သည်။

ဟွာယွမ်သည် စားသောက်ဆိုင်ကို ဤမျှလျင်မြန်စွာရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု သိသာစွာပင်မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူပစ္စည်းများကိုယူစဉ် သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်တောင့်တင်းနေသည်။ သူသည် ပျံသန်းတောင်ပံများကို တိုးတက်အောင်လုပ်ရန် စီစဉ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ မနေ့ကကတိစာချုပ်ရှိတယ်။ မင်း နောက်ဆုတ်ချင်လို့လား။" ချင်ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီးဖြစ်နိုင်မှာလဲ သခင်လေးချင်ရယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက်စားသောက်ဆိုင်ကို မွမ်းမံပြင်ဆင်ပေးပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ အမြန်ဆုံးပြီးစီးမယ်လို့ အာမခံပါတယ်။" ဟွာယွမ်က သူ၏ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ လေးနက်သောကတိတစ်ခုပေးပြီးနောက် လှည့်ထွက်ကာ အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ၏အမူအရာမှာ တစ်ခဏမျှပင်မဖြုန်းတီးလိုသကဲ့သို့ပင်။

စားသောက်ဆိုင်ကိစ္စကို နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံမှ လက်မှုပညာဘုရင်များအုပ်စုထံသို့ အပ်နှင်းထားသဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် သူတို့ကို လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သည်။

သို့သော် သူသည် ချက်ချင်းမထွက်ခွာခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် ခေါင်မိုးထပ်မှအဘိုးကြီးနှင့်တွေ့ဆုံရန် သွားခဲ့သည်။

သူခန်းမထဲသို့ဝင်သည်နှင့် အပူလှိုင်းတစ်ခုသည် သူ၏ဆီသို့တဟုန်ထိုးတက်လာသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ ရေနွေးငွေ့ခန်းတစ်ခုထဲသို့ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ဟုပင် ထင်လိုက်သည်။

သူ၏နဖူးပေါ်မှချွေးများသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စီးကျလာပြီး ဆဋ္ဌမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ဦးဖြစ်သော လန်နင်ရွှမ်ပင်လျှင် အပူကြောင့်နီမြန်းနေသည်။

သို့သော် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသောအဘိုးကြီးကိုကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အမူအရာမပြောင်းဘဲ သူ၏လက်ထဲမှပစ္စည်းကိုပြုပြင်နေပြီး အဆက်မပြတ်ပေါင်းစပ်ကာ သန့်စင်နေသည်။

ဤမျှမြင့်မားသောအပူချိန်တွင် အဘိုးကြီးသည် ချွေးပင်မထွက်ဘူးလား။ ချင်ဖုန်းက အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများသာလျှင် သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို ဤအဆင့်သို့ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

သူသည် သူ၏ X-ray စွမ်းရည်ကိုအသုံးပြု၍ အဘိုးကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခန့်ညားထည်ဝါသောရွှေရောင်ချီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မျက်စိကျိန်းလုနီးပါးဖြစ်စေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခုကိုရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။ အဘိုးကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှချီသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိန်းမထက်ပင် ပိုမိုစုစည်းနေသည်။

ဤသည်မှာ အကြီးအကဲဆရာယွမ်၏ကျင့်ကြံမှုသည် တတိယအဆင့်၏အထွတ်အထိပ် သို့မဟုတ် ဒုတိယအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။

အမှန်ပင် နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံ၏သခင်ဖြစ်နိုင်သူတစ်ဦးသည် သာမန်လူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အဘိုးကြီးက သူ၏လက်ထဲမှပစ္စည်းများကိုချကာ မော့ကြည့်သည်-

"မင်း ဘာလို့ငါ့ကိုဒီမှာရှာနေတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်တော် အဘိုးဆီက သန့်စင်ခန်းတစ်ခုငှားပြီး ပစ္စည်းတချို့တောင်းချင်လို့ပါ။"

သူဤသို့ပြောရင်း ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လက်ထဲမှပစ္စည်းများစာရင်းကို ပေးအပ်လိုက်သည်။ စာရင်းသွင်းထားသောအရာများသည် သူဤပေါက်ကွဲစေတတ်သောပစ္စည်းများအတွက် သူမှတ်မိသောဖော်မြူလာများပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။

ဤခေတ်တွင် ယမ်းမှုန့်ကို မတီထွင်ရသေးပေ။

အဘိုးကြီးက အထက်မှပစ္စည်းများကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊

"မင်း ဒီအရာတွေနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ။"

"ကျွန်တော့်မှာ ဒီအရာတွေကို အတူတူပေါင်းစပ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သေစေနိုင်တဲ့လက်နက် တစ်ခုဖန်တီးဖို့ စိတ်ကူးတစ်ခုရှိပါတယ်။"

"လက်နက်တစ်ခု ဟုတ်လား။" ယွမ်ကျိုက်က ဘေးတစောင်းကြည့်လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းခါသည်၊

"ကျွန်တော် ဒီအရာကို ယမ်းမှုန့်လို့ခေါ်တယ်။ အဲ့ဒါက စာပေစွမ်းအင်ချီ၊ ယင်ချီ၊ သို့မဟုတ် သိုင်းစွမ်းအင်ချီရဲ့လှုံ့ဆော်မှုကိုမလိုအပ်ဘူး၊ သာမန်လူတွေတောင် အဲ့ဒါကိုသုံးနိုင်တယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ယွမ်ကျိုက်သည် ထူးဆန်းသောအမူအရာပြလိုက်သည်။

သူသည် နောက်ထပ်မေးခွန်းများမမေးဘဲ သူ၏လက်ထဲမှပစ္စည်းများကို ဆက်လက်ပြုပြင်နေပြီး "ခေါင်မိုးထပ်ရဲ့ဒုတိယထပ်မှာ ဗလာသန့်စင်ခန်းတွေအများကြီးရှိတယ်။ အဲ့ဒီထဲကတစ်ခုကိုရွေးလိုက်၊ ငါမင်းလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို တစ်ယောက်ယောက်ကိုယူလာခိုင်းမယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ ယွမ်။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏လက်များကိုယှက်ကာ နင်ရွှမ်ကိုခေါ်ဆောင်သွားမည်အပြုတွင်ရှိသည်။

သို့သော် သူသည် ရုတ်တရက်တစ်စုံတစ်ခုကိုစဉ်းစားမိပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်၊ "သန့်စင်ခန်းတွေက လုံလောက်အောင်ခိုင်ခံ့ရဲ့လားလို့ မေးလို့ရမလား။ ကျွန်တော်စမ်းသပ်မှုတွေလုပ်တဲ့အခါ ဆူညံသံက တော်တော်ကျယ်နိုင်တယ်။"

ယွမ်ကျိုက်က သူ၏ခေါင်းကိုမော့သည်၊ "အတိအကျဘယ်လောက်ကျယ်မှာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ကာ ထူးဆန်းသောအဖြေတစ်ခုပေးလိုက်သည်၊ "တိကျတဲ့ပမာဏကတော့ ကျွန်တော်လည်းမသေချာဘူး။ ဒါက ကံတရားပေါ်မှာ မူတည်နိုင်တယ်။"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အကြီးအကဲ ယွမ်က သူ၏လေသံကိုပြောင်းလိုက်သည်၊

"ဒါဆိုရင် ပထမထပ်ခေါင်မိုးထပ်ကိုသွား၊ ဝင်ပေါက်မှာ မီးတောက်နီရောင်သင်္ကေတရှိတဲ့ သန့်စင်ခန်းပေါ့။ အဲ့ဒါက ပဉ္စမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အားအပြည့်သုံးတိုက်ကွက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိလောက်အောင် ခိုင်ခံ့တယ်။"

"ပဉ္စမအဆင့်သိုင်းသမားတစ်ယောက်ရဲ့အားအပြည့်သုံးတိုက်ကွက်ကိုခံနိုင်ရည်ရှိတာက လုံလောက်သင့်တယ်။"

ချင်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းဖော်ပြပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။