မိန်းမရဲ့ ချက်ပြုတ်ခြင်းအတတ်ပညာ

ရက်ပေါင်းများစွာ အပြင်မှာပင်ပန်းစွာအလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ချင်စံအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးနောက် သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လေးလံစွာလှဲချကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။

သူနောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ အမှောင်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မိန်းမက အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားကာ ကုတင်ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်ရင်း စိတ်ရှည်စွာစောင့်ဆိုင်းနေသည်။

"ငါ ဘယ်လောက်ကြာကြာအိပ်ပျော်သွားတာလဲ။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏နဖူးကိုပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ယခင်ပင်ပန်းမှုအများစုမှာ ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"သုံးနာရီလောက်ရှိပြီ" လျိုကျန့်လီက နူးညံ့သောအသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။

"သုံးနာရီတောင်ရှိပြီလား။" ချင်ဖုန်းက ဖြည်းညှင်းစွာထိုင်လိုက်ပြီး "မိန်းမ၊ ဘာလို့ ဒီမှာရောက်နေတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"နင်ရွှမ်ဆီကကြားတာက ရှင် အချိန်အတော်ကြာ အစာကောင်းကောင်းမစားရသေးဘူးတဲ့၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ရှင့်အတွက် တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ။"

လျိုကျန့်လီ၏ ကြက်သွေးရောင်နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ်ဟသွားပြီး သူမစကားပြောနေစဉ် သူမ၏နားရွက်ဖျားများတွင် ပန်းရောင်အရိပ်အယောင်တစ်ခု လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သူမ ယခင်က လျိုစံအိမ်သို့ပြန်သွားစဉ် ချင်ဖုန်းကို သူမ၏ဖခင်က ခေါ်သွားခဲ့သောကြောင့် သူမ၏မိခင်က သူမကိုခေါ်ကာ လင်နှင့်မယား မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်အကြောင်း အရာများစွာကို ပြောပြခဲ့သည်။

အကြံဉာဏ်များထဲမှတစ်ခုမှာ "ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့နှလုံးသားကိုအနိုင်ယူချင်ရင် သူ့ရဲ့အစာအိမ်ကို အရင်အနိုင်ယူရမယ်" ဟူ၍ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုကျန့်လီသည် သူမ၏မိခင် ထိုအရာကိုသတိရစဉ်က မာနကြီးသောအကြည့်ကို အခုထိမှတ်မိနေသေးသည်။

သူမ၏မိခင်က သူမ၏ချက်ပြုတ်ခြင်းအတတ်ပညာကသာ သူမ၏ဖခင်ကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာကိုင်ထားနိုင်စေခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဤသို့စဉ်းစားရင်း လျိုကျန့်လီသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ သူမ၏နောက်မှစားပွဲပေါ်မှ အစားအစာဗန်းကို ချင်ဖုန်းရှေ့တွင် ယူဆောင်လာသည်။

"ဒါတွေအားလုံးကို မင်း ကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့တာလား။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီးပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။" လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်ကာ တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်။

အစားအစာမှာ မများပြားသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသောတင်ဆက်မှုရှိသည်။

ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်၊ ဝက်သားပေါင်းတစ်ပန်းကန်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် ဟင်းချိုတစ်ပန်းကန်... ပြီးပြည့်စုံသောအစားအစာတစ်ခု။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ချင်ဖုန်းသည် မူလက သူ၏မိန်းမမှာ သူမ၏လက်များကိုသန့်ရှင်းစွာထားပြီး သိုင်းပညာနှင့်ဓားသိုင်းပညာကိုသာ အာရုံစိုက်သောသူမျိုးဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် သူ၏ဇနီးက သူ့အတွက် ဤသည်ကိုပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"မိန်းမ" ချင်ဖုန်းက တစ်ဆို့သွားသည်။ သူ တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်လုပ်တာပဲ။ မြည်းစမ်းကြည့်ပြီး ဘယ်လိုအရသာရှိလဲဆိုတာ သိချင်လား"

လျိုကျန့်လီက သူမ၏နားမှဆံနွယ်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး သူမစကားပြောနေစဉ် သူမ၏ပါးပြင်များမှာ ပန်းနုရောင်သန်းသွားသည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ပန်းကန်ကိုကောက်ယူရန်မစောင့်နိုင်ဘဲ တူကိုလှုပ်ရှားရင်း "မိန်းမရဲ့ချက်ပြုတ်နည်းက အကောင်းဆုံးထက် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလျော့နည်းနိုင်မှာလဲ။ ငါ ဒီလှလှပပနဲ့ အရောင်တင်ထားတဲ့ ဝက်သားပေါင်းကို အရင်မြည်းကြည့်မယ်။ အင်း၊ တကယ်ပဲ... ဟမ်။"

သူဝါးစားနေစဉ် တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို သူသိရှိလိုက်ရသည်။ ဝက်သားပေါင်း၏အသွင်အပြင်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း အရသာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

သူသာ ဖော်ပြရမည်ဆိုလျှင် သူ၏ပါးစပ်ထဲတွင် သကြားအိုးတစ်လုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်တကြီးဖြင့်စောင့်မျှော်နေသော မိန်းမလေးကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းသည် ဝက်သားပေါင်းကို အတင်းအကျပ်မျိုချပြီးနောက် လက်မထောင်ပြသည်၊

"ငါ့အပေါ်မှာ ဒီလောက်နက်ရှိုင်းတဲ့အထင်အမြင်ကျန်ရစ်စေခဲ့တဲ့ဝက်သားပေါင်းကို ဘယ်တုန်းကမှမမြည်းစမ်းဖူးဘူး။ တကယ်ပဲ လက်ရာမြောက်ပါတယ်။"

" အခု ဒီဟင်းသီးဟင်းရွက်ဟင်းနှစ်မျိုးကို မြည်းကြည့်တော့မယ်။ သူတို့က အရမ်းစားချင်စရာကောင်းနေတယ်။"

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာမူ အရသာထူးဆန်းလျှင်ပင် မျိုချရန်မခက်ခဲသင့်ပေ၊ ဟုတ်တယ်မလား။

ချင်ဖုန်းက ထိုသို့ထင်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ပြီးနောက် သူသည် လေထဲတွင်ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကြော်ထဲကို ဘာလို့သကြားထည့်ရတာလဲ။ ဒါက ဘယ်လို ကြောက်မက်ဖွယ် ချက်ပြုတ်နည်းမျိုးလဲ။

"ဘယ်လိုနေလဲ။"

လျိုကျန့်လီက နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အပြုံးကိုအတင်းဖန်တီးသည်၊

" အရမ်းကောင်းတယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လျိုကျန့်လီသည် တောက်ပစွာပြုံးသည်၊

"ဒီဟင်းချိုကို မြည်းကြည့်ဦး၊ ကျွန်မ အကြာကြီးချက်ထားတာ။"

"ကောင်းပြီ။"

ချင်ဖုန်းက တံတွေးတစ်လုပ်မျိုချကာ ဟင်းချိုတစ်ဇွန်းခပ်ပြီး သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များဝဲလာသည်။

အမှန်ပင် ဟင်းချိုထဲတွင် သကြားများစွာရှိနေသည်။

၎င်းကို ဟင်းချိုထက် သကြားရည်ဟုပြောခြင်းက ပို၍တိကျပေလိမ့်မည်။

သူ၏တုံ့ပြန်မှုကိုမြင်သော် လျိုကျန့်လီက တိုးတိုးလေးမေးသည်၊

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဟင်းချိုက မကောင်းဘူးလား။"

ချင်ဖုန်းက သူ၏မျက်လုံးထောင့်များမှမျက်ရည်များကိုသုတ်သည်၊

" ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့ဟင်းချိုကို ဘယ်တုန်းကမှမသောက်ဖူးလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားတာ။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အခြားဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ ဟင်းလျာများအားလုံးကို လျင်မြန်စွာစားသုံးလိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ခေါက်ဆွဲကတော့ ပုံမှန်ပါပဲ။

ပန်းကန်ပြောင်သွားပြီးနောက် ချင်ဖုန်းသည် လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်ကာ သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဆီးချိုရောဂါမရရှိရန် ဆုတောင်းနေသည်။

သူ၏လက်ထဲမှဓားကိုကိုင်ကာ သူက လေးနက်စွာပြောသည်၊

"မိန်းမ၊ မင်း မီးဖိုချောင်ထဲကနေဝေးဝေးနေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီမှာ အငွေ့တွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။"

"ဒါ့အပြင် ငါသာ အနာဂတ်မှာ ဒီလောက်အရသာရှိတဲ့အစားအစာတွေကို ဆက်စားနေရင် ငါတခြားဘာမှစားနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

လျိုကျန့်လီက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်သည်၊

"နားလည်ပါတယ်။ ရှင်သာ နောက်တစ်ခါစားချင်သေးတယ်ဆိုရင် ကျွန်မကိုသာပြောလိုက်ပါ။"

"ဟုတ်ပါပြီ။" ချင်ဖုန်းက လေးလံစွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ ပန်းကန်နှင့်အတူအခန်းမှထွက်ခွာသွားစဉ် လန်နင်ရွှမ်သည် ချဉ်းကပ်ရန်မစောင့်နိုင်ဘဲ ဗလာပန်းကန်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

သူမက ပြုံးသည်၊

"သခင်မလေးရဲ့ချက်ပြုတ်ခြင်းအတတ်ပညာက တကယ်ပဲတော်တယ်။ သခင်လေးက အားလုံးကုန်အောင်စားသွားတယ်။"

လျိုကျန့်လီက သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အဖြူရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကိုထုတ်ကာ တိုးတိုးလေးပြန်ဖြေသည်၊

"ဒါက ငါ့အမေပေးခဲ့တဲ့ချက်ပြုတ်နည်းတွေကြောင့်လည်းပါတယ်။ ငါ အဲ့ဒီပေါ်ကညွှန်ကြားချက်တွေအတိုင်း လိုက်လုပ်ခဲ့တာ။"

ဤသည်မှာ လန်နင်ရွှမ်အတွက် အနည်းငယ်မမျှော်လင့်ထားသောအရာဖြစ်သည်၊

"သခင်မက တကယ်ပဲဒီလိုကျွမ်းကျင်မှုတွေရှိတာလား။ သခင်မလေး၊ ကျွန်မ ချက်ပြုတ်နည်းကိုကြည့်လို့ရမလား။"

"ရတယ်။"

ချက်ပြုတ်နည်းကိုယူကာ လန်နင်ရွှမ်က ၎င်းကိုကြည့်ပြီး အနည်းငယ်ထူးဆန်းသောအမူအရာပြသည်၊

"သခင်မလေး၊ ဘာလို့ ဒီဟင်းလျာတွေထဲကို သကြားအများကြီးထည့်ရတာလဲ။"

"အမေက သကြားက အရသာကိုမြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် များများထည့်လေ ပိုကောင်းလေလို့ပြောခဲ့တယ်။ အရင်တုန်းက ဖေဖေ့အတွက်သူချက်ခဲ့တဲ့ အစားအစာတွေကလည်း ဒီလိုပဲ။ ဖေဖေစားပြီးတိုင်း သူက မကုန်နိုင်တဲ့ချီးကျူးစကားတွေပြောခဲ့တယ်။"

လန်နင်ရွှမ်က ချက်ပြုတ်ခြင်းမတတ်သောကြောင့် သူမသည် ရှုပ်ထွေးစွာခေါင်းညိတ်သည်၊

"သြော် ဒီလိုလား။ အဲ့ဒီဟင်းလျာတွေကနေ အကြွင်းအကျန်တချို့ရှိသေးလား။ ကျွန်မလည်း သခင်မလေးရဲ့မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ရာကို မြည်းစမ်းချင်ပါတယ်။"

လျိုကျန့်လီက ထိုစကားများကိုကြားသောအခါ ခေါင်းခါပြသည်၊

"ဘာမှမကျန်တော့ဘူး။"

"အာ။ နှမြောစရာပဲ။" လန်နင်ရွှမ်က နောင်တရသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် ချင်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်ပျို့အန်ချင်စိတ်ဖြင့် နိုးလာသည်။ ယမန်နေ့ညက ကြောက်မက်ဖွယ် ချက်ပြုတ်နည်းသည် သူ၏စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကာကွယ်ရေးကို ပြိုလဲလုနီးပါးဖြစ်စေခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏လှပသောဇနီးအတွက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင်ဇွဲရှိခဲ့သည်။

သူခန်းမထဲသို့ဝင်သောအခါ စားပွဲသည် နံနက်စာအစားအစာများဖြင့်ပုံနေသော်လည်း မည်သူမျှ သူတို့၏တူကိုမရွှေ့သေးဘဲ သူ့ကိုစောင့်နေကြသည်မှာ သိသာသည်။

သူသည် လျိုကျန့်လီဘေးတွင်ထိုင်လိုက်ရာ သူမသည် သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ဆန်ပြုတ်ကို တွေးတောစွာဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်း၏လက်များ သိသိသာသာတုန်ရီသွားပြီး သူ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ကိုယူလိုက်သည်။ သူ၏ဇနီးက ဤဆန်ပြုတ်ကို လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သလား။

သူသည် မလှမ်းမကမ်းမှသူ၏ဒုတိယညီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် စားသုံးစပြုနေပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်ထူးဆန်းသောအပြုအမူမှမပြပေ။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏တူကိုစတင် အသုံးပြုတော့သည်။

"အင်း၊ အရသာက ပုံမှန်ပါပဲ။"

"စကားမစပ်၊ ကျွန်တော် ဒီနေ့ လျိုစံအိမ်မှာ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် နေ့လယ်စာအတွက်ပြန်လာမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဘာကိစ္စလဲ။" အဖေချင်က စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုထံမှ ဘာမှဖုံးကွယ်နိုင်မည်မဟုတ်သောကြောင့် သူသည် ယမ်းမှုန့်ကိစ္စကို အမှန်အတိုင်းရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖခင်က သူ၏တူကိုချကာ လေးနက်စွာကြည့်သည်။

"ယမ်းမှုန့်က မင်းပြောသလောက်တကယ်ပဲအံ့ဩစရာကောင်းနေရင် ဒါကို အလေးအနက် ထားသင့်တယ်။ မင်းက နန်းတွင်း၊ စစ်တပ်နဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများဌာနတို့နဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မယ်လို့ပြောခဲ့တယ်။"

"နန်းတွင်းအတွက်တော့ မင်းက နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံကအဘိုးကြီးကို အားကိုးလို့ရတယ်၊ စစ်တပ်အတွက်တော့ မင်းက လျိုမိသားစုရဲ့နတ်ဘုရား မာကွိစ်စစ်တပ်ကို သုံးလို့ရတယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများဌာနကရော။ မင်းအဲ့ဒီမှာ အဆက်အသွယ်တစ်ခုခုရှိလို့လား။"

ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်တော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများဌာနမှာ သိပ်ယုံကြည်မှုမရှိဘူး။ ကျွန်တော် ဌာနမှူးကျိုးရဲ့ထောက်ခံစာနဲ့ အကြီးအကဲ လှံတန်ခိုးရှင်နဲ့ အကြီးအကဲ ဓားရူးတို့နဲ့ ကျွန်တော်ရှိတဲ့ဆက်ဆံရေးအနည်းငယ်ကိုပဲ အားကိုးနိုင်တယ်။"

ဖခင်က ခေါင်းညိတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ်မေးသည်၊

"မင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများဌာနကို ဘယ်တော့သွားဖို့စီစဉ်ထားလဲ။"

ချင်ဖုန်းက ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် နေ့ဘက်တွင် လျိုမိသားစုကို သွားရောက် လည်ပတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ညနေပိုင်းတွင် သူသည် ယောက်ျားလေး အဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ညစာစားရမည်။

"မနက်ဖြန်၊ မနက်ဖြန်တော့ အချိန်ပိုရှိမှာပါ။"

အဖေချင်က နောက်ထပ်ဘာမှမပြောဘဲ သဘောတူညီစွာ ဟွန်းကနဲ အသံပြုလိုက်သည်။