ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသော အုပ်စု

"ဟိုက်… ဟိုက်…"

ယန်ကျန့်က အသက်ကိုမနည်းရှူရှိုက်နေသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်၏ရုံးခန်းမှာ နှစ်ဆယ့်လေးထပ် — အဆောက်အအုံ၏အမြင့်ဆုံးအထပ်တွင် ရှိသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လှေကားများအတိုင်း ပြေးတက်ခုန်တက်လုပ်ခဲ့ရခြင်းက အလွန်အမင်းကြံ့ခိုင်သောလူတစ်ဦးကိုပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေပေမည်။

သူကျောင်းသားဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေးလေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အတော်အတန်ကြံ့ခိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ခြေထောက်များမှာ ယခုအခါ ပြုတ်ထွက်တော့မည့်အလား ခံစားနေရသည်။

"ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ငါတကယ်ပဲ ပိုပြီးပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ဖို့လိုနေပြီ။" ယန်ကျန့်က တွေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေက အထူးလူဖြစ်နေပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့အခြေခံသဘောတရားအရတော့ ငါတို့က သာမန်လူတွေပဲ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရတောင်းဆိုမှုရှိတဲ့အရာအားလုံးအတွက် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ပြင်းပြတဲ့ဝိညာဉ်တွေရဲ့စွမ်းအားကို လုံးလုံးလျားလျားအားကိုးလို့မဖြစ်ဘူး — အဲ့ဒါက အသက်ကိုဖြုန်းတီးရာကျလိမ့်မယ်။ အရေးကြီးတဲ့နေရာတွေမှာ ငါတို့ရဲ့ခံနိုင်ရည်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်နေတုန်းပဲ။ အရမ်းအားနည်းနေလို့မဖြစ်ဘူး။"

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြားမှပင်၊ သူမည်သည့်ဖြစ်ရပ်မျှမကြုံတွေ့ရဘဲ နှစ်ဆယ့်လေးထပ်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ခဏတာပတ်ပတ်လည်လှည့်လည်ပြီးနောက်၊ သူဝမ်ရှောင်မင်၏ရုံးခန်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူအခြားအရေးပေါ်လှေကားထစ်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူထူးဆန်းသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည် — အောက်မှ ခြေသံတစ်စုံတစ်ရာမျှ ပဲ့တင်ထပ်လာခြင်းမရှိပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဝမ်ရှောင်မင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ ခုထိတက်မလာသေးခြင်းပင်။

သူတို့နှေးကွေးစွာရွေ့လျားနေလျှင်ပင်၊ သူတို့ယခုအချိန်တွင် ငါးထပ် သို့မဟုတ် ခြောက်ထပ်ခန့် နောက်ကျကျန်နေသင့်သည်။

သူအနည်းဆုံးတော့ သူတို့၏ခြေသံများကို ကြားသင့်သည်။

အကယ်၍ ဤတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှု နောက်ထပ်ငါးမိနစ်ခန့် ဆက်လက်တည်ရှိနေပါက၊ ဝမ်ရှောင်မင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ်ဒုက္ခရောက်နေပြီ — အများစုမှာ အထပ်တစ်ခုခုတွင် လမ်းပျောက်နေခြင်း သို့မဟုတ် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယန်ကျန့်က ကောက်ချက်ချရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"အခုအဲ့ဒါအတွက် စိတ်ပူနေဖို့အချိန်မရှိဘူး။ ငါအရင်ဆုံး ဟိုလက်ချောင်းကို သွားယူရမယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ဆိုရင် လာမယ့်အရာတွေကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ငါ့မှာအခွင့်အလမ်းပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။ သို့မဟုတ်ပါက တစ္ဆေနယ်မြေတွေထဲကိုတောင် ဖောက်ဝင်နိုင်တဲ့အဲ့ဒီတစ္ဆေကိုတားဆီးဖို့ ငါ့မှာတကယ့်နည်းလမ်းတစ်ခုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

နောက်ထပ်တစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်မဖြုန်းဘဲ၊ ယန်ကျန့်က ရုံးခန်းတံခါးကို အတင်းအကျပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

သော့မှာ အထူးတလည်ခိုင်ခံ့ခြင်းမရှိပေ။

ဝမ်ရှောင်မင် ဤနေရာတွင်ပစ္စည်းများချန်ထားခဲ့ရန် စိတ်ချရသည်ဟုခံစားခဲ့ရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသောအကြောင်းရင်းမှာ ထုံးစံအတိုင်းလုံခြုံရေးရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အတွင်း၌၊ ရုံးခန်းမှာ ရှုပ်ပွနေသည်။

တားချန်းမြို့၏မြေပုံများ စားပွဲပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ အမျိုးမျိုးသောတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများ၏ဖိုင်များ၊ မြို့ထဲမှသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များ၏မှတ်တမ်းများ၊ နှင့် အရေးကြီးသောစမ်းသပ်မှုအချက်အလက်အချို့လည်း ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်က ခဏတာရှာဖွေပြီးနောက် တစ္ဆေကလေးပါဝင်သော သေတ္တာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ငါဒီအရာကို ဝမ်ရှောင်မင်ဆီ ဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဘယ်တော့မှမချေးငှားခဲ့သင့်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ပြန်ညွတ်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ။"

သူသေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်သည်။

အတွင်း၌၊ တစ္ဆေကလေးမှာ သေဆုံးနေသကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းနေပြီး၊ ခြောက်သွေ့နေသောလက်ချောင်းတစ်ခုက ချွန်ထက်သောဓားမြှောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ၎င်းကိုထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။

ယန်ကျန့်က ခြောက်သွေ့နေသောလက်ချောင်းကို လျင်မြန်စွာပြန်လည်ရယူလိုက်ပြီး သေတ္တာကိုချက်ချင်းပင် ပြန်လည်တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။

လက်ချောင်းကိုဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ အတွင်းမှတစ္ဆေကလေးမှာ ပြင်းထန်စွာလူးလွန့်လာပြီး၊ သေတ္တာကိုဆောင့်ကန်ကာ၊ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန်ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ပြင်းပြသောဝိညာဉ်များမှာ ရွှေကိုမထိခိုက်နိုင်ပေ။

မည်မျှပင်ရုန်းကန်နေစေကာမူ၊ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ပြီးပြီ။ ဒီနေရာကနေထွက်သွားဖို့အချိန်ရောက်ပြီ။"

လက်ချောင်းကိုလုံခြုံအောင်ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် သူဆင်းသက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ သူတွေဝေသွားသည်။

သူတက်လာခဲ့သောလှေကားအတိုင်း ပြန်ဆင်းသင့်သလား၊ သို့မဟုတ် ဝမ်ရှောင်မင်၏အဖွဲ့ ရှိနေသင့်ရာ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားသင့်သလား။

"မဟုတ်ဘူး၊ ခဏလောက်ထပ်စောင့်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါအခုလောလောဆယ်ဘေးကင်းနေတယ် — အလျင်စလိုလုပ်ဖို့မလိုဘူး။ ငါသာအခုဆင်းသွားရင် အောက်ထပ်တွေကတစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံတွေ့နိုင်တယ်။ သူတို့ကိုကူညီဖို့ကြိုးစားမယ့်အစား သူတို့ငါနဲ့ပြန်လည်စုစည်းဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။"

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်၊ ယန်ကျန့်က သူ၏စွမ်းအင်ကိုချွေတာရန်၊ သူ၏ခံနိုင်ရည်ကိုပြန်လည်ရယူရန်၊ နှင့် ခဏတာထပ်မံစောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အချိန်မှာ တဖြည်းဖြည်းကုန်ဆုံးသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သည်။

မှိန်ဖျော့သောစင်္ကြံမီးများမှာ မည်းနက်စိမ်းရောင်မြူခိုးများကြားမှ မနည်းထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး၊ တကယ့်အလင်းရောင်ကို မပေးစွမ်းနိုင်ပေ။

အရိုးထိအောင်အေးစက်သောချမ်းစိမ့်မှုတစ်ခု လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပြီး၊ ဤသည်မှာ တားချန်းမြို့၏နွေရာသီဖြစ်ကြောင်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ဝမ်ရှောင်မင်၏ရုံးခန်းအတွင်း၌ထိုင်ရင်း ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူလုံးဝမလှုပ်မယှက်ကျန်ရှိနေပြီး၊ အပြင်ဘက်မှမည်သည့်အသံ သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို နားစွင့်နေသည်။

အထပ်မြင့်ပေါ်တွင်ရှိနေသော်လည်း၊ သူအောက်မှ တစ္ဆေကလေး၏စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်ငိုညည်းသံများကို မှိန်ပျပျကြားနေရပြီး၊ မရှိသင့်သောခြေသံများနှင့်အတူ — တစ်စုံတစ်ခုက ရုံးခန်းတံခါးရှေ့မှ အသံမပြုဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ ဝင်ရောက်ရန် ဘယ်သောအခါမျှမကြိုးစားခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့်က ခြေသံများအဝေးသို့ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တံခါးကိုစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

"တစ္ဆေက ဒီအထပ်ကိုရောက်နှင့်နေပြီလား။ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှောင်မင်နဲ့တခြားသူတွေရဲ့အရိပ်အယောင်တောင် ခုထိမတွေ့ရသေးဘူး။ သူတို့ပိတ်မိနေရမယ် — ဒါမှမဟုတ် သူတို့သေဆုံးပြီးလောက်ပြီ။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူတို့နောက်လိုက်ခဲ့တာက အန္တရာယ်အများဆုံးရွေးချယ်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့အားလုံးသေဆုံးသွားခဲ့ရင် ငါတစ်ယောက်တည်းလည်း ဒီအခြေအနေကိုမကိုင်တွယ်နိုင်တော့ဘူး။"

သူစိတ်နှစ်ခွဖြစ်နေသည် — သူတို့ကယ်တင်သင့်သလား မကယ်တင်သင့်ဘူးလား။

အကယ်၍ သူကြိုးစားခဲ့ပါက၊ သူတို့အားလုံး အတူတူသေဆုံးသွားနိုင်သည်။

သို့သော် အကယ်၍ သူမကြိုးစားခဲ့ပါက၊ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများစွာဆုံးရှုံးသွားခြင်းက တားချန်းမြို့၏ဆိုးရွားနေပြီးဖြစ်သောအခြေအနေကို ပို၍ဆိုးရွားသွားစေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုစဉ်၊ အောက်ဘက်မှဆေးရုံအထပ်တစ်ခုတွင်...

ဝမ်ရှောင်မင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့မှာ သူတို့၏ရှေ့ဆက်တိုးခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် အတင်းအကျပ်ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။

သူတို့၏လမ်းကိုပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ သူတို့ကိုစိတ်မသက်မသာဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်စေသောအရာတစ်ခုပင်။

ကလေးတစ်ယောက်။

အဝတ်အစားမပါသော၊ မည်းနက်နေသောကလေးတစ်ယောက်။

၎င်းမှာ လှေကားထစ်၏အဆင့်တစ်ခုတွင် တောင့်တင်းစွာရပ်နေပြီး၊ သူ၏ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောမည်းနက်သည့်မျက်လုံးများက စောင်းငဲ့၍ သူတို့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒုတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ပဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကိုမြင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာလို့ငါတို့ကိုမတိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ။ ဒီနောက်ပိုင်းအဆင့်တစ္ဆေကလေးတွေမှာ စုပေါင်းသက်ရောက်မှုရှိတဲ့အခြေအနေတွေအစား သီးခြားလှုံ့ဆော်မှုအခြေအနေတွေ ရှိနေတာလား။ ဒုတိယအဆင့်က ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိတွေ့မှုအပေါ်မှာပဲ တိုက်ခိုက်တာလား။"

"အရမ်းဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ ဆင့်ပွားတစ္ဆေတွေက မူလရင်းမြစ်တစ္ဆေနဲ့တူညီတဲ့စွမ်းရည်တွေ မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် တားချန်းမြို့က အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပျက်စီးသွားလောက်ပြီ — အခုအချိန်အထိ ကြာရှည်ခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အခြေအနေတွေသာသီးခြားဖြစ်နေခဲ့ရင် ငါတို့ဒါကိုကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။"

"ရှေ့ဆက်ပြီးရွေ့လျားကြ။ အဲ့ဒါကိုမထိတွေ့မိအောင်ရှောင်ကြဉ်ပြီး ငါတို့အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။ ကျန်းဟန်၊ မင်းရှေ့ကနေဦးဆောင်လိုက်။"

ကျန်းဟန်မှာ သူ၏လက်ဖဝါးများ စိတ်လှုပ်ရှားစွာချွေးပြန်နေသော်လည်း၊ သူ့ကိုယ်သူသတ္တိမွေး၍ ရှေ့သို့ခြေလှမ်းလှမ်းရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိခဲ့ပေ။

တင်းမာနေသော်လည်း၊ သူဤအရာကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ယုံကြည်မှုအနည်းငယ်တော့ ရှိနေသည်။

သတိကြီးစွာရွေ့လျားရင်း၊ သူထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာကလေးငယ်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မလှုပ်မယှက်ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုစိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုစောင့်ကြည့်နေရုံသာ၊ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများနောက်သို့ ဦးခေါင်းက လှည့်လိုက်နေသည်။

စိတ်မသက်မသာဖြစ်ဖွယ်စိုက်ကြည့်မှုကြားမှပင်၊ ကျန်းဟန်မှာ တိုက်ခိုက်မှုတစ်စုံတစ်ရာမလာရောက်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

"ပါမောက္ခဝမ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီအရာက တိုက်ခိုက်ဖို့စိတ်ဝင်စားပုံမပေါ်ဘူး။ ငါတို့ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး အဲ့ဒါကိုဖမ်းဆီးလိုက်သင့်လား။" သူတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ချုပ်နှောင်ကိရိယာတစ်ခုတည်းပဲ ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ — အဲ့ဒါက ရင်းမြစ်တစ္ဆေအတွက် ချန်ထားခဲ့တာ။ ဒီဒုတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးက ငါတို့ထိတွေ့မှုမပြုသရွေ့ အဓိကခြိမ်းခြောက်မှုမဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ကလေးငယ်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

စုပေါင်းသက်ရောက်မှုရှိသောအခြေအနေများ သို့မဟုတ် ဦးတည်ချက်မဲ့သတ်ဖြတ်မှုများမရှိဘဲ၊ စနစ်တကျသုံးသပ်ချက်တစ်ခုအရ ဤသည်မှာ ထင်သလောက်ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ အမည်မသိအရာကိုကြောက်ရွံ့ခြင်းက လူများကို အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေများကို စိတ်ကူးယဉ်စေသည်။

သို့သော် ထို့နောက်၊ ကလေးငယ် လှုပ်ရှားလာသည်။

ကျန်းဟန်နောက်သို့လိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝမ်ရှောင်မင်နှင့်အခြားသူများကိုတိုက်ခိုက်ခြင်းအစား၊ ၎င်းလှေကားများအတိုင်းဆင်းသက်သွားပြီး၊ ဆေးရုံထဲတွင် ဦးတည်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေသည်။

၎င်း၏ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောမည်းနက်သည့်မျက်လုံးများက လူတိုင်းအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုသွားသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ခုထိတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုသေးပေ။

အဖွဲ့သားများ ၎င်းကိုဂရုတစိုက်ရှောင်တိမ်း၍ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။

"နောက်ထပ်လက္ခဏာတစ်ခု — ဦးတည်ချက်မဲ့စွာလှည့်လည်သွားလာခြင်း။ ကောင်းပြီ။ အခုငါတို့ ပထမနဲ့ဒုတိယအဆင့်တွေကို နားလည်သွားပြီ။ ငါတို့တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးကို အတည်ပြုဖို့ပဲလိုတော့တယ်။" ဝမ်ရှောင်မင်က သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်သည်။

လက်တွေ့အတည်ပြုချက်မရှိဘဲ၊ သီအိုရီဆိုင်ရာကောက်ချက်များမှာ ဤမျှအထိသာ သွားနိုင်သည်။

ဤနှောင့်နှေးမှုက သူတို့ကိုအချိန်ကုန်ဆုံးစေခဲ့သော်လည်း၊ တစ္ဆေမည်သည့်ဖြစ်ရပ်မျှမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကိုမြင်တွေ့ရခြင်းက ပြောပြမရနိုင်သော သက်သာမှုခံစားချက်တစ်ခု ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

၎င်း၏အပြုအမူကိုနားလည်ခြင်းမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ခြေကို သိသိသာသာတိုးတက်စေသည် — သာမန်လူများပင် ယခုအခါ ဖြတ်သန်းကျော်လွှားနိုင်ပေမည်။

သို့သော် သူတို့၏သက်သာမှုမှာ အချိန်မတိုင်မီ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အထက်မှလှေကားများမှ၊ အနီးအနားမှအထပ်များမှ၊ နှင့် အောက်မှခြေလှမ်းများမှ၊ လေးလံသောခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ဤအထပ်မှဓာတ်လှေကားမှာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လင်းထိန်လာပြီး၊ ၎င်း၏ပြသမျက်နှာပြင်မှာ တစ်ခုရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုက အရပ်လေးမျက်နှာမှ ချဉ်းကပ်လာနေပုံရသည်။