မူမမှန်မှု

အစည်းအဝေးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာမကျင်းပဘဲ မွန်းမတည့်မီမှာပင် ရပ်နားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၊ ကျန်းဟန်၊ နှင့် ဆွန်ယိတို့မှာ တားချန်းမြို့အရှေ့ပိုင်းခရိုင်ကို ကင်းလှည့်ရန် တာဝန်ကျသောအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့၏တာဝန်မှာ ဝမ်ရှောင်မင်၏သုတေသနအတွက် တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းဆီးရန်ဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ လူတိုင်းမှာ တူညီသောမစ်ရှင်ရှိနေသောကြောင့် ညည်းညူစရာ အများကြီးမရှိပေ။

လျော်ကြေးပါဝင်သောကြောင့်၊ လူတိုင်းမှာ အတော်လေးစိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး၊ မည်သူမျှ ပေါ့လျော့မနေကြပေ။

"အရှေ့ပိုင်းခရိုင်က အရမ်းကြီးတာပဲ။ တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ကို ငါတို့ဘယ်မှာသွားရှာရမှာလဲ။ မြို့တစ်မြို့လုံးက အခုမှောင်မည်းနေပြီ၊ ပြီးတော့ လုံခြုံရေးကင်မရာအများစုကလည်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် ငါတို့မှတ်တမ်းဗီဒီယိုတွေကို စစ်ဆေးကြည့်လို့ရနိုင်သေးတယ်။" ဆွန်ယိက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါအစကတည်းက တားချန်းမြို့ကို မလာခဲ့သင့်ဘူး။ ငါဘလိုင်ဒိတ် ချိန်းတွေ့ပွဲတစ်ခုရဲ့အလယ်မှာရှိနေခဲ့တာ၊ အခုတော့ ငါ့အလားအလာရှိတဲ့ဇနီးလောင်းက ပျောက်သွားပြီ။ ငါဒီနေရာကနေ အသက်ရှင်လျက်ထွက်မြောက်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

"ငါ့အိမ်ပေါင်ကြွေးတောင် မဆပ်ရသေးဘူး။"

ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်နေသော ကျန်းဟန်က ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းက အိမ်ပေါင်ကြွေးအတွက်တောင် စိတ်ပူနေတုန်းလား။"

"ဟုတ်တာပေါ့ကွာ! ငါသေရင် ဘယ်သူကဆပ်မှာလဲ။ ဘဏ်က အဲ့ဒါကိုသိမ်းသွားမှာပဲ။ အဲ့ဒါက ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ ငါပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေပဲ။" ဆွန်ယိက ပြောသည်။

"ခွေးမသား၊ မင်းတကယ်ပဲ ဒုက္ခများတာပဲ။ ငါတို့သာ ဒီဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် မင်းသေချာပေါက် သူဌေးဖြစ်သွားမှာ။ ဝမ်ရှောင်မင်ရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို မင်းမကြားလိုက်ဘူးလား။ ငါတို့အဲ့ဒီတစ္ဆေကလေးကိုဖမ်းနိုင်ခဲ့ရင် မင်းအနည်းဆုံး သန်းရာပေါင်းများစွာတော့ ရမှာပဲ။"

ဆွန်ယိ၏မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လင်းလက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါကိုစဉ်းစားလိုက်ရင် တကယ်ပဲ စိတ်အားထက်သန်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုရှင်းအောင်ပြောထားပါရစေ — ငါက အဲ့လောက်အရည်အချင်းမရှိဘူး။ အကောင်းဆုံးအနေနဲ့ ငါက ဒီမှာအရေအတွက်ပြည့်အောင်လုပ်ပေးနေရုံပဲ။ အခြေအနေတွေခက်ခဲလာရင် ငါအများကြီးအကူအညီပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါက ရှေ့ကနေကင်းထောက်လုပ်ပြီး ရှေ့ပြေးတပ်သားတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ လှုပ်ရှားနိုင်တယ်။"

"မင်းရဲ့ဖိုင်က တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဌာနချုပ်ရဲ့ဒေတာဘေ့စ်ထဲမှာ မရှိဘူး။ မင်းအကြောင်းနည်းနည်းပြောပြလို့ရမလား။" ကားမောင်းနေသော ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးလိုက်သည်။

ဆွန်ယိက အဆင်မပြေစွာ ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းနောက်ဆုံးတော့ မြင်တွေ့ရမှာပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက အထူးတလည်အသုံးဝင်တာမျိုးလည်း မဟုတ်ပါဘူး။"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ အချိန်တန်ရင် ငါတို့နားလည်သွားမှာပါ။" ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်မဖိအားပေးတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ကျန်းဟန်၊ မင်းဘာလို့ငါနဲ့အဖွဲ့ဖွဲ့ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။ မင်းအရင်က ရှောင်ချန်ကလပ်ရဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်မဟုတ်လား။ ရဲ့ဖုန်းနဲ့တွဲနေတာက ပိုကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား။"

ကျန်းဟန်က စကားအနည်းငယ်ရပ်တန့်သွားစဉ် သူ၏ဆေးလိပ်ကို ဖွာရှိုက်လိုက်သည်။

"ငါက ရဲ့ဖုန်းထက် မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ပိုယုံကြည်တယ်။ ဒါ့အပြင် ရဲ့ဖုန်းက စိတ်ဆိုးလွယ်တယ် — သူက ကမ္ဘာ့ဘုရင်ကြီးလိုပြုမူပြီး လူတိုင်းကိုအထင်သေးတယ်။ ငါသာသူနဲ့အဖွဲ့ဖွဲ့ခဲ့ရင် အမြောက်စာသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားမှာ။"

"အမြောက်စာဟုတ်လား။ မင်းအခုတစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်နေပြီလေ။ မင်းက အမြောက်စာလို့ပြောရလောက်အောင် မဟုတ်တော့ပါဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ့အခြေအနေက နည်းနည်းထူးခြားတယ်။ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကိုထိန်းကျောင်းရတာက တခြားဘာထက်မဆို အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် ပိုဆန်တယ်။ တကယ့်စွမ်းရည်ပိုင်းအရဆိုရင် ငါအရင်ကထက်တောင် ပိုဆိုးနေနိုင်သေးတယ်။"

"မင်းဘာလို့အဲ့လိုပြောရတာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

ကျန်းဟန်က အံ့ဩသောမျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းမသိဘူးလား။ တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှုကိုနှောင့်နှေးစေတဲ့နည်းလမ်းလို့ခေါ်ကြတာက တကယ်တော့ တစ္ဆေတွေအပေါ်မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေချမှတ်တာပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်တွေရဲ့ကြီးထွားမှုကိုလည်း ကန့်သတ်လိုက်တာပဲ။"

"မင်းတစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှုနဲ့ ပိုနီးကပ်လေလေ၊ မင်းရဲ့စွမ်းရည်တွေက ပိုအစွမ်းထက်လေလေပဲ။ ဆန့်ကျင်ဘက်ကလည်း မှန်တယ်။"

"အဲ့ဒါ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့သီအိုရီလား။"

"ဟုတ်တယ်။" ကျန်းဟန်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဤသည်မှာ သူလူ့အရေပြားစာရွက်မှ ရရှိခဲ့သောသတင်းအချက်အလက်နှင့် များစွာကွာခြားနေပုံရသည်။

လူ့အရေပြားစာရွက်အရ၊ နည်းလမ်းမှာ တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှုကို တက်ကြွစွာနှိုးဆွ၍၊ တစ္ဆေများကြားမှ အချို့သောလက္ခဏာများကိုအသုံးချကာ သူတို့ကိုထိန်းချုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

ကန့်သတ်ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ အသံထွက်တူညီနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့ဖြစ်ပေါ်စေသောရလဒ်များမှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ မည်သည့်နည်းလမ်းက ပိုကောင်းသနည်း — လူ့အရေပြားစာရွက်၏နည်းလမ်းလား သို့မဟုတ် ပါမောက္ခဝမ်၏နည်းလမ်းလား။

ယန်ကျန့်ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သူမျှမသိခဲ့ပေ။

သူတို့မြို့ထဲတွင် ကင်းလှည့်နေစဉ်၊ အခြားအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ — ကျောက်ခိုင်မင်၊ ရဲ့ဖုန်း၊ နှင့် ဟဲချွမ်းတို့ပါဝင်သော — မှာ အနောက်ပိုင်းခရိုင်အတွက် တာဝန်ကျနေသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ရွှေရောင်တုတ်ကောက်တစ်ခုကိုမှီ၍၊ ချမ်းသာသောကုန်သည်တစ်ဦးကဲ့သို့ လမ်းမပေါ်တွင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့လျှောက်လှမ်းနေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်၍ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှမှိုင်းတိုက်မှုက ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရိပ်အငွေ့တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေပြီး၊ စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကိုနှိုးဆွနေသော်လည်း၊ သူတို့ကဲ့သို့သောလူများအတွက်မူ၊ အမှောင်ထုမှာ မိတ်ဆွေဖြစ်ပြီး၊ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အာဟာရပင်။

သူတို့မှာ ထိုအရာများနှင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသားကျနေခဲ့ပြီ။

"တစ္ဆေကလေးဖြစ်ရပ်က အဲ့လောက်မရိုးရှင်းဘူး။ တစ္ဆေကလေးအရေအတွက်က အဓိကပြဿနာမဟုတ်ဘူး — မြို့တစ်မြို့လုံးကိုဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မြူခိုးကမှ ပြဿနာအစစ်ပဲ။ ဝမ်ရှောင်မင် ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းဖို့ လွယ်လွယ်နဲ့ပြီးမှာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ပိုင်အမြင်အရတော့ ဒီမှာကူညီနေမယ့်အစား တားချန်းမြို့ကနေထွက်ပြေးဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုရှာတာက ပိုကောင်းတယ်လို့ငါထင်တယ်။" ကျောက်ခိုင်မင်က လမ်းလျှောက်ရင်းပြောသည်။

"ရဲ့ဖုန်း၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ မင်းတစ္ဆေသွားတွေကိုသာသုံးခဲ့ရင် ဒီအမှောင်ကမ္ဘာကြီးကိုဖြတ်ပြီး လမ်းတစ်ခုဖောက်ထွက်ဖို့ သိပ်ဒုက္ခမများလောက်ဘူးမဟုတ်လား။"

ကုတ်အင်္ကျီရှည်နှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ရဲ့ဖုန်းက သူ၏ဆေးလိပ်ကိုဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး ပြုံးစစလုပ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒါကြောင့်ပဲ မင်းငါနဲ့အဖွဲ့ဖွဲ့ခဲ့တာလား။ မင်းထွက်ပြေးချင်နေတာပေါ့လေ။"

"ထွက်ပြေးတာမဟုတ်ဘူး — အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့သက်သက်ပဲ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် အကြီးစားသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ ရှားပါးတာမဟုတ်ဘူး။ ဂျပန်နိုင်ငံက တစ္ဆေဘုရားကျောင်းဖြစ်ရပ်၊ အမေရိကန်နိုင်ငံက ကယ်လီဖိုးနီးယားဘုရားကျောင်းဖြစ်ရပ်၊ ဥရောပက ပြတိုက်ဖြစ်ရပ်… အဲ့ဒီတွေမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်သေခဲ့လဲဆိုတာ ငါမင်းကိုပြောပြဖို့မလိုဘူးမဟုတ်လား။"

"ဒီမှာနေနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ တားချန်းမြို့ကနေထွက်သွားတာနဲ့ ငါတို့ပြန်ပြီးလှုပ်ရှားလို့ရပြီ။ ဒါ့အပြင် ဟိုယန်ကျန့်ကောင်ကလည်း ဒီအနီးအနားမှာ ပုန်းအောင်းနေတုန်းပဲ။"

ရဲ့ဖုန်းက အပေါ်သို့ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီလိမ်ကောက်နေတဲ့ကမ္ဘာကြီးကနေ ဖောက်ထွက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျမယ်လို့ မင်းနည်းနည်းလေးမှ သိရဲ့လား။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းတစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို ထိန်းကျောင်းနိုင်ပြီလေ။ မင်းကိုင်တွယ်နိုင်သင့်တယ်။" ကျောက်ခိုင်မင်က ပြောသည်။

"ငါမကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ရင်ကော။ အန္တရာယ်က ငါ့အတွက်အရမ်းကြီးလွန်းတယ်။ ငါအခုလောလောဆယ်တော့ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့အစီအစဉ်တွေကို လိုက်နာတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါသူ့ကတိတွေကိုလိုအပ်တယ် — ဥပမာ ငါ့ဖမ်းဝရမ်းကို လုံးဝရုပ်သိမ်းပေးတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့်ငါ့နောက်ကနေမလိုက်အောင် ဌာနချုပ်ထဲဝင်ခွင့်ရတာမျိုးပေါ့။ အခြေအနေတွေတကယ်ပဲ မကယ်တင်နိုင်တော့မှသာ ငါထွက်ပြေးဖို့စဉ်းစားမှာ။"

"ဘာလို့အဲ့လောက်ဒုက္ခခံနေရတာလဲ။ ငါတို့သုံးယောက်ပေါင်းပြီး ယန်ကျန့်ကိုသတ်လိုက်ရုံပဲလေ။ အဲ့ဒါဆို မင်းစိုးရိမ်ပူပန်မှုအားလုံး ပြေပျောက်သွားမှာပဲ။" ကျောက်ခိုင်မင်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"ဟဲချွမ်း၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။"

ဟဲချွမ်း၏မျက်နှာမှာ ဆိုးရွားကြမ်းကြုတ်သောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လိမ်ကောက်သွားသည်။

"ငါအဲ့ဒါအတွက် အပြည့်အဝသဘောတူတယ်။ သူကလပ်ကိုဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ငါသူနဲ့စာရင်းရှင်းဖို့ လက်ယားနေခဲ့တာကြာပြီ။"

ရဲ့ဖုန်းက မီးခိုးငွေ့တစ်လိပ်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ယန်ကျန့်ကိုကိုင်တွယ်ချင်တာဆိုရင် ငါစိတ်မဝင်စားဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုတော့ အဲ့ဒီထဲဆွဲမထည့်နဲ့။ မင်းတို့နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ဝမ်ရှောင်ချန်နဲ့ ဝမ်ယွဲ့တို့ကိုသုံးပြီး သူ့ကိုဘယ်လိုသတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာ ငါအတိအကျသိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရတာကို မပျော်ခဲ့ဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ဒါကိုနောက်တစ်ခါထပ်ပြောလာခဲ့ရင် ငါယန်ကျန့်နဲ့ပေါင်းပြီး မင်းကိုအရင်ဆုံးရှင်းပစ်လိုက်နိုင်တယ်။"

"ယန်ကျန့်ကို အခုကြောက်နေပြီလား။" ကျောက်ခိုင်မင်၏အကြည့်က ခက်ထန်သွားသည်။

"အဲ့လိုဈေးပေါတဲ့လှောင်ပြောင်မှုတွေနဲ့ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့။" ရဲ့ဖုန်းက ပယ်ချဟန်ဖြင့်ပြောသည်။

"ငါရိုးရိုးသားသားပြောရရင် — ယန်ကျန့်က မင်းထင်သလောက်မရိုးရှင်းဘူး။ သူဒီလောက်ကြာအောင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ အကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိတယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်သာမဖြစ်ခဲ့ရင် ငါနောက်ဆုံးသေဆုံးမယ့်သူ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။"

"သူကြီးထွားလာပြီ။ သူက မင်းတို့တွန်းထိုးကစားလို့ရတဲ့ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူက လေးစားမှုနဲ့သတိထားမှုကို ခံယူထိုက်တယ်။"

"ငါဒီတစ်ခါ ထွက်ပြေးဖို့အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ကလပ်မရှိတော့ အချိန်မှာ ငါတည်ငြိမ်တဲ့ကျောထောက်နောက်ခံအသစ်တစ်ခုလိုတယ်။ ပါမောက္ခဝမ်က ရွေးချယ်မှုကောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ မင်းအဲ့လိုမထင်ဘူးလား။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူပြုံးစစလုပ်လိုက်သည်၊ သူ၏လေသံမှာ မာနထောင်လွှားမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုတို့ဖြင့် ဆက်လက်ရောနှောနေဆဲဖြစ်သည်။

ရဲ့ဖုန်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သောပဋိပက္ခများအတွက် လူစားမျိုးမဟုတ်ပေ။

ဒါဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ၊ ဒီလိုမျိုးတိုက်ခိုက်ပြီး ကြံစည်နေကြတုန်းပဲလား။

ကျောက်ခိုင်မင် ရုတ်တရက် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းအဲ့လိုခံစားနေရတယ်ဆိုရင် ငါမဖိအားပေးတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လက်ရှိမစ်ရှင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။"

"ငါတို့သာ တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်နဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် တစ်ကောင်ဖမ်းပြီး ပါမောက္ခဝမ်ဆီအပ်လိုက်ရုံပဲ။" ရဲ့ဖုန်းက ပြောသည်။

"ငါတို့သေဆုံးဖို့ ဒီအတိုင်းထိုင်စောင့်နေသင့်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ ငါအဲ့လောက်မမိုက်မဲပါဘူး။ အခုအချိန်မှာ အတွင်းပိုင်းရန်ဖြစ်နေတာက အလွန်အမင်းမိုက်မဲရာကျလိမ့်မယ်။ ဝမ်ရှောင်မင်မှန်တယ် — ငါတို့ရဲ့စွမ်းဆောင်ရည်က ငါတို့အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခြေကို တိုက်ရိုက်သက်ရောက်မှုရှိတယ်။"

သို့သော် သူစကားဆုံးသည်နှင့်၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာ တောင့်ခဲသွားသည်။

သတိမပြုမိလိုက်ဘဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးဆန်းသောပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အစောပိုင်းက၊ လမ်းများပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာအချို့နှင့် မီးထွန်းထားသောဆိုင်ခန်းများ ရှိနေသေးသည်။

သို့သော် ယခုအခါ၊ ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည် — လုံးဝအသံမရှိတော့ပေ။

ဤနေရာမှအေးစက်သောခံစားချက်မှာ အခြားနေရာများထက် များစွာပို၍ပြင်းထန်သည်။

"ဟွန်း?" ရဲ့ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်ခြင်းကိုရပ်တန့်ကာ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုမှားနေပြီ။ ဟဲချွမ်း၊ သတိထားနေ။"

ထို့နောက်၊ သူကျောက်ခိုင်မင်ကို သံသယမျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့ဤအချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူ၏ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါနေခဲ့ကြသည်။

သူ သူတို့ကို ဤနေရာသို့ တမင်တကာ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းများလား။

"ဘယ်သူလဲ?!"

ရုတ်တရက်၊ ဟဲချွမ်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ဓာတ်မီးကို အနီးအနားမှလမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ထိုးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခုတွေ့လို့လား။" ရဲ့ဖုန်းက မေးသည်။

"ခုနကတင်၊ လမ်းကြားဝင်ပေါက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရပ်ပြီး ငါတို့ကိုကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။" ဟဲချွမ်းက ပြောသည်။

"တစ္ဆေကလေးလား။" ရဲ့ဖုန်းက ဖိမေးသည်။

"မသေချာဘူး။ အရိပ်သဏ္ဍာန်တစ်ခုလောက်ပဲ။" ဟဲချွမ်းက ပြန်ပြောသည်။

ရဲ့ဖုန်းက ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ဤမှိန်ဖျော့သောကမ္ဘာတွင်၊ အမြင်အာရုံမှာ ညံ့ဖျင်းလှသည်။

အရာများစွာမှာ ဝေဝါးနေသောပုံရိပ်များမျှသာ ဖြစ်သည်။

လူနှင့်တူသောပုံရိပ်များစွာ ရှိနေသည် — အဝေးမှလမ်းမီးတိုင်များ၊ ဆိုင်ခန်းများထဲမှအရုပ်များ၊ မီးသတ်ပိုက်ခေါင်းများ၊ နံရံထောင့်များမှအရိပ်များ…

"ငါတို့ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြရအောင်။" ရဲ့ဖုန်းက သူ၏စိတ်မသက်မသာဖြစ်မှု လျင်မြန်စွာတိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူနောက်သို့လှည့်လိုက်သောအခါ၊ သူတောင့်ခဲသွားသည်။

သူတို့နောက်မှလမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

ထိုးဖောက်၍မရနိုင်သော ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်မြူခိုးတစ်လွှာသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။