ပျောက်ကွယ်သွားသော လမ်း

"သူဌေး၊ ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာ မကြာသေးခင်က ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေများ ဖြစ်ခဲ့သေးလားခင်ဗျာ။"

ယန်ကျန့်က ကားပေါ်မှဆင်း၍ ရေသန့်တစ်ဘူးဝယ်ရင်း အခွင့်ကောင်းယူကာ မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ၊ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ အထူးဆန်းဆုံးကတော့ ဒီနေ့မှောင်မည်းနေတာပဲ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် တကယ်ပဲရောက်လာတော့မယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။ သတင်းတွေမှာတော့ စက်ရုံတစ်ခုကယိုစိမ့်တဲ့ ပြင်းအားမြင့်မီးခိုးငွေ့တွေကြောင့်လို့ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူ့ကျန်းမာရေးကို သိပ်အန္တရာယ်မပေးဘူးတဲ့။ ကျွမ်းကျင်သူတွေသုံးသပ်တာက ဒီမီးခိုးငွေ့ထဲမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လိုအပ်တဲ့ သဲလွန်စဓာတ်ပေါင်းတွေ အများကြီးပါဝင်တယ်တဲ့။ ပုံမှန်ရှူရှိုက်ရင် အကျိုးတောင်ရှိသေးတယ် — ယောက်ျားတွေက ကျောက်ကပ်အားကောင်းပြီး ကျန်းမာရေးတိုးတက်စေနိုင်သလို၊ မိန်းမတွေကလည်း အလှအပတိုးတက်စေနိုင်တယ်တဲ့။"

"..."

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ဘာကမ္ဘာပျက်ကပ်လဲ။ အဲ့ဒါက ကြောက်လန့်အောင်လုပ်နေတာသက်သက်ပဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ဟိုကျွမ်းကျင်သူတွေလျှောက်ပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို တကယ်ယုံကြည်နေတာလား။"

"ကျွန်တော်ယုံကြည်တာပေါ့ဗျာ။ ဘာလို့မယုံရမှာလဲ။ ကျွန်တော်သူငယ်ချင်းတချို့နဲ့ပေါင်းပြီး ဒီမီးခိုးငွေ့ကနေ လေဗူးလုပ်ရောင်းဖို့ စက်ရုံတစ်ခုမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမလို့တောင် စီစဉ်နေတာ။ တစ်ဘူးကို တစ်ထောင်နဲ့ရောင်းမယ် — သေချာပေါက်ပိုက်ဆံရမှာ။ ကျွန်တော်သူဌေးဖြစ်တော့မလိုတောင် ခံစားနေရတယ်။"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်၊ "ကောင်းပါပြီလေ၊ ဒါဆို ခင်ဗျားစီးပွားရေးကို ကျွန်တော်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ရေသန့်ဘယ်လောက်ကျလဲခင်ဗျာ။"

"တစ်သောင်းပါ။" ဆိုင်ရှင်က ပြောသည်။

"ဘာလဲ?! တစ်သောင်းဟုတ်လား။ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို ဓားပြတိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်!" ယန်ကျန့်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က ပြန်ဖြေသည်၊ "ဓားပြတိုက်တာက တရားမဝင်ဘူးလေ။ ဒါက တရားဝင်စီးပွားရေးပဲ။ ခင်ဗျားရေသောက်ပြီးသွားပြီ — ပိုက်ဆံမပေးရင် ထွက်သွားဖို့တောင် စိတ်မကူးနဲ့။ ကျွန်တော်ပိုက်ဆံမရှာရရင် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဆိုင်ဖွင့်မယ်လို့ ခင်ဗျားထင်နေတာလား။ စူပါမားကတ်ကပစ္စည်းတွေအားလုံး လုယက်ခံထားရပြီးပြီ။ ခင်ဗျားဒီနေ့ ရေသန့်တစ်ဘူးကို တစ်သောင်းနဲ့ရှာတွေ့တာတောင် ကံကောင်းသေးတယ်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်ဈေးနှုန်းကို ဒီထက်ပိုမြင့်တင်တော့မှာ။"

"ဒါဘယ်လိုကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုမျိုးလဲ။ ဈေးနှုန်းတွေတက်နေရင်တောင် ခင်ဗျားဒီလောက်ရက်စက်နေဖို့မလိုပါဘူး။ နည်းနည်းလျှော့ပေးလို့မရဘူးလား။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အပေးအယူလုပ်ပေးမယ် — ကိုးထောင်၊ ၁၀% လျှော့ပေးလိုက်မယ်။" ဆိုင်ရှင်က ပြောသည်။

"အဲ့ဒါက ဓားပြတိုက်နေတုန်းပဲ! ခင်ဗျားခုနက လေဗူးရောင်းတဲ့အကြောင်း ပြောနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။"

ဆိုင်ရှင်က ပြောသည်၊ "အတိအကျပဲ။ ကျွန်တော်အရင်းအနှီးနည်းပါးလို့ ဈေးနှုန်းတွေမြှင့်တင်နေတာ။ ခင်ဗျားပေးချေဖို့အစီအစဉ်မရှိဘူးထင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ နောက်ဆက်တွဲဖြစ်လာမယ့်အရာတွေအတွက် ကျွန်တော့်ကိုအပြစ်မတင်နဲ့တော့။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ သူကောင်တာအောက်မှ ဓားမတစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"သူဌေး၊ ခင်ဗျားအန္တရာယ်ရှိတဲ့ကစားပွဲတစ်ခု ကစားနေတာပဲ။ ခင်ဗျားထောင်ကျသွားနိုင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ထောင်လား။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်ခွေးမသားက ထောင်ကိုဂရုစိုက်နေမှာလဲ။ ပိုက်ဆံပေး၊ မဟုတ်ရင် မင်းကိုငါခုတ်ပိုင်းပစ်မယ်!" ဆိုင်ရှင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကြည့်ပါဦး၊ စီးပွားရေးခက်ခဲတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်နားလည်ပါတယ်။ ဒီရေသန့်တစ်ဘူးအတွက် ကျွန်တော်တစ်ရာပေးပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြဿနာမရှာပါနဲ့ — ကျွန်တော့်မှာဒါကိုကိုင်တွယ်ဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ ကျွန်တော်ဘာမှမမြင်ခဲ့သလိုပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြရအောင်။"

ယန်ကျန့်က တစ်ရာတန်တစ်ရွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းခါကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

မြို့ထဲတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်မှုမှာ မလွဲမရှောင်သာဟု ထင်ရသည်။

သူဤဖြစ်ရပ်ကို လျင်မြန်စွာဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အခြေအနေများမှာ ထိန်းချုပ်မှုလွန်သွားနိုင်သည်။

"ဘယ်ခွေးမသားက မင်းရဲ့တစ်ရာတန်ကို လိုချင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ မင်းထွက်သွားရဲသေးတယ်ဟုတ်လား?!" ဆိုင်ရှင်မှာ ဒေါသတကြီးဖြစ်ကာ ဓားမဖြင့် ရှေ့သို့ပြေးဝင်လာသည်။

"ခွေးမသား၊ ပြီးတော့ မင်းငါ့ကိုဓားပြမတိုက်ဘူးလို့ ပြောသေးတယ်ဟုတ်လား။ သူဌေး၊ ဒါကလွန်လွန်းတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သို့သော် ဆိုင်ရှင် အပြင်သို့ပြေးထွက်လာသည်နှင့်၊ သူတံခါးခုံတွင်ခလုတ်တိုက်၍ မှောက်လဲလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။

ဓားမမှာ သူ၏လက်ထဲမှလွတ်ကျသွားပြီး ယန်ကျန့်၏ခြေဖဝါးနားတွင် ကျကွဲသွားသည်။

ယန်ကျန့် ခဏတာ တောင့်ခဲသွားပြီးနောက်၊ အလိုအလျောက် ဓားမကိုကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က ၎င်းကိုပြန်လည်ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလွန်နှေးကွေးသွားသည်။

သူမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ယန်ကျန့်၏ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားသည်။

မြင်ကွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင်၊ ယန်ကျန့် ကားဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

"ရေဝယ်တာသက်သက်နဲ့ ဘာလို့ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ။" ဆွန်ယိက မေးသည်။

"မေးတောင်မမေးနဲ့တော့။ လိမ်လည်တဲ့ကောင်တစ်ယောက်နဲ့တွေ့ခဲ့တာ — ရေသန့်တစ်ဘူးကို တစ်သောင်းတောင်းနေတယ်။ ရက်စက်တယ်လို့သာပြောလိုက်တော့။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ဆွန်ယိက ပြောသည်၊ "အင်း၊ အဲ့ဒီလူကတော့ တော်တော်ကံဆိုးတာပဲ။"

"ဟုတ်တယ်လေ။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူကံဆိုးတာပေါ့ — မှားယွင်းတဲ့လူကို လိမ်လည်မိတာကိုး။

ဒါက ဒုက္ခရှာနေတာသက်သက်ပဲ။

"ငါတို့ဆက်ပြီးကင်းလှည့်သင့်သေးလား။ ဒီခရိုင်ထဲမှာ ဘာမှဖြစ်နေပုံမပေါ်ဘူး။ တခြားတစ်နေရာရာမှာ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။ ငါတို့ကားပတ်မောင်းနေရတာ အချိန်ဖြုန်းနေသလိုပဲ ခံစားနေရတယ်။" ကျန်းဟန်က ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ရေသန့်တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

"ဝမ်ရှောင်မင်က ငါ့မှာတခြားသူတွေနဲ့ ပဋိပက္ခတွေရှိတယ်ဆိုတာသိတယ်၊ ဒါကြောင့် သူအတွင်းပိုင်းရန်ပွဲတွေမဖြစ်အောင် ခရိုင်တွေကို တမင်တကာခွဲခြားထားတာ။ ထားလိုက်ပါတော့ — ငါတို့နောက်ထပ်အကြိမ်အနည်းငယ်ပတ်ကြည့်လိုက်ကြဦးစို့။ ဘာမှမပေါ်လာရင် ညဘက်အနားယူကြတာပေါ့။ တခြားခရိုင်တွေမှာဘာဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလဲ၊ မင်းတစ္ဆေကလေးတွေ အမဲလိုက်ချင်နေလို့လား။"

ကျန်းဟန်က ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းဆန္ဒရှိရင်တော့ သိပ်မခက်သင့်ပါဘူး။ ငါမင်းကိုယုံကြည်တယ်။"

"ကံဆိုးတာက ငါ့ကိုယ်ငါအပေါ်မှာ အခုသိပ်ယုံကြည်မှုမရှိဘူး။ ငါတို့တစ်လှမ်းချင်းစီပဲ သွားကြရအောင်။" ယန်ကျန့်က ပြောပြီးနောက်၊ ကားကိုစက်နှိုးကာ ခရိုင်ထဲတွင် ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားသည်။

ထိုစဉ်၊ ရဲ့ဖုန်းမှာ အကြီးအကျယ်အကျပ်အတည်းတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဤရင်းနှီးသောခရိုင်ထဲတွင်၊ သူလမ်းပျောက်နေခဲ့သည်။

ဤမှိန်ဖျော့သောလမ်းများပေါ်တွင် သူမည်သည့်ဘက်သို့လှည့်သည်ဖြစ်စေ၊ သူထွက်လမ်းကိုရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

သူလာခဲ့ရာလမ်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

"ပိတ်မိနေတာလား။ ယန်ကျန့်နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းကလိုပဲ။ ကျောက်ခိုင်မင်၊ ရှင်းပြပေးလို့ရမလား။" ရဲ့ဖုန်းက အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျောက်ခိုင်မင်ထံသို့ လှည့်၍မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ရွှေရောင်တုတ်ကောက်တစ်ခုကိုမှီ၍ ပြုံးလျက် လှည့်လိုက်သည်။

"ဒါငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေမှာ ဘာမဆိုဖြစ်နိုင်တယ် — မင်းငါ့အပေါ်အပြစ်တင်လို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ရဲ့အရင်ကောက်ချက်က မှန်တယ်။ တစ္ဆေကလေးရဲ့ စတုတ္ထအဆင့်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုမှာ ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့အကြောင်းရင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။"

"သူအဲ့ဒါကိုမကိုင်တွယ်ဖို့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုနဲ့ အကြံပေးခဲ့တာ။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းလည်းအဲ့ဒါနဲ့ဝေးဝေးနေဖို့ ငါအကြံပေးချင်တယ်။"

"မင်းဘာသိလို့လဲ။" ရဲ့ဖုန်းက မေးသည်။

"တချို့အရာတွေတော့ ဟုတ်တယ်၊ သိတယ်။ တချို့အရာတွေတော့ မဟုတ်ဘူး၊ မသိဘူး။ ရှင်းပြရခက်တယ်။" ကျောက်ခိုင်မင်က ပြောသည်။

"စကားမစပ်၊ ဟဲချွမ်းဘယ်မှာလဲ။"

ရဲ့ဖုန်းက ခေါင်းကိုစူးရှစွာ လှည့်လိုက်သည်။

သူတို့နှင့် ခဏအကြာက အတူတူရှိနေခဲ့သော ဟဲချွမ်းမှာ ယခုပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

"ဘယ်တုန်းက—" သူစကားမဆုံးမီမှာပင်၊ သူ့ရှေ့မှကျောက်ခိုင်မင်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း သူသဘောပေါက်လိုက်သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၊ မှိန်ဖျော့သောလမ်းမှာ သူတစ်ယောက်တည်းမှလွဲ၍ ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။

"ခွေးမသား! ကျောက်ခိုင်မင် ဘာကစားနေတာလဲ။ ဒါသူ့လက်ချက်ပဲဖြစ်ရမယ်!" ရဲ့ဖုန်းက သွားကြိတ်လိုက်သည်။

သူယန်ကျန့်ကို သတိထားနေခဲ့သော်လည်း၊ ကျောက်ခိုင်မင်မှာ တကယ့်မြွေပွေးဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်၊ လူနှင့်တူသောပုံရိပ်တစ်ခု သူ၏နောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။

အေးစက်၍ တောင့်တင်းသော၊ ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်လက်တစ်ဖက် သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး၊ သူ၏ဦးရေပြားမှတစ်ကိုယ်လုံးသို့ အေးစက်သောခံစားချက်တစ်ခု သယ်ဆောင်သွားသည်။

သူ၏ခြေလက်အင်္ဂါများ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားသည်။

သူတုံ့ပြန်ရန်မကြိုးစားမီမှာပင်၊ လက်မှာ အလျင်အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားသည်။

ရဲ့ဖုန်း ထိန်းချုပ်မှုပြန်လည်ရရှိပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည် — သို့သော် သူ၏နောက်တွင် မည်သူမျှမရှိပေ။

သူသူ၏ပခုံးကိုစစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်လက်ရာတစ်ခု သူ၏အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသည်။

၎င်းမှာ လူကြီးအရွယ်လက်ရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ဂျာကင်အင်္ကျီကိုစိမ့်ဝင်ကာ အောက်မှမှိုင်းတိုက်နေသော၊ ရှေးကျသည့်အသုဘဝတ်ရုံပေါ်တွင် ထင်ကျန်နေသည်။

အထည်ကိုမတင်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏အရေပြားပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော အမှတ်အသားကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သည် — ရှင်းလင်းပြတ်သား၍၊ ဖျက်၍မရနိုင်ပေ။

"ဒါဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။" ရဲ့ဖုန်း၏မျက်နှာမှ ချွေးစေးများ ယိုစီးကျလာသည်။

တစ္ဆေတို့၏တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ပေးသင့်သော အသုဘဝတ်ရုံမှာ ကျရှုံးခဲ့ပြီ။

"ခွေးမသား၊ ငါထွက်လမ်းတစ်ခုရှာမှဖြစ်တော့မယ်!"

သို့သော် သူလှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့်၊ စူးရှ၍ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သော ငိုညည်းသံတစ်ခု တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသောလမ်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်၏ ငိုသံပင်။

ရဲ့ဖုန်း ချက်ချင်းပင် မှတ်မိလိုက်သည်။

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ သူအသံလာရာဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အကယ်၍ သူလမ်းပျောက်နေခဲ့ပြီးဖြစ်ပါက၊ ဤငိုသံမှာ သူ၏တစ်ခုတည်းသောထွက်လမ်း — အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

တစ္ဆေကလေးငိုသံရှိရာအရပ်၌၊ မွေးဖွားမှုတစ်ခု၊ သားကောင်တစ်ဦး၊ နှင့် ဖြစ်နိုင်လျှင် အခြားလူများ ရှိနေပေမည်။

ခဏအကြာတွင်၊ အသက်ကိုမနည်းရှူရှိုက်ရင်း၊ ရဲ့ဖုန်းမှာ ကျဉ်းမြောင်းသောလမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အသံမှာ ဤနေရာမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒီလမ်းကြားက အရင်ကဒီမှာမရှိခဲ့ဘူး။ ဒါက ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသလိုပဲ။"

ခဏတာတွေဝေပြီးနောက်၊ သူအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။