မမျှော်လင့်ထားသော ဧည့်သည်

သူတို့၏မစ်ရှင် ကျရှုံးသွားသောကြောင့်၊ တားချန်းမြို့၏အသည်းနှလုံးတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းမှာ မိုက်မဲရာကျရုံမှတစ်ပါး အခြားဘာမျှမဟုတ်တော့ပေ။

ယန်ကျန့်မှာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကားကိုပင် ပြန်လည်ရယူရန် မရဲဝံ့ခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူကျန်းဟန်နှင့် ဝမ်ရှောင်မင်တို့ကို ကွမ်းကျန်းလူနေရပ်ကွက်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာရန် သူ၏တစ္ဆေနယ်မြေကို ချက်ချင်းပင် အသုံးပြုလိုက်သည်။

မှိုင်းတိုက်နေသောကောင်းကင်မှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာပြီး၊ ရပ်ကွက်အတွင်းမှကတ္တရာလမ်းမပေါ်တွင် ပုံရိပ်သုံးခု ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အခြားနေရာများနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက၊ လူနေရပ်ကွက်မှာ အသက်ဝင်မှုအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိထားပုံရသည်။

ညလုံးပေါက်အလုပ်လုပ်နေသော ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်သားများ၏အသံများကို အနီးအနားမှကြားနေရပြီး၊ အချို့အဆောက်အအုံများတွင် မီးများပွင့်နေနှင့်ပြီဖြစ်ကာ၊ လူများပြောင်းရွှေ့ဝင်ရောက်နေကြနှင့်ပြီဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

"ကျွန်တော့်အတွက် ကွန်ပျူတာတစ်လုံးပြင်ဆင်ပေးပါ။ ကျွန်တော်အစီရင်ခံစာတစ်ခု ရေးဆွဲဖို့လိုတယ်။" ဝမ်ရှောင်မင်က ပတ်ပတ်လည်ကို အမြန်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဧရိယာမှာ ယာယီဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

မြို့လယ်ခေါင်နှင့်အလှမ်းဝေးပြီး လူဦးရေနည်းပါးသောကြောင့်၊ တစ္ဆေကလေးများ ဤနေရာသို့ရောက်ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာမြင့်ဖွယ်ရှိသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုဘေးစောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူနှင့် ဝမ်ရှောင်မင်ကြားမှဆက်ဆံရေးမှာ အတိအကျဖော်ရွေခြင်းမရှိပေ။

သူတို့၏အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှုများမှာ တာဝန်အရသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ မစ်ရှင်ကျရှုံးသွားပြီး၊ သူ၏ညီငယ်သေဆုံးမှု၏ရန်ငြိုးမှာ သူတို့ကြားတွင်ရှိနေသည့်တိုင်၊ ဝမ်ရှောင်မင်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်နေရာကို ခဏလာခဲ့ပါ။ ရက်အနည်းငယ်အနားယူပြီး အသက်ဘယ်လိုဆက်ရှင်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားပေါ့။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မင်းကရော ကျန်းဟန်။"

ကျန်းဟန်၏မျက်လုံးများ ဖျတ်ခနဲလင်းလက်သွားသည်။

"ဒီနေရာက လုံခြုံရဲ့လား။"

"တားချန်းမြို့မှာ တကယ်ပဲလုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုခု ရှိလို့လား။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက မြို့လယ်ခေါင်နဲ့အလှမ်းဝေးတယ်၊ ပြီးတော့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကလည်း အဆင်ပြေတယ်။ ကိုယ့်အရေပြားကိုယ်ကယ်တင်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့အတွက်တော့ အတော်အတန်ကောင်းမွန်တဲ့နေရာတစ်ခုပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကိုတော့ ငါအာမမခံနိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ မင်းနည်းနည်းပိုကြာကြာအသက်ရှင်လိမ့်မယ်။"

"ငါ့မိသားစုကိုသွားခေါ်ပြီး ဒီကိုခေါ်လာခဲ့မယ်။ သူတို့ကိုနေရာချထားပေးဖို့ မင်းမှာနေရာတစ်ခုခုရှိလား။" ကျန်းဟန်က တွေဝေပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဤနေရာတွင်နေထိုင်သောကြောင့်၊ ဤနေရာမှာ အခြားနေရာများထက် ပို၍လုံခြုံရမည်ဟု သူတွက်ဆမိသည်။

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါမင်းကိုဗီလာတစ်လုံးပေးမယ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တစ်လုံးရွေးလိုက်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကပ်စေးနဲနေလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး။"

"ကျေးဇူးပဲ။"

ကျန်းဟန်က အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။

"မင်း အဲ့ဒီမှာ ဘာတွေဆောက်နေတာလဲ။" ဝမ်ရှောင်မင်၏အကြည့်က အနီးအနားမှဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။

ဤသို့သောအချိန်မျိုးတွင် နာရီပတ်လုံးအလုပ်ဆက်လုပ်နေခြင်းက၊ ဆောက်လုပ်နေသောအရာမှာ အလွန်အရေးကြီးသောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ရမည်။

"လုံခြုံတဲ့အိမ်တစ်လုံးပေါ့။ မကြာခင်သိလာမှာပါ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားတားချန်းမြို့ကရွှေအရံအားလုံးကို လုံခြုံတဲ့အိမ်တစ်လုံးဆောက်ဖို့ပဲ သုံးပစ်လိုက်တာပေါ့လေ။" ဝမ်ရှောင်မင်က မေးသည်။

"ခင်ဗျားတကယ်ပဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရာလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတကယ်အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ ခင်ဗျားထင်လား။"

"အလုပ်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ ကြိုးစားကြည့်ရကျိုးနပ်ပါတယ်။ လုံခြုံတဲ့အိမ်ပြီးသွားတာနဲ့ အဲ့ဒါပြဿနာမရှိဘဲ တစ်လနှစ်လလောက်တော့ ခံနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်ခန့်မှန်းတယ်။ အချိန်အလုံအလောက်ပေးခဲ့ရင် အခြေအနေတွေပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားကျေးဇူးတင်သင့်တယ် — ဌာနချုပ်က ကျွန်တော့်ကိုခင်ဗျားကိုအသက်ရှင်လျက်ထိန်းသိမ်းထားဖို့ အတိအကျအမိန့်ပေးခဲ့တာ။"

"ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအရတော့ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကိုကယ်တင်ဖို့ သိပ်စိတ်အားထက်သန်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက အသုံးဝင်တယ်လေ။ ဒါကိုကျွန်တော့်ဘက်က သနားကြင်နာမှုတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်ပါ။ သာမန်အခြေအနေမျိုးမှာဆိုရင် ဝမ်ရှောင်ချန်နဲ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စအရ၊ ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို အမြစ်ပါမကျန် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်လောက်ပြီ။ အဲ့ဒီလူယုတ်မာက ကယ်တင်ထိုက်တာမဟုတ်ဘူး။"

ဝမ်ရှောင်မင်က အေးစက်စွာပြန်ပြောသည်၊ "ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကိုသတ်ချင်တယ်ဆိုရင် အခုအချိန်အခါပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာဘယ်သူမှမရှိဘူး — ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့အခွင့်အရေးပဲ။"

"အဲ့ဒါအရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ ခင်ဗျားသာဒီကိစ္စကနေအသက်ရှင်လွတ်မြောက်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားကျွန်တော့်ကို တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် အကြွေးတင်တယ်။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ကျွန်တော်အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် အဲ့ဒါတွေကိုဝေငှပေးပိုင်ခွင့် ကျွန်တော့်မှာမရှိပါဘူး။"

ဝမ်ရှောင်မင်က ပြောသည်၊ "ဒီသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကိုဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ကောင်းမှုကုသိုလ်နဲ့ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ရရှိဖို့က မပြောပလောက်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။ ကျွန်တော်သာအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင် ခင်ဗျားကိုတခြားတစ်ခုခုပေးလို့ရနိုင်ပါတယ် — အသစ်တီထွင်ထားတဲ့ထုတ်ကုန်တစ်ခုပေါ့လေ။"

သူတို့နှစ်ဦးစကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ မကြာမီ ဗီလာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဧည့်ခန်းမှာ ထိန်လင်းနေပြီး၊ ဖြစ်နိုင်သမျှမီးအားလုံးကို မီတာခဂရုမစိုက်ဘဲ ဖွင့်ထားသကဲ့သို့ပင်။

၎င်းမှာ အတွင်းမှလူများကို လုံခြုံမှုခံစားချက်ပေးရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

တားချန်းမြို့အပေါ် နေမထွက်သောကြောင့်၊ အပူချိန်များ ကျဆင်းနေခဲ့ပြီ။

ကျန်းယန်မှာ ပွယောင်းယောင်းသိုးမွှေးဆွယ်တာတစ်ထည်ဝတ်ဆင်၍ ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ၊ မုန့်စားရင်း တီဗီကြည့်နေသည်။

သို့သော်၊ သူမမှလွဲ၍၊ မမျှော်လင့်ထားသောဧည့်သည်အနည်းငယ် ရှိနေသည်။

၎င်းတို့မှာ ဝမ်ဘင်၊ ဝမ်ဟိုင်ယန်၊ နှင့် သူတို့၏သမီး ဝမ်ရှန်းရှန်း — မိသားစုသုံးယောက်လုံးပင်။

"မင်းအတန်းဖော်နဲ့ သူ့မိဘတွေ နေ့လည်ကတည်းကရောက်လာပြီး ပြန်မသွားဘဲ၊ မင်းပြန်လာတာကိုစောင့်မယ်လို့ပြောနေကြတာ။" ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါမင်းကိုအရင်ကဖုန်းခေါ်ကြည့်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဖုန်းကိုင်မထားခဲ့ဘူး။"

"ဒါရိုက်တာယန်၊ ပါမောက္ခဝမ်၊ မင်္ဂလာပါခင်ဗျာ!" ဝမ်ဘင်က အလျင်အမြန်ထရပ်လိုက်ပြီး၊ မျက်နှာချိုသွေးသောအပြုံးနှင့် ရိုသေလေးစားမှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် သူတို့ကိုနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ၏ဘေးတွင်၊ ဝမ်ဟိုင်ယန်မှာ ယန်ကျန့်ကိုနောက်တစ်ကြိမ်မြင်တွေ့ရသောအခါ သိသိသာသာ အဆင်မပြေဖြစ်နေပုံရသည်။

သူမထိုနေရာတွင် စိတ်မသက်မသာဖြစ်သောအပြုံးဖြင့်ရပ်နေပြီး၊ ဘာလုပ်ရမည်ကိုမသိပေ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူမတစ်ချိန်က သူမ၏သမီးအတန်းဖော်ကို လုံးဝမထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ဖူးသည်။

ယန်ကျန့်က သူတို့ကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ သူမလုံးဝမလှုပ်မယှက်ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားမှာ တောင့်တင်းနေကာ၊ သူမ၏မျက်နှာမှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ဖြူဖျော့၍ အရောင်အဆင်းတစ်စုံတစ်ရာမရှိပေ။

အကယ်၍ သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိခဲ့ပါက၊ တစ်စုံတစ်ယောက် သူမကိုအလောင်းကောင်တစ်ခုအဖြစ် မှားယွင်းစွာယူဆမိပေမည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် သူမကိုကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအေးစက်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းနေပြီး၊ လူသားတစ်ဦး၏စိတ်ခံစားချက်များ သူမထံမှတဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ပင်။

"ဦးလေးဝမ်၊ ခင်ဗျားဒီကိုဘာကိစ္စနဲ့ရောက်လာတာလဲ။" ယန်ကျန့်က သူ၏အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာယန်၊ မြို့က… သရဲခြောက်နေတာလားခင်ဗျာ။"

ဝမ်ဘင်၏မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏အသံကိုနှိမ့်လိုက်သည်။

"မနေ့က ကျွန်တော်လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို တစ်ခုခု ကအရှင်လတ်လတ်စားသွားတာ မြင်လိုက်တယ်။ ဒါက မြူနှင်းသက်သက်မဟုတ်ဘူးမဟုတ်လား။ ဒါက သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမဟုတ်လား။"

"ခဏလေးစောင့်ပါဦး။"

ယန်ကျန့်က ကျန်းယန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းအမကြီး၊ ပါမောက္ခဝမ်အတွက် ကွန်ပျူတာတစ်လုံးပြင်ဆင်ပေးပါ။ သူ့မှာအလုပ်နည်းနည်းလုပ်စရာရှိလို့။"

"ကောင်းပါပြီ။ ပါမောက္ခဝမ်၊ ကျွန်မနောက်လိုက်ခဲ့ပါ။"

ကျန်းယန်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှောင်မင်ကို အပေါ်ထပ်သို့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ ယန်ကျန့်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ရေသန့်တစ်ဘူးကိုဖောက်ကာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မော့သောက်လိုက်သည်။

"တားချန်းမြို့က တကယ်ပဲ အခုအန္တရာယ်များနေပါတယ်။ ဒါကိုဖုံးကွယ်ထားလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့သုံးယောက် အပြင်မှာဒီလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆ လျှောက်သွားနေတာက အလွန်အန္တရာယ်များပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ဒီကိုအသက်ရှင်လျက်ရောက်လာတာ ကံကောင်းတယ်လို့ပြောရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကျွန်တော်ဒီမှာနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ။"

"ဒီမှာနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်လုံးဝမသိခဲ့ပါဘူး ဒါရိုက်တာယန်။ ရှန်းရှန်းက ကျွန်တော်တို့ကိုပြောပြခဲ့တာပါ။" ဝမ်ဘင်က ဝန်ခံလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က အစာတစ်လုတ်ထပ်စားလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းရှန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလည်း မသိသင့်ဘူးလေ။ ငါဒီမှာနေတာ အချိန်အကြာကြီးမရှိသေးဘူး။"

"ကျွန်မမြင်ခဲ့တာပါ။"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမ၏ဖြူဖျော့သောလက်မောင်းကိုမြှောက်ပြလိုက်ရာ၊ ထိုနေရာတွင် ကြက်သွေးရောင်မျက်လုံးအမှတ်အသားမှာ ပို၍ပင်ထင်ရှားနေပြီး၊ ၎င်း၏ပုံရိပ်မှာ တကယ့်မျက်လုံးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနေသကဲ့သို့ စူးရှလာနေသည်။

"တခါတလေ ကျွန်မထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ မြင်တွေ့ရတယ်။"

"အဲ့လိုလား။" ယန်ကျန့်က နောက်ထပ်မဖိအားပေးတော့ပေ။

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံး ပြန်လည်နိုးထမှုနားနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းမှာလည်း သက်ရောက်မှုခံခဲ့ရသည်ဟု သူတွက်ဆမိသည်။

"ဦးလေးဝမ်၊ ခကျွန်တော့်ဆီ အတိအကျဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲ။"

သူသူ၏အာရုံစိုက်မှုကို ဝမ်ဘင်ထံသို့ ပြန်လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။

ဝမ်ဘင်မှာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေပုံရသော်လည်း သတ္တိမွေး၍ စကားပြောလိုက်သည်။

"မြို့ကဒီလောက်အန္တရာယ်များနေတာမှာ… ခကျွန်တော်တို့ကို ပိုလုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခုခု ညွှန်ပြပေးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အကူအညီနည်းနည်းလောက် ပေးနိုင်မလားလို့ပါ။"

သူ၏ဘေးတွင်၊ ဝမ်ဟိုင်ယန်မှာ သူမ၏ခင်ပွန်း၏တောင်းပန်တိုးလျှိုးသောလေသံကြောင့် ပို၍ပင်အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။

သူမ၏သမီး၏တစ်ချိန်ကဆင်းရဲခဲ့သောအတန်းဖော်မှာ တစ်လကျော်အတွင်း ဘီလီယံပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသော ချမ်းသာသည့်စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးဖြစ်လာပြီး တားချန်းမြို့တွင် အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူးရာထူးတစ်ခုခုပင် ရယူသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမည်နည်း။ ယခုအခါ၊ သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံး သူ့ထံမှကျေးဇူးတရားများ တောင်းခံနေရသည်။

"ဘယ်နေရာမှ တကယ်လုံခြုံတာမရှိပါဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် ဒီနေရာတောင် လုံးဝမလုံခြုံသေးပါဘူး — လောလောဆယ်တော့ တခြားနေရာတွေထက် အနည်းငယ်ပိုကောင်းရုံပါပဲ။" ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတောင်းဆိုတာမှာ၊ ဦးလေးဝမ်၊ ပြီးတော့ ရှန်းရှန်းနဲ့ကျွန်တော်က အတန်းဖော်တွေဖြစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့၊ ကျွန်တော်တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးပါ့မယ်။ ဒီလိုလုပ်ကြရအောင် — ကျွန်တော်ကျန်းအမကြီးကို ခင်ဗျားတို့တည်းခိုဖို့နေရာတစ်ခု စီစဉ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ကျန်တာကိုတော့ နောက်မှဆက်ပြီးစဉ်းစားကြတာပေါ့။"