လုံခြုံခန်း

"ထူးခြားမှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိပါဘူး။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတယ်။ ခင်ဗျားမှန်ပါတယ် — အရှေ့ပိုင်းခရိုင်မှာ အထူးဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းမရှိပါဘူး။ တခြားခရိုင်တွေက သတင်းပို့ချက်တွေကို စောင့်ရတော့မယ်ထင်တယ်။"

ရဲ့ဖုန်း ဘာဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို ယန်ကျန့် လုံးဝမသိခဲ့ပေ။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကားပတ်မောင်းပြီးနောက် တစ္ဆေကလေးကိုရှာမတွေ့သောအခါ၊ သူလက်လျှော့ရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

အချိန်ဖြုန်းနေရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူဤအချိန်ကို အခြားတစ်ခုခုလုပ်ဆောင်ရင်း ကုန်ဆုံးချင်သည်။

"ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပဲလုပ်ကြရအောင်။ ပြန်ပြီးအိပ်ဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။ မနက်ဖြန်ဘာဖြစ်ဖြစ် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

ကျန်းဟန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ဒီအတိုင်းပြန်သွားရင် ရှင်းပြရခက်မှာမဟုတ်ဘူးလား။"

"ဘာများရှင်းပြစရာရှိလို့လဲ။ ညဆယ်နာရီတောင်ထိုးနေပြီ။ အလုပ်စံနှုန်းတွေအရဆိုရင် ငါအချိန်ပိုဆင်းနေတာပဲ။ တစ္ဆေကလေးကိုရှာမတွေ့ရင် ငါတို့ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီမြို့က အကြီးကြီးပဲ — အခြေအနေတွေကိုနားလည်ဖို့က တစ်ရက်နှစ်ရက်နဲ့ပြီးတဲ့အလုပ်မဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

ဆွန်ယိက ကြားဖြတ်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းပေါ့လျော့လွန်းနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ လက်ရှိအခြေအနေအရဆိုရင် ငါတို့အားလုံး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်မိနေကြတာလေ။ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ အိမ်ပြန်အိပ်မယ့်အစား အစောင့်အရှောက်အနေနဲ့ ဆက်နေသင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။"

ယန်ကျန့်က ပြုံးစစလုပ်လိုက်သည်။

"မင်းမှာရည်းစားမရှိဘူးထင်တယ် ဟုတ်လား။"

"အမ်… မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။" ဆွန်ယိက မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ရည်းစားရှိတဲ့ဘယ်သူမဆို အိမ်ပြန်အိပ်ဖို့ ပျက်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က သိနားလည်သောအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆွန်ယိ: "..."

"ငါတို့အလုပ်ချိန်မဟုတ်ရင်တောင် အတူတူရှိနေသင့်တယ်။ ငါတို့လူစုခွဲလိုက်ရင် နောက်တစ်ခါပြန်တွေ့နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။" ကျန်းဟန်က ခက်ထန်စွာပြောသည်။

"ဟွမ်ကန်းရွာဖြစ်ရပ်က ငါတို့ကို သွေးနဲ့ရင်းပြီး အဲ့ဒီသင်ခန်းစာကို ပေးခဲ့ပြီးသား။"

ထိုဖြစ်ရပ်အတွင်း၊ သူတို့လူစုခွဲခဲ့သောကြောင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချေမှုန်းခံခဲ့ရသည်။

အကယ်၍ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် တစ္ဆေခေါင်းတလားအတွင်းမှ ဖုန်းချွမ်း ဝင်ရောက်မကူညီခဲ့ပါက၊ ယန်ကျန့်နှင့် ကျန်းဟန်တို့မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေဆုံးပြီးလောက်ပြီ။

"ဒီဖြစ်ရပ်က နောက်ဆုံးတစ်ခုနဲ့မတူဘူး။ လူစုခွဲတာက အဲ့လောက်အန္တရာယ်မများပါဘူး။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါတို့မနက်ဖြန်မှ ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီနေ့အတွက်တော့ ပြီးပြီ — မင်းတို့အရာအားလုံးကို တစ်ရက်တည်းနဲ့ မဖြေရှင်းနိုင်ပါဘူး။ ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်အလုံအလောက်မရှိဘဲ ဒီမှာနေနေတာက အွန်လိုင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းနေသလိုပါပဲ။ ဘာမှထူးခြားမှာမဟုတ်ဘူး။"

"ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ပါပဲ။ ငါတို့မနက်ဖြန် အားကစားကွင်းမှာ ပြန်ဆုံကြမယ်။"

ဤသို့ကြားသောအခါ၊ ဆွန်ယိနှင့် ကျန်းဟန်တို့ ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုခဲ့ကြပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ ယန်ကျန့်ပြောသည်မှာ အချက်ကျသည်။

သူတို့အရှေ့ပိုင်းခရိုင်တွင် ၂၄ နာရီပတ်လုံးနေနေလျှင်ပင်၊ ဘာမှမဖြစ်ပွားပါက အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယန်ကျန့်မှာ အိမ်ပြန်အိပ်ရန်သက်သက် ထွက်ခွာသွားခြင်းမဟုတ်ပေ။

သူ့မှာအခြားဆောင်ရွက်ရန်ကိစ္စများ ရှိနေသေးသည်။

ဤသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းခြင်းမှာ ထိပ်တန်းဦးစားပေးဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများမှာလည်း တန်းတူအရေးကြီးသည်။

သူလူနေရပ်ကွက်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ဘဏ်လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ သူ၏ဗီလာထဲသို့ သေတ္တာများသယ်ဆောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းယန်မှာ အလုပ်တွင်မရှိ — သူမသူတို့ကို ညွှန်ကြားနေရုံသာ။

"အရာအားလုံးကို ဟိုအခန်းထဲမှာထားလိုက်။ ပစ္စည်းတွေ ဟိုဟိုသည်သည်မထားခဲ့နဲ့။ လေးတဲ့ပုံပဲ၊ ငါနောက်မှထပ်ပြီးမရွှေ့ချင်တော့ဘူး။"

"ယန်ကျန့်၊ မင်းအချိန်ကိုက်ပြန်ရောက်လာတာပဲ။ မင်းရဲ့ပို့ဆောင်ကုန်တွေ ရောက်လာပြီ။" သူမသူ့ကိုမြင်သည်နှင့် အော်ခေါ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"ငါ့အတွက် ဦးလေးကျန်းကို ဆက်သွယ်ပေးပါ။ သူ့အကူအညီလိုတဲ့ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့။"

"ဘာကိစ္စလဲ။ ငါသိလို့ရမလား။" ကျန်းယန်က မေးသည်။

"အချိန်တန်ရင် မင်းသိလာမှာပါ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကောင်းပြီလေ။"

ကျန်းယန်က ကျန်းရှန်းကွေကို လျင်မြန်စွာ ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်းက ဟိုအရောင်းပြခန်းမှာရှိနေတယ်။ သူမကြာခင် ဒီကိုရောက်လာလိမ့်မယ်။"

"စကားမစပ်၊ မင်းဘာဝယ်ခဲ့တာလဲ။ ဈေးကြီးပုံပဲ။"

ယန်ကျန့်က ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ဘာမှသိပ်မရှိပါဘူး။ ရွှေတစ်သုတ်ပဲ — တားချန်းမြို့က အဓိကဘဏ်အားလုံးက နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့လက်ကျန်တွေပေါ့။"

"ဟမ်?" ကျန်းယန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

မကြာမီ၊ အလုပ်သမားများ အရာအားလုံးသယ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ကျန်းရှန်းကွေ အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာသည်။

"ညီလေး၊ ကျန်းမမက မင်းငါ့ကိုရှာနေတယ်လို့ပြောတယ်။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။" ကျန်းရှန်းကွေက မေးသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားအကူအညီလိုတဲ့ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့ပါ။"

"ပြောသာပြောလိုက်ပါ။ ဒီလောက်ပုံစံကျနေဖို့မလိုပါဘူး။" ကျန်းရှန်းကွေက ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"စကားမစပ်၊ ကျွန်တော်ဒီကိုလာတဲ့လမ်းမှာ ရပ်ကွက်ထဲဝင်ထွက်နေတဲ့ ကုန်တင်ကားတွေအများကြီးတွေ့ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတစ်ခုခုဝယ်ခဲ့တာလား။"

ကျန်းရှန်းကွေက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"သာမန်ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေပါပဲ။ တားချန်းမြို့ကစူပါမားကတ်တွေအားလုံး ထိတ်လန့်တကြားဝယ်ယူသူတွေကြောင့် ကုန်သွားပြီ။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်စောစောစီးစီး ဆိုင်အနည်းငယ်ပိတ်ပြီး သူတို့ပစ္စည်းတွေကို ဒီကိုသယ်ယူထားဖို့ ကြိုတင်တွေးဆမိခဲ့တယ်။ မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲလေ — ကြိုတင်ကာကွယ်တာက နောင်တရတာထက် ပိုကောင်းတယ်မဟုတ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်ကုန်ကျတာမှမဟုတ်တာ။"

"အဲ့ဒါကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေထက် ပိုအရေးကြီးတာက လုံခြုံရေးပဲ။ ဦးကျန်း၊ ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို လုံခြုံရေးခန်းတစ်ခုဆောက်ပေးဖို့ ကူညီပေးလိုစိတ်ရှိပါသလား။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားလို ဆောက်လုပ်ရေးအရင်းအမြစ်နဲ့ လူအင်အားရှိတဲ့တစ်ယောက်ယောက်မှသာ ဒါကိုလုပ်နိုင်မှာ။"

"လုံခြုံရေးခန်းဟုတ်လား။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အမိုးအကာအဖြစ်ပြောင်းလဲနေတဲ့ မြေအောက်ခန်းအနည်းငယ် ရှိပြီးသားလေ။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေ ရှေ့မှာတင်စတင်နေပြီ။" ကျန်းရှန်းကွေက ပြောသည်။

"အဲ့ဒီအမိုးအကာတွေက တစ္ဆေတွေကိုမကာကွယ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေကိုခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့အခန်းတစ်ခန်း လိုအပ်တယ်။" ယန်ကျန့်က ရှင်းပြသည်။

ကျန်းရှန်းကွေ ခဏတာရပ်တန့်သွားသည်။

"ညီလေးရီ၊ မင်းစိတ်ထဲမှာ ဘာရှိနေတာလဲ။"

"တစ္ဆေတွေက ရွှေကိုမထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာရှိနေတဲ့ရွှေအားလုံးကိုသုံးပြီး သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေအတွင်းမှာ ပုန်းအောင်းဖို့ သေးငယ်ပြီးလုံခြုံတဲ့အခန်းတစ်ခန်းဆောက်ဖို့ ကျွန်တော်စီစဉ်ထားတယ်။ အဲ့ဒါက လေလုံပြီး ခိုင်ခံ့ဖို့လိုအပ်တယ်။"

ယန်ကျန့်က ဘေးအခန်းမှ သေတ္တာတစ်လုံးကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ — အတွင်းထဲတွင် ရွှေတုံးများအဆင့်ဆင့်စီထားသည်။

"ဒီမှာအများကြီးမရှိပါဘူး — တန်ချိန်နှစ်တန်ကျော်ကျော်လောက်ပဲ။ ကျွန်တော်အရေးပေါ်အတွက် တချို့သိမ်းထားဖို့လိုလိမ့်မယ်။ ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားမှာအကြံဉာဏ်တစ်ခုခုရှိလား။"

ရွှေတန်ချိန်နှစ်တန်ဟုတ်လား။

ချမ်းသာသောလူတစ်ဦးဖြစ်သည့် ကျန်းရှန်းကွေပင်လျှင် ယန်ကျန့်၏ ရက်ရောမှုကြောင့် မှင်တက်သွားသည်။

ရွှေဈေးနှုန်းများ ကောင်းကင်သို့ထိုးတက်နေပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများ ဈေးကွက်ထဲသို့ရေကဲ့သို့ဝင်ရောက်နေချိန်တွင်၊ တကယ့်ရွှေမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍တန်ဖိုးရှိလာနေသည်။

ယန်ကျန့်၏တန်ချိန်နှစ်တန်စာရွှေမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ သူတားချန်းမြို့၏ အချမ်းသာဆုံးလူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူ၏ထိတ်လန့်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်၊ ကျန်းရှန်းကွေ ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ရွှေတန်ချိန်နှစ်တန်က ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းတွေအတွက် မလုံလောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခန်းငယ်လေးတစ်ခန်းအတွက်တော့လား။ လုပ်လို့ရပါတယ်။ ငါတို့ရွှေကို သံမဏိပြားတွေအဖြစ်အရည်ကျိုပြီး ဂဟေဆော်ဆက်လို့ရတယ် — ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အရမ်းပါးသွားနိုင်တယ်။ ရွှေကိုသံမဏိအလွှာတွေကြားမှာ ညှပ်ထည့်တာက ပိုကောင်းနိုင်လောက်တယ်..."

သူ၏နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"စနစ်တကျပုံစံတစ်ခုရဖို့ ဒီဇိုင်နာတစ်ယောက်နဲ့ တိုင်ပင်ဖို့လိုလိမ့်မယ်။ ငါတို့အခန်းရဲ့အရွယ်အစား၊ လူဘယ်နှစ်ယောက်ဆံ့နိုင်မလဲ၊ ပြီးတော့ လေဝင်လေထွက်နဲ့ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေလို အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအခြေအနေတွေကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရဦးမယ်။"

"ဒါက စီမံကိန်းအကြီးကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော့်မှာအကြံပြုချက်တစ်ခုရှိတယ် — ခင်ဗျားသာလက်ခံနိုင်ရင်ပေါ့လေ။"

ယန်ကျန့်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ဘာများပါလိမ့်။"

"ကျွန်တော်ဒီမှာ အမိုးအကာတစ်ခု ဆောက်လုပ်ပြီးသားပါ။ အစီအစဉ်တွေက အပြီးသတ်အတည်ပြုပြီးဖြစ်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းတွေလည်း စတင်နေပါပြီ။ ဒါက ပြန်လည်ပြုပြင်မွမ်းမံမှုသက်သက်ဖြစ်လို့ တိုးတက်မှုကမြန်ပါတယ် — တစ်လအတွင်းပြီးစီးမှာပါ။ အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအခြေခံအဆောက်အအုံမရှိတဲ့ သီးခြားလုံခြုံခန်းတစ်ခုဆောက်မယ့်အစား ခင်ဗျားရဲ့ရွှေအခန်းအတွက် ကျွန်တော့်အမိုးအကာအတွင်းမှာ အပိုင်းတစ်ပိုင်းခွဲထုတ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။"

ယန်ကျန့်က မျက်လုံးမှေးစင်းလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်လုံခြုံခန်းကို ခင်ဗျားအမိုးအကာအတွင်းမှာ ဆောက်စေချင်တာလား။"

"ဒါက အကြံပြုချက်သက်သက်ပါပဲ။" ကျန်းရှန်းကွေက အဆင်မပြေစွာ ရယ်လျက်ပြောသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယန်ကျန့် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို မြင်တွေ့နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

ဘီလီယံပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသော လုံခြုံခန်းဟုတ်လား။ သူကိုယ်တိုင်ပင် တစ်လုံးဆောက်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်က ၎င်းကိုလုပ်ဆောင်နေပါက၊ အကြောင်းရင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်။

ဤအခွင့်အရေးကို မဆုပ်ကိုင်ခြင်းက သူစီးပွားရေးလောကတွင် သူ၏ဘဝကို ဖြုန်းတီးခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုပေမည်။

ယန်ကျန့်က ၎င်းကိုစဉ်းစားလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေမှာ မသမာသောရည်ရွယ်ချက်များရှိသော်လည်း၊ ဤသည်မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကျိုးရှိသောကိစ္စပင်။

သူတစ်ယောက်တည်း လုံခြုံခန်းတစ်ခုမဆောက်နိုင်သလို၊ သူ့မှာလူအင်အားလည်းမရှိပေ။

မည်သည့်ကုမ္ပဏီကမျှ ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးအောက်တွင် ထိုသို့သောအလုပ်မျိုးကို လက်ခံမည်မဟုတ် — လက်ခံခဲ့လျှင်ပင်၊ သူ၏ရွှေအားလုံးကို သူတို့နှင့်မယုံကြည်ရဲပေ။

လုံခြုံခန်းမှာ နံရံလေးခုသက်သက်မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ လေဝင်လေထွက်၊ ရေ၊ ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ၊ နှင့် အခြားများစွာ လိုအပ်သည်။

ကျန်းရှန်းကွေက ထိုထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကိစ္စအားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်သည် — ပြီးတော့ သူက ယုံကြည်စိတ်ချရသူလည်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ ငါတို့ခင်ဗျားအမိုးအကာအတွင်းမှာပဲ ဆောက်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လုံခြုံခန်းက အရမ်းမကြီးနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူဆံ့နိုင်တဲ့လူအရေအတွက်ကလည်း ကန့်သတ်ထားတယ်။ ငါတို့နေရာကို ဘယ်လိုခွဲဝေဖို့ အဆိုပြုချင်လဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

နေရာခွဲဝေမှုမှာ အခြေခံအားဖြင့် အကျိုးအမြတ်ခွဲဝေမှုပင်။

ဆောက်လုပ်ပြီးသည်နှင့်၊ အမိုးအကာ၏မည်မျှသောအပိုင်း ယန်ကျန့်ပိုင်ဆိုင်မည်၊ မည်မျှသောအပိုင်း ကျန်းရှန်းကွေပိုင်ဆိုင်မည်နည်း။

ယခုအခါ၊ ကျန်းရှန်းကွေ တွေဝေသွားသည်။

စံပြအနေဖြင့်၊ သူ ၅၀-၅၀ ခွဲဝေမှုတစ်ခု လိုချင်သည် — သို့သော် ယန်ကျန့်က ဘီလီယံပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသောရွှေကို ပံ့ပိုးပေးနေသည်။

တစ်ဝက်တောင်းဆိုခြင်းက သူ့ကိုလူမိုက်တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခြင်းပင် ဖြစ်ပေမည်။

စီးပွားရေးမှာ အရေးကြီးသော်လည်း၊ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အရေးကြီးသည်။

"၇၀-၃၀ ဆိုရင်ကော။ ပစ္စည်းတွေမလုံလောက်ခဲ့ရင် ကျွန်တော်ရွှေနည်းနည်းထပ်ထည့်ပေးလို့ရပါတယ်။" ကျန်းရှန်းကွေက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်။"

ကျန်းရှန်းကွေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီလေး။"

တစ်ဖက်စီမှယူဆောင်လာသောတန်ဖိုးအရ၊ သူမှာ ဤသဘောတူညီချက်မှ အသာစီးရနေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ငွေပေါ်အောင်ရောင်းချလျှင်ပင်၊ သူယန်ကျန့်၏ရွှေအရံများနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။

"အမြန်ဆုံးစတင်လိုက်ပါ။ ရွှေက မနက်ဖြန်သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ အရမ်းပါးလွှာအောင်မဆွဲဆန့်နဲ့ — စက္ကူလောက်ပါးနေရင် အသုံးမဝင်တော့ဘူး။" ယန်ကျန့်က သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ညီလေးရီ။ အထူအပါးကို အတိအကျဖြစ်အောင် သေချာလုပ်ပေးပါ့မယ်။" ကျန်းရှန်းကွေက သူ့ကိုအာမခံလိုက်သည်။

"အရည်အသွေးကတော့ ပြဿနာမရှိစေရပါဘူး။"

"ကောင်းတယ်။ ပြီးတော့ ဦးလေးကျန်း၊ ခင်ဗျားရပ်ကွက်ထဲကလူတိုင်းကို နေ့စဉ်ဆရာဝန်တစ်ယောက်နဲ့ စစ်ဆေးခိုင်းတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ် — အထူးသဖြင့် သူတို့ရဲ့ဝမ်းဗိုက်တွေကိုပေါ့။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကိုချက်ချင်းအကြောင်းကြားပါ။"

ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း၊ ကျန်းရှန်းကွေက မေးခွန်းထုတ်ရန်မသင့်ကြောင်း သိသည်။

သူသဘောတူညီလိုက်သည်။

နောက်ထပ်အသေးစိတ်အချက်အလက်အနည်းငယ် ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ သူတို့လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။

"ရွှေချထားတဲ့လုံခြုံခန်း… အဲ့ဒါမှ ဇိမ်ခံပစ္စည်းအစစ်ပဲ။ ဒီကောင်လေးက စတိုင်ရှိတယ် — ဘီလီယံပေါင်းများစွာကို မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ သုံးပစ်လိုက်တာ။ သူ့နဲ့ယှဉ်ရင် ငါ့ရဲ့အရူးသား ကျန်းဝေက လုံးဝလူမိုက်ပဲ။ သူလုပ်သမျှက ဂိမ်းဆော့၊ တိုက်ရိုက်လွှင့်၊ ပြီးတော့ သူ့အရုပ်သေနတ်တွေနဲ့ကစားနေတာပဲ။ သူစာတောင်မသင်တော့ဘူး — ကောလိပ်တောင်ရောက်မှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

ပြန်လမ်းတွင်၊ ကျန်းရှန်းကွေမှာ ယန်ကျန့်၏ရဲတင်းမှုကို အံ့ဩမိရုံသာမက — သူ၏ကိုယ်ပိုင်သား၏အားနည်းချက်များကိုလည်း ရှက်ရွံ့မိသည်။

"အာ့၊ ငါပိုပြီးစဉ်းစားလေလေ၊ ငါပိုပြီးဒေါသထွက်လေလေပဲ။ ငါအိမ်ပြန်ပြီး အဲ့ဒီကောင်စုတ်ကို ရိုက်နှက်ပြီး ဒေါသဖြေလိုက်ရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်။"

သူ့ဘာသာသူခေါင်းညိတ်ရင်း၊ ကျန်းရှန်းကွေ၏စိတ်အခြေအနေ တိုးတက်လာသည်။

ဗီလာသို့ပြန်ရောက်သောအခါ —

"ယန်ကျန့်၊ ကျွန်မအရမ်းပျင်းနေပြီ! ဒီအတိုင်းထိုင်နေရတာ ရူးတော့မယ်။ ပျော်စရာတစ်ခုခုလုပ်ကြရအောင် — ဥပမာ ဇာတ်ကောင်စုံကစားတာမျိုးပေါ့!" ကျန်းယန်က သူတို့နှစ်ဦးတည်းရှိနေသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ယန်ကျန့်၏လက်မောင်းကိုတွယ်ဖက်ရင်း ချွဲနွဲ့စွာပြောလိုက်သည်။

"ဘာလိုမျိုးလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

ကျန်းယန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မသူနာပြုမလေးအဖြစ်သရုပ်ဆောင်ပြီး ခင်ဗျားကိုဆေးထိုးပေးရင်ဘယ်လိုလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကဆရာမ၊ ခင်ဗျားကကျောင်းသားပေါ့။ အိုး — ကျွန်မသာအိမ်ထောင်ရှင်မဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားက ပစ္စည်းပို့သမားဆိုရင်ကော။"

ယန်ကျန့်က သူမကို မျက်နှာသေဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်ကျန်းဝေရဲ့ကွန်ပျူတာထဲခိုးဝင်ပြီး 'အကီနာတောင် နောက်ဆုံး ဒရစ်ဖ်' ဆိုတဲ့ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်ကြည့်ခဲ့တာလား။"

ကျန်းယန်က အသက်ရှူမှားသွားသည်။

"မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ။"

"အဲ့လောက်အံ့ဩစရာကောင်းလို့လား။"

"ဒါဆို… ငါတို့ကစားကြမှာလား မကစားကြဘူးလား။" သူမက သူ့နားနားကပ်၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား အဲ့ဒီရွှေအားလုံးရဲ့အတိအကျအလေးချိန်ကို သွားတွက်ချက်လိုက်။ မနက်ဖြန်ကျန်းရှန်းကွေဆီမအပ်ခင် ဂဏန်းတွေမှန်ကန်ကြောင်း သေချာလုပ်။ အသေးစိတ်မှတ်တမ်းတွေထား — သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာတောင် စီးပွားရေးက စီးပွားရေးပဲ။ အော်၊ ပြီးတော့ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းကို ကြီးကြပ်ပေး။ အဲ့လိုဆိုရင် သူလည်းစိတ်အေးရတယ်၊ ငါလည်းစိတ်အေးရတယ်။"

"အခုချက်ချင်းလား။" ကျန်းယန်၏မျက်နှာ ညှိုးကျသွားသည်။

"မနက်ဖြန်အထိစောင့်လို့မရဘူးလား။"

"ရပါတယ်။ မင်းဒီနေ့နုတ်ထွက်စာရေးလိုက်၊ ငါမနက်ဖြန် စာရင်းကိုင်အသစ်တစ်ယောက်ငှားလိုက်မယ်။"

"ကောင်းပြီလေ! ကျွန်မစာရင်းတွေကို အခုချက်ချင်းလုပ်လိုက်မယ်!" ကျန်းယန်က စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ဟောက်လိုက်ပြီး၊ ခုန်ထကာ ဒေါသတကြီးထွက်ခွာသွားသည်။

ထိုစဉ်မှာပင်၊ ယန်ကျန့်၏ဂြိုလ်တုဖုန်း လျိုရှောင်ယွီ၏အသံဖြင့် တုန်ခါလာသည်။

"ယန်ကျန့်၊ ငါတို့မှာအခြေအနေတစ်ခုရှိနေတယ်။ ရဲ့ဖုန်းနဲ့ ဟဲချွမ်းတို့ ပျောက်ဆုံးနေတယ်။"

"လူကြီးနှစ်ယောက် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အပြင်ထွက်နေတာလား။ ပြည့်တန်ဆာအိမ်သွားတာဖြစ်မယ်။ ဘာလို့ဒီလောက်ဆူပူနေရတာလဲ။ ငါအိပ်ချင်နေပြီ။" ယန်ကျန့်က ခပ်သွေ့သွေ့ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်ခိုင်မင်က ဒါကိုသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် သတင်းပို့ထားတယ်။ မနက်ဖြန်စောစော အားကစားကွင်းမှာရှိနေပါ — ပါမောက္ခဝမ် အစည်းအဝေးတစ်ခုကျင်းပနေတယ်။" လျိုရှောင်ယွီက ပြောသည်။

"နောက်ထပ်အစည်းအဝေးတစ်ခုလား။"

"ဒါက အရေးကြီးတယ်။ သဲလွန်စအသစ်တွေရထားတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ရှိနေမှုက မဖြစ်မနေလိုအပ်တယ်။"

"သိပြီ။"

ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ ခက်ထန်သွားသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

သူ၏အရင်အကဲဖြတ်ချက်မှာ မှန်ကန်ခဲ့သည် — အရှေ့ပိုင်းခရိုင်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော်လည်း၊ အခြားနေရာများမှာမူ ထိုမျှကံမကောင်းခဲ့ပေ။

ဟိုဟဲချွမ်းဆိုတဲ့လူက အမြောက်စာပုံစံပေါက်နေတာပဲ။

ယခုအချိန်တွင် သေဆုံးလောက်ပြီ။

ရဲ့ဖုန်းအတွက်တော့လား။ အဲ့ဒီလူက စကားကြီးစကားကျယ်တွေပြောခဲ့တာပဲ။

သူ့အတွက်သေဆုံးဖို့က အဲ့လောက်မလွယ်ကူလောက်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ နှစ်ယောက်လုံးအတူတူပျောက်ကွယ်သွားတာလား။

သေချာပေါက် တစ်ခုခု မသင်္ကာစရာရှိနေပြီ။