မင်းတော့ ကောင်းကောင်းစားရတော့မယ်

ချင်ဖုန်းသည် တရားဝင်လုပ်ငန်းကိစ္စဖြင့် လျိုစံအိမ်သို့ရောက်ရှိလာသောကြောင့် သူသည် နင်ရွှမ်ကို သူ၏သက်တော်စောင့်အဖြစ်သာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း လျိုကျန့်လီ သူနှင့်အတူလိုက်ပါလာမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ၏ဇနီး၏စကားအရ သူမသည် ထိုဩဇာရှိသောယောက္ခမထံမှ ပိုမိုသင်ယူရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ဘာတွေသင်ယူနေသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ၏ဇနီးက မပြောခဲ့ပေ။

အစေခံများ၏လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အုပ်စုသည် လျိုစံအိမ်၏ပင်မခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

လေးနက်သောယောက္ခထီး လျိုထျန်းလုနှင့် ဩဇာရှိသောယောက္ခမ ဟို့ဖေးချင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရှိနေကြသည်။

ယုတ္တိတန်သောအားဖြင့် တာ့ချန်ရှိ အကျော်ကြားဆုံး နတ်ဘုရားမာကွိစ်စစ်တပ်၏ တပ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤယောက္ခထီးသည် နေရာတိုင်းတွင် တိုက်ခိုက်ရင်း အလွန်အလုပ်များနေသင့်သည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ချင်ဖုန်းသည် သူ၏လည်ပတ်မှုများအတွင်း သူ့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်အောင် အောင်မြင်စွာတွေ့ဆုံနိုင်ခဲ့သည်။

"တာ့ချန်က မကြာသေးမီက သိပ်ငြိမ်းချမ်းနေလို့များလား၊ ဒါကြောင့် နတ်ဘုရားမာကွိစ်စစ်တပ်ရဲ့ စစ်ချီမှုတွေ လျော့နည်းသွားတာလား။" ချင်ဖုန်းက ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီနေ့ဒီကိုလာဖို့ အချိန်ရတာလဲ။ မင်းက မဟာစာပေအကယ်ဒမီကို သွားရမှာမဟုတ်ဘူးလား။" လျိုထျန်းလုက စူးစမ်းစွာမေးလိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်းပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်တော်က မဟာစာပေအကယ်ဒမီရဲ့ အတွေးအခေါ်ကို သဘောမတူဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။"

"ငြင်းပယ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။" လျိုထျန်းလုက အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

"မဟာစာပေအကယ်ဒမီက စာပေသူတော်စင်ရဲ့တာအိုကိုလိုက်စားတဲ့သူတွေအတွက် ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား။ မင်းသာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွေကိုရောက်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက သွားဖို့အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။ စာပေသမားတွေ နန်းတွင်းကိုဝင်ရောက်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလည်းဖြစ်တယ်။ ဘာလို့..."

သူစကားမဆုံးမီ ဩဇာရှိသောယောက္ခမ ဟို့ဖေးချင်းက ချက်ချင်းကြားဖြတ်ပြောသည်၊ "ငါ့သမက်က နေအိမ်ကိုအလည်လာတာ၊ မင်းသူ့ကိုမကြိုဆိုချင်ရင်လည်း ရတယ်။ ဘာလို့ မျက်နှာရှုံ့မဲ့ပြီး သူ့ကိုစစ်ဆေးမေးမြန်းနေရသေးတာလဲ။"

"သူက မဟာစာပေအကယ်ဒမီကိုမကြိုက်ရင် သူသွားစရာမလိုဘူး။ နန်းတွင်းမှာအမှုထမ်းတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ။"

"ဒါက အကျင့်ပျက်အရာရှိတွေတစ်စုပဲ၊ သာမန်လူတွေက အဲ့ဒီမှာ ကောင်းကောင်းမနေနိုင်ဘူး။ ငါ့သမက်က သူဝင်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် အဲ့ဒီလူတွေဆီက မကောင်းတာတွေသင်ယူသွားမှာကို ငါစိုးရိမ်မိတယ်။"

လျိုထျန်းလုက သူ၏ခေါင်းကိုလှည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်၊

"နန်းတွင်းကို မဝေဖန်နဲ့၊ ပြီးတော့ ငါက သူ့ကိုမကြိုဆိုဘူးလို့ ဘယ်တုန်းကပြောခဲ့လို့လဲ။"

"မင်းက ငါမင်းကို မမှန်မကန်စွပ်စွဲတယ်လို့ ပြောနေတာလား။ မင်းငါ့ကိုငြီးငွေ့နေလို့ ကြမ်းတမ်းနေတာလား။"

ဩဇာရှိသောယောက္ခမ ဟို့ဖေးချင်းက အဖြူရောင်လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်ကိုထုတ်ကာ ငိုဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ငါ..." လျိုထျန်းလုက ခေါင်းခါကာ နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချပြီး လက်လျှော့လိုက်သည်။

ချင်ဖုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။ ဤယောက္ခမသည် အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး သူမသည် စစ်နတ်ဘုရားယောက္ခထီးကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ခိုင်မြဲစွာကိုင်ထားသည်။

သို့သော် သာမန်လူများသည် ထိုသို့သောအမျိုးသမီးကို သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန့်လီသည် သူမ၏မိခင်နှင့်မတူဘဲ ချင်ဖုန်းသည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါဒီကိုလာတာက အဖေ့အကူအညီတောင်းဖို့ပါ။"

"ပြောလေ။"

လျိုထျန်းလုက ချင်ဖုန်းနှင့်အခြားသူများကိုထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြပြီး အိမ်ဖော်မလေးကို လက်ဖက်ရည်ယူဆောင်လာခိုင်းသည်။

ထို့နောက် ချင်ဖုန်းက သူ၏လာရောက်လည်ပတ်ရခြင်းရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"မင်းက စာပေစွမ်းအင်ချီ၊ သိုင်းစွမ်းအင်ချီ၊ သို့မဟုတ် ယင်ချီတို့ရဲ့လမ်းညွှန်မှုမပါဘဲနဲ့ ယမ်းမှုန့်ရဲ့စွမ်းအားကို မျက်လှည့်လက်နက်တွေနဲ့နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။" လျိုထျန်းလု၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။"

ယောက္ခထီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် တော်ဝင်မြို့တော်မှပြည်သူများက စစ်နတ်ဘုရားအဖြစ်ကိုးကွယ်ခံရကတည်းက သူသည် ယမ်းမှုန့်၏အရေးပါမှုကို ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။

အကယ်၍ ယမ်းမှုန့်ကို စနစ်တကျအသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင် သာမန်စစ်သားများပင်လျှင် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သောစွမ်းအားကို ကိုင်စွဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"ယမ်းမှုန့်ကို မင်းကိုယ်တိုင်တီထွင်ခဲ့တာလား။"

"ဟုတ်ပါတယ်။"

"နမူနာတစ်ခုခုရှိလား။"

"အဲ့ဒါကို နတ်ဘုရားအလုပ်ရုံက သခင်ကြီး ယွမ်ကျိုက်ကို ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့စမ်းသပ်မှုအတွက် အပ်နှံထားခဲ့ပြီးပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တကယ့်ရလဒ်တွေကိုမမြင်တွေ့ခင် သိပ်မကြာတော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်။"

"ကောင်းပြီလေ။ မင်း တကယ့်ပစ္စည်းရတဲ့အခါ ငါ့ကိုနောက်တစ်ခါလာရှာ။ ယမ်းမှုန့်က မင်းပြောသလောက်တကယ်ပဲအံ့ဩစရာကောင်းနေရင် မင်းက စစ်သူရဲကောင်းတစ်ယောက်၊ မဟုတ်ဘူး၊ တာ့ချန်အတွက် ဂုဏ်ပြုထိုက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်လာလိမ့်မယ်။"

လျိုထျန်းလုသည် စိတ်ကောင်းဝင်နေဟန်တူပြီး ပြုံးရင်း "မဟာစာပေအကယ်ဒမီက မင်းကိုမလိုအပ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် စစ်တပ်ကို စစ်ဦးစီးအရာရှိအဖြစ်ဝင်ရောက်တာက လုံလောက်တာထက်ပိုတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စတွေက စောင့်လို့ရပါတယ်၊ နောက်မှဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

"နေ့လယ်စာစားချိန်နီးနေပြီ၊ အတူတူနေပြီး စားသောက်ကြ။"

"ဒါက ကျွန်တော်စိတ်ကူးထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။" ချင်ဖုန်းက ပြုံးရင်းပြန်ဖြေသည်။

တိုက်ပွဲတစ်ခုအနိုင်ရခြင်းမှလွဲ၍ ဟို့ဖေးချင်းသည် လျိုထျန်းလု ဤမျှလောက်ပျော်ရွှင်စွာပြုံးသည်ကို ဘယ်တုန်းကမှမမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ယမ်းမှုန့်ဟုခေါ်သောအရာသည် သူမနားလည်သည်ထက် များစွာပိုအားကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည်။

"ချင်မိသားစုက ကျဆင်းနေခဲ့ပေမယ့် ဒီမျိုးဆက်မှာ ပြန်လည်ထမြောက်လာနိုင်တယ်ထင်တယ်" သူမက တွေးရင်း သူမ၏သမက်ကိုကြည့်ကာ ပို၍ပို၍ကျေနပ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုကျန့်လီက

မေမေ၊ ကျွန်မယောက်ျားက မေမေအဲ့ဒီနေ့ကပေးခဲ့တဲ့ချက်ပြုတ်နည်းကို ကြိုက်တယ်။ နောက်ထပ်ချက်ပြုတ်နည်းတွေရှိသေးလား။ ကျွန်မ ပိုသင်ယူချင်လို့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားများထွက်လာသည်နှင့် လျိုထျန်းလုနှင့် ချင်ဖုန်းနှစ်ဦးစလုံး လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းကိုရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"အဲ့ဒီကြောက်မက်ဖွယ်ဟင်းလျာက ငါ့ယောက္ခမရဲ့လက်ရာမြောက်တဲ့လက်ရာဖြစ်နေတာကိုး။"

ချင်ဖုန်း၏မျက်နှာသည် အလွန်ကြည့်ရဆိုးနေသည်။

သူ၏ယောက္ခမက ရယ်မောကာ

"ငါအရင်ကပြောခဲ့တယ်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကိုအနိုင်ယူချင်ရင် သူ့ရဲ့အစာအိမ်ကို အရင်အနိုင်ယူရမယ်။ မင်းအဖေက ငါ့ချက်ပြုတ်တာကို မကုန်နိုင်တဲ့ချီးကျူးစကားတွေပြောခဲ့တယ်။"

"မူလက ငါသူ့အတွက် ဆက်ပြီးချက်ပြုတ်ပေးချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မီးဖိုချောင်ထဲကဆီငွေ့တွေက အရမ်းပြင်းထန်တယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ချက်ပြုတ်တာကိုကျင့်သားရသွားမှာကိုကြောက်လို့ သူက အစားရွေးပြီး စစ်ရိက္ခာတွေကိုမစားနိုင်တော့မှာစိုးလို့ ငါ့ကိုမချက်ခိုင်းတော့ဘူး။"

လျိုကျန့်လီက မျက်နှာနီမြန်းကာ ပြုံးရင်း "သမီး ယောက်ျားကလည်း သမီးကိုအဲ့ဒီလိုပဲ ပြောတယ်။"

ချင်ဖုန်းနှင့်ယောက္ခထီးတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့ဘာမှမပြောခဲ့သော်လည်း သူတို့၏အတွေးများသည် ထိုအချိန်တွင် ဆက်သွယ်သွားသည်။

၎င်းမှာ အပြန်အလှန်နားလည်မှုခံစားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ယောက်ျားများသည် သဘာဝကျကျပင် ယောက်ျားများကို အကောင်းဆုံးနားလည်ကြသည်။

"ငါ ဒီနေ့တကယ်ပျော်တယ်။ မင်းက မင်းအမေဆီက ချက်ပြုတ်နည်းကို နောက်တစ်ခါသင်ယူချင်နေတယ်။ ဒါဆိုရင် မီးဖိုချောင်ကိုသွားကြစို့။"

"နင်ရွှမ်၊ လာခဲ့။ မင်းက ကျန့်လီရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဓားအစေခံပဲ၊ အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါ့သမက်ကိုလည်း အမှုထမ်းရလိမ့်မယ်။ ချက်ပြုတ်တာကလည်း မရှိမဖြစ်လိုအပ်တယ်။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ လန်နင်ရွှမ်သည် ချင်ဖုန်းကိုကြည့်ကာ သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုခံစားလိုက်ရပြီး "နားလည်ပါပြီ သခင်မ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

လျိုထျန်းလုနှင့် ချင်ဖုန်းတို့၏မျက်ခွံများ ချက်ချင်းတွန့်ကွေးသွားသည်။

ယောက္ခထီးက ချက်ချင်းလေးနက်စွာပြောသည်၊

"မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အစေခံတွေအများကြီးရှိတယ်၊ မင်းတာဝန်ယူတာက မင်းရဲ့အဆင့်အတန်း အောက်မှာရှိတယ်။"

ချင်ဖုန်းက အလျင်အမြန်ထပ်ပြောသည်၊

"ဟုတ်တယ် မေမေ၊ ဒုက္ခခံစရာမလိုပါဘူး။ အစေခံတွေကို အစားအစာပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်ပါ။"

"ဒါက တစ်ခဏတာအားစိုက်ထုတ်ရုံပဲ။ စိုးရိမ်စရာဘာမှမရှိဘူး။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေ့ အရသာရှိတဲ့နေ့လယ်စာစားရမှာပါ။"

ယောက္ခမက ပြောပြီး လျိုကျန့်လီနှင့် လန်နင်ရွှမ်တို့ကို မီးဖိုချောင်သို့ဦးဆောင်သွားသည်။

အမျိုးသမီးသုံးဦးထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျိုထျန်းလုက ရုတ်တရက်ပြောသည်၊ "ယမ်းမှုန့်ကိစ္စက သိပ်အရေးကြီးတယ်။ အဘိုးကြီးနဲ့ဆွေးနွေးတာက အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။"

ချင်ဖုန်းက သဘောတူညီစွာခေါင်းညိတ်သည်၊

"အဖေပြောတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခုနက ရှင်းမပြရသေးတဲ့အရာတချို့ရှိတယ်။"

"ဒါဆို သွားကြစို့။ ငါတို့ ဒီမှာဘာဆက်လုပ်နေဦးမှာလဲ။"

လျိုထျန်းလုက အရင်ဆုံးမတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က နေ့လယ်စာပြင်ဆင်နေကြတာ။ ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်းထွက်သွားရင် အဆင်ပြေပါ့မလား။" ခ

ျင်ဖုန်းက ဤသို့ပြောသော်လည်း သူသည် သူ၏နေရာမှ ထွက်ခွာပြီးဖြစ်သည်။

"ခဏစောင့်၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို အရင်အကြောင်းကြားခိုင်းလိုက်။"

"ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။"

နှစ်ဦးသား အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"သူတို့ဘယ်မှာလဲ။"

အမျိုးသမီးသုံးဦးသည် ပြင်ဆင်ထားသောအစားအစာများနှင့်အတူ ခန်းမသို့ပြန်လာသော်လည်း ချင်ဖုန်းနှင့် လျိုထျန်းလုတို့ကို ဘယ်မှာမှမတွေ့ရပေ။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ဖော်မလေးတစ်ဦးက "သခင်မကြီးကိုသတင်းပို့ပါတယ်၊ သခင်ကြီးနဲ့သခင်လေးက အဘိုးကြီးသခင်နဲ့ဆွေးနွေးစရာအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေရှိလို့ အရင်ထွက်ခွာသွားကြပါပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယောက္ခမ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်၊

"သူတို့မှာ နေ့လယ်စာစားချိန်အတွင်း ဆွေးနွေးစရာ ဘယ်လိုစီးပွားရေးမျိုးရှိလို့လဲ။ ကောင်းပြီလေ၊ သူတို့မှာစားချင်စိတ်မရှိဘူးဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ဆုံးရှုံးမှုပဲ။ ကျန့်လီ၊ နင်ရွှမ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထိုင်ပြီး ငါ့ချက်ပြုတ်တာကိုမြည်းစမ်းကြည့်ကြ။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ မေမေ" သူတို့နှစ်ဦးက တညီတညွတ်တည်းပြန်ဖြေသည်။

မကြာမီပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုစားပွဲပေါ်မှအစားအစာ၏အရသာမှာ စကားလုံးများဖြင့်ဖော်ပြရန် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သုံးဦးစလုံး တိတ်တဆိတ် သူတို့၏တူကိုချလိုက်ကြသည်။

ယောက္ခမက သူမ၏မျက်နှာအမူအရာမပြောင်းဘဲ ခုခံကာကွယ်သည်၊

"ငါ အချိန်အတော်ကြာမချက်ပြုတ်ခဲ့လို့ ငါ့လက်တွေက ကျင့်သားမရသေးဘူးထင်တယ်။ ဟင်းလျာတွေက စံချိန်မမီခဲ့ဘူး။"

လန်နင်ရွှမ်က မည်သို့တုံ့ပြန်ရမှန်းမသိ၊ အစားအစာမှာ စံချိန်မမီရုံထက်မက ပိုနေသည်။

လူမှုရေးသိမ်မွေ့မှုများကိုနားမလည်သော လျိုကျန့်လီသည် ညကချင်ဖုန်း အစားအစာကို အားရပါးရစားသုံးခဲ့သည်ကိုစဉ်းစားမိပြီး အပြစ်ရှိတယ်လို့ခံစားရကာ "ငါ့ ယောက်ျားက ဒီလောက်မကောင်းတဲ့အစားအစာကို အကုန်စားခဲ့တာပဲ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယောက္ခမ- "..."