အထိအခိုက်အကျအဆုံးများခြင်း

ဤသည်မှာ ဆေးရုံ၏သန့်စင်ခန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

သေးငယ်သော်လည်း၊ လူအများအပြားဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။

မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ ဖြူဖျော့သောဖန်ချောင်းမီးရောင်က ဤသို့မဟုတ်လျှင်မှိုင်းတိုက်နေသောကမ္ဘာတွင် မှိန်ဖျော့သောအလင်းရောင်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသည်။

ကျန်းဟန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သန့်စင်ခန်းတံခါးကိုကျောပေး၍ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။

သူ၏နောက်တွင်၊ သွေးများ တစက်စက် ယိုစီးကျနေသည်။

သွေးများဖြင့်ရွှဲနစ်နေသော အလောင်းကောင်တစ်ခု သူ၏ကျောဘက်သို့တွယ်ကပ်နေပြီး၊ လူးလွန့်ရုန်းကန်ကာ လွတ်မြောက်ရန်ကြိုးစားနေသည် — တစ်စုံတစ်ခုက ၎င်းကိုချုပ်နှောင်ထားပြီး၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ လုံးဝကွာကျမသွားအောင် တားဆီးထားသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်မှာ မည်းမှောင်သောမျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထိုနေရာတွင်ရပ်နေသည်။

သူ၏နောက်တွင်၊ အရိပ်သဏ္ဍာန်ပုံရိပ်တစ်ခုက နံရံအလွန်မှအမှောင်ထုကို မျက်နှာမူထားပြီး၊ အခြားသူများကို ကျောခိုင်းထားသည်။

ဆွန်ယိမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေပြီး၊ သွေးများဖြင့်ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊ သူ၏မျက်နှာမှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝပျောက်ဆုံးနေသည်။

ပတ်တီးစဖြင့် အလျင်အမြန်ပတ်တီးစည်းထားသော်လည်း၊ စနစ်တကျဆေးကုသမှုမရရှိပါက သူ၏အခြေအနေမှာ လျင်မြန်စွာဆိုးရွားလာပေမည်။

သူသွေးထွက်လွန်၍ သေဆုံးသွားလျှင်ပင် အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။

"သူအများကြီးမခံနိုင်တော့ဘူး။" ကျောက်ခိုင်မင်က အေးစက်စွာပြောရင်း၊ သူ၏လေသံထဲတွင် လှောင်ပြောင်သရော်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"အဲ့ဒီအရာက သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်ကို တစ်ကိုက်တည်းနဲ့ယူသွားခဲ့တာ။ သူနှိမ်နင်းထားခဲ့တဲ့တစ္ဆေတောင် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရတယ်။ သဘာဝလွန်စွမ်းအားက သူ့ကိုမထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘဲ၊ သာမန်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုက ဒါကိုမခံနိုင်တော့ဘူး။"

"အဲ့ဒီအရာက အရမ်းဆိုးရွားလွန်းတယ်။ မင်းတို့အားလုံးရဲ့အတွင်းထဲကတစ္ဆေတွေက အဲ့ဒါနဲ့ယှဉ်ရင် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှုကိုစွန့်စားရင်တောင် အချိန်နည်းနည်းလေးပဲ ပိုရမှာ။ ပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှုလှိုင်းလုံးကို အသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရင်တောင် ဘာမှပြောင်းလဲမှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းဟန်၏နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားသည် — ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သို့မဟုတ် ကျောက်ခိုင်မင်၏စကားများကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ကျောဘက်သို့ချည်နှောင်ထားသော တစ္ဆေမှဖြစ်ပေါ်စေသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် ပြင်းထန်သောဝေဒနာကြောင့်ပင်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ဆက်ပြောသည်၊ "ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေနဲ့ယှဉ်ရင် သူကံကောင်းတယ်လို့ပြောရမယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ချက်ချင်းအသတ်ခံခဲ့ရတာ၊ သူတို့တစ္ဆေတွေပြန်လည်နိုးထလာဖို့ အခွင့်အရေးတောင်မရခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီတစ္ဆေကလေးတွေက သူတို့တစ္ဆေတွေကိုယူသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ။ ဒါက ဖြစ်ပေါ်လာတော့မယ့်ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုပဲ။"

"ငါတို့ရှုံးသွားပြီ။ ဒါကိုပြောင်းပြန်လှန်ဖို့နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။ ငါတို့အခုသေဖို့စောင့်နေရုံပဲ။ ငါတို့မရှိတော့တာနဲ့ ဒီအရာတွေကို ဘယ်အရာကမှတားဆီးနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။ သူတို့မြို့ထဲမှာ ထင်တိုင်းကြဲသွားလိမ့်မယ်။"

"မင်းဆိုလိုရင်းက ဘာလဲ။" ကျန်းဟန်က သူ့ကိုစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က ပြုံးစစလုပ်လိုက်သည်။

"မင်းအသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်မယ့်နည်းလမ်းတစ်ခု ငါ့မှာရှိတယ်။ အဲ့ဒါအန္တရာယ်များပေမဲ့ ဒီမှာထိုင်ပြီးသေဖို့စောင့်နေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်။ ငါနဲ့အတူလက်တွဲလုပ်ဆောင်ချင်လား။"

ကျန်းဟန်မှာ မှင်တက်သွားသည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင်ပင်၊ သူနည်းလမ်းတစ်ခုရှိသေးသည်ဟု ပြောရဲသေးသလား။

"မင်းအစီအစဉ်က ဘာလဲ။ ပြောပြ၊ ငါစဉ်းစားကြည့်မယ်။" ကျန်းဟန်က ပြောသည်။

"ငါ့အစီအစဉ်က — စောင့်ပါဦး။ တစ်ယောက်ယောက်လာနေပြီ။"

ကျောက်ခိုင်မင် စကားမဆုံးမီမှာပင်၊ သန့်စင်ခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်တစ်ခု မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လင်းလက်နေသည်ကို သူသတိပြုမိလိုက်သည်။

တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းရောင်ပင်။

"ယန်ကျန့်လား။ အဲ့ဒီကောင်လေး အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ သူဒီကိုအရန်အင်အားအတွက် လာရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။" ကျောက်ခိုင်မင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တံခါး ကျွီခနဲပွင့်ထွက်လာသည်။

အမှန်ပင်။

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကိုကိုင်ဆောင်ကာ အတွင်းသို့ခြေလှမ်းဝင်လာပြီး၊ ဝမ်ရှောင်မင်က သူ့နောက်သို့အနီးကပ်လိုက်ပါလာသည်။

"အန္တရာယ်အရှိဆုံးတစ်ယောက်က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာပဲ။" ယန်ကျန့်က ကျောက်ခိုင်မင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမရှိဘဲရှိနေသည်ကိုမြင်၍ နှလုံးသားနစ်ဝင်သွားသလို တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူကျောက်ခိုင်မင်နောက်သို့ မမြင်နိုင်သောတစ္ဆေတစ်ကောင်လိုက်နေသည်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သံသယရှိခဲ့သည်။

ယခုအခါ၊ ထိုသံသယမှာ အတည်ပြုပြီးသလောက်ပင်။

ဝှူး—

တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၏မီးတောက်မှာ ပို၍ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းလာသည်။

ကျောက်ခိုင်မင်၏နောက်တွင်၊ အမှောင်ထုတစ်ကွက်မှာ ဖယောင်းတိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် မထိတွေ့ဘဲ ကျန်ရှိနေသည်။

ထိုအရိပ်အတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်စုံတစ်ခု ပုန်းအောင်းနေသည်။

"အခုဒီကိုလာတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။" ကျောက်ခိုင်မင်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ငါတို့အများစုက သေဆုံးပြီးသွားပြီ။ ကျန်တဲ့သူတွေက ဘာမှထူးခြားမှုဖြစ်ပေါ်စေမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီစစ်ဆင်ရေး ကျရှုံးသွားပြီ။"

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်၊ "ငါတို့သာလူစုမခွဲခဲ့ရင် ငါတို့မှာအခွင့်အရေးလုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။ အနည်းဆုံးတော့အခု၊ ငါတို့မှာတိုက်ခိုက်ဖို့တစ်ခုခုတော့ ရှိနေသေးတယ်။"

"ဒီလူအနည်းငယ်နဲ့ပဲလား။ မင်းဘယ်လိုတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်၊ "နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ အမြဲရှိပါတယ်။ ယန်ကျန့်မှန်တယ် — ငါတို့မှာအခွင့်အရေးရှိနေသေးတယ်။ ငါတို့အခွင့်အရေးနဲ့ကံတရားပဲ လိုအပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့… ဆွန်ယိက အများကြီးမခံနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကဆေးရုံဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ကိုကယ်တင်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ဆေးဘက်ဆိုင်ရာပစ္စည်းကိရိယာတွေနဲ့ သွေးထောက်ပံ့မှု ငါ့မှာမရှိဘူး။"

ဆွန်ယိမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေပြီး၊ အသက်ကိုမနည်းရှူရှိုက်နေကာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။

သေမင်းတံခါးဝတွင်ရောက်နေသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူတစ္ဆေများကို မကြောက်ရွံ့တော့ပေ။

ယန်ကျန့်က သူ့ဘေးတွင်ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ဆွန်ယိ၏ဒဏ်ရာများမှယိုစီးကျနေသော သွေးများဖြင့်ဝန်းရံနေသည်။

အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလှသည်။

"မင်းသေတော့မယ်။" ယန်ကျန့်က တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးမှာတမ်းစကားတစ်ခုခု ရှိသေးလား။ ဒါမှမဟုတ် မပြီးဆုံးသေးတဲ့ကိစ္စတွေရော။ ငါသာအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် ငါတတ်နိုင်သလောက် လုပ်ဆောင်ပေးပါ့မယ်။"

"ယန်… ယန်ကျန့်။"

ဆွန်ယိက အံ့ဩဖွယ်ရာအင်အားဖြင့် သူ၏လက်ကိုရုတ်တရက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်သည်။

"ငါသေတော့မယ်ဆိုတာ ငါအမြဲတမ်းသိခဲ့ပါတယ်။ ငါ့လိုလူစားမျိုးက… တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့တောင် ငါအကြာကြီးခံနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့သေတမ်းစာကို ငါရေးပြီးသား။ အိမ်မှာရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါနောင်တရတဲ့အရာတစ်ခုရှိခဲ့ရင်တော့…"

"ဘာများပါလိမ့်။"

ဆွန်ယိက ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ၊ သွေးများ သူ၏နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် စွန်းထင်းသွားသည်။

"ငါသေပြီးတဲ့နောက်… ငါ့လစာရပ်သွားမှာပဲ။ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား… ငါ့အိမ်ပေါင်ကြွေးက ခုထိမကျေသေးဘူး…"

သူ၏အသံ ရုတ်တရက်ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူ၏မျက်လုံးများထဲမှအလင်းရောင် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ပြင်းထန်သောဒဏ်ရာများဖြင့်၊ သူနောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှူရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ။

ယန်ကျန့်မှာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဆွန်ယိသေဆုံးသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဆွန်ယိ သွားပြီလား။" ကျန်းဟန်က မေးသည်။

"အင်း။ သေပြီ။"

ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါတို့က နောက်တစ်ယောက်လား။ ငါတို့နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းကလောက် ကံကောင်းချင်မှကောင်းတော့မှာ။"

"ငါတို့ကံတရားမလိုအပ်ပါဘူး။ အင်အားသက်သက်ပဲလိုတယ်။ မင်းဘယ်လောက်ကြာကြာခံနိုင်ဦးမှာလဲ။" ယန်ကျန့်က မေးသည်။

"ငါမသိဘူး။ နောက်တစ်ကြိမ်တိုက်ခိုက်မှုက ငါ့ကိုအဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်။"

"အဲ့ဒီလိုသာဆိုရင်တော့ ငါ့တစ္ဆေတွေကို စောစောပြန်လည်နိုးထလာအောင် အတင်းအကျပ်လုပ်ရတော့မှာပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါ့အတွင်းကတစ္ဆေနှစ်ကောင်က ဒီတစ္ဆေကလေးတွေ — ပြီးတော့ ဟိုရင်းမြစ်တစ္ဆေကိုပါ — ခုခံတားဆီးနိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲရှိတယ်၊ ဒီလက်ချောင်းကို အဲ့ဒီတစ္ဆေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲထိုးစိုက်၊ တံစို့ရိုက်ပြီး တံဆိပ်ခတ်ပစ်လိုက်ဖို့ပဲ။"

"ဖြစ်နိုင်ခြေက ဘယ်လောက်ရှိလဲ။" ကျောက်ခိုင်မင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"အဲ့ဒါက တစ္ဆေကငါ့ကိုအခွင့်အရေးပေးမပေးအပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ အဲ့ဒါသာသူ့ကိုယ်သူမပြဘဲ ဒီတစ္ဆေကလေးတွေနဲ့ပဲ ငါတို့ကိုအားအင်ချည့်နဲ့အောင်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ငါတို့ပြီးပြီ။ ကျောက်ခိုင်မင်၊ မင်းရဲ့တစ္ဆေကအထူးတစ္ဆေဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမကြိုးစားနဲ့။ မင်းသာလုပ်ခဲ့ရင် ငါ့ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေတွေ ငါ့ကိုမသတ်ခင် ငါမင်းကိုအရင်သတ်ပစ်မယ်။"

ယန်ကျန့်က လှည့်၍ သူ့ကိုစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်မင်က သူ၏လက်များကိုမြှောက်လိုက်သည်။

"မင်းအထင်မှားနေပြီ။ ငါဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ ဒီလောက်ကြာအောင်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရတာက အတော်လေးခက်ခဲပြီးသား။ ငါ့တစ္ဆေကကွဲပြားပေမဲ့ အများစုက ကိုယ်ကိုကိုယ်ကာကွယ်ရေးအတွက်ပဲ။ ငါအများကြီးအကူအညီပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငါမင်းအကူအညီမလိုအပ်ဘူး။" ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာပြောသည်။

"ကောင်းပြီ။"

ဝမ်ရှောင်မင်က စကားပြောလာသည်။

"တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်က အများကြီးမခံနိုင်တော့ဘူး။ ငါတို့အလျင်အမြန်လှုပ်ရှားဖို့လိုတယ်။ အဲ့ဒါလောင်ကျွမ်းကုန်ဆုံးသွားတာနဲ့ ဟိုတစ္ဆေကလေးတွေ တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မယ်။ မင်းတို့အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။"