နံပတ် ၇

အားကစားရုံ။

မနေ့ကကဲ့သို့ပင်၊ နံနက်စောစောတွင် နောက်ထပ်အစည်းအဝေးတစ်ခုကို ခေါ်ယူကျင်းပခဲ့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ်၊ ဝမ်ရှောင်မင်က ဦးဆောင်ကျင်းပသည်။

တက်ရောက်သင့်သူအားလုံး ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သည်။

မပေါ်ထွက်လာခဲ့သူများမှာမူ ဘယ်သောအခါမျှ ပေါ်ထွက်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ရဲ့ဖုန်းနဲ့ ဟိုဟဲချွမ်းတို့ သေသွားကြပြီလား။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး တကယ်ပဲမလာကြဘူး။" ကျန်းဟန်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရဲ့ဖုန်းနှင့်အတူ ရှောင်ချန်ကလပ်၏အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ရဲ့ဖုန်း ပျက်ကွက်သည်ကို သူယုံကြည်ရန်ခက်ခဲနေသည်။

"ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ သူတို့သေသွားတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပုန်းအောင်းနေပြီး ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ်မရှိတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ထွက်ပြေးသွားတာလည်းဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ သူ့စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် တားချန်းမြို့ကနေထွက်ပြေးဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုရှာတာက သူ့အတွက်မဖြစ်နိုင်စရာမရှိပါဘူး။" ကျောက်ခိုင်မင်က ပြုံးစိစိလုပ်လိုက်သည်။

"မနေ့က ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ ကျောက်ခိုင်မင်။ စစ်ဆင်ရေးအတွင်းမှာ မင်းသူတို့နဲ့အတူတူရှိနေခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။" အခြားတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ပြန်ပြောသည်၊ "ငါတို့ပြဿနာနည်းနည်းတက်ပြီး လူစုကွဲသွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါလုံးဝမသိတော့ဘူး။ သူတို့က လက်ခြေအစုံပါတဲ့လူကြီးတွေပဲလေ — ငါဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူတို့ကိုခြေရာခံနိုင်မှာလဲ။"

သူက ၎င်းမှာ သူ့နှင့်ဘာမှမဆိုင်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး၊ ပေါက်စီစားရင်း ဘေးတွင်ထိုင်နေသည်။

"မင်းအဲ့ဒီပေါက်စီတွေ ဘယ်ကရခဲ့တာလဲ။ တားချန်းမြို့က မနက်စာဆိုင်အားလုံး အခုပိတ်ထားပြီ။ ငါမနေ့က ဘာမှတောင်မစားခဲ့ရဘူး။" ဆွန်ယိက ယန်ကျန့်ကို အံ့ဩသောမျက်နှာဖြင့်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်မှာလုပ်ခဲ့တာ။ တစ်လုံးစားမလား။ ငါကျွေးမယ်လေ။" ယန်ကျန့်က ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

ဆွန်ယိက တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါအားနာနေတော့မှာမဟုတ်ဘူး။"

ထို့ကြောင့်၊ အစည်းအဝေးခန်းမတွင် ယခုအခါ ပေါက်စီစားနေသော တက်ရောက်သူနှစ်ဦး ရှိနေသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်၏မျက်နှာမှာ ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးစားသောက်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း ခက်ထန်သွားသည်။

"တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူယန်၊ ရဲ့ဖုန်းပျောက်ဆုံးနေလို့ မင်းပျော်နေတာလား။ အင်း၊ ဒါကသဘာဝကျပါတယ်လေ — မင်းအတွက်ရန်သူတစ်ယောက်နည်းသွားတာပေါ့။ ပေါက်စီအနည်းငယ်နဲ့ ဂုဏ်ပြုထိုက်တာပေါ့လေ။"

ဒုတ်!

တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ၊ ယန်ကျန့်က ပေါက်စီတစ်လုံးကိုဆွဲယူ၍ ကျောက်ခိုင်မင်ထံသို့ တည့်တည့်ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ၊ သူ၏ဦးခေါင်းကို တည့်တည့်ထိမှန်သွားသည်။

"မင်းခွေးမသား ဘာလုပ်တာလဲ။" ကျောက်ခိုင်မင်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်းကိုပေါက်စီကျွေးတာလေ။ ဝက်သားအစာသွပ်နဲ့။" ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာပြောသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ပြဿနာရှာနေတာလား။"

"မင်းကရော ပြဿနာရှာနေတာလား။" ယန်ကျန့်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ငါမင်းနဲ့မတိုက်ခိုက်ဖို့ သဘောတူထားတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲရှိသေးတယ်၊ အခုမင်းက ကိစ္စတွေစရှုပ်အောင်လုပ်ဖို့ကြိုးစားနေတာလား။ ငါခုနက စကားတစ်ခွန်းမှမပြောခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းငါ့ကိုဒီထဲ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဆွဲထည့်လိုက်တယ်။ မင်းငါတို့ရဲ့အရင်သဘောတူညီချက်ကို လေးစားချင်စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ငါလည်းမင်းနဲ့ကစားဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ရဲ့ဖုန်းပျောက်ဆုံးနေသည်ဖြစ်စေ မနေသည်ဖြစ်စေ ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရင် ငါသေချာပေါက် သေသေချာချာပွဲတစ်ခုကျင်းပပြီး ဂုဏ်ပြုမှာပဲ။"

ကျောက်ခိုင်မင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ဖျတ်ခနဲပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမှာ အရာများကိုလွယ်လွယ်ကူကူ သည်းခံတတ်သည့်အမျိုးအစားမဟုတ်သော်လည်း၊ ယန်ကျန့်နှင့်သူ၏သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမှာ ပညာရှိသောရွေးချယ်မှုမဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။

အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းဖန်တီးရင်း သူပြောသည်၊ "တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူယန်၊ ခင်ဗျားနောက်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်ဒီအတိုင်းပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်မိတာပါ။ ကျွန်တော်ခုနကပြောခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ပါတော့။"

"အဲ့လိုမှပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

မင်းဘယ်လောက်ကြာကြာ ဒီလောက်မာနကြီးစွာ ပြုမူနိုင်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့၊ ကျောက်ခိုင်မင်က မည်းမှောင်စွာ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဝမ်ရှောင်မင် အလျင်အမြန်ဝင်ရောက်လာသည်။

သူပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့်နီရဲနေသည် — ရှင်းလင်းစွာပင်၊ သူယမန်နေ့ညက လုံးဝအိပ်မပျော်ခဲ့ဘဲ၊ မည်သည့်အရာများနှင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"အားလုံးရောက်ကြပြီလား။ ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော်အတိုချုံးပဲပြောပါ့မယ်။ မနေ့က ရဲ့ဖုန်းနဲ့ ဟဲချွမ်းတို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်၊ မြေပုံပေါ်က ဒီနေရာတစ်ဝိုက်မှာ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။"

သူချက်ချင်းပင် ဆလိုက်ရှိုးတစ်ခုကိုဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ တားချန်းမြို့၏မြေပုံတစ်ခုကိုပြသကာ နေရာတစ်ခုကို ဝိုင်းပြလိုက်သည်။

"တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူကျောက်ပြောခဲ့တာက သူတို့အဲ့ဒီမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့၊ အများစုကတော့ တစ္ဆေကလေးနဲ့ပတ်သက်နေဖို့များတယ်။ ရဲ့ဖုန်းနဲ့ ဟဲချွမ်းတို့ပျောက်ဆုံးသွားတာက အဲ့ဒါနဲ့ဆက်စပ်နေဖို့များတယ်။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ ရဲ့ဖုန်းလုံးဝမပျောက်ကွယ်ခင်မှာ သူကျွန်တော့်ဆီ စာတိုတစ်စောင်ပို့ခဲ့တယ်။ စာသားကမပြည့်စုံဘူး — သူစာရိုက်ချိန်မရခဲ့လို့ ဖြစ်နိုင်လောက်တယ်။ အဲ့ဒီမှာ စာလုံးတစ်လုံးတည်းပဲ ပါဝင်ခဲ့တယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ ပရိုဂျက်တာ ဖျတ်ခနဲလင်းသွားပြီး၊ စာတို၏မျက်နှာပြင်ဓာတ်ပုံကို လူတိုင်းမြင်နိုင်ရန် ပြသလိုက်သည်:

၇

ရိုးရှင်းသော နံပါတ်တစ်ခုတည်းသာ။

၇ လား။

လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြပြီး၊ ၎င်းကိုနားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်၊ "ဒီစာတိုက အရမ်းနည်းလွန်းတဲ့အချက်အလက်ကို ဖော်ထုတ်ပြနေတယ်။ ဒီမှာဘယ်သူမဆို အသုံးဝင်တဲ့ထိုးထွင်းအမြင်တစ်ခုခု ရှိကြပါသလား။"

"သူတစ္ဆေခုနစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး အဲ့ဒီနေရာဘယ်လောက်အန္တရာယ်များလဲဆိုတာ ငါတို့ကိုသတိပေးနေတာဖြစ်နိုင်တယ်။" ဆွန်ယိက ချက်ချင်းပင် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် သူထိတ်လန့်တကြားနဲ့ မှားယွင်းစွာပို့မိပြီး မတော်တဆ ပေါက်တတ်ကရစာတိုတစ်ခု ပို့မိသွားတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။" ကျန်းဟန်က ထပ်ပြောသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒါကိုပို့ခဲ့တာ သူလုံးဝမဟုတ်တာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အဲ့ဒီအရာ ကပို့ခဲ့တာပဲ — ငါတို့ကျန်နေတဲ့ခုနစ်ယောက် သေဆုံးတော့မယ်လို့ အရိပ်အမြွက်ပေးနေတာပေါ့။ အရင်ကငါတို့ကိုးယောက်ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုရဲ့ဖုန်းနဲ့ ဟဲချွမ်းတို့ ပျောက်ဆုံးနေပြီ။ သူတို့သေဆုံးသွားပြီလို့ယူဆရင် နံပါတ်ခုနစ်က ငါတို့ကျန်နေတဲ့ခုနစ်ယောက်နဲ့ ကွက်တိကိုက်ညီသွားလိမ့်မယ်။"

"ခွေးမသား၊ ကျောက်ခိုင်မင်၊ ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့စကားတွေ မပြောနဲ့!" တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က မေးသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါဘာမှကောက်ချက်မချနိုင်ဘူး။ နံပါတ်တစ်ခုတည်းကနေ အဓိပ္ပာယ်ကောက်ချက်ချဖို့ကြိုးစားတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။ ရဲ့ဖုန်းသာမပျောက်ကွယ်ခင် ဒါကိုပို့ခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒါကအဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး — ငါတို့အချိန်ဖြုန်းနေရုံပဲ။ ငါတို့လောလောဆယ်တော့ ဒါကိုလျစ်လျူရှုထားလို့ရမယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကိုလုံးဝပစ်ပယ်ထားသင့်တယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ ငါတို့နံပါတ်ကိုစိတ်ထဲမှာထားပြီး နောက်ပိုင်းမှာပိုပြီးအသုံးဝင်တဲ့သတင်းအချက်အလက်တွေ ပေါင်းစပ်ကြည့်လို့ရနိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့။"

"စာတိုကိုယ်တိုင်က အရေးမကြီးနိုင်ပေမဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူနှစ်ယောက်ပျောက်ဆုံးသွားတာကိုတော့ လျစ်လျူရှုလို့မဖြစ်ဘူး။ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် လူနှစ်ယောက်ဆုံးရှုံးသွားတာက ငါတို့နောက်ဆက်တွဲခြေလှမ်းတွေအတွက် အကြီးအကျယ်ထိခိုက်မှုတစ်ခုပဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က ခက်ထန်စွာပြောသည်။

"ပါမောက္ခဝမ်၊ ခင်ဗျားတတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင် ဖမ်းဆီးဖို့စီစဉ်နေခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့နေရာက ငါတို့ရဲ့အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့လူစုမခွဲဘဲ — အားလုံးအတူတူသွားပြီး အဲ့ဒီအရာကိုဖမ်းကြရအောင်လို့ ကျွန်တော်အကြံပြုပါတယ်။" ကျန်းဟန်က အဆိုပြုလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်မှာမူ သဘောမတူခဲ့ပေ။

"ရဲ့ဖုန်းက တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုတွေကို ပိတ်ဆို့ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အဲ့ဒီအသုဘဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့တာ။ သူတောင်အရေးနိမ့်ခဲ့ရင် ငါတို့ကျန်တဲ့သူတွေက ကိုယ့်အသက်ကိုယ် အလဟဿစတေးနေရုံပဲဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါက အရေအတွက်နဲ့ကျော်လွှားနိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ဘူး — ငါတို့နည်းလမ်းတစ်ခုလိုတယ်။ ပါမောက္ခဝမ်က တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးကို လေ့လာနေတာ အဲ့ဒီနည်းလမ်းတစ်ခုခုရှာဖွေဖို့မဟုတ်ဘူးလား။"

ကျောက်ခိုင်မင်က အေးစက်စွာပြောသည်၊ "ဒါဆို မင်းပြောချင်တာက ငါတို့ပထမဆုံးနေ့မှာတင် လမ်းပိတ်ဆို့မှုတွေနဲ့ ကြုံနေရပြီပေါ့လေ။ ငါတို့အန္တရာယ်ရှိတဲ့နေရာတွေကို သွားလို့မဖြစ်ဘူး၊ တခြားနေရာတွေမှာလည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ဒီအတိုင်းအချိန်ဆွဲနေတာက အခြေအနေတွေကို ပိုဆိုးသွားစေမှာပဲ။"

"ငါတို့အသက်ကိုစတေးလိုက်လို့ ဖြေရှင်းနိုင်မှာလား။" ယန်ကျန့်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မမေ့နဲ့၊ ရဲ့ဖုန်းမှာ တစ္ဆေနှစ်ကောင်ရှိခဲ့တယ်၊ ဟဲချွမ်းမှာတစ်ကောင်ရှိခဲ့တယ်။ သူတို့တကယ်သေဆုံးသွားခဲ့ရင် အဲ့ဒီတစ္ဆေတွေက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားလောက်ပြီ။ သူတို့အပြည့်အဝပြန်လည်နိုးထမလာသေးရင်တောင် နီးကပ်နေလောက်ပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဲ့ဒီနေရာဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းနေမလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။"

ဝမ်ရှောင်မင် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

"ခုနစ်ရက်။ ငါတို့ခုနစ်ရက်အတွင်း တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးကိုဖမ်းဆီးရာမှာ တိုးတက်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရှိခဲ့ရင် — ငါကိုယ်တိုင်အပါအဝင် — လူတိုင်းအဲ့ဒီနေရာကိုသွားပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးကြမယ်။"

ဟမ်?

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ အံ့ဩမှုဖြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်မှာ နောက်ဆုံးတွင်၊ သဘာဝလွန်စွမ်းရည်မရှိသော သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သူတစ္ဆေခြောက်လှန့်သောနေရာတစ်ခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် သူ၏အသက်ကို အမှန်တကယ်စွန့်စားလိုစိတ်ရှိသလား။

သူအကာအကွယ်အောက်တွင်ရှိနေကြောင်း သိသောကြောင့် ထင်ရာစိုင်းပြုမူနေခြင်းများလား။

သို့မဟုတ် ခုနစ်ရက်အကြာတွင် သူ၏လုံခြုံရေးမှာ အာမခံချက်မရှိတော့ဘဲ၊ နောက်ဆုံးကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုတွင် အရာအားလုံးကိုလောင်းကြေးထပ်ရန် သူ့ကိုအတင်းအကျပ်ဖိအားပေးနေသည်ဟု သူယုံကြည်နေခြင်းများလား။

မရှင်းလင်းခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုလောလောဆယ်တော့ သူတာဝန်ခံဖြစ်သည်။

သူမည်သို့ပင်ဆုံးဖြတ်သည်ဖြစ်စေ၊ ယန်ကျန့် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်၍မရပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝမ်ရှောင်မင်မှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်စဉ်းစားချက်များ ရှိနေသည်။

သူအချိန်နှင့်အမျှ ပြိုင်ပွဲဝင်နေသည်။

အရိပ်အယောင်အားလုံးက မြို့ထဲတွင်ပျိုးထောင်နေသော သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်းပို၍ပို၍ ပြင်းထန်လာနေကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

အကယ်၍ သူတို့မကြာမီ ထိုးဖောက်အောင်မြင်မှုတစ်ခု မရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပါက၊ အရာအားလုံးမှာ ကယ်တင်၍မရနိုင်တော့သည့်အဆင့်သို့ လည်ပတ်သွားနိုင်သည်။