တစ္ဆေမြို့တော်

ကားမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သော အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသည်။

ရှေ့မီးများက ရှေ့မှလမ်းကိုလင်းထိန်စေသော်လည်း၊ လေထုထဲတွင်လွှမ်းခြုံနေသော မှိုင်းတိုက်မှုကို မခွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင်။

ရံဖန်ရံခါ အဝေးမှအော်ဟစ်သံများနှင့် တစ္ဆေကလေးများ၏ငိုညည်းသံများမှလွဲ၍၊ အခြားမည်သည့်အသံမျှမရှိပေ။

တစ်ချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်၍ အသက်ဝင်ခဲ့သော တားချန်းမြို့မှာ တစ္ဆေကလေးများကြောင့် တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးနေသည်။

အနည်းဆုံးတော့၊ ယန်ကျန့် လမ်းများတစ်လျှောက်မောင်းနှင်သွားစဉ်၊ သူအသက်ဝင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်စုံတစ်ရာမျှပင် မခံစားခဲ့ရပေ။

သေခြင်းတရားမှာ ပျံ့နှံ့နေသည်။

ကြောက်ရွံ့မှုမှာ တိုးဝင်လာနေသည်။

ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အရာအားလုံးကိုကြည့်ရင်း ယန်ကျန့်၏စိတ်အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလှသည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်ရှောင်မင်၏အရင်စကားများက ဆက်လက်နေရာယူထားဆဲဖြစ်သည်။

"သူငါ့အပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးပုံအပ်ပြီး မြို့တစ်မြို့လုံးကိုကယ်တင်ဖို့ ငါ့ကိုမျှော်လင့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတတ်နိုင်သမျှအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးသွားပြီ။ ငါအဲ့ဒီစတုတ္ထအဆင့်တစ္ဆေကလေးကို ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကရောဘာလဲ။ ယာယီဖြေရှင်းမှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ၊ ထာဝရတည်တံ့မယ့်ဖြေရှင်းနည်းမဟုတ်ဘူး။ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း လူတွေအရမ်းများများသေဆုံးခဲ့ကြရတယ် — ရဲ့ဖုန်း၊ ဆွန်ယိ၊ ဟဲချွမ်း၊ ပြီးတော့ ငါမသိတဲ့တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေအားလုံးပဲ။"

"ငါတစ္ဆေဖယောင်းတိုင်အားလုံးကို သုံးပစ်ခဲ့တယ်၊ ငါ့စွမ်းရည်တွေတိုးမြှင့်ဖို့ ငါ့ကိုယ်ပိုင်ပြန်လည်နိုးထမှုကို စွန့်စားခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ ငါရင်းမြစ်တစ္ဆေနဲ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့အခါ ငါလုပ်နိုင်ခဲ့သမျှက ထွက်ပြေးရုံသက်သက်ပဲ။"

ယန်ကျန့်က ကားမောင်းရင်း သူ့ဘာသာသူ ခပ်ညံ့ညံ့ရယ်လိုက်သည်။

ဤစစ်ဆင်ရေးကျရှုံးမှုအတွက် သူဘယ်သူ့ကိုအပြစ်တင်နိုင်မည်နည်း။ သူသူ၏စွမ်းပကားအတွင်းမှ အရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

သူအပြစ်တင်နိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောလက်တွေ့ဘဝပင်။

အခြားသူများကိုကျေနပ်စေရန် သူအမှန်တကယ်ပင် သေသည်အထိတိုက်ခိုက်ရမည်လား။

"ပါမောက္ခဝမ်၊ ခင်ဗျားမြင့်မြတ်နိုင်တယ်။ ခင်ဗျားမုန်းတီးမှုကို လွှတ်ချနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ကိုယ့်အသက်ကိုယ်လျစ်လျူရှုနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကရော။ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာမှီခိုနေတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိနေတယ်။ ကျွန်တော်သာသေဆုံးသွားခဲ့ရင် သူတို့ဘာဖြစ်သွားကြမှာလဲ။"

သို့သော် ယခုအခါ၊ လူတိုင်းက သူ့ကိုစောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မည်သူမျှ သူ့ကိုနားမလည်ကြပေ။

သူလုံလောက်အောင်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည့်စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မည်သူမျှမပြောခဲ့ပေ။

မမေ့လိုက်ပါနှင့် — ယန်ကျန့်မှာ အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သူတစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သုံးလပင်မပြည့်သေးပေ။

သူဌာနချုပ်သို့ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ဆယ့်ငါးရက်ပင်မပြည့်သေးပေ။

ဤအရာအားလုံးမှာ သူ့အတွက် အလွန်လေးလံသောဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်နေပြီး အခြေအနေကိုပြောင်းပြန်လှန်ရန်နည်းလမ်းမရှိသောကြောင့်၊ ယန်ကျန့်လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ လူအုပ်စုငယ်လေးတစ်ခု၏အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးကို သေချာစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူဆက်လက်၍ သူ့ကိုယ်သူဖိအားပေးပြီး နောက်တစ်ကြိမ်ကျရှုံးခဲ့ပါက၊ သူ့မှာအမှန်တကယ်ပင် ဘာမျှကျန်ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင်၊ သူရှုံးနိမ့်၍မဖြစ်ပေ။

ဘောင်း!

ရုတ်တရက်၊ ကျယ်လောင်သောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုံရိပ်တစ်ခုက ရှေ့မှလမ်းမပေါ်တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ မှိုင်းတိုက်မှုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ကားမှာ ပုံရိပ်နှင့်တိုက်မိ၍ တုန်ခါသွားပြီး၊ ၎င်းအပေါ်သို့ တည့်တည့်ကျော်တက်သွားသည်။

သူ၏အတွေးများမှ လန့်နိုးသွားပြီး၊ ယန်ကျန့်မှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူတစ်ယောက်ယောက်ကို တိုက်မိလိုက်တာလား။

သူဘရိတ်ကိုဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး၊ လှည့်၍စစ်ဆေးရန် အသင့်ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင်၊ သူတိုက်မိခဲ့သောလူ တဖြည်းဖြည်းထရပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်၏မျက်ဆံများမှာ ဟောက်ပက်ဖြစ်နေပြီး၊ မည်းနက်နေသည်။

၎င်း၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဖျားနာနေသောပြာနှမ်းမည်းမှောင်သည့်အရောင် ဖြစ်နေသည်။

တိုက်မိမှုကြောင့်ကျိုးပဲ့သွားသော သူ၏ဦးခေါင်းမှာ သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် သဘာဝမကျစွာ လည်တွဲကျနေပြီး၊ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာအကြည့်ဖြင့် သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။

"လူမဟုတ်ဘူး။ တတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ပဲ။ ဒီအရာတွေက အခုလမ်းတွေပေါ်မှာ ပေါ်ပေါ်တင်တင်လမ်းလျှောက်နေနိုင်ပြီလား။" ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားသော်လည်း၊ သူစကားတစ်ခွန်းမျှ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

သူစကားမပြောသရွေ့၊ တစ္ဆေကလေး သူ၏အသံကိုမကြားသရွေ့၊ သူ၎င်း၏တိုက်ခိုက်မှုပစ်မှတ် ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအရာ သူ့ကိုမြင်တွေ့ပြီးဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ အရေးမကြီးပေ။

၎င်းမှာ ရင်းမြစ်တစ္ဆေမဟုတ်သလို၊ ပထမအဆင့်တစ္ဆေကလေးလည်းမဟုတ်ပေ။

သူ့ကိုမြင်တွေ့ရုံမျှဖြင့် ဘာမျှဖြစ်ပေါ်စေမည်မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ရှောင်မင်၏သုတေသနနှင့် ကောက်ချက်များမှာ မှန်ကန်သည်။

ယန်ကျန့်က လီဗာကိုနင်း၍ ရှေ့သို့ဆက်လက်မောင်းနှင်သွားသည်။

နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင်၊ တစ္ဆေကလေးမှာ ထိုနေရာတွင်ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ့ကိုထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကားအလုံအလောက်အဝေးသို့ မောင်းနှင်သွားပြီး၊ သူ၏ပုံရိပ် မှိုင်းတိုက်မှုထဲသို့ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ၊ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

"အဲ့ဒါသာ သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ရင် အဲ့ဒီအခြေအနေမှာ အော်ဟစ်သံတစ်ချက်တည်းထွက်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ကံကြမ္မာကို တံဆိပ်ခတ်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။"

ယန်ကျန့်က သူ၏နောက်တွင်ပျောက်ကွယ်သွားသော တစ္ဆေကလေးကိုတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးသက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ သူထူးဆန်းသောစိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသို့သောမြို့တစ်မြို့တွင်၊ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကိုမသိရှိသော သာမန်လူမည်မျှ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်နိုင်မည်နည်း။

မည်သူမျှမသိပေ။

ယခုအချိန်တွင်၊ သူသဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကိုကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အင်အားမရှိတော့ပေ။

သူ၏နောက်ဆုံးစစ်ဆင်ရေးကျရှုံးမှုက သူ့ကိုတစ္ဆေပြန်လည်နိုးထမှု၏အစွန်းသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။

သူ၎င်းကိုဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏တစ္ဆေစွမ်းအားကိုနောက်တစ်ကြိမ်အသုံးပြုပါက ဘေးအန္တရာယ်သို့ဦးတည်သွားမည်လားဆိုတာ သူ မသေချာခဲ့ပေ။

သူဆက်လက်မောင်းနှင်နေသည်။

သူ၏ခရီးဆုံးမှာ မြို့လယ်ခေါင်တွင်မဟုတ်သော်လည်း၊ လမ်းတစ်လျှောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာအရာများစွာကို သူမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

လမ်းဘေးတွင်လဲလျောင်းနေသောအလောင်းကောင်များရှိနေပြီး၊ သူတို့၏ဝမ်းဗိုက်များမှာ စုတ်ပြဲနေကာ၊ အသားများမှာ ပျက်စီး၍ သွေးများဖြင့်ရွှဲနစ်နေသည်။

မှိုင်းတိုက်မှုထဲတွင် တောင့်တင်းစွာရွေ့လျားနေသောပုံရိပ်များရှိနေပြီး၊ သူတို့၏အရိပ်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

သွေးအိုင်များရှိနေပြီး၊ အသားစများနှင့် ကလီစာအပိုင်းအစများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသည်။

ရံဖန်ရံခါ၊ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာအကူအညီတောင်းသံများ၊ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးသံများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။

သို့သော် မည်သူမျှမတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောပုံရိပ်များ မှိုင်းတိုက်မှုထဲမှထွက်ပေါ်လာပြီး ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

ဤနေရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် တစ္ဆေမြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ သူတို့အသက်များရိတ်သိမ်းခံရမည်ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ယန်ကျန့်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး၊ ရှေ့သို့ဆက်လက်မောင်းနှင်နေသည်။

ဤနေရာတွင်၊ သူလမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရဲသော တစ်ဦးတည်းသောအသက်ရှင်သူဖြစ်နေပုံရသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင်၊ သူအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။

ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့်ဖမ်းဆုပ်ခံထားရသောကြောင့်၊ မြို့၏နေထိုင်သူများမှာ အန္တရာယ်ကိုသိရှိပြီးဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။

သူတို့အိမ်များတွင်ပုန်းအောင်းနေကြပြီး၊ ထောင့်များတွင်ကွေးကွေးလေးနေကာ၊ အစားအစာနှင့်ရေကိုသိုလှောင်ထားပြီး၊ ဤအမှောင်ညကိုခံနိုင်ရည်ရှိအောင်ကြိုးစား၍ ဘေးအန္တရာယ်မှလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သိသည်။

ထိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရင်းမြစ်ကိုမကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသရွေ့၊ သေခြင်းမှာ မလွဲမရှောင်သာပင်။

တစ်ခုတည်းသောကွာခြားချက်မှာ သူတို့စောစောသေဆုံးမည်လား သို့မဟုတ် နောက်ကျမှသေဆုံးမည်လားဆိုသည့်အချက်ပင်။

"ယန်ကျန့်၊ ဂြိုလ်တုတည်နေရာပြစနစ်အရ မင်းတားချန်းမြို့ထဲဝင်ရောက်လာပြီလို့ ပြနေတယ်။ မင်းစကားပြောဖို့မလိုပါဘူး — မင်းအခုအန္တရာယ်ရှိတဲ့အခြေအနေတစ်ခုမှာရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ငါအကြောင်းကြားချင်တာက အဆင်ပြေတဲ့အခါ၊ ဒီမှာတစ်ယောက်ယောက်က မင်းနဲ့စကားပြောချင်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဒါပါပဲ။ ငါအခုဆက်သွယ်မှုကိုအသံပိတ်ထားလိုက်ပြီး ရေဒီယိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားပါ့မယ်။"

ရုတ်တရက်၊ လျိုရှောင်ယွီ၏အသံက ဂြိုလ်တုဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမစကားဆုံးသည်နှင့်၊ တရှဲရှဲအသံတစ်ခုနောက်ဆက်တွဲထွက်ပေါ်လာပြီး သူမဆက်သွယ်မှုကိုဖြတ်တောက်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က သူ၏ဘေးမှဖုန်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း၊ ၎င်းအပေါ်သို့ နောက်ထပ်အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

အခုစကားပြောနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ။ ကြိုတင်ပြီး နာရေးကြော်ငြာတွေ ရွတ်ဆိုနေကြမလို့လား။

မကြာမီ၊ သူဘရိတ်ကိုနင်း၍ ကားကိုရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ တားချန်းမြို့တောင်ပိုင်းခရိုင်မှ လူနေရပ်ကွက်အဟောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

မူလက မြို့ပြစီမံကိန်းအရ ဖြိုဖျက်ရန်လျာထားသော်လည်း၊ ဧရိယာမှာ မြို့လယ်ခေါင်နှင့်အနည်းငယ်အလှမ်းဝေးသောကြောင့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ နှောင့်နှေးနေခဲ့သည်။

အနီရောင်အုတ်များဖြင့်ဆောက်လုပ်ထားသော ခုနစ်ထပ်တိုက်အဟောင်းမှာ မှိုင်းတိုက်၍မည်းနက်နေပြီး၊ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်မှာ အကွက်အကွင်းလိုက်ဖြစ်ကာ ညစ်ပတ်နေသည်။

ဗလာဖြစ်နေသောပြတင်းပေါက်များမှာ မည်းနက်နေပြီး၊ မှိုင်းတိုက်မှုဖုံးလွှမ်းမှုအောက်တွင် အထူးသဖြင့် ဆိုးရွားကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်နေသည်။

ရပ်ကွက်မှာ သေမင်းတမန်ကဲ့သို့တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး၊ လေထုမှာ ပုပ်သိုးနံ့ဖြင့် ထူထဲနေသည်။

အလောင်းကောင်များ၏အနံ့ပင်။

တစ္ဆေများ ဤနေရာသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည် — အနည်းဆုံးတော့ သုံးရက်အကြာကတည်းကပင်။

"မင်းသေသေးဘူးလား။" ယန်ကျန့်က စာတိုတစ်စောင်ပို့လိုက်သည်။

"မသေသေးဘူး။" အဖြေတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ပြန်ရောက်လာသည်။

"မင်းဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်တော့ရောက်မှာလဲ။"

"ငါရပ်ကွက်ဝင်ပေါက်မှာပဲ။ ဆယ်မိနစ်အတွင်း အဲ့ဒီကိုရောက်လိမ့်မယ်။" ယန်ကျန့်က နောက်တစ်ကြိမ်ပြန်ဖြေသည်။

တုံ့ပြန်မှု ချက်ချင်းပင်ရောက်ရှိလာသည်: "အဲ့ဒီအရာက အိမ်ထဲမှာရှိနေတယ်။ သတိထား။"

"..." ယန်ကျန့်က သူ၏ဖုန်းကိုချထားလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာအမူအရာဗလာဖြင့် လူနေရပ်ကွက်အဟောင်းဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် — သူမည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမသိ — က တစ်ချိန်ကပြောခဲ့သည်မှာ လူသားမျိုးနွယ်၏ကြောက်ရွံ့မှုအများစုမှာ အမည်မသိအရာမှ ပေါက်ဖွားလာသည်ဟူ၍ပင်။

ယန်ကျန့်က ထိုထုတ်ပြန်ချက်မှာ မှားယွင်းသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

လူသားမျိုးနွယ်၏ကြောက်ရွံ့မှုမှာ သေခြင်းမှပေါက်ဖွားလာသင့်သည်။

သေခြင်းကိုကျော်လွှားနိုင်မှသာ ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားနိုင်သည်။

အမည်မသိအရာကိုနားလည်ခြင်းက ကြောက်ရွံ့မှုကိုနားလည်ရန်သာ ကူညီနိုင်သည် — ၎င်းအမြစ်ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။

သူပထမအဆင့်မှစတုတ္ထအဆင့်တစ္ဆေကလေးများ၏ပုံစံများကိုနားလည်ပြီး သူတို့၏သတ်ဖြတ်မှုနည်းလမ်းများကိုသိရှိနေသော်ငြားလည်း၊ ဤသေမင်းတမန်ကဲ့သို့တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသောမြို့ထဲတွင် နောက်တစ်ကြိမ်ရပ်နေရခြင်းက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို တင်းမာသွားစေသည်။

သူ၏လက်ရှိရဲတင်းသောပြသမှုမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံကြောင်း သူသိရှိနေသော်ငြားလည်း။

မှိုင်းတိုက်မှု၏အမှောင်ထုထဲမှ တစ္ဆေမည်မျှ သူ့ကိုစောင့်ကြည့်နေမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

ထိုဟောက်ပက်ဖြစ်နေသော၊ မည်းနက်သည့်မျက်လုံးတစ်စုံတစ်စုံ — သူသာနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ပါက၊ သူသူတို့၏အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

"အဆောက်အအုံ သုံး၊ လေးလွှာ။"

ယန်ကျန့် အဆောက်အအုံသုံး၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

မီးပြတ်တောက်မှုကြောင့်၊ လှေကားထစ်မှာ မည်းမှောင်နေပြီး၊ သူသူ၏မျက်နှာရှေ့မှလက်ကိုပင်မမြင်နိုင်လောက်အောင် ထူထဲနေသည်။

သူ၏ဖုန်းမှဓာတ်မီးပင် ရှေ့သို့ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း သို့မဟုတ် နှစ်လှမ်းမျှသာ မနည်းလင်းထိန်စေနိုင်သည်။

သူဝင်ရောက်သွားပါက မည်သည့်အရာကိုမတော်တဆထိတွေ့မိမည်ကို မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။ သူသာဒုတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်နှင့် ပွတ်တိုက်မိခဲ့ပါက၊ ထိုသည်မှာ ထီပေါက်သလိုပင် ဖြစ်ပေမည်။

ဆုလာဘ်လား။ သေခြင်းတရားပင်။

သူနောက်ဆုံးအကြိမ် ဤသို့သောအမှောင်လှေကားထစ်မျိုးနှင့် မည်သည့်အချိန်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသနည်း။

မှန်သည် — ကျောင်းမှာတုန်းကပင်။

ထိုအချိန်က၊ သူ၊ ကျန်းဝေ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ နှင့် အခြားသူများမှာ တစ္ဆေတံခါးခေါက်သည့်ဖြစ်ရပ်တွင် ပိတ်မိနေခဲ့ကြသည်။

"စောင့်ပါဦး… တစ္ဆေတံခါးခေါက်တဲ့ဖြစ်ရပ်လား။" ယန်ကျန့်က ခြေတစ်လှမ်းအလယ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မေ့လျော့နေခဲ့သော၊ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာနေရာတစ်ခု သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကျောင်း၏လှေကားထစ်ပေါ်မှသန့်စင်ခန်းတံခါး — ထိုနေရာသို့ဦးတည်သော တံခါးပင်။

ဤကမ္ဘာနှင့်မသက်ဆိုင်သော ထူးဆန်းသည့်နေရာတစ်ခု။

ထိုနေရာတွင် ဘာမျှမရှိ၊ အဆုံးမရှိသောအမှောင်ထုသာ။

အရိုးဖြူဖြူဖြင့်ပြုလုပ်ထားပုံရသော သစ်ပင်တစ်ပင်မှလွဲ၍။

၎င်း၏ပင်စည်တွင် သုံးမီတာအမြင့်ရှိသော မည်းနက်သည့်အရိပ်တစ်ခု တံစို့ရိုက်ခံထားရသည်။

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံးမှာ ထိုနေရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဒုတိယအခြေအနေက ဖြည့်ဆည်းနိုင်လောက်တယ်။" ယန်ကျန့်၏အကြည့်က ဖျတ်ခနဲလင်းလက်သွားပြီး သူအတွေးနက်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူရင်းမြစ်တစ္ဆေကိုဖမ်းဆီးရန် နည်းလမ်းတစ်ခုစဉ်းစားမိခဲ့သည် — အရိုးဖြူဖြူသစ်ပင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသောမည်းနက်သည့်အရိပ်ကို တံသင်ရိုက်ထားသော ခေါင်းတလားသံမှိုပင်။

အကယ်၍ ထိုသံမှိုက အရိပ်ကိုနေရာတွင်ထိန်းထားနိုင်ပါက၊ ၎င်းရင်းမြစ်တစ္ဆေကိုလည်း တံစို့ရိုက်ထားနိုင်သည်။

သူလက်ချောင်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထိုခေါင်းတလားသံမှိုမှာ အစားထိုးပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ်၊ ရင်းမြစ်တစ္ဆေကိုတံသင်ရိုက်ထားရန်အရာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးဝင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ကုန်ကျစရိတ်မှာ ထိုအမည်မသိမည်းနက်သည့်အရိပ်ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရခြင်းပင်။

"ငါဘာလို့ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေရတာလဲ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာတစ်ခုကိုချုပ်နှောင်ပြီး နောက်တစ်ခုကိုလွှတ်ထုတ်ရတယ်ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီအရာက ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။ အခြေအနေက ပိုပြီးဆိုးရွားသွားနိုင်တယ်။" ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူလူမိုက်တစ်ယောက်အဖြစ် အတွင်းစိတ်မှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်ထပ်အတွေးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

အခြေအနေများ မည်မျှပင်ဆိုးရွားနေစေကာမူ၊ ယခုထက်ပို၍ဆိုးရွားနိုင်ပါဦးမည်လား။

ယခုအချိန်တွင်၊ မြို့တစ်မြို့လုံးမှလူဦးရေ၏အသက်များမှာ ချည်တိုင်တစ်ချောင်းပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ့ခေါင်းငုံ့ပြီး အသက်ရှင်ရပ်တည်နေတာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ သူရဲကောင်းဇာတ်ရုပ်က ငါနဲ့မလိုက်ဖက်ဘူး။"

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး၊ သူထိုထူးဆန်းသောအတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကာ နံရံနှင့်နီးကပ်စွာကပ်၍ လှေကားများအတိုင်း တက်လှမ်းစပြုလာသည်။

သူ၏တစ္ဆေမျက်လုံး သို့မဟုတ် တစ္ဆေအရိပ်စွမ်းရည်များကို လွတ်လပ်စွာအသုံးမပြုနိုင်သောကြောင့်၊ ယန်ကျန့်မှာ သတိကြီးစွာထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူတစ္ဆေကလေးများ၏ပုံစံအားလုံးကို နားလည်ထားသောကြောင့်၊ သူသိပ်မစိုးရိမ်ခဲ့ပေ။

သတိထားစရာတစ်ခုတည်းသောအရာမှာ စတုတ္ထအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းပါးလှသည်။

မြို့မှာ ကျယ်ပြန့်လှသည်။

သူကျိန်စာသင့်နေသော်ငြားလည်း၊ သူ၏အလှည့်ရောက်ရှိရန် အချိန်အနည်းငယ်ကြာမြင့်ဖွယ်ရှိသည်။

အထပ်များကိုရေတွက်ရင်း၊ သူမကြာမီ လေးလွှာသို့ရောက်ရှိလာသည်။

တိုက်ခန်းတံခါးများထဲမှတစ်ခုမှာ ပွင့်နေပြီး၊ ၎င်း၏ဘေးမှနံရံမှာ မည်းနက်စိမ်းရောင်လက်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ခိုင်ခံ့သောသတ္တုတံခါးမှာ လိမ်ကောက်ပုံပျက်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ခုက အင်အားသက်သက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲဖွင့်လှစ်ထားသကဲ့သို့၊ ကျောရိုးထဲစိမ့်သွားစေသည်။

မည်းနက်နေသောဧည့်ခန်းမှ သွေးနံ့ပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး၊ ထူထဲသောပုပ်သိုးနံ့နှင့် ရောနှောနေသည်။

ရှင်းလင်းစွာပင်၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သောကြောက်မက်ဖွယ်ရာမြင်ကွင်းတစ်ခု ဤနေရာတွင် လွန်ခဲ့သောရက်များက ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့သည် — သို့သော် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာမူ အမည်မသိအဖြစ် ကျန်ရှိနေသည်။

ယန်ကျန့်က အတွင်းသို့ခြေလှမ်းဝင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။

ကြမ်းပြင်မှာ ချောနေသည် — ခြောက်သွေ့သော်လည်း လုံးဝမခဲသေးသောသွေးပင်။

အလင်းရောင်အောက်တွင်၊ ၎င်းကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းထားသည်။

သွေးများကြားတွင် ရှင်းလင်းသောခြစ်ရာများ ရှိနေသည်။

အမှတ်အသားများမှာ အခန်းထဲသို့တန်းစီဝင်ရောက်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက် အတွင်းသို့ဆွဲခေါ်သွားခြင်းခံရကာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ရုန်းကန်နေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ရှေ့သို့ဆက်လက်ရွေ့လျားရင်း၊ ယန်ကျန့်မှာ ကျိုးပဲ့နေသောလက်သည်းခွံများ — ခရမ်းရောင်ဆေးဆိုးထားသည် — ပြန့်ကျဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမည်းနက်သောဆံပင်မျှင်များ၊ ခြောက်သွေ့နေသောသွေးများဖြင့်ကပ်ငြိနေပြီး၊ ယခုအခါမည်းနက်၍ အနံ့ဆိုးထွက်နေသည်ကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူနောက်ထပ်ရှေ့သို့ဆက်လက်မသွားမီမှာပင်၊ သူ၏ခြေလှမ်းများ တောင့်ခဲသွားသည်။

အမှောင်ကျနေသောတံခါးဝတွင် သေးငယ်၍ ပြာနှမ်းမည်းမှောင်သောပုံရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏လက်ချောင်းများကိုကိုက်နေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အပြစ်ကင်းစင်နေသည်။

၎င်း၏ဟောက်ပက်ဖြစ်နေသောမည်းနက်သည့်မျက်လုံးများက ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

၎င်း၏ပါးစပ်ထောင့်များတွင်၊ ရှည်လျားသောဆံပင်မျှင်အနည်းငယ် — ကြမ်းပြင်ပေါ်မှဆံပင်များနှင့် တစ်ထပ်တည်းတူညီသည် — မှာ ကပ်ငြိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဒုတိယအဆင့်တစ္ဆေကလေးတစ်ကောင်ပဲ။ ထိတွေ့လို့မဖြစ်ဘူး။" ယန်ကျန့်၏မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ၏နှလုံးသား ဒိန်းခနဲခုန်သွားသည်။