မိသားစုတစ်ခု

ဤသည်မှာ တားချန်းမြို့ရှိ သေးငယ်သောကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုပိုင်ဆိုင်သော ဂိုဒေါင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

သို့သော်၊ လွန်ခဲ့သောအချိန်အနည်းငယ်က၊ ကျောက်ခိုင်မင်က ၎င်းကိုဝယ်ယူပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်နေရာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူဤနေရာတွင် နေထိုင်သည်။

ယနေ့တွင်၊ ထုံးစံအတိုင်းပင်၊ ကျောက်ခိုင်မင်မှာ ဤနေရာသို့ အတိအကျအချိန်မီ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဧရိယာကိုပတ်၍ မည်သူမျှလာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ သူနောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားပြီး သူ၏သော့ကိုအသုံးပြု၍ ဂိုဒေါင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ကုန်ပစ္စည်းများပုံမထားသော ဂိုဒေါင်မှာ ကျယ်ဝန်းပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က မီးများဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ဂိုဒေါင်တံခါးကိုပိတ်ကာ အတွင်းသို့တည့်တည့် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူ၏ရှင်းလင်းသောခြေသံများက ဗလာဖြစ်နေသောဂိုဒေါင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

တုတ်ကောက်တစ်ခုကိုမှီ၍ သူရှေ့သို့ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်းမှောင်နေသည်။

"ငါပြန်ရောက်ပြီ။" ကျောက်ခိုင်မင်က သူ၏မိသားစုကို သူရောက်ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားနေသကဲ့သို့ ကြေညာလိုက်သည်။

"ငါဒီနေ့အပြင်မှာ စားပြီးသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် အိမ်မှာစားတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး ခုထိမစားရသေးဘူးမဟုတ်လား။ ငါအခုမင်းတို့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးမယ်။"

သူသူ့ဘာသာသူ စကားပြောနေပြီး၊ ဗလာဖြစ်နေသောဂိုဒေါင်ထဲတွင် မည်သူမျှတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ အရာအားလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ သဘာဝကျနေသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ဂိုဒေါင်၏ထောင့်တစ်နေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရာ၊ ထိုနေရာတွင် သေတ္တာများစွာ စီပုံထားသည်။

၎င်းတို့ကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ လတ်ဆတ်သောသစ်သီးများ — ပန်းသီး၊ ချယ်ရီသီး၊ သခွားမွှေးသီးများ — နှင့်အတူ အေးခဲထားသောစတိတ်သားများ၊ ငါး၊ နှင့် အခြားအဆင့်မြင့်ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထုပ်ပိုးမှုအရ သစ်သီးများမှာ တင်သွင်းကုန်များဖြစ်ပြီး၊ စတိတ်သားနှင့်ငါးများမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ဖြစ်ကာ၊ ရှင်းလင်းစွာပင် ဈေးကြီးလှသည်။

ပြီးတော့ ထိုသို့သောသေတ္တာများ ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။

"ဒီနေ့ ဒယ်အိုးကပ်စတိတ်သားဆိုရင်ကော။ အော်၊ ပြီးတော့ သစ်သီးကိုလည်းမေ့လို့မဖြစ်ဘူး — ချယ်ရီသီး၊ သမီးအကြိုက်ဆုံးလေ။" ကျောက်ခိုင်မင်က ယာယီမီးဖိုချောင်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာချက်ပြုတ်စပြုရင်း ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

သူချက်ပြုတ်နေစဉ် အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး၊ အလုပ်တွင်လုံးဝနှစ်မြုပ်နေကာ၊ အပြင်ဘက်မှမည်သည့်အရာမျှ သူ့အတွက်အရေးမကြီးသကဲ့သို့ပင်။

တစ်နာရီကျော်အကြာတွင်၊

သူနေ့လည်စာအတွက် ပွဲပေါင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ပွဲအပြည့် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။

ဂိုဒေါင်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသောအစားအစာရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပန်းကန်များပေါ်မှ ပြီးပြည့်စုံစွာကင်ထားသော စတိတ်သားများမှာ အပြင်ဘက်တွင်ကြွပ်ရွပြီး အတွင်းဘက်တွင်နူးညံ့ကာ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ခံတွင်းကို သားရည်များ ယိုစီးလာစေသည်။

သို့သော်၊ သူနောက်ဆုံးသစ်သီးတစ်ပွဲကို ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျောက်ခိုင်မင်၏မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်းပင် ခက်ထန်သွားသည်။

သူ၏မျက်နှာမှာတည်တင်းနေပြီး၊ ဘာမှမပြောဘဲ အခြားသေတ္တာအစုတစ်စုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ၊ စက္ကူငွေ၊ အမွှေးတိုင်၊ နှင့် ဖယောင်းတိုင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တွန်းလှည်းတစ်စီးကိုတွန်းရင်း၊ သူဤအရာဝတ္ထုများကို ဂိုဒေါင်အတွင်းမှ သီးခြားအခန်းတစ်ခန်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းပို့သွားသည်။

အခန်းမှာ စက်ယန္တရားသံများဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

အတွင်း၌၊ အလွန်လှပစွာပြုလုပ်ထားသော ရေခဲခေါင်းတလားတစ်ဆယ့်နှစ်လုံးမှာ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားရှိသည်။

ခေါင်းတလားများအတွင်း၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး၊ အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးငယ်များ၊ နှင့် ဆယ်နှစ်အောက်ကလေးတစ်ဦးပင် လဲလျောင်းနေသည်။

အလောင်းတိုင်းကို ပညာရှင်အဆင့်အလောင်းပြင်ဆင်သူများမှ စေ့စပ်သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားသည် — သန့်ရှင်း၍၊ လှပစွာဝတ်စားဆင်ယင်ထားပြီး၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသောမိတ်ကပ်နှင့် ခန့်ညားသောဝတ်စုံများဖြင့်ပင်။

သို့သော် မည်မျှပင်ဂရုစိုက်စေကာမူ၊ အလောင်းများ၏အေးစက်တောင့်တင်းသော လက်တွေ့အရှိတရားကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ချစ်လှစွာသောသမီးလေး၊ စားဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။ ဖေဖေသမီးအတွက် ဒယ်အိုးကပ်စတိတ်သားနဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ချယ်ရီသီးတွေ လုပ်ထားတယ်။" ကျောက်ခိုင်မင်က ရေခဲခေါင်းတလားတစ်လုံးရှေ့မှ စားပွဲငယ်လေးပေါ်သို့ နေ့လည်စာတစ်ပွဲတင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူယမန်နေ့ကအစားအစာ — အချိန်ကြာမြင့်စွာအေးစက်၍ ပုပ်သိုးသွားခဲ့သော ငါးကင်တစ်တုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ခေါင်းတလားအတွင်း၌ ချစ်စရာဂါဝန်ဝတ်ဆင်ထားသော ဆယ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ၊ ပါးလွှာသောနှင်းခဲတစ်လွှာက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

သူမထိုခေါင်းတလားထဲတွင် အလွန်ကြာမြင့်စွာ အနားယူနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

"မိန်းမ၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါတို့သမီးကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါမင်းကိုကတိပေးခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီကတိကိုငါတည်မှာပါ။ ငါတို့သမီးလေး ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ လှလှပပကြီးပြင်းလာမှာပါ။ ငါတော်တော်နီးစပ်နေပါပြီ။ ခဏလေးပဲထပ်စောင့်ပေးပါ။ ငါ့ကိုရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပေးပါဦး။" ကျောက်ခိုင်မင်က ဒုတိယခေါင်းတလားဆီသို့ရွှေ့ပြောင်းရင်း မှန်သားပြင်ကို ညင်သာစွာထိတွေ့ကာ တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

အတွင်း၌ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး၊ သူမ၏လက်များမှာ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင်ယှက်တင်ထားကာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ပင်။

"အရင်ဆုံးစားလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အငတ်မထားနဲ့။ ကျန်းမာရေးကိုဂရုစိုက်။"

အစာတင်ပြီး ယမန်နေ့ကပုပ်သိုးသွားသောညစာကို ဖယ်ရှားပြီးနောက်၊ ကျောက်ခိုင်မင် တတိယခေါင်းတလားဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။

ရုတ်တရက်၊ သူဒူးထောက်ကျသွားပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

"အမေ၊ တောင်းပန်ပါတယ် အမေ။ ကျွန်တော်အသုံးမကျပါဘူး။ ကျွန်တော်အမေ့ကိုလိမ်ညာခဲ့တယ်။ ရှောင်လီနဲ့ ကော်ကော်တို့က အမေ့မွေးနေ့ကို လစ်လျူရှုခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး — သူတို့ပြန်မလာနိုင်တော့လို့ပါပဲ။ ကျွန်တော်သူတို့ကိုသတ်ခဲ့တယ်… ပြီးတော့ ကျွန်တော်အမေ့ကိုလည်း သတ်ခဲ့တယ်။ အမေ့သားက အောင်မြင်ရမှာလေ။ ဘာလို့… ဘာလို့အခြေအနေတွေက ဒီလိုဖြစ်သွားရတာလဲ။"

"အမေ၊ ကျွန်တော်ဒါကိုမလိုချင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေဖို့ စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်သေဆုံးမှုကတောင် ဒါကိုအဆုံးသတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် အခုနောက်ပြန်လှည့်စရာမရှိတော့ဘူး။"

သူရှိုက်ငိုရင်း၊ မျက်ရည်များ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် စီးကျနေကာ၊ ပြင်းထန်သောဝေဒနာဖြင့် လွှမ်းခြုံနေသည်။

အချိန်ကြာမြင့်စွာငိုကြွေးပြီးနောက်၊ ကျောက်ခိုင်မင်က သူ၏မျက်ရည်များကိုသုတ်သင်၍ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ငါတို့မိသားစု ပြန်ဆုံစည်းကြမှာပါ။ ဒီမှာခဏလေးပဲထပ်နေပေးပါ။ မကြာခင်မှာ ကျွန်တော်အမေ့ကို ဒီနေရာကနေခေါ်ထုတ်သွားမှာပါ။ ငါတို့ခရီးတွေသွားကြမယ်၊ နိုင်ငံခြားမှာဈေးဝယ်ကြမယ်၊ ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာ အားလပ်ရက်အပန်းဖြေကြမယ် —"

စကားတစ်ဝက်တစ်ပျက်တွင်၊ သူခေါင်းတလားရှေ့တွင်ချထားခဲ့သော အစာမှာ ကိုက်ဖြတ်ခံထားရသည့်အမှတ်အသားများ ပြသနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်၊ ကြွက်တစ်ကောင် ခိုးစားသွားသကဲ့သို့ပင်။

ချက်ချင်းပင်၊ သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသဖြင့် လိမ်ကောက်သွားသည်။

"ဘယ်ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ကြွက်က ငါ့အမေ့အစာကို ခိုးစားရဲတာလဲ။"

"ငါ့မိသားစုကိုနှောင့်ယှက်တဲ့ဘယ်အရာမဆို… သေရမယ်။"

ကျောက်ခိုင်မင်က ချက်ချင်းပင်သူ၏သေနတ်ကိုဆွဲထုတ်၊ ကျည်ထည့်ပြီး အခန်းထဲမှ ဒေါသတကြီးထွက်ခွာသွားသည်။

မကြာမီ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသောဂိုဒေါင်ထဲတွင် သေနတ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ပစ်ခတ်မှုမှာ ဆယ်မိနစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူပြန်လာခဲ့ပြီး၊ အဆီတဝင်းဝင်း၊ သွေးများဖြင့်စွန်းထင်းနေသောကြွက်တစ်ကောင်ကို အမြီးမှဆွဲယူကာ ခေါင်းတလားရှေ့တွင် ချထားလိုက်သည်။

"အမေ၊ ကြည့်ပါဦး။ ဒါက အမေ့ညစာကိုခိုးစားခဲ့တဲ့သူခိုးပဲ။ ကျွန်တော်အဲ့ဒါကိုသတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ အမေအခုစိတ်အေးလက်အေးအနားယူလို့ရပါပြီ။ ပြီးတော့ ဒီလိုထပ်မဖြစ်စေရဘူးလို့ ကျွန်တော်ကတိပေးပါတယ်။" ကျောက်ခိုင်မင်က ပြုံးလျက်ပြောသည်။

ခေါင်းတလားနှင့် ခဏတာစကားပြောပြီးနောက်၊ သူအခြားခေါင်းတလားများရှေ့တွင် အစာကျွေးရန် တွန်းလှည်းကိုတွန်းပို့လိုက်သည်။

အတွင်း၌ရှိနေသူများတွင် သူ၏ဇနီး၊ သမီး၊ မိဘများ၊ ဦးလေးများ — သူ၏အနီးကပ်ဆုံးဆွေမျိုးသားချင်းအားလုံး ပါဝင်သည်။

ပြီးစီးသည်နှင့်၊ သူအနီးအနားမှ ယာယီယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုဆီသို့ရွှေ့ပြောင်းကာ၊ အထိမ်းအမှတ်ကမ္ပည်းပြားတစ်ဆယ့်နှစ်ချပ်ရှေ့တွင် စက္ကူငွေများမီးရှို့၍ အမွှေးတိုင်များထွန်းညှိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူအလွန်လေးစားကြည်ညိုစွာဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချကန်တော့လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းလောက်ပဲထပ်ပေးပါ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့သေဆုံးမှုတွေကို အလဟဿဖြစ်စေမှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျောက်ခိုင်မင်က သူ၏အသံကိုမြှင့်တင်လိုက်သည်။

"ဟိုယန်ကျန့် — ငါသူ့ကို သတ်ကိုသတ်ပစ်မယ်။ ငါ့အစီအစဉ်တွေကို သူဖျက်ဆီးခွင့် ငါပေးမှာမဟုတ်ဘူး —"

သူစကားမဆုံးမီမှာပင်၊

အေးစက်သောတည်ရှိမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် အခန်းထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ဝေါခနဲလှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ "မင်းဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒီနေရာကိုဝင်လာရဲတယ်ဟုတ်လား။ ထွက်သွား!"

သူ၏နောက်တွင်၊ မည်သူမျှမရှိ — တစ်နည်းနည်းဖြင့် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပွင့်နေသော တံခါးတစ်ချပ်သာ။

"ငါထွက်သွားလို့ပြောနေတယ်လေ! မင်းဝင်လာရဲသေးတယ်ဟုတ်လား။" ကျောက်ခိုင်မင်က ရုတ်တရက်ထရပ်လိုက်ပြီး တံခါးဘေးမှနံရံကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

"ထွက်သွား! ထွက်သွား—!"

သူရူးသွပ်နေသောသားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ရင်း၊ သူ၏ကျည်ကပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဆက်တိုက်ကုန်ဆုံးအောင် ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

ပထမကျည်ကပ်ကုန်သွားသောအခါ၊ သူချက်ချင်းပင်ပြန်လည်ကျည်ဖြည့်ကာ၊ နောက်ဆုံးကျည်ဆန်ကုန်သည်အထိ ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

အသက်ကိုမနည်းရှူရှိုက်ရင်း၊ သူ၏မျက်လုံးများမှာ သွေးများဖြင့်နီရဲနေကာ၊ သူရှေ့သို့စိုက်ကြည့်နေသည်။

"အရမ်းမာနမကြီးနဲ့။ မင်းငါ့စည်းကမ်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီးတာနဲ့ မင်းဘယ်တုန်းကမှမရှိခဲ့သင့်ဘူးလို့ နောင်တရအောင် ငါလုပ်ပြမယ်။"

နံရံမှာ ကျည်ဆန်ပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပြန့်ကျဲနေသော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာ လူတစ်ဦး၏ပုံသဏ္ဍာန်ကို မှိန်ပျပျပုံဖော်နေသည်၊ အထူးသဖြင့် ဦးခေါင်းနေရာတွင် ထူထပ်စွာ ပေါက်ပြဲနေသည်။

ဘိ့ပ်။ ဘိ့ပ်။

သူ၏ဂြိုလ်တုဖုန်း မြည်လာသည်။

"ကျောက်ခိုင်မင်၊ မင်းငါ့ဖုန်းကိုနောက်တစ်ခါချပစ်ပြန်ပြီ။ ငါမင်းကိုဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့အချိန် — မင်း ၂၄ နာရီပတ်လုံး အဆက်အသွယ်ရနိုင်အောင်နေဖို့လိုတယ်! မင်းကြောင့်ငါဘယ်လောက်ဒုက္ခရောက်နေလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား။" လိုင်းပေါ်မှအသံမှာ သူ၏ဆက်သွယ်ရေးအော်ပရေတာ — အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံ ဖြစ်သည်။

"ခွေးမ၊ မင်းသေချင်နေတာလား။ မင်းဆက်သွယ်ရေးခန်းမထဲမှာရှိနေရုံနဲ့ လုံခြုံတယ်လို့မထင်နဲ့။ ငါ့ကိုယုံပါ၊ ငါမင်းကိုအခုချက်ချင်း မင်းစားပွဲမှာတင် သေဆုံးသွားအောင်လုပ်နိုင်တယ်။" ကျောက်ခိုင်မင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဆက်သွယ်ရေးအော်ပရေတာမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်သွားပုံရပြီး၊ သူမ၏အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။

"ကျွန်မ—ကျွန်မအရေးပေါ်အခြေအနေတစ်ခု အကြောင်းကြားဖို့ပဲ ဖုန်းဆက်ခဲ့တာပါရှင့်။ တားချန်းမြို့ဆေးရုံမှာ ရုတ်တရက်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ္ဆေမျက်လုံးယန်ကျန့်နဲ့ ပါမောက္ခဝမ်တို့ အဲ့ဒီထဲမှာပိတ်မိနေပါတယ်။ ခင်ဗျားအရန်အင်အားအတွက် အဲ့ဒီကိုချက်ချင်းသွားရောက်ဖို့လိုပါတယ်ရှင့်။ ဆွန်ယိက အဲ့ဒီကိုသွားနှင့်နေပါပြီ။"

"နားလည်ပါတယ်။ ငါအခုချက်ချင်းထွက်ခွာမယ်။"

ကျောက်ခိုင်မင် အနည်းငယ်တည်ငြိမ်မှု ပြန်လည်ရရှိသွားသည်။

"ပြီးတော့ မင်းကိုနောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် သတိပေးပါရစေ — မင်းငါ့ကိုနောက်တစ်ခါ ဒီလောက်ရိုင်းစိုင်းစွာပြောဆိုခဲ့ရင် မင်းကစပြီး မင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးကို ငါသတ်ဖြတ်ပစ်မယ်။ မင်းဒူးထောက်တောင်းပန်တဲ့အချိန်ကျရင် နောက်ကျသွားပြီ။ ငါလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိပါတယ်။"

"ဟုတ်—ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်။" ဆက်သွယ်ရေးအော်ပရေတာက ထစ်ငေါ့စွာပြောသည်။

"နားလည်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး — မှတ်ထားလိုက်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ ကျောက်ခိုင်မင် ချက်ချင်းပင်ထွက်ခွာသွားပြီး၊ ဆေးရုံဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည်သွားသည်။