ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု

"ဒီနေရာမှာ တစ်ခုခုတော့ တော်တော်မှားနေပြီ။"

ရှေ့ဆုံးမှ ကျန်းဟန်က သူ၏ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အထက်မှလှေကားထစ်မှ ခြေသံများပဲ့တင်ထပ်လာသည်၊ လူတစ်အုပ်ဆင်းသက်လာနေသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အောက်မှအထပ်များမှလည်း ခြေသံများ တက်လာသည်ကို ကြားနေရသည်။

အသံများမှာ လေးလံ၍ တိုးညင်းပြီး၊ သာမန်လူသားတို့၏ခြေသံများကဲ့သို့ ပေါ့ပါးမှုနှင့် ပြောင်းလဲမှုများကင်းမဲ့နေသည် — စက်ယန္တရားဆန်၍ တောင့်တင်းသောစည်းချက်တစ်ခုတည်းသာ။

ရှိနေသူအားလုံးမှာ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံရှိကြသည်။

ဤခြေသံများကိုကြားသောအခါ၊ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။

"မှားနေတာထက် ပိုနေပြီ — ငါတို့လက်တွေ့မှာ ဝိုင်းရံခံထားရတာပဲ။ အစောပိုင်းက ဟိုတစ္ဆေတွေ နိုးထလာခဲ့ကြပြီလား။" ဆွန်ယိက ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်စပြုလာသည်။

"ငါတို့ရှေ့ဆက်သွားလို့လည်းမရဘူး၊ နောက်ပြန်ဆုတ်လို့လည်းမရဘူး။ အခုငါတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ငါတို့ဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေကြတော့မှာလား။ ဒီအရာတွေက ငါတို့ကို ဆယ်ထပ်ကနေခုန်ချခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလား။"

"ငါခုန်ချရမှာကိုတော့ စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပါမောက္ခဝမ်ကတော့ အသက်ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်ရှောင်မင်၏မျက်နှာအမူအရာ မသေချာမရေရာဖြစ်စွာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း၊ သူတည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"စိတ်မလှုပ်ရှားကြနဲ့။ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှုက မကြာခင်ဖြစ်စေ နောက်ကျဖြစ်စေ မလွဲမရှောင်သာပဲ။ မင်းတို့ဒီပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ရင် အခြေအနေကပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အရာအားလုံးပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့... အင်း၊ ဒီမှာအတူတူသေဆုံးဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြပေတော့။"

သူ၏လေသံမှာ ထွက်ပြေးရန်ရည်ရွယ်ချက်တစ်စုံတစ်ရာမရှိဘဲ — သူတို့၏နေရာကိုထိန်းသိမ်းရန်သာ ရည်ရွယ်နေပုံရသည်။

"ပါမောက္ခဝမ်၊ ခင်ဗျားနောက်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။ ခြေသံတွေအရဆိုရင် ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်နှစ်ကောင်တည်းမဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်အများကြီးကို ငါတို့ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မှာလဲ။" တစ်စုံတစ်ယောက်က မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့မှားနေပြီ။ တကယ့်တစ္ဆေက တစ်ကောင်တည်းပဲရှိတယ်။ ငါတို့ရင်ဆိုင်ရတော့မှာက နောက်ပိုင်းမှာမွေးဖွားလာတဲ့ တစ္ဆေကလေးတွေသက်သက်ပဲ။ ဒီဆင့်ပွားသတ္တဝါတွေက မပြည့်စုံတဲ့တစ္ဆေတွေ — သူတို့မှာတကယ့်တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့လက္ခဏာအားလုံး မပိုင်ဆိုင်နိုင်ဘူး။ ငါတို့အရင်ကကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ တစ္ဆေကလေးက အဲ့ဒီသက်သေပဲ။"

"ဒါ့အပြင်၊ ယန်ကျန့်က ငါလိုအပ်တဲ့အရာကို သွားယူနှင့်နေပြီ။ တစ္ဆေကငါတို့ကိုအခုတိုက်ခိုက်ခဲ့ရင် သူဘေးကင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။ သူ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေ မနှောင့်ယှက်ခံရသရွေ့ အစီအစဉ်က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နေဆဲပဲ။"

ကျောက်ခိုင်မင်၏မျက်နှာ ခက်ထန်သွားသည်။

"ပြီးတော့ သူသာမလာခဲ့ရင်ကော။ ဒါဆို ငါတို့ဒီမှာအလဟဿသေဆုံးသွားမှာပေါ့။ ပါမောက္ခ၊ ခင်ဗျားရဲ့မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို သူ့အပေါ်မှာပုံအပ်လိုက်တာက ထင်ရာစိုင်းလုပ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်ယန်ကျန့်ကိုမယုံကြည်ဘူး။"

"ငါ့မျှော်လင့်ချက်အားလုံးကို သူ့အပေါ်မှာပုံအပ်ချင်လို့မဟုတ်ဘူး — ငါတို့မှာတခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့လို့ပဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"ပြီးတော့ သူလာလိမ့်မယ်။ သူသိတယ်။ ငါတို့သေဆုံးသွားတာက သူ့အတွက်ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှမရှိဘူး။ သူသာတားချန်းမြို့မှာ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်တဲ့တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူဖြစ်ခဲ့ရင် သူ့အသက်ရှင်နိုင်ခြေက နည်းပါးသွားလိမ့်မယ်။"

"ဒါဆိုရင်ပြီးပြီ။ ဒါက တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့နေရာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ကြ။ ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဒီအထပ်မှာ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကနေ နောက်အထပ်ရဲ့လေအေးပေးစက်တွေအတွက် ပလက်ဖောင်းငယ်လေးတစ်ခုဆီ သွားလို့ရတဲ့လူနာဆောင်တစ်ခန်းရှိတယ်။ ငါတို့အဲ့ဒါကိုသုံးပြီး ဆင်းသက်လို့ရတယ်။ အများကြီးကွာခြားမှာမဟုတ်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ထွက်လမ်းတစ်ခုပဲလေ — ဒီမှာသုံးဖက်သုံးတန်ဝိုင်းရံခံနေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီး၊ ဝမ်ရှောင်မင် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ခွေးမသား၊ ငါတို့တိုက်ခိုက်ရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘူးထင်တယ်။ ငါအစကတည်းက ယန်ကျန့်နဲ့ပဲ လိုက်သွားခဲ့သင့်တာ။" ကျန်းဟန်က သူ့ဘာသာသူကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများနောက်သို့ ဤအထပ်မှလူနာဆောင်တစ်ခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

သူတို့ထွက်ခွာသွားပြီးမကြာမီမှာပင်၊ အောက်မှမှိန်ဖျော့သောလှေကားထစ်မှာ ခြေသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

မည်းနက်စိမ်းရောင်မြူခိုးများကြားမှ၊ ပုံရိပ်များမှာ တစ်လှမ်းချင်းစီ တဖြည်းဖြည်းတက်လှမ်းလာပြီး၊ ဤအထပ်သို့ရောက်ရှိကာ ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ အထက်မှခြေသံများလည်း ရောက်ရှိလာသည်။

မည်းမှောင်သောအရိပ်အုပ်စုနှစ်စု ပေါင်းဆုံသွားပြီး၊ လှေကားထစ်ကို လုံးဝပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ဝေဝါးနေသောပုံရိပ်များအရ၊ အရေအတွက်မှာ အနည်းငယ် သို့မဟုတ် တစ်ဒါဇင်မျှသာမဟုတ် — အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်ရှိသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

သို့သော် ထိုသည်မှာ အားလုံးမဟုတ်သေးပေ။

ဒင်!

ဓာတ်လှေကားရပ်တန့်သွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆေးရုံ၏ကြီးမားသောဓာတ်လှေကားနှစ်ခုလုံး ဤအထပ်သို့ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

တံခါးများ ပွတ်ဆွဲပွင့်ထွက်သွားပြီး၊ အတွင်း၌ရပ်နေသော နောက်ထပ်ပုံရိပ်များကို ဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည်။

အထက်မှ၊ အောက်မှ၊ နှင့် ဓာတ်လှေကားများမှ — လားရာသုံးခုလုံးမှလူများ ယခုအခါ အတူတကွစုဝေးနေကြပြီ။

သူတို့ထဲမှမည်သူမျှ အသံတစ်စုံတစ်ရာမပြုဘဲ မှိန်ဖျော့စွာလင်းလက်နေသောဆေးရုံထဲတွင် တောင့်တင်းစွာရွေ့လျားနေကြပြီး၊ အားလုံးမှာ တစ်ခုတည်းသောဦးတည်ချက်ဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်: ဝမ်ရှောင်မင် သွားခဲ့ရာဘက်သို့ပင်။

ကြမ်းပြင်မှာ ပို၍မှောင်မိုက်လာသည်။

ပို၍နက်ရှိုင်းလာသောမှိုင်းတိုက်မှုထဲတွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး၊ လုံးဝမျိုချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ — ပထမဦးစွာ ဝေဝါးနေသောပုံရိပ်များသာချန်ထားခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါတို့ရောက်ပြီ။"

ဝမ်ရှောင်မင်က အခြားသူများကို အတော်အတန်ကျယ်ဝန်းသော လူနာဆောင်တစ်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် လူနာများမရှိ — သူတို့အားလုံး အစောပိုင်းက ရွှေ့ပြောင်းခံထားရပြီး၊ ဗလာဖြစ်နေသောကုတင်များသာ ကျန်ရှိနေသည်။

"အရင်ဆုံးတံခါးကိုပိတ်လိုက်။ ပြီးတော့ အိပ်ရာခင်းတွေကိုချည်ပြီး ကြိုးတစ်ချောင်းလုပ်ကြ။ ငါတို့တကယ်ပဲမခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဆုတ်ခွာကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဆုတ်ခွာတယ်ဆိုတာက အချိန်ဆွဲနေရုံသက်သက်ပဲ။ အခြေအနေသာမပြောင်းလဲခဲ့ရင် နှောင့်နှေးနေလို့လည်း အထောက်အကူဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေကြပြီး၊ လျင်မြန်စွာတံခါးကိုသော့ခတ်ကာ သူတို့ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သမျှအရာအားလုံးဖြင့် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

သို့သော် အတွင်းစိတ်ထဲတွင်၊ သူတို့အားလုံး ဤအစီအမံများက ဘာမှပြောင်းလဲမည်မဟုတ်ကြောင်း သိကြသည်။

အကယ်၍ တစ္ဆေများဝင်လိုပါက၊ သူတို့နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိကြပေမည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူတို့ကိုယ်ပိုင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားများကိုသာ အားကိုးကြရပေမည်။

တစ္ဆေများ၏စွမ်းအားကသာ တစ္ဆေများကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

သူတို့၏တစ္ဆေစွမ်းရည်များမှာ ကန့်သတ်ချက်များရှိသည် — သို့သော် တကယ့်တစ္ဆေများမှာမူ မရှိပေ။

သူတို့အိပ်ရာခင်းများကို ယာယီကြိုးတစ်ချောင်းအဖြစ် ချည်နှောင်နေစဉ်၊ အပြင်ဘက်စင်္ကြံမှ လေးလံသောခြေသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အသံမှာ ထူထပ်၍၊ မရေမတွက်နိုင်ပေ — နံရံများမှတစ်ဆင့်ပင်၊ သူတို့ချဉ်းကပ်လာနေသောအရာများ၏ အရေအတွက်အများအပြားကို အာရုံခံမိနိုင်သည်။

"သူတို့ရောက်လာကြပြီ။" ကျောက်ခိုင်မင်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း တင်းမာသွားကြပြီး၊ သူတို့၏လှုပ်ရှားမှုများ တောင့်ခဲသွားသည်။

တစ္ဆေများ သူတို့ကိုရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီ။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်၊ နံရံတစ်ခုတည်းသာ ခြားနားလျက်။

ဝမ်ရှောင်မင် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

သူနောက်တွင်ရပ်နေရုံသာဖြစ်ပြီး၊ အခန်းထဲတွင်အလင်းရောင်အနည်းငယ်ထိန်းသိမ်းထားရန် ဓာတ်မီးတစ်လက်ထိုးထားကာ လုံးဝတည်ငြိမ်နေသည်။

သူမှာ သာမန်လူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေတွင်၊ သူတန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

တားချန်းမြို့သို့ အလျင်စလိုရောက်ရှိလာခဲ့ရာ၊ သူမည်သည့်အကာအကွယ်အစီအမံမျှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းမရှိ — သူ၏ထုံးစံအတိုင်းကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သော လီကျွင်းပင် ဓာတ်ခွဲခန်း၌ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

သူယခုလုပ်ဆောင်နိုင်သမျှမှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေ၍ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူများကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရန် ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသာ။

လူတိုင်း ပိတ်ဆို့ထားသောတံခါးကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့၏နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် ဆို့နင့်နေသည်။

သူတို့တံခါး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဆောင့်ကန်ဖွင့်လှစ်ခံရပြီး၊ တစ္ဆေများဝင်ရောက်လာကာ သူတို့အားလုံးကိုသတ်ဖြတ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

သို့သော် အခြေအနေမှာ သူတို့စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

အပြင်ဘက်မှခြေသံများ ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။

မဟုတ်ဘူး — ရပ်တန့်သွားခြင်းမဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေများမှာ ရိုးရှင်းစွာရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ လူနာဆောင်အပြင်ဘက်တွင် တည့်တည့်ရပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထူထပ်သောခြေသံများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့သော် ဤတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုက သက်သာမှုတစ်စုံတစ်ရာမပေးစွမ်းဘဲ — ပို၍လေးလံသောကြောက်ရွံ့မှုကိုသာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ပျောက်ကွယ်သွားသောခြေသံတိုင်းမှာ အပြင်ဘက်တွင် နောက်ထပ်တစ္ဆေတစ်ကောင် နေရာယူလိုက်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ဘာလို့သူတို့မတိုက်ခိုက်ကြတာလဲ။ သူတို့ဘာကိုစောင့်နေကြတာလဲ။" ကျန်းဟန်၏လက်ဖဝါးများ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ ဟွမ်ကန်းရွာဖြစ်ရပ်ထက် များစွာပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကြည့်စမ်း — နံရံကပြောင်းလဲနေပြီ!" ဆွန်ယိက ရှေ့သို့ညွှန်ပြရင်း ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အပြင်ဘက်မှတစ္ဆေများကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သောနံရံမှာ လျင်မြန်စွာမည်းမှောင်လာပြီး၊ ၎င်း၏အရောင်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်မှမှိုင်းတိုက်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားကာ၊ ထိုအတူတူပင်မည်းနက်စိမ်းရောင်မြူခိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် — ပို၍ထူထဲ၊ ပို၍မည်းမှောင်ကာ၊ သန့်စင်သောအနက်ရောင်ကဲ့သို့ပင်။

ဓာတ်မီးပင် ၎င်းကိုမလင်းထိန်နိုင်တော့ပေ။

အဖွဲ့သားများ အလိုအလျောက်နောက်ဆုတ်လိုက်ကြပြီး၊ မည်းမှောင်နေသောနံရံကို ချဉ်းကပ်ရန်မရဲဝံ့ကြတော့ပေ။

ထို့နောက်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

မည်းမှောင်နေသောနံရံပေါ်တွင် ရှေ့သို့ထိုးထွက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

အစပိုင်းတွင်၊ ၎င်းမှာ အနည်းငယ်ဖောင်းကြွမှုတစ်ခုမျှသာဖြစ်သည် — သို့သော် မကြာမီ၊ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ပို၍ရှင်းလင်းလာသည်။

မည်းမှောင်နေသောနံရံပေါ်မှပုံရိပ်မှာ လူ့မျက်နှာတစ်ခု၏ပုံစံအဖြစ် လျင်မြန်စွာဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။

မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်းတစ်ခု၊ မျက်နှာအသွင်အပြင်များ။

မျက်နှာမှာ ပို၍ထင်ရှားလာသည်နှင့်အမျှ၊ အမှောင်ထု အနည်းငယ်ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ ပြာနှမ်းသည့်အရောင်သန်းနေသော အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ဖြူဖျော့သည့်မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင်၊ သေဆုံးသူတစ်ဦး နံရံထဲသို့ထည့်သွင်းခံထားရသကဲ့သို့ပင်။

သေမျက်နှာ၏မျက်လုံးများမှာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောမျက်လုံးခွက်များ — မည်းနက်၍၊ မျက်ဆံမဲ့ကာ၊ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရိပ်အငွေ့တစ်ခု ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သို့သော် ထိုမည်းနက်သောမျက်လုံးများ အဖွဲ့သားများအပေါ်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းတို့အနည်းငယ်တွန့်ကွေးသွားပြီး၊ ဆိုးရွားသောမကောင်းကြံစည်မှုကို ဖော်ထုတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့အမှတ်အသားပြုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လူတိုင်း၏ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

မျက်နှာအောက်တွင်၊ နံရံပေါ်၌ နောက်ထပ်ဖောင်းကြွမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည် — ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု၏ပုံရိပ် ပုံပေါ်လာနေသည်။

ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သော၊ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ အကွက်အကွင်းလိုက်ဖြစ်နေသောလက်တစ်ဖက် နံရံမှထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေမှာ အတားအဆီးကို အတင်းအကျပ်ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်နေပြီး၊ ၎င်းကိုလုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်။

ပြီးတော့ ဤမျက်နှာတစ်ခုတည်းသာမဟုတ်ပေ။

နံရံ၏အခြားအစိတ်အပိုင်းများမှာလည်း အလားတူပုံရိပ်များ ပြသစပြုလာသည် — တစ်ခု၊ နှစ်ခု၊ သုံးခု... ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသောမျက်နှာများ မည်းမှောင်နေသောနံရံပေါ်တွင် ထင်ကျန်နေပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီမှာ လူနာဆောင်ထဲသို့ တွန်းထိုးဝင်ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

သူတို့နံရံက တစ္ဆေများကိုမတားဆီးနိုင်မှန်း သိရှိထားကြသော်လည်း — သူတို့ကိုဤသို့ဝင်ရောက်လာသည်ကိုမြင်တွေ့ရခြင်းက လူတိုင်းကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်စေသည်။

"ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရာဝတ္ထုကို ပြောင်းလဲပစ်တာလား။ ဒါက သာမန်တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုရဲ့စွမ်းရည်တွေကို ကျော်လွန်နေပြီ။" ဝမ်ရှောင်မင်က မျက်မှောင်အပြင်းအထန်ကြုတ်ရင်း တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်၊ သူဤစစ်ဆင်ရေးမှာ ဘေးအန္တရာယ်ဖြင့်အဆုံးသတ်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"သူတို့ကို အတူတူတားဆီးကြ!" တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးက စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့၏တစ္ဆေစွမ်းအားများကို ယခုအချိန်တွင် ချုပ်တည်းထားရန် အကြောင်းမရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ သူတို့ဤတိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ခဲ့ပါက၊ သူတို့အားလုံး သေဆုံးကြပေမည်။