အံ့သြဖွယ် တစ္ဆေသမားတော်

ထျန်းကျစ်ပြည်ရဲ့ အုပ်စိုးရှင် အရှင်ဘုရင် ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားသောအခါ အရှေ့နန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားက နန်းတော်သခင်များကို နန်းတော်သို့ ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ ပထမတစ်ချက်က တိုင်းပြည်ထဲရှိ သရဲနှင့် နတ်များစွာတို့၏ စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်စေရန်၊ ဒုတိယတစ်ချက်က စစ်အာဏာကို သိမ်းပိုက်ရန်၊ အခြားတစ္ဆေများနှင့် နတ်များ သိမ်းပိုက်ခြင်း မခံရစေရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

အရှေ့နန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့မင်းသား ရှန့်ခွမ်းသည် ဟိုးရှေးရှေးကတည်းက ရည်မှန်းချက်များစွာ ရှိခဲ့ပြီး အရှေ့နန်းတော်တွင် တန်ခိုးကြီးသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်အများအပြားကို စုရုံးကာ အနာဂတ်တွင် အရှင်ဘုရင်ဟောင်းကို ဖယ်ရှားပြီး သူ့ကိုယ်တိုင် အုပ်စိုးရန်၊ ရာထူးတက်ရန်အတွက် အရှေ့နန်းတော်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် အုပ်စိုးရှင်ကြီး ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခြင်းက သူ မမျှော်လင့်ထားသော အရာဖြစ်သည်။ သူသည် ထျန်းကျစ်ပြည်တွင် ပြိုင်ဘက်များစွာ ရှိ၍ အုပ်စိုးရှင်ရာထူးကို လိုလားကြသူကလည်း များပြားလှ၏။ အုပ်စိုးရှင်ဟောင်း ဆုံးပါးသွားသောအခါ ဤရန်သူများသည် တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို သေချာပေါက် ယူသွားပေလိမ့်မည်။

ထျန်းကျစ်ပြည်၌ သက်ရှိကမ္ဘာပေါ်လို ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများနှင့် စည်းမျဉ်းများ မရှိပါ။ ခွန်အားကိုသာ ဒီမှာ လေးစားသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ရှန့်ခွမ်း တည်ရှိရာ ရှန့်ဖန်တစ္ဆေမျိုးနွယ် သည် သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များစွာရှိသော အကြီးဆုံးမျိုးနွယ် ဖြစ်သည်။ ယခင်နေ့များတွင် အုပ်စိုးရှင်ဟောင်းများ ရှိနေသဖြင့် အခြားမျိုးနွယ်စုများကို နှိမ်နင်းနိုင်​သေး၏။ သို့သော် ရှန့်ခွမ်းသည် ပထမနေရာမှ အာဏာမသိမ်းနိုင်သေးခင် အရှင်ဘုရင်ဟောင်းမရှိဘဲ လုံလောက်သော ထောက်ပံ့မှု မရရှိပါက ရှန့်ဖန်တစ္ဆေမျိုးနွယ်က ဘုရင်ရာထူးကို ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ရှန့်ခွမ်း အံ့သြဝမ်းသာဖြင့် နန်းတော်သို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။ ထျန်းကျစ်တစ္ဆေမြို့၏ ၀န်ကြီးချုပ်က အလျင်အမြန်လာ၍ ဦးညွှတ်လေ၏။

"အိမ်ရှေ့စံ... တောင်းပန်ပါတယ်"

မင်းသား ရှန့်ခွမ်းမှာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ စိတ်မ၀င်စားဘဲ။

"ငါ့အဖေက အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး အသက်လည်း ရှည်တယ်... ရုတ်တရက် ဘယ်လိုလုပ် ဆုံးပါးသွားတာလဲ"

"အရှင်ဘုရင်က လွန်ခဲ့ဆဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အလျင်စလို ထွက်သွားဖို့ မျိုးနွယ်စုက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို ပင့်ဆောင်သွားပါတယ်.. အစကတော့ မြူဆိုင်းနေတဲ့ လမကျလာခင် ပြန်လာမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် မြူမှိုင်းလကွယ်ညမှာ ပြန်ကြွလာပါတယ်... ပြန်လာပြီးတော့ မရတော့ပါဘူး"

"မြူခိုးတွေ ကျတဲ့ လရောင်ညမှာ ပြန်လာတာလား"

မင်းသား ရှန့်ခွမ်းလည်း အံ့သြသွားသည်။ မြူမှိုင်းသောလသည် အလွန်အန္တရာယ်များ၏။ ဘုရင်ကြီးသည် အမြဲသတိရှိ၍ ပညာရှိသည်၊ မြူဆိုင်းနေတဲ့ လရဲ့ညမှာ မြို့တော်ကို ပြန်လာဖို့ ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ။

"မျိုးနွယ်စုက လူကြီးတွေ ဘယ်မှာလဲ"

သူ ကမန်းကတန်း မေးလိုက်သည်။

ဝန်ကြီးချုပ်က ချီတုံချတုံနဲ့ :"ဘုရင်မင်းမြတ်ပဲ ပြန်လာပါတယ် ကျန်တဲ့ လူကြီးတွေကို မတွေ့ရတော့ပါဘူး..."

မင်းသား ရှန့်ခွမ်းရဲ့ နှလုံးသားလည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဒီတစ်ခါ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ နန်းတော်ကို တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး သွားပြီး ထောက်ပံ့ဖို့ပါပဲ။ အကယ်၍ ဤလူကြီးများ သေဆုံးသွားပါက ရှန့်ဖန်တစ္ဆေမျိုးနွယ်က တိုင်းပြည်၏ ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူက ငြိမ်သက်သွားပြီး :"ဝန်ကြီးချုပ်.... မင်းနဲ့ ငါကပဲ ဒီကိစ္စကို သိမယ်... တခြားဘယ်သူမှ မသိရဘူး။ မဟုတ်ရင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်!"

ဝန်ကြီးချုပ်က ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ မင်းသား ရှန့်ခွမ်း နန်းတော်ထဲသို့ အမြန်ဝင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထျန်းကျစ် ဘုရင်၏အလောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထျန်းကျစ်ပြည်တွင် တန်ခိုးအကြီးဆုံး တစ္ဆေနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့်သည် နဂိုအတိုင်း ကျန်ရှိနေသော်လည်း အကိုက်ခံရသည့် ဒဏ်ရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဒဏ်ရာတွေက ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းပြီး ကျန်တစ်ခြမ်းမှာ အသွေးအသား မပါသော အရိုးစုတစ်ခုသာ ကျန်တော့၏။

မင်းသား ရှန့်ခွမ်းလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခြမ်း ချိတ်ဆက်ထားသည့်နေရာကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့သည်။ ထိုအပိုင်းသည် ဂရုတစိုက် လှီးဖြတ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်သပ်ရပ်သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ အရိုးများကို မထိခိုက်စေဘဲ အသား၊ အတွင်းအင်္ဂါများနှင့် အခြားတစ်ရှူးများကိုသာ ဖယ်ထုတ်သွားခြင်းပင်။

အသား၏ ဖြတ်ပိုင်းထားရာ နေရာတွင် လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများက ပုံသဏ္ဍာန် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အရှင့်သား... အဲဒါကို သွားမထိပါနဲ့!"

ဝန်ကြီးချုပ်က သူ တိမ်တွေကိုထိဖို့ လက်လှမ်းချင်နေတာကို မြင်တော့ အမြန်ဝင်တားလိုက်သည်။

"အဲဒီအလင်းရောင်က အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်!"

နန်းတော်ထဲမှာ ကြမ်းသုတ်တဲ့ ငရဲနတ်လေးကို ခေါ်ပြီး တိမ်တွေကို ထိဖို့ အချက်ပြလိုက်သည်။ ငရဲနတ်လေးသည် စကားမနာခံဘဲ မနေဝံ့သဖြင့် လက်ကို ဂရုတစိုက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ချောင်းများ တိမ်တိုက်ကို ထိသွား၏။ တိမ်တွေက ရုတ်တရတ် တက်လာတဲ့အခါ ငရဲနတ်လေး အံ့အားသင့်သွားနေရာမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားလေသည်။

မင်းသား ရှန့်ခွမ်း ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ငရဲနတ်လေး၏ ဘယ်ဘက်အခြမ်းက နဂိုအတိုင်း ရှိနေတာ တွေ့ရတော့ အံ့သြသွားသော်လည်း ညာဘက်ခြမ်းက အရိုးစုတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည။ အလယ်မျဉ်းတစ်လျှောက် ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများကြောင့် ငရဲနတ်လေးကို ညီတူမျှတူ နှစ်ပိုင်းဖြစ်အောင် ဖြတ်ပစ်လိုက်၏။

ထျန်းကျစ်ပြည်မှာရှိတဲ့ တစ္ဆေတွေရဲ့ အသေချာဆုံး ကွပ်မျက်သူတောင်မှ ဒီလို သေသေချာချာ သေသပ်စွာ မဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါ။

"ဒါက ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မှုကြောင့်လဲ"

အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား ရှန့်ခွမ်း အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဝန်ကြီးချုပ်က ချီတုံချတုံနဲ့ ပြန်​ဖြေ၏။

“အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်လည်း နားမလည်ပါဘူး ဒါပေမယ့် ဘုရင်မင်းမြတ်က မသေဆုံးခင်မှာ တစ်ခုခုပြောခဲ့ပါတယ်”

"သူ ဘာပြောခဲ့တာလဲ"

"မြူထဲမှာ နတ်သမီးတွေရှိတယ်"

မင်းသား ရှန့်ခွမ်းရဲ့ မျက်နှာသည်လည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မြူခိုးတွေများတဲ့ လပြည့်ညမှာ နတ်သမီးတွေ ရှိတယ်လို့ ဘုရင်က ပြောခဲ့တာလား။

ဒါပေမယ့် မြူခိုးတွေ ဘာကြောင့် ပေါ်လာတာလဲ။

ထျန်းကျစ်ပြည်၏ ရှေးခေတ်ဒဏ္ဍာရီတွင် ၎င်းတို့ မူလနေထိုင်ခဲ့သော ကမ္ဘာသည် နေ၊ လနှင့် ကြယ်များရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိ၍ လေ့ကျင့်နိုင်ပြီး အခြားကမ္ဘာသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ကို အမတများဟု ခေါ်ကြသည်။

အမဆများသည် အခြားကမ္ဘာမှ ဆင်းသက်လာပြီး လူတို့အား လေးနက်သော အသိပညာကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်ချိန်မှာတော့ နေ၊ လနဲ့ ကြယ်တွေ အားလုံး ပျောက်သွားသလို အမတသတ္တဝါများလည်း ပျောက်ကွယ်ကုန်လေ၏။ တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ဖြစ်ပေါ်သော မြူဆိုင်းနေသော လသည် တစ္ဆေနိုင်ငံတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

မြူခိုးတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒီလက်နက်ကြီးတွေ၊ ကျိုးနေတဲ့ မြို့ရိုးတွေနဲ့ ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံတွေကသာ ထျန်းကျစ်ပြည်က လူတွေကို အကာအကွယ် ပေးနိုင်၏။

"အမတတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီလား?"

အရှေ့နန်းတော်မှာ အကျဉ်းချခံထားရတဲ့ အဆင့်နိမ့်တစ္ဆေ ဖန်ကျွီကို တွေးပြီး သူ့နှလုံးသားက စိတ်အားထက်သန်လာခဲ့သည်။

ဖန်ကျွီဟာ သူ့မိသားစုထဲက တမန်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အခြားသော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များအား ပြောဆိုဆက်ဆံချင်သောအခါ အဝေးကြီးကို ပေးပို့ ပျံသန်းနိုင်သော ကျွမ်းကျင်သော သံတမန်ကို လိုအပ်သည်။ စာတစ်ခု ပေးပို့သည့်အခါတိုင်း၊ မတူညီသော လမ်းကြောင်းများအတိုင်း သို့မဟုတ် တူညီသော ဦးတည်ရာသို့ ပျံသန်းရန် သံတမန် ခုနစ်ဦး သို့မဟုတ် ရှစ်ဦး လိုအပ်ပါသည်။

အကြောင်းမှာ ယင်တောင်တန်း နယ်မြေဘက်က အန္တရာယ် များလွန်းသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ငှက်လေးသည် လျင်မြန်သော်လည်း အားနည်း၏။ ၎င်းကို အခြား သရဲတစ္ဆေများက ဖမ်းစားခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသော နားမလည်နိုင်သော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် သေဆုံးသွားဖို့လည်း လွယ်ကူသည်။

ဒါပေမယ့် ဖန်ကျွီဟာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကံကောင်းခဲ့ပါသည်။ အရှေ့နန်းတော်တွင် တစ်နှစ်ကျော်ကြာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး လုပ်အားခများ ရရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘဏ္ဍာစိုးသည် သူ၏လစဉ်လုပ်ခကို အလွဲသုံးစားလုပ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရှိ။

မင်းသား ရှန့်ခွမ်းကလည်း ဒါကို ထူးဆန်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဖန်ကျွီသည် စာပို့ရန် နောက်ဆုံးအကြိမ် သွားခဲ့သော်လည်း ရက်အတော်ကြာအောင် ပြန်မလာခဲ့ပေ။ သူလည်း အစက ဖန်ကျွီရဲ့ ကံကြမ္မာကုန်သွားပြီး အပြင်တွင် သေဆုံးသွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သတင်းပို့ရင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒီတစ်ခေါက် ဖန်ကျွီ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားသွားသည်။ အရှေ့နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေပြီး ကြီးစွာသော အရှုပ်အထွေး ဖြစ်စေသည့် သွေးအိုင်ကျမ်းကို ပြသခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ မင်းသား ရှန့်ခွမ်းသည် အခွင့်အရေးကို လျင်မြန်စွာမြင်ပြီး ဖန်ကျွီကို ဖမ်းမိပြီးနောက် နန်းတော်တွင်းရှိ သရဲတစ္ဆေများ အားလုံးကို နှုတ်ပိတ်သတ်ပစ်ကာ သူ့လူများကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

"ငါ ဖန်ကျွီရဲ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြီး သွေးကန်ကျင့်စဥ်အထိ သင်ယူနေသရွေ့ ငါ မအောင်မြင်နိုင်ဘူး ဆိုတာ မရှိဘူး... ဒီတိုင်းပြည်ရဲ့ အရှင်သခင်ရာထူးကို ဘယ်သူက လိုချင်တပ်မက်ရဲမှာလဲ"

အရှေ့နန်းတော်အား ကြေးပြားကြီးပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ ကြေးပြားကို မြေကြီးထဲ ထိုးစိုက်ထားကာ အလယ်တွင် စတုရန်းအပေါက် တစ်ခုပါရှိသည်။ ၎င်းက တောင်ကြီးတစ်ခုလို မြင့်မားပြီး ဘယ်သူထားခဲ့လဲတော့ မသိ။

ဤကြေးနီဒင်္ဂါး​ပြားသည် မြူမှိုင်းသော လညတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းလက် တောက်ပစေလိမ့်မည်။ အရှေ့နန်းတော်သည် ကြေးနီဒင်္ဂါးပြား၏ အလင်းရောင်ရှိပြီး မြူများက ချဉ်းကပ်၍မရပေ။

ယခုအချိန်တွင် အရှေ့နန်းတော်အား တင်းကြပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။ တစ္ဆေနတ်ဘုရားနှစ်ပါးသည် နန်းတော်တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ဘယ်ညာတွင် ရပ်၍ အရှေ့နန်းတော်တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေ၏။

သူတို့သည် ဗိုက်ကြီးကြီးများ ရှိသည်။ တံခါးနှစ်ဘက်စလုံးတွင် အရပ်လေးပေခန့်မြင့်သော လည်ပင်းနှင့် ဦးခေါင်းမပါ၊ ရင်ဘတ်ကြီးကြီးတစ်ခုသာရှိပြီး အပေါ်ပိုင်းကို အင်္ကျီသေးသေးလေး ဝတ်ကာ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖွင့်ထားသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ရင်သားများရှိရာ နေရာ၌၊ ပါးစပ်က လည်ချောင်းတွင်ရှိပြီး ချွန်ထက်သော သွားများ ပြည့်နှက်ကာ ဝမ်းဗိုက်များမှာလည်း အရေးအကြောင်းများ အပြည့်ပင်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်လေးလံသော လေးထောင့်ခြောက်ချောင်းရှည် သံတုတ်ပါသော တူမီးသေနတ်များ၊ လေးပေ ငါးပေခန့်ရှည်သော သံတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ဗိုက်ကြီးကြီးနှစ်ကောင်တွင် စပါးအုံးသားရေ ခါးပတ်များပါရှိပြီး ခါးပတ်ပေါ်တွင် ခြင်းတောင်းများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ တောင်းထဲတွင် ငရဲနတ်လေးများက မတ်တပ်ထိုင်လျက် ဝမ်းဗိုက်ကြီးသူများကို နံ့သာပေါင်းဖြင့် ပူဇော်နေကြသည်။

ဗိုက်ကြီးကြီး တစ်ယောက်က ဗိုက်ကိုလှန်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတဲ့ သရဲတစ္ဆေလေး ၃ ယောက်ကို ကြည့်နေ၏။ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ဖန်စီအဝတ်အစားနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အရိုးစုပါပဲ။ လမ်းလျှောက်သောအခါ မိုးမခပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ပိန်လှီသောခါးသည် တွန့်လိမ်ကျစ်လျက် သူ့စကတ်ကို လှုပ်ခါသွားစေ၏။

ကျန်တစ်ကောင်မှာ ကျားခေါင်းနှင့် ပုဆိန်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် ငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်ပြီး ဦးခေါင်းကို ဦးထုပ်အောက်တွင် ဖုံးအုပ်ထားကာ သူမ၏နှုတ်သီးရှည်ကြီးသာ ကျန်တော့သည်။ အတောင်ပံများကို ရွှေဖြင့် ခြယ်သထားသကဲ့သို့ ရွှေဝါရောင်ရှိသည်။

တတိယတစ္ဆေကလည်း အရိုးစုတစ္ဆေပင်။ သေချာသည်မှာ အဝတ်တစ်ထည်တည်းကိုသာဝတ်ထားကာ လမ်းလျှောက်သည့်အခါ သူ့ပေါင်များကို ပေါ်လွင်စေပြီး ဘောင်းဘီတိုပင် မဝတ်ထားပေ။ သရဲသုံးကောင်သည် အရှေ့နန်းတော်ဆီသို့ လျှောက်လာကာ အရှေ့နန်းတော်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အရိုးစုတစ္ဆေသည် ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး ဆို၏။

"လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက်... မိဖုရားကျောင်း နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ သူ့ကိုကုသပေးဖို့ တစ္ဆေသမားတော်ချန်ကို တောင်းဆိုထားပါတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ္ဆေသမားတော်ချန်က သူ့ရဲ့ အံ့ဖွယ်ကုသမှုစွမ်းရည်ကြောင့် နာမည်ကြီးပြီး ခက်ခဲရှုပ်ထွေးတဲ့ ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ကုသတဲ့​နေရာမှာ တော်တယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မတို့ကို ကူညီပါဦး "

"မရဘူး!"

ဗိုက်ကြီးတစ္ဆေကြီးက :"မင်းတို့ ထပ်ကပ်လာမယ်ဆိုရင် သင်္ချိုင်းနေရာမရှိဘဲ သေရလိမ့်မယ်!"

“လူကြီးမင်း ကျွန်မမှာ နံ့သာပေါင်း ပိုက်ဆံရှိတယ်…”

ဗိုက်ကြီးတစ္ဆေကြီးက ရယ်ပြီး :“အရိုးစုတစ္ဆေတွေက ပိုက်ဆံနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို လှည့်ပတ်နေတယ်လို့ အမြဲပြောကြတယ်... ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ မရတော့ဘူး မင်းရဲ့ ညစ်ညမ်းတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို ဖယ်လိုက်စမ်းပါ”

"ခဏလေး!"

ဝမ်းဗိုက်ကြီးတစ္ဆေက ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ :"သူတို့ သုံးယောက် အရှေ့နန်းတော်ထဲကို ပြေးသွားခိုင်းလိုက်...ပြီးရင် ငါတို့က သတ်ပစ်လိုက်မယ်... ညစ်ညမ်းတဲ့ ငွေတွေက ငါတို့ရဲ့ ဥစ္စာပဲ... မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အမိန့်ကို ဖောက်ဖျက်တာ မဟုတ်ဘူး လောကနှစ်ခုလုံးရဲ့ အကောင်းဆုံး အတွက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီအစီအစဥ်က အရမ်းကောင်းတယ်.."

ဝမ်းဗိုက်ကြီးနှစ်ခု လှုပ်ရှားစပြုလာချိန်တွင် သွေးစက်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေသမားတော်ချန်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်မှာ သွေးအိုင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ​သွေး​ရောင်​ဓားအလင်း နှစ်​ခုသည်​ နှစ်​​ကြိမ် တောက်​ပလာပြီးနောက် သူ့ပါးစပ်​ထဲသို့ ​​ဖြတ်ဝင်​သွားကာ ဝမ်း​ခေါင်းကြီးနှစ်​​ကောင်​ကို ဖြတ်​သွားသည်​။

ဝမ်းဗိုက်ကြီးနှစ်ကောင် အာရုံမစိုက်မီတွင် ၎င်းတို့သေဆုံးသွားတာ တွေ့လိုက်ရပြီး သူတို့၏ဝိညာဉ်များသည် တစ္ဆေသမားတော်ချန်၏ ဦးခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ သွေးအိုင်ထဲသို့ ကျသွားသည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များတွင် မထင်မှတ်နိုင်သော နာကျင်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ အော်ဟစ်နေသလို သွေးကန်ထဲက တခြား ဝိညာဉ်တွေလည်း အော်ဟစ်နေကြပေမယ့် ထို​အသံများကိုတော့ ဘယ်သူမှ မကြားရပါဘူး။

ချန်ရှီသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ သူ၏ မှော်စွမ်းအားများဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကြီး အလောင်းနှစ်လောင်းကို ချီကာ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

နံ့သာပေါင်းကို မီးရှို့နေသော ငရဲနတ်လေးများသည် ထွက်ပြေးချင်သော်လည်း ဖန်ယန့်အာက ရှေ့သို့ ပြေးသွားကာ တိုက်ခိုက်တော့မည်။ ချန်ရှီ သူမကို ပိတ်ဆို့ပြီး ခေါင်းခါပြရသည်။

"တစ္ဆေငယ်လေးတွေကို မသတ်နဲ့"

ငရဲနတ်လေးတွေလည်း ချန်ရှီကို ဂါဝရပြုကာ သဲလွန်စမရှိဘဲ ထွက်ပြေးသွားကုန်၏။ ချန်ရှီ အရှေ့နန်းတော်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘုရင့်နန်းတော်က ဒီနေရာနဲ့ မဝေးဘူး... မင်းသားလေးက အမြန်ပြန်လာမှာပဲ ဖန်ကျွီကို တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် ကယ်တင်ရမယ်... သတ်ဖြတ်တာက လူကယ်ဖို့ပဲ... မတွန့်ဆုတ်ပါနဲ့"

စန်းရှီးရှီးသည် ထက်ဝက်မြင့်သော တံခါးခုံမှ ခုန်တက်ကာ ဖန်ယန့်အာ၏နောက်တွင် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ ချန်ရှီက အရှေ့နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါး ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

လက်ရှိနေရာကတော့ မြင်းတွေ ရပ်ထားတဲ့ အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ အရှေ့ဘက် ခန်းမပါပဲ။ အဲဒီမှာ တစ္ဆေကျွန်တွေ အများကြီးရှိသည်၊ တချို့က အိမ်ရှေ့ခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်၊ တချို့က စင်္ကြံမှာ ထိုင်နေကြ၏။ သူတို့ ဖောက်ထွင်းဝင်လာတာကို မြင်တော့ အားလုံး မတ်တပ်ထရပ်ပြီး လှမ်းကြည့်ကြသည်။

ချန်ရှီက ဝမ်းဗိုက်ကြီး​ကြီးနဲ့ အလောင်းနှစ်လောင်းကို အိမ်ရှေ့ခန်းထဲ ပစ်ချလိုက်သည်။ နတ်ဘုရားနှစ်ပါး၏ အလောင်းများကို မြင်သောအခါ တစ္ဆေကျွန်တွေလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ချန်ရှီသည် စန်းရှီးရှီးနဲ့ ဖန်ယန့်အာကို အိမ်ရှေ့ခန်းမှတဆင့် ခေါ်ဆောင်ကာ အရှေ့နန်းတော် အတွင်းပိုင်းသို့ အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"တစ္ဆေနတ်ဘုရားတွေကို သတ်သွားပြီ!"

တစ္ဆေကျွန်များက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကုန်၏။

ချန်ရှီဟာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ဦးဆောင်လာပြီး ဒီတစ္ဆေအိမ်ဖော်တွေနဲ့ တစ္ဆေကျွန်တွေ အနောက်ကနေ အရှေ့နန်းတော်ထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ မျက်နှာစိမ်းနှင့် အစွယ်ရှိသော သရဲနတ်တစ်ပါးသည် တင်းပုတ်ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းတို့ဆီသို့ အလျင်မြန်ဆုံး တစ္ဆေကျွန်ကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်၏။

“ဘာတွေအော်နေတာလဲ”

ရွှင်း!

ထိုစဥ် သွေးရောင်ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက ထိုတစ္ဆေနတ်၏နဖူးကို ထိုးဖောက်သွားရာ တစ္ဆေနတ်လည်း ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ အဲဒီအချိန်မှာတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လျင်မြန်စွာ ခြောက်ကပ်သွားပါပြီ။ သွေးရောင် ဓားအလင်းသည် လှည့်ပတ်ကာ ချန်ရှီ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ သွေးကန်ထဲသို့ ကျသွားပြီး သွေးကန်ငရဲ၌ထဲ ဝိညာဉ်အပိုတစ်ခု ရှိလာသည်။

ဓားထောင် တစ္ဆေနှစ်ကောင်သည် ဘယ်ညာမှ ပြေးလာကာ ၎င်းတို့၏လက်များသည် ဓားများကဲ့သို့ လှည့်ပတ်လာ၏။ ဓားမီးရောင်များက လေချွန်သံလို ပြေးလာခဲ့သည်။ အဆောက်အဦးတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နန်းတော်အိမ်ဖော်တွေနဲ့ တစ္ဆေကျွန်တွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့ဖြတ်သွားတိုင်း အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သလို

ချန်ရှီနဲ့ ဖန်ယန့်အာတို့က ၎င်းတို့ကို ဘယ်ညာမှ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။ ချန်ရှီသည် ဓားအလင်းကို ရှောင်ရင်း သူ့ဘက်ကလည်း ဓားစွမ်းအင်ကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ဓားထောင်တစ္ဆေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှိမ့်သွားကာ ပေဒါဇင်နှင့်ချီ၍ လဲကျသွားပြီး နံရံနှင့် ထိမိသောအခါမှ ရပ်သွားခဲ့သည်။

ဖန်ယန့်အာသည် မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေအမွေးဓားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ခမ်းနားထည်ဝါသော လက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ သူမ၏ အတောင်များကို ဖြန့်ထားသည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် အတောင်ပံများက တဆတ်ဆတ် တုန်ခါကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများအား အတက်အဆင်း လွှတ်ထုတ်ရင်း ဓားထောင်တစ္ဆေ၏ အလင်းနှင့် တိုက်မိကာ လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဖြတ်ကူးသွားပြီးနောက် ဓားထောင်တစ္ဆေများက မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပါပြီ။

ချန်ရှီက လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ထပ်ပြေးသွားသည်။ မိုးကြိုးမျောက်ဝံ တစ္ဆေနှစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်အထက်က မှောင်မိုက်နေသော တိမ်တိုက်များ​ကြားတွင် ပုန်းအောင်းနေ၏။ ထိုတစ္ဆေများက ချက်ချင်းထကာ လက်ထဲက သံတုတ်တံကြီးအား ဆွဲကိုင်ရင်း ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခွဲချလိုက်လေသည်။

သို့သော် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်များမှ ခုန်ဆင်းသည့်အခိုက်တွင် စန်းရှီးရှီးသည် ဦးခေါင်းအရွယ် ပဲ့ထိန်းဒုံးကျည်များကို လျင်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ကျည်ဆန်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားကြသည်။ ပြင်းထန်သော မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးများသည် မိုးကြိုးမျောက်ဝံနှစ်ကောင်ကို အပိုင်းပိုင်း ကွဲသွားစေခဲ့၏။

သူတို့သုံးယောက်သည် ရှည်လျားသော စင်္ကြံတံတားကို ဖြတ်ကူးလာကြသည်။ သူတို့ရှေ့က သရဲခြောက်​ကောင်၊ ခုနစ်ကောင်နှင့် နတ်များ အကိုင်းအခက်သဖွယ် ပြေးထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချန်ရှီ၏ လှည့်ပတ်နေသော သွေးနီရောင်ဓားမီးများက ၎င်းတို့ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။

ဖန်ယန့်အာကလည်း သူမ၏ အတောင်ပံများကို ခတ်ပြီး ပျံသန်းနေ၏။ သူမ၏ အတောင်များသည် လေထဲမှ ပြုတ်ကျပြီးနောက် ချန်ရှီ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်သော သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များထဲမှ တချို့ကို လတ်စသတ်လိုက်သည်။

စန်းရှီးရှီး သူမရှေ့ရှိ အဆောက်အအုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သရဲနှင့် နတ်များစွာ ဝိုင်းလာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် လူတစ်ဦးထက် ပိုမြင့်သော အမြောက်ကို ချက်ချင်း မြှောက်လိုက်ပြီး ဒုန်းကနဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

အဆောက်အဦးထဲက သရဲတစ္ဆေနဲ့ နတ်များက သူတို့လက်များကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း ရုတ်​တရက်​ လျှပ်​စီးတစ်ချက် လက်​လာပြီး ဝုန်းဟူသော အသံကြီးဖြင့် ​ပေါက်​သွားသည်​။ အဆောက်အဦးသည် မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးကြားတွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိနေသေး၏။ ရှေးဟောင်းအကြွင်းအကျန် ဖြစ်ရမည်။ ဒါ တကယ့်ကို ထူးထူးခြားခြားပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဆောက်အဦးထဲက သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေကတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ မိုးခြိမ်းသံနဲ့ မီးကြောင့် ဖြိုခွဲခံလိုက်ရလေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျည်ပေါ်ရှိ ချွန်ထက်သော အပိုင်းအစများပင်။ ၎င်း ပေါက်ကွဲသောအခါ မိုးခြိမ်းသံနှင့် မီးအား တားဆီးနိုင်သော်လည်း ဤအချွန်များအား တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ စန်းရှီးရှီးလည်း လက်နက်ရဲ့ စွမ်းအားက ဒီလောက် ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ချန်ရှီက ရှေ့လမ်းကို ဦးဆောင်ပြီး ရှေ့ကို ဆက်ပြေးသွားသည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းဟာ အနီရောင်ငါးတွေလို ရောင်ခြည်တစ်ရာကျော် ကွဲထွက်သွားပြီး လေထဲမှာ အတက်အဆင်း လွင့်ပျံနေကာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် ရွေ့လျားနေရာ တစ္ဆေများနှင့် နတ်များ ပြေးထွက်လာတိုင်း ချက်ချင်း အသတ်ခံရသည်။

သူသည် ရှေ့က သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေကို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး စန်းရှီးရှီးနဲ့ ဖန်ယန့်အာက သူလွန်သွားတဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တွေကို ဆက်ဆံကာ သုံးယောက်လုံး အတွဲညီညီ သတ်ဖြတ်နေကြ၏။

ချန်ရှီ ထိုသရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များ၏ ဦးတည်ရာကို သတိပြုမိသာ်။ အချို့က ၎င်းတို့ဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ကြပြီး အချို့က အခြားနေရာ နှစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြသည်။

"နောက်ဖေးနန်းတော်က ဘယ်မှာလဲ"

စန်းရှီးရှီးက အရှေ့ကို ညွှန်ပြသည်။

"ဟိုမှာ!"

ချန်ရှီသည် အရှေ့အရပ်သို့ မသွားဘဲ အခြားဘက်သို့ တစ္ဆေများနှင့် နတ်များဆီသို့သာ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူတို့သုံးယောက်ဟာ သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ နတ်တစ္ဆေပေါင်းများစွာကို ဆက်တိုက်သတ်ခဲ့ပြီး ၎င်းတို့ဟာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စေခဲ့ပါ၏။

ဒီလူသုံးယောက်ဟာ အနိမ့်ဆုံးအရိုးစု သရဲတစ္ဆေတွေနဲ့ ဇီးကွက်အနွယ်တွေဆိုတာ သိသာထင်ရှားပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက မရယ်စရာရဲလောက်အောင် အစွမ်းထက်၏။

သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်များမှာ တိုက်ခိုက်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ခန်းမတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ဆုံးတစ္ဆေသည် ချန်ရှီ၏ဓားဖြင့် အထိုးခံရပြီးနောက် လဲကျသွားသည်။ ခန်းမရှေ့တွင် ရာနှင့်ချီသော သွေးရောင်ဓားရှည်များဖြင့် ခန်းမဆောင်​ကြီးကို လင်းထိန်နေ​စေသည်။

ခန်းမအ၀င်ဝတွင် အလွန်ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါဖြင့် သံချပ်ကာဝတ်ထားသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ရပ်နေ၏။ ထိုတစ္ဆေသည် ညိုမှိုင်းနေသော မျက်နှာနှင့် ရုတ်တရက် ခါယမ်းကာ ပေရာနှင့်ချီမြင့်သော သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာအစစ်အမှန်ကို ပြသလာလေသည်။

ချန်ရှီ နှစ်ခါပင် မစဉ်းစား​နေဘဲ ဘုံကျောင်းငယ်လေးအား ချက်ချင်း လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ရှစ်ကျီ!"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ ပြေးထွက်လာပြီးတာနဲ့ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားများကို တွန်းလှန်လိုက်သည်။ တိမ်တိုက်များ ကောင်းကင်ကို ရုတ်ချည်း ဖုံးလွှမ်းကာ ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွန်းလင်းတောက်ပနေခဲ့သည်။ အဝါရောင် မြေခွန်အားအဆောင်လက်ဖွဲ့နဲ့ စစ်သည်တော်များသည် မယ်မယ်ရှစ်ကျီဆီက ပြေးထွက်ကယ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ္ဆေကို ဖမ်းဆုပ်ကာ လေထဲသို့ လွှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

မယ်မယ်ရှစ်ကျီ သူမရဲ့ မှော်အစွမ်းတွေကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီးတာနဲ့ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သရဲတစ္ဆေလည်း ပျောက်သွားသည်။ ဘုံကျောင်းထဲသို့ ပြန်ခါနီးတွင် သူမ၏ရှေ့ရှိ ပင်မခန်းမ နောက်ကွယ်က ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားကြီးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

ချန်ရှီကတော့ သူမအား ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိသဖြင့် နန်းတော်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်သွား၏။ နန်းတော်ထဲတွင်တော့ တွဲလောင်းကျနေသော ငှက်လှောင်အိမ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရကာ ငှက်လှောင်အိမ်ထဲတွင်တော့ ဖန်ကျွီပင်။

ချန်ရှီ ငှက်လှောင်အိမ်အား ခွဲထုတ်ပြီး ဖန်ကျွီကို ကယ်တင်ခဲ့ကာ နန်းတော်ထဲမှ အမြန်ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ မယ်မယ်ရှစ်ကျီသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် ရှိသော ကြီးမားသော ကြေးနီဒင်္ဂါးပြားကို စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့နောက်သို့ မလိုက်ခဲ့ပေ။

ချန်ရှီလည်း အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှစ်ကျီ... သွားကြရအောင်!"

မယ်မယ်ရှစ်ကျီလည်း သတိဝင်လာပြီး သူတို့နောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်လေ၏။

"အရှင်သံတမန်... ဒီကြေးနီဒင်္ဂါးကို ကျွန်မ မြင်ဖူးတယ်! ဒီနေရာမှာ ဘယ်တော့မှ ပေါ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!"