နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်း ခံရခြင်း

ကြယ်တာရာဖမ်းဆီးခြင်းမျှော်စင်မှထွက်ခွာပြီးနောက် ချင်ဖုန်းနှင့်သူ၏အဖော်သည် ချင်နေအိမ်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းတွင် သူတို့သည် မွှေးရနံ့လွင့်မျောနေသောပြခန်းဟုခေါ်သော ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။

ဒုတိယထပ်မှ တစ်ပိုင်းဖွင့်ထားသောပြခန်းအတွင်း၌ မိန်းကလေးများသည် တမင်တကာ အာရုံစိုက်မှုကိုဆွဲဆောင်ရန် မကြိုးစားသော်လည်း သူတို့သည် ဖြတ်သန်းသွားသော ယောက်ျားများ၏နှလုံးသားများကို ဖမ်းစားနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

အမှန်ပင်၊ တမင်တကာ ညုတုတုအမူအရာသည် ရိုင်းစိုင်းပုံပေါ်ပြီး မရည်ရွယ်ဘဲဆွဲဆောင်မှုကသာ ဝိညာဉ်ကို အမှန်တကယ်ဖမ်းစားနိုင်သည်။

မွှေးရနံ့လွင့်မျောနေသောပြခန်း၏ပိုင်ရှင်သည် ဤကစားပွဲတွင် ကျွမ်းကျင်သော ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ဟန်တူသည်။

ဤဆွဲဆောင်မှုရှိသောမိန်းကလေးများကိုကြည့်ရင်း ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းမချဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပေ၊

"အရမ်းအေးတယ်၊ ဒီပင်လယ်စာရောင်းသူတွေက ဒီလောက်နည်းနည်းလေးပဲဝတ်ရတယ်။ သူတို့အတွက်မလွယ်ဘူး။"

အကြိမ်အနည်းငယ်ပတ်ပတ်လည်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် မနေဘဲ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်း သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ဘေးတွင် ခြေလှမ်းတစ်စုံလျော့နည်းနေသည်ကို သူ သတိထား မိလိုက်သည်။

သူလှည့်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကြည့်လိုက်ရာ ရှင်းရှန့်သည် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေပြီး သူ့နောက်ကို အချိန်အတော်ကြာမလိုက်လာသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ဖုန်းက နောက်ပြောင်သည်၊

"မင်း မီးသွေးခေါင်း၊ စစ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလှတရားက အသွားနှစ်ဖက်ပါသော ဓားတစ်လက်လိုပဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ မင်းက တကယ်ပဲ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ညှို့ငင်ခြင်းအောက်မှာ ကျရောက်သွားတာပဲ။"

သူ၏မျှော်လင့်ချက်အရ မီးသွေးခေါင်းသည် သေချာပေါက် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ခုခံကာကွယ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူသည် သူ့ကိုလုံးဝမကြားဟန်တူဘဲ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သောအမူအရာဖြင့် ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်နေသည်။

ချင်ဖုန်းသည် တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့နိုင်သည်ကို ရုတ်တရက်သိရှိလိုက်ရသည်။ သူချဉ်းကပ်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှင်းရှန့်က ပြန်ဖြေသည်၊

"ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်နေတယ်ထင်တယ်။"

"နောက်ယောင်ခံလိုက်တယ် ဟုတ်လား။"

ချင်ဖုန်းက အံ့ဩသွားသည်။ သူတို့လာခဲ့သောလမ်းကိုပြန်ကြည့်ရာ အရာအားလုံးမှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များနှင့် စည်ကားသောလမ်းများဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်နေပြီး သူဘာမှထူးခြားသည်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ငါတို့ကိုနောက်ယောင်ခံလိုက်နေတဲ့လူကို မင်းရှာတွေ့ပြီလား။"

ရှင်းရှန့်က ခေါင်းခါသည်၊

"အဲ့ဒီလူရဲ့စွမ်းအားက ကျွန်တော့်အထက်မှာရှိသင့်တယ်။ ကျွန်တော်သာ တစ်နှစ်ပတ်လုံးစစ်တပ်နဲ့ အတူမရှိခဲ့ရင် ပြီးတော့ သတ်ဖြတ်လိုသောစိတ်ကို အထူးသဖြင့် ထက်မြက်စွာအာရုံမခံနိုင်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်သူ့ကိုရှာတွေ့နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"အခု ငါတို့ဘာလုပ်သင့်လဲ။"

ချင်ဖုန်းက မေးလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကိုဘယ်သူကနောက်ယောင်ခံလိုက်နေမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ ယခင်က ချင်မိသားစုကိုပစ်မှတ်ထားခဲ့သော ထိုလူများဖြစ်နိုင်သလား။

ထိုအချိန်တွင် ရှင်းရှန့်က တိုးတိုးလေးအာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်၊

"သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပျောက်သွားပြီ။ အဲ့ဒီလူက သူတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိခံရတာကိုသိရှိပြီး ဆုတ်ခွာသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးကင်းဖို့အတွက်တော့ သခင်လေး၊ ကျွန်တော့်နဲ့ တစ်ပေအကွာအဝေး အတွင်းမှာပဲ နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ" ချင်ဖုန်းက လေးနက်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မွှေးရနံ့လွင့်မျောနေသောပြခန်း၏ဒုတိယထပ်မှ ဒန်းစီးနေခဲ့သောအမျိုးသမီးသည် ခုန်ချကာ အခန်း၏ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားလိုက်သည်။

အံဆွဲတစ်ခုကိုဖွင့်ပြီးနောက် သူမသည် ချင်ဖုန်း၏နာမည်ရေးထားသော အဖြူရောင်စက္ကူတစ်ရွက်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် အနီးအနားမှပန်းချီစုတ်တံတစ်ချောင်းကိုကောက်ယူကာ စက္ကူပေါ်တွင် မှတ်ချက်တစ်ခုရေးလိုက်သည်-

"ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ နှစ်ကြိမ်လာရောက်လည်ပတ်သည်၊ မထွက်ခွာဘဲနေသည်၊ အတော်ပင် ကာမဂုဏ်လိုက်စားသည်။"

ချင်နေအိမ်သို့ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးချောမွေ့သွားသည်။

ချင်ဖုန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် မီးသွေးခေါင်းကို သူနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်ကသူ့ကိုနောက်ယောင်ခံလိုက်နေလျှင် သူသတိမထားမိနိုင်ပေ။

"သခင်လေး၊ အနာဂတ်မှာ အပြင်သွားတိုင်း ကျွန်တော် ဒါမှမဟုတ် လန်နင်ရွှမ်ကို ခေါ်သွားရမယ်။"

ရှင်းရှန့်က လေးနက်စွာအကြံပေးသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူသည် လျိုမိသားစုသို့ပြန်ကာ ဤကိစ္စကို ဘိုးဘေးထံသို့သတင်းပို့ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါနားလည်ပါတယ်။" ချင်ဖုန်းက သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူစဉ်းစားပြီးနောက် ဤအဖြစ်အပျက်အကြောင်းကို သူ၏ဖခင်နှင့်ဒုတိယညီကို ပြောပြရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏မေမေလေးကိုမပြောပြရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူမစိုးရိမ်ပူပန်မှုမဖြစ်စေရန်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ၏မေမေလေးသည် ချင်နေအိမ်မှတော်ရုံမထွက်ခွာသောကြောင့် သူမ၏ဘေးကင်းရေးအတွက် များစွာစိုးရိမ်စရာမရှိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏မိန်းမက အခြေခံအားဖြင့် သိုင်းပညာလောက၏ထိပ်ဆုံးသို့ရောက်ရှိနေပြီး သူမ၏ရှိနေခြင်းဖြင့် မည်သူက ချင်နေအိမ်တွင် ဒုက္ခပေးဝံ့မည်နည်း။

"အရင်ဆုံး ငါ ဖေဖေ့ကိုသွားပြီး အကြောင်းကြားမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ကျင့်ကြံမှုမရှိဘဲ ဒုတိယညီနဲ့နှိုင်းယှဉ်ရင် အန္တရာယ်ကိုပိုမိုကြုံတွေ့နိုင်တယ်။"

ထိုနားလည်မှုဖြင့် ချင်ဖုန်းသည် ပင်မခန်းမဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ညစာစားချိန်ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မိဘများသည် ဧည့်ခန်းတွင်မတွေ့ရပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏မိဘများကို အနားယူခန်းတွင်တွေ့ရှိလိုက်ရာ သူ၏မေမေလေးသာ ရှိနေသည်။

"မေမေလေး၊ အဖေ ဘယ်သွားလဲ။" ချင်ဖုန်းက စူးစမ်းစွာမေးမြန်းလိုက်သည်။

တုံ့ပြန်မှုအဖြစ် မေမေလေးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်သည်၊

"နေ့လယ်စာစားပြီးတဲ့နောက် သူက စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေရှိမလားဆိုတာကြည့်ဖို့ အပြင်သွားချင်တယ်လို့ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူအခုထိပြန်မရောက်သေးဘူး။ ဖုန်းအာ၊ သူက အချစ်ရေးကိစ္စတချို့အတွက် အပြင်ထွက်သွားတာဖြစ်နိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လား။"

"အင်း"

ချင်ဖုန်းက ခဏတွေဝေသွားသည်။ သူ၏ဖခင်အပေါ်နားလည်မှုအရ သူသည် ဆန္ဒရှိသော်လည်း သတ္တိမရှိသင့်ပေ။

သို့သော် သူသည် စဉ်းစားဟန်ဆောင်ကာ "မေမေလေး၊ ဖေဖေ့ကိုယုံကြည်သင့်ပါတယ်။ သူက အဲ့လိုလူစားမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူပြန်လာတဲ့အခါ သူ့အပေါ်မှာ နှုတ်ခမ်းနီနံ့ရှိမရှိ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပါ၊ အရေးပေါ်အခြေအနေအတွက်ပေါ့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဖုန်းအာပြောတာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်။" မေမေလေးက လေးနက်စွာခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖေပြန်ရောက်ပြီးရင် ကျွန်တော်သူ့ကိုတွေ့ဖို့လိုတယ်လို့ သူ့ကိုပြောလိုက်ပါ။"

ထိုစကားများနှင့်အတူ ချင်ဖုန်းသည် လှည့်ထွက်သွားမည်အပြုတွင်ရှိသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတစ်စုံတစ်ခုကိုသတိရသကဲ့သို့ သူ၏နဖူးကိုရိုက်ကာ ထပ်ပြောသည်၊

"အိုး၊ စကားမစပ်၊ မေမေလေး၊ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကကြားတာက လိမ္မော်သီးစိမ်းအနံ့က မိန်းမတွေရဲ့နှုတ်ခမ်းနီနံ့ကို ဖုံးကွယ်နိုင်တယ်တဲ့။ ဖေဖေက လိမ္မော်သီးစိမ်းကို မကြိုက်လောက်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

တော်ဝင်မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် အကွေ့ကိုးခုမြစ်ဟုခေါ်သော ကွေ့ကောက်သောမြစ်တစ်စင်းရှိပြီး ၎င်းတွင် အကွေ့ကိုးခုနှင့် အလှည့်တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုရှိသဖြင့် ၎င်းကို အများအားဖြင့် အကွေ့ကိုးခုမြစ် ဟုခေါ်ကြသည်။

ဤမြစ်သည် အတော်ပင်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။ အချို့က ၎င်းမှထွက်ပေါ်လာသော နဂါးဟိန်းသံများကို ကြားဖူးသည်ဟုကြွေးကြော်ကြပြီး အချို့မှာမူ ရေထဲတွင် ထူးခြားသောဖြစ်စဉ်များကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။

ထူးဆန်းသောကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့နေပြီး အမျိုးမျိုးကွဲပြားကာ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် အကွေ့ကိုးခုမြစ်သည် ပို၍ပို၍လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လာသည်။

သို့သော် တစ်ခုမှာ တော်ဝင်မြို့တော်မှပြည်သူများက တညီတညွတ်တည်းအသိအမှတ်ပြုထားသည်- ၎င်းမှာ ရေတစ္ဆေများနေထိုင်သည်ဟု ကောလာဟလထွက်နေသောကြောင့် အကွေ့ကိုးခုမြစ်သို့ လုံးဝမလိုအပ်ဘဲ ချဉ်းကပ်ခြင်းကို ရှောင်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

သို့သော် အမြဲတမ်းခြွင်းချက်များရှိသည်၊ ဥပမာအားဖြင့် ထိုသို့သောမှောင်မိုက်သောညတွင် မြစ်ကမ်းဘေးတွင် ငါးမျှားဝံ့သောတစ်စုံတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

တိမ်များကြားမှထိုးဖောက်လာသော မှိန်ဖျော့သောလရောင်အောက်တွင် ပုံရိပ်မှာ ဆံပင်ဖြူနှင့်မုတ်ဆိတ်နက်ရှိသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်နေသည်။

၎င်းမှာ ယခင်က ချင်ကျန့်အန်းကိုလာရောက်လည်ပတ်ခဲ့သော ထိုလူပင်ဖြစ်သည်။

ငါးမျှားကြိုးသည် ရေထဲသို့ကျဆင်းသွားပြီး ကန်၏မျက်နှာပြင်မှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

လရောင်အောက်တွင် မီးပိုးကောင်များ အကွေ့ကိုးခုမြစ်တွင် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ပင်။

ရုတ်တရက် အဘိုးကြီးက သူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ငါးမျှားကြိုးသည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူငါးများတံကိုမမည်အပြုတွင် သူ၏ဘေးမှ သစ်ကိုင်းခြောက်ကျိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ကျယ်လောင်ခြင်းမရှိသော်လည်း မြစ်ထဲမှရှိနေခြင်းကို နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ ငါးမျှားကြိုးသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

အဘိုးကြီးက သူ၏ခေါင်းကိုမလှည့်သော်လည်း ကျူးကျော်သူမှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူသိသည်... သူ၏တပည့်၊ မြောက်ပိုင်းတစ္ဆေခေါင်းမှလွဲ၍ အခြားမဟုတ်ပေ။

"မင်းအပေါ်မှာ သွေးနံ့သင်းသင်းလေးရှိနေတယ်။ မင်း ခုလေးတင် တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ခဲ့တာလား။"

"ဒီလောက်ရက်ပေါင်းများစွာတိတ်ဆိတ်နေပြီးတဲ့နောက် ဒီကောင်တွေ ရိုးသားသင့်ပြီလို့ ငါထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာ သူတို့နေရာသူတို့မသိတဲ့လူတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။"

ချင်ကျန့်အန်းက တည်ငြိမ်စွာပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီအဘိုးကြီးဆီကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။"

"ကျွန်တော့်သားက မနက်ဖြန် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူများဌာနကို သွားလည်လိမ့်မယ်။ ဆရာက သူ့ကိုဂရုစိုက်ပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။" ချင်ကျန့်အန်းက လေးစားစွာပြောလိုက်သည်။

"စာပေသမားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဓားကျင့်နေတဲ့တစ်ယောက်လား။"

"ယခင်တစ်ယောက်ပါ။"

အဘိုးကြီးက အနည်းငယ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင်ဖြတ်သန်းသွားသော ချင်မိသားစုမှချောမောသည့်လူငယ်ကို မသဲမကွဲမှတ်မိသည်။

"သူက ဘာလို့လာတာလဲ။"

ဤသည်ကိုကြားသောအခါ ချင်ကျန့်အန်းသည် ယမ်းမှုန့်ကိစ္စကို တိုတိုတုတ်တုတ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် အဘိုးကြီး၏ငါးမျှားတံသည် တုန်ခါသွားပြီး ကန်၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းဂယက်များဖြစ်ပေါ်စေသည်။

"ချင်မိသားစုမှာ ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းရှိသူနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဒီအဘိုးကြီးက မှတ်သားထားလိုက်ပြီ။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။"

ကောင်းကင်မှောင်မိုက်လာသည်နှင့်အမျှ ချင်ကျန့်အန်းသည် အကွေ့ကိုးခုမြစ်မှထွက်ခွာကာ ချင်နေအိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။

လမ်းတွင် သူသည် လိမ္မော်သီးစိမ်းများရောင်းချနေသော လမ်းဘေးဈေးသည်တစ်ဦးကို တိုက်ဆိုင်စွာဖြတ်သန်းသွားပြီး အဘိုးကြီးပြောခဲ့သောသွေးနံ့ကို စဉ်းစားမိသည်။

ခဏတွေဝေပြီးနောက် သူသည် လိမ္မော်သီးစိမ်းအနည်းငယ်ဝယ်ကာ သူ့ကိုယ်သူလိမ်းကျံရန် အရည်အနည်းငယ်ညှစ်လိုက်သည်။

တကယ်တော့ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှသွေးနံ့သင်းသင်းကို သူ၏ဇနီး၏နှာခေါင်းက မတွေ့ရှိနိုင်ကြောင်း သူသိရှိသည်။ သို့သော် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းမှာ အမြဲတမ်းကောင်းမွန်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ဇနီးကို စိုးရိမ်ပူပန်စေလို့မဖြစ်ဘူးလေ။